Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Twin Mine คู่แฝดหล่อร้าย(กาจ)มัดใจยัยตัวดี ZZอัพตอนที่11 ในรอบเดือนค่าZZ
MonoMize
บทที่ 5...ความสับสน(คนเขียนกำลังเบลอๆเจ้าค่าา)
7
09/10/2554 23:57:32
567
เนื้อเรื่อง

5
ความสับสน

 
         ฉันเห็นพี่ลิฟกับไดเล็คมองหน้ากันอยู่นาน  (จนจะท้องอยู่แล้ว เฮ้ย!ไม่ใช่ปลากัด)  ฉันก็เลยทำลายความเงียบซะ  โดยการสะบัดออกจากการโอบของไดเล็คแล้วมองหน้าเขา
         “นี่!บ้านหลังนี้เป็นบ้านของฉัน  ฉันจะให้พี่ลิฟทานอาหารเช้าด้วย  นายนั่นแหละที่ฉันรังเกียจที่สุด  หน้าไม่อายแล้วยังจะมาไล่แขกของฉันอีก  ไปกินข้าวกันเถอะค่ะพี่ลิฟ”  ฉันหันไปต่อว่าไดเล็ค  แล้วไปควงแขนพี่ลิฟให้เข้าบ้านทันที  แต่ไดเล็คก็มาขวางทางไว้
         “ถ้าฉันไม่เห็นแก่เธอนะ  เธอคงไม่ได้มาด่าฉันฉอดๆๆแบบนี้หรอก  แต่ถ้าฉันพูดเรื่องนั้นออกไป  ฉันว่าเธอคงจะไม่กล้ามองแฟนเธอหรอก  เอ๊ะ!หรือว่าเรื่องเล็กๆแบบนั้นเธอคงจะไม่ใส่ใจมากหรอกมั้ง  แต่ฉันว่า  มันเป็นเรื่องใหญ่ของคนที่เพิ่งเป็นแฟนกันใหม่ๆเลยนะ  หรือว่าฉันจะบอกดี”  ไดเล็คทำสายตาเจ้าเล่ห์  เหมือนกับว่าเรื่องที่เขากำลังจะบอกมันจะทำให้ฉันกับพี่ลิฟแตกแยกกันง่ายๆ
         “เรื่องอะไร?”  พี่ลิฟถาม
         “ฉันขอถามเธออีกครั้ง  ว่าจะให้ฉันพูดมั้ย”  ไดเล็คหันมาถามฉันอีกครั้ง
         “กะ…ก็พูดมาสิ  ฉันรอฟังอยู่”  ทำไมฉันต้องรู้สึกใจไม่ดีด้วย
         “ริมฝีปากหวานๆของเธอ  มันเป็นของฉันแล้ว”  ^^ไดเล็คยิ้ม
         “อะ…อะไรนะ  ฮ่าๆๆ  นี่นายพูดเล่นอะไรกัน  เดือนระดับประเทศอย่างนายเนี่ยนะจะมาจูบฉัน  ไม่มีทาง!!!”  ฉันหัวเราะเพราะไม่อยากเชื่อ  และไม่เชื่อจริงๆ  คนอย่างนายไดเล็คเนี่ยนะ
         “ใช่!คนอย่างนาย  อย่ามาใช้วิธีนี้กับฉันแล้วก็วิเลย  ไม่ได้ผลหรอก”  แม้แต่พี่ลิฟก็ไม่เชื่อ  สะใจจริงๆ 
         “แล้วใครกันล่ะ  ที่พอจูบฉันเสร็จก็พูดว่า ทำไมเป็นรสกาแฟนะ  ฉันสั่งพาเฟ่ฟ์โกโก้นะคะ  แต่ไม่เป็นไร  อร่อยดี  ใครกันชมรสริมฝีปากฉันน่ะ  ใครกันน้า”  ประโยคที่ไดเล็คพูดมันคุ้นๆแฮะ  หรือว่าที่ฉันฝันว่ากินไอศกรีมรสกาแฟนั่น  มันเรื่องจริงอย่างนั้นเหรอ!!!  อ๊ากก!ไม่จริ๊งงงง
