Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Last Loved รักครั้งสุดท้ายขอเป็นนายได้ไหม
Love_Devil
Last Loved two
4
06/10/2554 18:24:29
584
เนื้อเรื่อง
"ฉัน จะกลับบ้าน พาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้นะ” ฉันพูดกับอีตาไวรัส จะไม่ให้ฉันรีบกลับบ้านได้ยังไง ก็อีตานี่พาฉันมาที่สนามแข่งรถ ที่ๆฉันไม่เคยคิดที่จะกลับมา หลังจากที่พี่ไวน์เสียชีวิตไป...
“ก็บอกว่ามันไม่ทันแล้ว เธอ ทำให้ฉันเสียเวลาไปมาก”พูดเสร็จอีตาไวรัสจอมบงการก็เปิดประตูฝั่งคนขับออกแล้วหมอนี่ก็เดินอ้อมมา เปิดประตูด้านข้างคนขับที่มีฉันนั่งอยู่….อีตาไวรัสไม่ยอมให้ฉันโวยวาย เขาก็โน้มตัวลงมาเพื่อปลดเข็มขัดออกแล้วช้อนตัวฉันขึ้น ทำอย่างนี้ได้ไง ฉันก็เขินเป็นนะ>o<อ้ายยย ไม่ใช่ๆ ไม่เขินแค่ไม่ชอบ…
“เฮ้ ปล่อยฉันลงนะ ฉันจะกลับบ้านปล่อย” ฉันพูดกับเขา แต่ดูสิ หมอนี่ก็ยิ่งกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นอีก
“ฉันบอกให้ปล่อยไง….ปล่อยๆๆๆๆ” ฉันพูดพลางทุบไปที่แผงอกของเขา แต่เขากลับทำหน้าแบบไม่รู้สึกรู้สา
ตุ้บ…..เสียงเหมือนโยนของลงพื้น แต่มันไม่ใช่ หมอนี่มันโยนฉันลงบนโซฟา ขอบอกว่ามันไม่เจ็บแต่จุก
“นี่นาย จะปล่อยก็บอกกันก่อนสิยะ” ฉันว่าเขา แต่เขาก็ทำหน้าแบบไม่เคย เชอะ          
“ฉันให้เวลาเธอสิบนาที ในการเปลี่ยนชุด ถ้าสิบนาทีแล้วฉันเข้ามาเห็นเธอในชุดเดิมละก็…เธออาจจะเสียสาวเอ๊ะหรือเสียไปแล้วฉันก็ไม่รู้ สิบนาทีเท่านั้น” พูดเสร็จอีตาไวรัสโรคจิตก็เดินออกไปจากห้อง ชิ…คิดว่าฉันจะกลัวเหรอ เชอะไปเปลี่ยนก็ได้
~10นาทีผ่านไป~
-*- อย่าสงสัยว่าทำไมฉันทำหน้าแบบนี้ เพราะว่า…..
