Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Beauty Queen ปฏิบัติการ(รัก)ร้าย ของยัยสุดสวย
Magical. Le Shen.
Guardian
2
12/11/2554 14:58:05
878
เนื้อเรื่อง

                แฮ่กก แฮ่ก ~
                อ๊าก ให้ตายเถอะ ตั้งแต่เกิดมาฉันไม่เคยต้องใช้แรงขนาดนี้มาก่อนเลยนะเนี่ย!!  วิ่งหนีมาไกลขนาดนี้แล้ว พวกนั้นก็ยังไม่เลิกตามฉันอีกอ่ะ จะอึดกันไปถึงไหนกันค้า ~ T^T   ฉันพยายามเพิ่มสปีดให้เร็วขึ้นและวิ่งหนีมาเรื่อยๆจนกระทั้งใกล้จะถึงหัวมุมด้านหน้า   
               เอาล่ะ!เข้าไปหาที่หลบด้านหน้าแล้วกัน!!
               ฉันวิ่งตรงไปที่หัวมุมถนนทันทีแต่ด้วยความรีบร้อนทำให้ฉันเสียหลักถลาไปชนเข้ากับคนที่กำลังเดินมาจากถนนด้านหน้าเข้าพอดี
              พลั๊กก !!!      
              “เฮ้ย!!” >> เสียงร้องของคนที่ถูกชน T^T
               “โอ๊ย T^T” >> เสียงร้องของคนที่วิ่งชนและกระเด็นหงายหลัง = ฉัน
                อ๊าย~ชนอะไรฟะเนี่ย T^T
                “วิ่งมาจากไหนกันเนี่ย O-O” 
                 ใครคนหนึ่งพยายามพยุงให้ฉันให้ยืนขึ้น คาดเดาจากเสียงที่ได้ยินแล้วฉันคาดว่าเขาน่าจะเป็นผู้ชายหล่อ(รู้ได้ไงฟะนั่น -_-) เรื่องนั่นช่างมันก่อนเถอะ! ตอนนี้ฉันระบมไปหมดแล้ว เจ็บตัว ปวดหัว!ปวดตูด! นี่ฉันวิ่งชนคนหรือรถถังเนี่ย T^T
              “สโนวคร้าบ ~”
              “สโนวว ~”
               เฮือก สะ..เสียงนั้นมันเจ้าพวกที่ตามฉันมาเมื่อกี้นี่!!!นี่พวกแกยังไม่ไปผุดไปเกิดอีกเหรอ ฉันจะหนีไปทางไหนดีล่ะเนี่ย TOT!
               ระหว่างที่ฉันกำลังหันรีหันขวางหาทางหนีอยู่ ผู้หวังดีไม่ทราบนามก็กระชากตัวฉันเข้าหาอ้อมอกของเขาและยืนบังฉันซะมิด  เอ่อ...นี่ฉันตัว เล็กขนาดนั้นเลยเหรอ  -O-
                เอ๊ย! ไม่ใช่ๆ ในเหตุการณ์แบบนี้ฉันควรจะตกใจซิใช่มั้ย! O///O (ช้าไปมั้ยเธอ -^-)  ใช่แล้ว!! อีตานี่เป็นใครกล้าดียังไงมากอดควีนแห่งเซนต์คาเมเลียอย่างฉันง่ายๆเนี่ย!!!
               คนสวยกรีดร้อง >///<~
               ซะเมื่อไหร่ล่ะ!!!
               ก็แค่กรีดร้องได้แค่ในใจเท่านั้นแหละ จริงๆคือฉันปิดปากเงียบแถมยืนเกร็งจนตะคริวจะลามไปถึงแก้มก้นแล้วเนี่ย! เมื่อไหร่แฟนคลับสติแตกพวกนี้จะไปๆซักทีนะ TOT           