         “นายจำผิดแล้วมั้ง  ฉันไม่เห็นจะจำได้เลย  นายมากล่าวหาว่าฉันจูบนายได้ไง  แล้วไหนล่ะหลักฐาน”  โกหกไปเนียนๆ  ก็มีพี่ลิฟอยู่นี่นา  ถ้าพี่ลิฟรู้ต้องเข้าใจผิดแน่ๆว่าฉันนอกใจ
         “หลักฐานน่ะ  ไม่มีหรอก  แต่เธอก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ  ถึงเธอจะไม่รู้ว่าทำอะไรไปบ้าง  แต่ฉันก็จะถือว่าโชคดีก็แล้วกันที่ได้ลิ้มลองชิมริมฝีปากหวานๆของเธอ”  ฉันทำหน้าตาไม่รู้อิโหน่อิเหน่  แต่ใจจริงแล้ว  ฉันเต้นเร่าๆแล้วอยากด่าเขา แล้วก็ตบหน้าเขาจริงๆ
      “อืมขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ  พี่ลิฟคะ  เข้าไปนั่งรอที่โต๊ะก่อนนะคะ”  ฉันรีบวิ่งไปเข้าห้องน้ำทันที
         พอถึงอ่างล้างหน้า  ฉันก็รีบเปิดก๊อกแล้วเอาน้ำล้างปากทันที  ไม่พอฉันบีบยาสีฟันใส่แปรงแล้วสีทั่วปากไปจนถึงริมฝีปากเจ้ากรรมที่มันไปหาแตะไม่ถูกที่  พอแปรงเสร็จก็บ้วนด้วยน้ำเปล่า 20รอบ ไม่สิต้องมากกว่านั้น  ฉันถูอีกๆๆๆๆๆ
         “ฉันว่า  เธอล้างยังไงมันก็ไม่ออกหรอก”  อยู่ดีๆเสียงปีศาจก็ดังมาจากประตูห้องน้ำ
         “นาย!”  ฮึ่ย!รู้สึกเสียฟอร์มยังไงไม่รู้
         “ไหนเธอบอกว่า  จำไม่ได้ไง  ที่เธอทำตอนนี้มันเรียกว่าอะไร”
      “ฉันมาแปรงฟันเฉยๆ  ไม่ได้ทำอะไรอย่างที่นายคิดสักหน่อย” 
         “ที่ฉันเห็น  มันไม่ใช่อย่างนั้นนะสิ  เธอล้างจนปากเปลื่อยหมดแล้ว  ไม่น่าจูบเหมือนตอนนั้นเลย”  ^3^ไดเล็คยั่วฉันอีกแล้ว  แต่อย่าฝันไปเลย  ฉันจะทำใจดีสู้เสือ
         “ดี  ฉันจะทำให้ปากเปลื่อยทุกครั้งที่เจอนาย”  ฉันยิ้มแล้วจะเดินออกจากห้องน้ำ  แต่พอถึงประตูไดเล็คก็จับแขนฉันให้ฟังเขาพูด
         “ฉันยังไม่ได้บอกเลยนี่ว่า  ถ้าเธอปากเปลื่อยแล้วฉันจะจูบเธอไม่ได้  ดังนั้นระวังปากเธอดีๆ  เธอรุกฉันแล้วต่อไปฉันจะรุกเธอบ้าง”  เขาทิ้งท้ายแล้วเดินไปที่โต๊ะอาหาร
         ฝันไปเถอะย่ะ!ว่าฉันจะให้นายจูบฉันอีก  ไม่มีทาง!!!แต่เจ็บใจจริงๆ  เจ้าปากบ้า  ทำไมแกต้องทำให้ฉันเดือดร้อนเนี่ย  ไม่น่าเห็นแก่กินเลยเรา  แต่ว่าอะไรกันนะที่ทำให้เราเมา  ที่ฉันกินก็มีแต่ไอติมโกโก้พาเฟ่ฟ์กับบราวนี่นี่นา
 