ชุดที่เขาให้ฉันใส่มันโค-ตะ-ระโป๊เลยอ่ะ ไอ้ไวรัสมันให้ฉันใส่ชุดอะไรเนี่ย ไม่เข้าใจเลยจริงๆ
แอ๊ด.... เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับผู้ชายหน้าตาดี2คนเข้ามา >o<หล่อจางงง
“ของเดิมพันคราวนี้ ใช้ได้ว่ะ” หนึ่งในสองของผู้ชาย2คนนั้นพูดพลางเดินวนรอบๆตัวฉัน แถมมองด้วยสายตาแปลกๆ อึ๊ย ขนลุก
“ใช่...คราวนี้ไอ้แกรมหาใช้ได้เหมือนกัน กูโคตรเสียดายว่ะ” ผู้ชายอีกคนพูดตามมาติดๆ
“อ่อ ใช่ พวกเราลืมแนะนำตัว ฉัน บอยซีส่วนไอ้เนี่ย...” เขาพูดพลางชี้ไปที่ผู้ชายคนข้างๆ “ทีม เธอชื่อ สปายใช่ไหม” บอยซีแนะนำตัวเขาเองและนายทีมเสร็จก็หันมาถามฉัน
“ชะ..ใช่” ฉันตอบพวกเขาด้วยเสียงที่ตะกุกตะกัก
“อืม....ไป ไปที่สนามแข่งกัน”นายทีมพูดพลางดึงแขนฉันให้ลุกขึ้นตาม เอิ่ม ใครบอกว่าจะไปกับพวกนายกันยะ
“ไปทำไม” ฉันถามนายทีมกับนายบอยซี
“ไม่จำเป็นต้องรู้ ตามมา”บอยซีพูดเสร็จก็เดินนำไปตามด้วยทีมและฉัน
~ณ สนามแข่งรถ~
ทำไม๊~ทำไม ฉันต้องมาที่นี่ด้วย ฉันเกลียดสถานที่นี้มากๆเลย เพราะมันเป็นสิ่งที่พี่ไวน์ชอบ พี่ไวน์ไม่ได้ตายเพราะการแข่งรถ แต่เป็นเพราะ...ฉัน ถ้าวันนั้น....
    ย้อนกลับไปในวันที่ไวน์เสียชีวิต
“ปา ยไม่ไป พี่แชมไม่เข้าใจปาย พี่ไวน์ พี่เตล พี่วิสไม่เข้าใจปายเลย ฮือ.....”เสียงร้องไห้พร้อมกับเสียงต่อว่าพี่ชายแท้ๆทั้ง4คนของ สปาย ดังไปทั่วทั้งบ้าน...
“แต่ปายต้องไป ปายต้องไปอยู่กับคุณพ่อ คุณแม่” แชมเปญพยายามอธิบายให้น้องสาวฟัง
ตอนนั้นฉันอายุแค่11ขวบ พี่แชม อายุ17ปี พี่วิส อายุ 16ปี พี่เตล อายุ15ปี พี่ไวน์อายุแค่ 14ปี....
“ฮึก....ปายไม่อยากไปเมืองไทย ปายอยากอยู่ที่นี่อยู่กับพี่ๆ ฮือ.....” ปายพูดพร้อมกับเสียงสะอื้นที่มากขึ้นๆเรื่อยๆ
“ปา ยคับ ปายต้องไปเรียนตอนที่นั่นนะคับ พี่รู้ว่าปายคิดถึงพวกพี่ แต่ปายต้องไปนะคับ เดี๋ยวพวกพี่ก็ตามไปแล้วนะคับ..”เสียงปลอบโยนของไวน์เด็กหนุ่มวัย14ปีที่รักน้องสาวคนนี้มากๆ
“ไม่เอา ฮึก.... ยังไงปายก็ไม่ไปๆๆๆ” พูดเสร็จเด็กสาวก็วิ่งออกมาจากบ้านแล้ววิ่งไปตามถนนที่ตอนนั้นฝนได้ตกลงมา....
“ปาย...ปาย” เสียงร้องเรียกจากพี่ๆทั้งสี่คนดังขึ้นพร้อมกับร่างทั้ง4วิ่งตามน้องสาวที่ตนรักอย่างสุดชีวิต..
ถ้าวันนั้นฉันไม่วิ่งออกไป พี่ไวน์ก็คงจะไม่......
เด็กสาววิ่งไปหยุดอยู่กลางถนนสายหนึ่ง ทันใดนั้นมีรถยนต์หนึ่งคัน ขับรถมากด้วยความเร็วที่มากพอควร รถคันนั้นวิ่งตรงมาที่เด็กสาว...
“สปาย..ระวัง!” เสียงตะโกนเรียกน้องสาวของทั้ง4ดังขึ้น พร้อมกับรถยนต์คันนั้นพุ่งเข้าชนร่างนั้นทันที...