              “นี่พวกนาย เห็นนักเรียนหญิงเซนต์คาเมเลียหน้าตาสวยมากๆผ่านมาทางนี้บ้างรึเปล่า” หนึ่งในแฟนคลับที่(ท่าทางจะ) เป็นหัวหน้ากลุ่มเดินเข้ามาถามนายหัวน้ำตาล(ไม่รู้ชื่ออ่ะ)เพื่อนของผู้ชายคนที่ฉันวิ่งชน ในขณะที่แฟนคลับคนอื่นๆพยายามมองหาฉันในบริเวณรอบๆ แอบได้ยินเสียงเปิดถังขยะด้วย เฮ้! คนนะยะไม่ใช่หนูตะเพา จะได้อยู่ในถังขยะ ไอ้พวกแฟนคลับบ้า T^T
              “คนสวยเหรอ ไม่เห็นหรอก แต่ถ้าเป็นผู้หญิงล่ะก็เห็นวิ่งไปทางนู้นแน่ะ” นายนั่นตอบแล้วชี้นิ้วไปในทางตรงข้ามที่ฉันวิ่งมา
             “งั้นเหรอ ขอบใจมาก! เฮ้ย!พวกเรา ไปตามหาสโนวทางนู้นกัน >///<” นายหัวหน้าแฟนคลับตะโกนขึ้นก่อนที่พวกเขาทั้งหมดจะวิ่งไปในทิศทางเดียวกันอย่างรวดเร็ว
              พวกนายไปแข่งมาราธอนหมู่ท่าทางจะเวิร์คนะ -^-
               “เฮ้อ~ไปซะที ”
              ฉันถอนหายใจเบาๆพร้อมกับเอนตัวเข้าหาอ้อมอกคนกอดของคนตรงหน้า หืมม...อ้อมอกเหรอ?
               จริงด้วย! ฉันโดนกอดอยู่นี่!! >O<
               พลั๊กก!!!
                ฉันผละออกจากอ้อมกอดของนายคนนั้นอย่างรวดเร็ว เอิ่ม...จริงๆน่าจะบอกว่าดีดตัวออกมาน่าจะถูกมากกว่า เพราะทันทีที่ฉันเป็นอิสระ นายคนที่ช่วยฉันไว้ก็ลงไปนอนแอ้งแม้งบนพื้นซะแล้ว... -O-
               “อ้าว ไอ้คุณแบทเทิล ลงไปนอนเล่นบนพื้นทำไมวะ >O<”  
               “หนวกหูน่า -_-^^;”
                 นายนั่น(คาดเดาว่าจะชื่อแบทเทิล)ตวัดสายตามองมาที่ฉันนิ่งๆ   อ่า ฉันเพิ่งสังเกตแฮะว่าพวกเขาเป็นนักเรียนของเซนต์เอลเบิร์ต แถมยังหน้าตาดีทั้งคู่ซะด้วย -,.-โดยเฉพาะนายคนที่ชื่อแบทเทิลที่จัดว่าหน้าตาหล่อมากถึงมากที่สุด เขามีดวงตาสีดำสนิทที่ดูมีเสน่ห์น่าค้นหา หน้าตาก็เพอร์เฟคอย่างน่าหมั่นไส้ ไหนจะหุ่นสูงเท่ห์ยังกับนายแบบหลุดออกมาแมกกาซีนนั่นอีก เขาดูดีกว่าซุปเปอร์สตาร์เกาหลีอีกนะเนี่ย -.,- ถึงจะไม่อยากจะยอมรับเท่าไหร่แต่ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้เลยซักนิดว่าเขาดูดีกว่าวอเทอร์อีกอ่ะ -*-
            “ฮิ ~หมดสภาพเลยนะสุดสวย ^^”
             “-_-^”
             เพื่อนของนายแบทเทิลที่ท่าทางกะล่อนนิดๆหันมามองหน้าฉันก่อนจะอมยิ้มขำๆ ชิชะ! หมอนี่กล้าดียังไงมาว่าคนสวยหมดสภาพ ความสวยของฉันคงทน ต่อให้ตกถังขยะฉันก็ยังสวยย่ะ!!!
            ~Just gonna stand there and watch me burn, but that's alright because I like the way it hurts~