         ฉันเดินมาที่โต๊ะอาหาร  แล้วไปนั่งข้างๆพี่ลิฟ  ตามมาด้วยแม่ที่เพิ่งยกกับข้าวอย่างสุดท้ายมาที่โต๊ะ  แม่ยิ้มแล้วก็บอกว่า
         “เชิญลูกๆกินข้าวกันตามสบายเลยนะจ้ะ  เดี๋ยวแม่ไปทำขนมหวานก่อน”
      “แม่ไม่กินข้าวเหรอจ้ะ”  ฉันถาม
         “แม่กินตั้งแต่เช้าแล้ว  กินเลยนะวิ  ไม่ต้องห่วงแม่” 
         “ค่ะ  เดี๋ยววิจะรีบกินแล้วไปช่วยแม่ทำขนมนะจ้ะ” 
         “จ้าๆ  กินให้อิ่มๆนะลูก” 
         “เดี๋ยวผมจะไปช่วยแม่อีกแรงนะครับ”  ไดเล็คพูดขึ้นมาอีก
         “แม่?”  ฉันรู้ว่าไดเล็คจะยั่วให้ฉันโมโห  แต่ฉันจะไม่โมโหก็วันนี้พี่ลิฟอยู่ด้วยนี่นา  ฉันจะอารมณ์ดีทั้งวันเลยวันนี้
         “เดี๋ยวพี่ช่วยวิกับคุณน้าด้วยนะ”^^w  พี่ลิฟเสนอความช่วยเหลือกับฉัน  อ๊ายย..น่ารักจัง
         “ค่ะ  เรียกแม่ของวิว่าแม่ก็นะคะ  พี่ลิฟ”  ^^ฉันส่งยิ้มหวานๆไปให้พี่ลิฟ
         “อะแฮ่มๆ แค่กๆ”  สำลักความหวานของฉันกับพี่ลิฟล่ะสิ  สมน้ำหน้า  อีตาบ้าไดเล็คจริงๆ  ฮ่าๆ^o^
      “ดีจ้ะ  วันนี้อบอุ่นดีเนอะ  มีคนมาช่วยแม่ทำขนมตั้งเยอะ  ขอบใจลูกๆมากนะจ้ะ”  แม่กล่าวขอบคุณทุกคน
         “ค่ะ/ครับ” 
         คุยกับแม่เสร็จ  ฉันก็ตักผัดผักบุ้งเข้าปากทันที  งำๆๆ  อร่อยจังเลย  จะอร่อยกว่านี้มากๆถ้าพี่ลิฟตักให้และไม่มีตัวกวนประสาทอย่างอีตาไดเล็คอยู่ด้วย
         “เป็ดพะโล้ของโปรดวิครับ”  พี่ลิฟว่าพลางตักเป็ดพะโล้ของโปรดมาให้ฉัน
         “ขอบคุณค่ะพี่ลิฟ  ยังจำได้อยู่เหรอคะว่าวิชอบอะไร”
      “อะไรที่เกี่ยวกับวิ  พี่จำได้หมดนั่นแหละ”  หล่อ  รวย  ใจดี  อ๊ากก..สุภาพบุรุษสุดๆ  สมแล้วที่เคยเป็นเดือนโรงเรียน  อีตาไดเล็คไม่น่ามาโค่นตำแหน่งพี่ลิฟเลย!
      “shit!”  สมน้ำหน้า!แบร่ๆ:P อิอิ