ผลัก....เอี๊ยด........โครม!
“ไอ้ไวน์!.../ฮึก..พี่ ไวน์..”รถคันนั้นไม่ได้พุ่งชนเข้าหาเด็กสาวเพราะไวน์ได้วิ่งเข้าไปผลักน้องสาวของตน ออกจากรัศมีของทางที่รถวิ่งมา รถคันนั้นจึงพุ่งเข้าชนเด็กหนุ่มๆเต็มๆ
สปาย ไม่ได้เป็นอะไรมากแค่มีแผลถลอกตามตัว แต่ไวน์นั้นได้เสียชีวิตทันทีที่ถึงโรงพยาบาล รถยนต์คันนั้นคนขับไม่ได้เป็นอะไรมากแค่บาดเจ็บเล็กน้อย....
   กลับมาปัจจุบัน...
ฉันได้คิดว่าตัวเองนั้นผิดมาตลอดแม้ว่า พี่แชมและคนอื่นๆจะบอกว่าไม่ผิดก็ตาม...คิดถึงเรื่องนี้ทีไร น้ำตาก็คลอเบ้าตลอดทุกที...
“กลัวจนร้องไห้เลยหรอ” ทีมถามด้วยน้ำเสียงแปลกใจ..
“ปะ..เปล่า” ฉันตอบเขาด้วยน้ำเสียงที่พยายามไม่ให้สั่น
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว…..” ทีมพูดพลางหันกลับไปมองที่สนามแข่งรถ
“เอาล่ะตอนนี้ก็ถึงเวลาอันสำคัญแล้วการแข่งขันของเรากำลังจะเริ่มต้นแล้วคับ ทั้งสองคนพร้อมแล้วนะคับ
ONE…TWO…..THREE…ปัง” สิ้นเสียงปืนรถทั้งสองก็พุ่งตัวออกไปทันที
รถ ของนายไวรัสซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่ารถของทั้งสองคนยี่ห้ออะไรเพราะไม่ชอบด้านนี้ อยู่แล้ว แต่เป็นเปิดประทุน สีของรถเป็นสีดำส่วนอีกคันหนึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนขับแต่รถคันนี้ฉันก็ ไม่แน่ใจว่าเป็นเปิดประทุนหรือเปล่า สีของรถคือสีขาว ความเร็วของรถทั้งแล่นไปด้วยความเร็วสูง แต่เอ๊ะนี่ฉันพูดบ้าอะไรอยู่ ฉันต้องหาทางหนีสิ คิดๆๆๆๆอ๋อ คิดออกแล้วหวังว่าคงใช้แผนนี่ได้
จึกๆ…จึกๆ….ฉันสะกิดนายทีม
“มีอะไรหรอ” นายทีมถามโดยไม่หันมามองหน้าฉันสักกระนิดเดียว
“เอ่อ…คือ..เอ่อ..” ฉันตอบแบบตะกุกตะกัก ใครมันจะกล้าพูดต่อหน้าผู้ชายกัน
“คืออะไร” คราวนี้นายทีมหันหน้ามาถามฉันตรงๆ
“คือ…ฉันอยากเข้าห้องน้ำ” ฉันพูดพลางก้มหน้าก้มตา อ้ากกถ้าไม่ใช่เพราะคิดจะหนี ฉันไม่ยอมทำหรอกนะยะ
“อุ๊บ..ไปสิๆ ไม่มีใครห้ามเธอไว้หรอก เอ้าเธอคนนั้นอ่ะ พาผู้หญิงคนนี้ไปเข้าห้องน้ำหน่อย..” นายทีมพูดพลางกลั้นหัวเราะไว้เชอะชิชะ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้พูดอะไรแค่พยักหน้าเฉยๆ เธอเดินนำหน้าไปฉันก็คงต้องเดินตามไปงั้นสิ
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 282 ท่าน