 

             เสียงริงโทนเพลง Love the way you lie ดังขึ้น ทำให้ฉันที่กำลังยืนมองหน้าหล่อๆของนายแบทเทิลอยู่สะดุ้งสุดตัวก่อนจะรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดูรายชื่อคนโทรเข้าทันที

                 Received Calls : ลุงพัน

               (คุณหนู อยู่ที่ไหนครับ!!)

               (เอ่อ สโนวอยู่ที่...)ไหนไม่รู้ T^T

                ฉันกวาดสายตามองรอบๆอย่างมืดแปดด้าน ตัวฉันเองยังไม่รู้เลยว่าที่นี่ไหน จะให้บอกลุงพันว่าไงอ่ะ TOT

                “Francis Street ข้างเซนต์เอลเบิร์ต”

                 “...O-O”

                 ฉันสะบัดหน้าไปทางแบทเทิลราวกับเห็นว่าเขาเพิ่งเห็นว่าเขากลายร่างเป็นโดเรมอนไปกับตา เอ่อ...คิดไปเองรึเปล่า รู้สึกเหมือนเขาพยายามจะช่วยฉันนะ-///-

                 “สโนวอยู่ที่ Francis Streetข้างเซนต์เอลเบิร์ตค่ะ...”

                 (เซนต์เอลเบิร์ต? คุณหนูไปทำอะไรที่นั่นครับ นั่นมันห่างจากเซนต์คาเมลเลียตั้งเกือบสองกิโลเลยนะ!!!)

                   สองกิโล? มิน่าฉันถึงได้ใจจะขาดรอนๆตอนวิ่ง -*-  

                “ช่างมันเถอะค่ะ พี่ลุงพันรีบมารับสโนวแล้วกัน สโนวอยากจะกลับบ้านเร็วๆ”

                  (ครับ ลุงจะรีบไปเดี่ยวนี้แหละ)

                   หลังจากวางสายโทรศัพท์จากลุงพันเรียบร้อยฉันก็ยืนเงียบโดยไม่ปริปากพูดอะไรอีกเลย น่าแปลกที่แบทเทิลและออกัส(แอบได้ยินแบทเทิลเรียก -*-) ก็ยังไม่ไปไหน แถมพวกเขาดูเหมือนจะคุ้มกันฉันจากนักเรียนชายเซนต์เอลเบิร์ตคนอื่นๆที่เดินผ่านไปมาและมองฉันด้วยสายตาหวานเยิ้มซะด้วย จริงๆมันก็ดีนะสำหรับฉันอะนะ ถ้าไม่ติดว่านายหัวน้ำตาลโรคจิตที่ดูเหมือนเพลบอยนิดๆนามว่าออกัส เอาแต่อมยิ้มโรคจิต มองฉันด้วยสายตาที่แฝงความนัยแปลกๆมาให้ฉันตั้งแต่เมื่อกี้นี้แล้ว -_- ในที่สุดลุงพันก็มาถึงซักทีหลังจากที่ต้องยืนรอภายใต้บรรยากาศที่สุดแสนจะอึดอัดอยู่นาน

                   “ขอบคุณพวกนายมากที่ช่วยฉัน” ฉันหันไปขอบคุณพวกเขาทั้งสองคน ก่อนที่จะก้าวขึ้นรถที่เพิ่งมาถึงเมื่อครู่โดยที่พยายามไม่หันไปมองหน้าของนายแบทเทิล (ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน -O-)

                  “ไม่เป็นไร ฉันไม่เคยใจดำกับคนสวยมากอยู่แล้ว ฮิๆ” ออกัสยิ้มหวานและพยายามเดินเข้ามาใกล้ฉันแต่ถูกแบทเทิลลากคอไว้ซะก่อน จริงๆแล้วฉันแอบขอบคุณนายแบทเทิลในใจด้วยแหละที่ช่วยลาก เอ่อ ฉันหมายถึงดึงคอเสื้อนายออกัสไว้ไม่ให้เดินเข้ามาใกล้ฉัน ท่าทางเพลบอยจ๋าของนายออกัสทำให้ฉันปวดหัวจนต้องรีบขึ้นรถและบอกให้ลุงพันออกรถโดยเร็ว แต่...ถึงแม้ว่ารถจะเคลื่อนตัวออกมาพ้นจากเขต Francis Streetแล้ว ฉันกลับจำใบหน้าและดวงตาสีดำสนิทที่มีเสน่ห์ของนายแบทเทิลได้อย่างแม่นยำจนน่าโมโห ทำไมฉันต้องรู้สึกแปลกๆเวลามองนายนั่นด้วยล่ะเนี่ย คนสวยดอนท์ อันเดอร์ สแตน!!!