         “พี่ลิฟก็ทานเยอะๆนะคะ  อ่ะ  เดี๋ยววิตักให้”  ฉันเอื้อมไปตักผัดผักบุ้งไฟแดง  พอฉันตักขึ้นมาได้ ไดเล็คก็จับที่ข้อมือฉัน  แล้วเอาผักบุ้งในช้อนของฉันให้ตัวเอง 
         “งำๆๆ  อร่อยจังแฮะ  หว๊านหวาน”  ไดเล็คตักผักบุ้งที่พึ่งแย่งจากมือฉันเอาเข้าปากตัวเอง  ฉันกัดฟัน  โมโหเดือดปุดๆ  ข่มใจไว้แล้วตักให้พี่ลิฟใหม่อีกครั้ง
         พี่ลิฟยิ้ม  แล้วฉันก็ตักใหม่  แต่ไดเล็คก็ทำเหมือนเดิมอีก  อย่างที่ฉันบอก  วันนี้ฉันจะอารมณ์ดี  ไม่โมโห  ท่องไว้ยัยวิ  ไม่โมโหๆๆๆ  ไม่!โม!โห!
      “แหะๆ”  ฉันหัวเราะ  แล้วลองตักใหม่  อีตาบ้าไดเล็คก็ทำอีกแล้ว  โมโหแล้วนะเฟ้ย!!!  “นี่!นายไม่มีปัญญาตักกินเองรึไงยะ  มาแย่งฉันอยู่ได้  ฉันจะตักให้พี่ลิฟ  ได้ยินมั้ย!  ฉันจะตักให้พี่ลิฟน่ะ”  ฉันโมโหสุดๆ
         “แล้วพี่ลิฟของเธอ  เขามีปัญญามากรึไงถึงให้เธอตักให้น่ะ”  ไดเล็คเถียง
         “ที่ฉันตักให้เขาเรียกว่า  มารยาทย่ะ  ชิ!” 
         “ฉันก็ให้เธอมีมารยาทกับฉันนี่ไง”
      “มันเกินคำว่า  มารยาท  แล้วย่ะ” 
         “วิ  พี่ว่าไม่เป็นไรหรอก  ถือซะว่าให้ทานก็แล้วกัน”  พี่ลิฟช่วยปลอบแต่ก็คงจะกัดอีตาไดเล็คนิดหน่อย
         “อืม…จริงด้วยค่ะพี่ลิฟ  ถือซะว่าให้ทาน  ‘เปรต’ ตนนึง  ก็แล้วกันนะคะ”  ฮ่าๆๆสะใจจริงๆ
         “ว่ากันเข้าไป  ระวังเถอะ!เธอจะเสียใจที่ว่าฉัน”  กลั๊วกลัว  ผู้ชายอะไรไม่รู้  น่ากลัวจริงจริ๊ง
         “เสียใจจริงๆ  ฉันเสียใจมากเลยนะไดเล็ค  เสียใจจริงจริ๊ง”  ฉันยั่วโมโหบ้าง
         หลังจากเหตุการณ์เมื่อสักครู่จบลง  ฉันก็ตักผัดผักบุ้งให้พี่ลิฟได้อย่างง่ายดาย  พูดคุยกับพี่ลิฟอย่างสนุกสนานกันอยู่สองคน  ปล่อยให้อีกคนนั่งเงียบเหมือนไร้ตัวตนในสายตาของฉันกับพี่ลิฟ  ฮ่าๆๆ^o^
       