 
                  พักกลางวัน

                  “เฮ้ออ ~”

                 “เป็นอะไรอ่ะบราวนี่...”  ฉันที่นั่งเล็มแซนวิสทูน่าเป็นอาหารกลางวันอยู่เงียบๆอดไม่ได้ที่จะหันไปถามบราวนี่ด้วยความพิศวงงงงวย  ก็นะอาการถอนหายใจหนักๆของบราวนี่เนี่ยมีให้เห็นไม่บ่อยนักหรอก

                  “เปล่า...” อาการปากหนักกำเริบอีกตามเคย -_-^

               “แต่ท่าทางบราวนี่ดูเหนื่อยๆ”
               “เปล่านี่...”
               “...-0-”
               บราวนี่ปฏิเสธเวเฟอร์ด้วยสีหน้านิ่งๆก่อนจะหยิบแซนวิสแฮมชิ้นนึงขึ้นมากินเงียบๆ เป็นเชิงบอกให้รู้ว่าไม่ต้องการพูดอะไรต่อ บรรยากาศระหว่างมื้ออาหารกลางวันของเราสามคนวันนี้ช่างเงียบสงบเสียจริงๆ(ไม่นับ เสียงจอแจของบรรดาแฟนคลับรอบๆข้าง -_-;)ดูเหมือนต่างคนต่างก็มีปัญหาส่วนตัวที่ต้องคิดหนักไม่ต่างกัน...เหมือนอย่างที่ฉันต้องการลืมการวิ่งสู้ฟัดอันแสนหฤโหษเมื่อวานนั่นแหละ! ไหนจะนายแบทเทิลหนุ่มผมดำหล่อลากคนนั้นอีก ดวงตาของเขาช่าง...
               อ๊าก!!!บอกว่าจะลืมไหงจำได้จำดีขนาดนี้เนี่ย!  ฉันรีบหัวสะบัดหัวไปมาเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปจากสมองทันที
              “เป็นอะไรของเธออ่ะสโนว นึกอยากจะร๊อคขึ้นมารึไงส่ายหัวด๊อกแด๊ก -_-;” เวเฟอร์ที่นั่งกินช็อกโกแลตเค้กเป็นของหวานเงยหน้าขึ้นมาถามฉันก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดกล่องสตอเบอร์รี่เค้กอีกชิ้นขึ้นมากินต่อ
               เอ่อ...นั่นมันชิ้นที่สามแล้วไม่ใช่เรอะ =[]=
              “เปล่าอ่ะ  คิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปหน่อย...”
                ~Story of my life, searching for the right. But it keeps avoiding me ~
               เสียงริงโทนเพลง Unfaithful ของ Rihanna ดังนั้น เมื่อเห็นหันไปดูทางต้นเสียงก็เห็นบราวนี่ทำหน้าเหมือนเห็นผี ก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทางเพื่อรับโทรศัพท์ด้วยสีหน้าหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าคนโทรมาจะเป็นใครพนันได้เลยว่าถ้าเขาเสนอหน้ามาให้ บราวนี่เห็นตอนนี้ล่ะก็...โอกาสที่จะรอดมีแค่ศูนย์จุดหนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้นแหละ!!!
                เอิ่ม แล้วนี่เวเฟอร์จะจ้องหน้าฉันทำไมล่ะเนี่ย .-_-;
                “อะไรอ่ะเวเฟอร์”
                “เมื่อวานเกิดอะไรขึ้น...เธอปิดบังอะไรฉันไว้”
                “...!”
                “เธอเอาแต่ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดเหมือนปวดขี้ ไม่รู้ตัวเลยรึไง -_-”
                “เปล่านี่ =[]=”
                “จะไม่เล่าก็ได้นะ ถ้าเธอไม่ไว้ใจฉันอ่ะ...T^T” น้ำเสียงเวเฟอร์เริ่มจะเครือนิดๆ ก่อนที่น้ำตาของคุณเธอจะเริ่มไหลปิ่มออกมาราวกับเปิดก๊อก มะ...มาแล้ว วิธีการรีดข้อมูลของเวเฟอร์ TOT
               “วะ...เวเฟอร์...-o-”
              “ใช่ซิ...” 
              “เว...”
              “ฉันมันไม่สำคัญ ขนาดเพื่อนรักยังมีความลับกับฉันเลย มันน่าน้อยใจจริงๆ ฮือ~ ToT” เวเฟอร์ฟูมฟายก่อนจะซบหน้าลงกับฝ่ามือเหมือนนางเอกละครตอนรู้ว่าสามีมีชู้ -*-
              “โอเค! เล่าก็ได้ๆ TOT”
              “งั้นเหรอ เล่ามาซิ >O<”
               ยัยเวเฟอร์ทำหน้ากระดี้กระด๊าไร้อาการโศกโศกาผิดกับที่แสดงออกมาเมื่อกี้ลิบลับ จริงๆนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ยัยนี่ใช้วิธีนี้กับฉัน ถ้าจะให้นับล่ะก็นี่เป็นครั้งที่แปดเห็นจะได้ ที่เจ็บใจก็คือ...ทุกครั้งที่ยัยนี่ใช้ไม้นี้ฉันเป็นต้องในอ่อนทุกทีนี่ซิ ฮือๆ  TOT
               “คือว่า...เมื่อวานตอนกลับบ้าน... *&&%$^*((&@!#%&**()_+....”
                ฉันเล่าเรื่องทั้งหมดให้เวเฟอร์ฟัง โดยที่เวเฟอร์นั้นมีสีหน้าตื่นเต้นราวกับนั่งดูสเปเชี่ยลคอนเสริตของ เลดี้ อาม่า ก่อนจะทำสีหน้าข้องใจนิดๆเมื่อได้ยินชื่อของแบทเทิล
               “คนที่ช่วยเธอชื่อแบทเทิล?”
               “อืม ทำไมเหรอ”
               “อ่า...จะว่าไงดี ฉันก็ว่ามันคุ้นๆอยู่นะ ถ้าเป็นเด็กจากเซนต์เอลเบิร์ตล่ะก็ นายแบทเทิลที่ว่านี่อาจจะเป็นหนึ่งใน Guardian ของเซนต์เอลเบิร์ต ก็ได้นะ”
                 “Guardian? =[]=”
                 “ฉันไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่อ่ะ ถ้าจำไม่ผิดเห็นว่าคนพวกนี้เป็นผู้คุมกฎอะไรซักอย่างนี่แหละ”
                 “ผู้คุมกฎเหรอ...”
                  “ก็ประมาณนั้นแหละ ไปกันเถอะ...บราวนี่กลับมาแล้ว เตรียมตัวเข้าเรียนวิชาต่อไปกันเถอะ ^-^”
  เวเฟอร์ลุกขึ้นก่อนจะนำเศษขยะทั้งหมดไปทิ้ง ในขณะที่ฉันยังคงข้องใจกับเรื่องที่คุยกันเมื่อกี้ไม่หาย
                 Guardian? ผู้คุมกฎ?
  พวกนี้มัน...ตัวอะไรกัน!

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สงสารสโนวดีกว่าเนอะวิ่ง 2 กิโลเมตร ได้เลย จะมีกล้ามมั้ยเนี่ย ถ้ามีกล้ามคนสวย แย่แน่ สู้ๆ ต่อไปน่ะค่ะ 
จากคุณ 0851811377/(0851811377) อัพเดตเมื่อ 11/10/2554 17:20:42
ความคิดเห็นที่ 2
สงสารสโนวดีกว่าเนอะวิ่ง 2 กิโลเมตร ได้เลย จะมีกล้ามมั้ยเนี่ย ถ้ามีกล้ามคนสวย แย่แน่ สู้ๆ ต่อไปน่ะค่ะ 
จากคุณ 0851811377/(0851811377) อัพเดตเมื่อ 11/10/2554 17:20:42
ความคิดเห็นที่ 3
ไม่รู้จะสงสารใครดีระหว่างสโนวกับหนุ่มๆแฟนคลับ 555+ 

สนุกค่ะ...กำลังรอตอนต่อไปอยู่นะคะ^^
สู้ๆค่ะ
จากคุณ Nooko/(Nooko) อัพเดตเมื่อ 08/10/2554 21:15:50
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 186 ท่าน