++Direcz’s secret++
 
         วิวานี่ร้ายจริงๆ  รวมหัวกับไอ้ลิฟมาว่าผม  สนุกกันใช่มั้ย  ฉันจะแกล้งเธอให้ผมร่วง  ตีนกาขึ้น  นอนไม่ได้เจ็ดวันเจ็ดคืนเลย  คอยดู!!!(ว้าว!โหด!!!)  แต่ฝากไว้ก่อนเถอะ  สวีทกันเข้าไป  ฉันไม่มีวันยอมเธอง่ายๆแน่!
 
          พอกินข้าวเสร็จเรียบร้อย  วิวาก็ขอตัวไปอาบน้ำส่วนไอ้ลิฟก็เดินไปหาแม่ของวิวาเพื่อไปทำขนมพร้อมผม  ขณะที่เดินไปมันกับผมมองหน้ากันอย่างกับจะหาเรื่อง  แต่พอผมกับมันมาถึงก็ช่วยกันรีบจับจองที่นั่ง  แล้วแม่ของวิวาก็สอนทำขนม  พอรู้ขั้นตอน  ผมกับมันก็แข่งกันทำขนมกันจริงจังอย่างกับจะไปโอลิมปิกขนมหวานยังไงอย่างงั้น 
 
ผ่านไป 30 นาที
 
          ผมกับไอ้ลิฟเริ่มข้อมือเคล็ด  ว่าแต่ยัยวิวาจะแต่งตัวนานไปไหนเนี่ย  (เอาให้เข้ามิสไทยแลนด์รอบชิงชนะเลิศเลยดีมั้ย  แม่คู้ณณณ)  ผมขอแอบบ่นนิดหน่อย  แต่ไม่นาน  ก็มีเสียงคนลงมา
 
ตึกตึก ตึก~
 
          ยัยวิวาจริงๆด้วย  วิวาอยู่ในชุดเสื้อยืดลายหมีน้อยกับกางเกงยีนส์ขาสั้น  น่ารักดีแฮะ~  เอ่อ  นายคิดอยู่อะไรวะเนี่ย  ไอ้ไดเล็ค  ผมสะบัดหัวไล่ความคิดออกไป  แต่พอเหล่ไปดูไอ้ลิฟบ้าง  มันก็มองยัยวิวาอยู่เหมือนกันนะ  มันยิ้มให้วิวาอย่างกับเห็นเจ้าสาวออกมาจากห้องลองชุด  ฮึ่ย!น่าหมั่นไส้ชะมัด 
          “แต่งตัวนาน  อย่างกับจะไปประกวดที่ไหนอย่างนั้นแหละ”  ผมพูดกวนเพื่อทำให้บรรยากาศสีชมพูนั่นมันหายไป
         “ชิ!ถ้าฉันจะไปประกวดที่ไหนมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับนายทั้งนั้นแหละ  เชอะ!”  ทำมาเป็นชิ เชอะ  ตัวเธอสวยมากรึไง!
      “อืม  วิ…หยิบใบตองมาให้แม่อีกหน่อยซิลูก  พ่อหนุ่มสองคนนี้ทำขนมเก่งทั้งคู่เลย  ทำเร็วมากอย่างกับเครื่องจักรแน่ะ”
      “อ๋อ  ค่ะแม่  แล้วมีอะไรให้วิช่วยอีกมั้ยคะ” 
        “ไม่ต้องก็ได้จ้ะลูก  พ่อหนุ่มทั้งสองคน  ทำขนมช่วยกันจนจะเสร็จแล้วล่ะจ้ะ” 
       “ถ้าอย่างนั้น  เดี๋ยววิไปรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านแล้วกันนะคะ” 
        “จ้า  งั้นรดน้ำดีๆนะอย่าทำให้ต้นไม้มันตายล่ะ”  วิวาพูดกับแม่จบก็ออกไปหน้าบ้าน
        เฮ้อ…ไม่น่าเชื่อจริงๆ  ว่าผมจะมายุ่งกับยัยบ้าข้างบ้านจนๆ  ทั้งๆที่ผมก็รวยขนาดนี้  นี่ผมสิ้นคิดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย  หรือว่าผมมันบ้าไปแล้วจริงๆ  ผมสับสนไปหมดแล้วนะ--; 
         
++Pause  of  secret++       
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
5555 หึงอ่ะดิๆ
อัพเร็วๆนะคะ จะติดตาม
จากคุณ bambim/(bambim) อัพเดตเมื่อ 09/10/2554 23:47:52
ความคิดเห็นที่ 2
อัพเร็วๆนะคะ แล้วจะแวะมา^ ^ 
จากคุณ Natty/(Nat_lovecartoon) อัพเดตเมื่อ 07/10/2554 13:33:03
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 302 ท่าน