Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Love You Mama~~ รักนะครับแม่คุณทูนหัว[S.H. Project]
BIGeyeS
Chapter 2~~~
3
06/10/2554 12:23:19
410
เนื้อเรื่อง

 2

                กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
                ไชโย้ ^O^//ในที่สุดก็หมดชั้วโมงเลขมรณะแล้ว  เย้ๆ  ต่อไปก็พักกลางวันแล้วสินะ ดีจังเลยเพราะตอนนี้ฉันหิวข้าวมากกกกก  ดูสิท้องมันร้องประชดซะดังลั่นจนเดดซีที่อยู่ข้างยังแอบขำเลย -///-  ยังดีนะเนี่ยที่เดดซีเป็นเพื่อนเก่าที่รู้นิสัย จนถึงสันดาน ธาตุแท้ของฉันจนหมดไส้หมดพุงแล้ว  ไม่งั้น ฉันคงอายจนต้องแทรกแผ่นดินหนีไปแน่ๆ
                “ทาวน์  วันนี้เราไปกินข้าวกันเถอะ ^^” เสียงของสาวน้อยผมหยิกเป็นลอนโดยธรรมชาติโผล่ขึ้นมา
                “อื้ม  ดีเลยตอนนี้ฉันหิวข้าวมากๆๆๆ  และมากๆ”ฉันพูดไปตีพุงตัวเองไป
                “แล้วเดดซีจะไปพร้อมกับพวกเรามั้ย ^^”ซัลฟาเอ่ยชวนเดดซีด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มและเป็นกันเอง
                “เอ่อ...อ” เดดซีทำหน้ากระอักกระอ่วง สงสัยยังเกรงใจอยู่มั้ง  ไม่ได้ๆในฐานะที่ฉันเป็นเพื่อนเก่าของเดดซี ฉันต้องลากเขาไปกินข้าวพร้อมกับพวกเราให้ได้ ฉันไม่มีทางปล่อยให้เพื่อนไปกินข้าวเหงาหงอยคนเดียวโดดเดี่ยวเดียวดายแบบนั้นหรอกนะ
                “ไปเถอะน่านะ วันนี้ไปกินข้าวกับพวกฉันก่อนแล้ววันหลังฉันจะพานายไปทำความรู้จักกับเพื่อนผู้ชายให้เอง พวกนั้นน่ะ ถึงจะดูหน้าโหดๆเกรียนๆไม่เหมือนมนุษย์ทั่วไป  แต่พวกนั้นก็นิสัยดีน้า รับรองไม่กี่วันนายได้มีเพื่อนสนิทเต็มห้องแน่  เชื่อฉันสิ ^^”
                “ใช่ๆ ถูกอย่างที่ทาวน์พูด วันนี้ก็ลงไปกินก่อนเถอะ ดูสิท้องยัยทาวน์ร้องดังโครกครากๆจนกระเพาะจะแตกอยู่แล้ว”ฮาวายพูดแล้วก็หาแนวร่วมในความคิดตัวเอง “ใช่มั้ย เกวล่า ทาลลินล์ ไปร์อา ซัลฟา^^”
                (-_-)(_ _)(-_-)(_ _) เพื่อนๆทุกคนในกลุ่ม SH.พยักหน้าดิ๊กๆเพื่อแสดงความเห็นว่าเห็นด้วย 
                แต่!
                จะเอาเสียงท้องร้องของฉันไปเป็นประเด็นด้วยทำไมยะ!!!!
                “งั้นเราก็ไปกันเถอะ  ก่อนที่พวกเพื่อนผู้หญิงในห้องจะแห่กันมาชวนเดดซีไปกินข้าว”ฮาวายพูดจบประโยคก็เดินนำขบวนออกไปจากห้อง และตามด้วย เพื่อนสาวในกลุ่มSH.กันทั้งหมด ยกเว้นแต่ฉัน -_-; ที่กำลังยัดหนังสือใส่กระเป๋าอย่างลวกๆ
                เอ๊ะ!นี่ใจคอจะไม่รอเพื่อนคนนี้เลยหรือไงเนี่ย  แต่ก็ยังโชคดีหน่อยที่เดดซียังเป็นสุภาพบุรุษพอที่จะยืนคอยยัยแก่ชักช้า ล้าสมัยอย่างฉัน
                “เธอ นี่ยังไม่เปลี่ยนไปเลยนะ ^^”เสียงนุ่มทุ้มดังขึ้น ฮ้า~ไม่ได้ยินเสียงนี้มานานแล้วนะเนี่ย
                “อะไรล่ะที่ไม่เปลี่ยน”ฉันมีอะไรที่ไม่เปลี่ยนงั้นเหรอ? หรือว่าหน้าฉันยังเด็กเหมือนเดิม  อิอิ
                “ก็เวลาหมดชั่วโมงทีไรเธอก็จะเก็บช้าเป็นคนสุดท้าย จนเพื่อนคนอื่นๆขี้เกียจรอเลยลงไปข้างล่างกันก่อน ”
                “แล้วนายก็จะมายืนรออยู่ข้างๆฉันแบบนี้ใช่มั้ยล่ะ ^^”ฉันพูดแล้วหันไปส่งยิ้มให้เดดซีที่กำลังช่วยหยิบหนังสือใส่ในกระเป๋าอย่างเป็นระเบียบซึ่งต่างจากฉันไปโดยสิ้นเชิง -_-;;
                “อืม ใช่ฉันยังจังได้เลยนะว่าตอนนั้นเธอน่ะ  ถูกครูตีเรื่องทำการบ้านวิชาเลขผิดหมดทุกข้อเลยน่ะ”
                “โหย~ ก็ช่วยไม่ได้นี่ ฉันน่ะอ่อนเลขจะตาย  โชคดีนะเนี่ยที่นายคอยช่วยพูดกับครูเค้า  ไม่งั้นก้นฉันคงได้เป็นลายกว่านี่แน่ๆ >o<”
                “พูดแบบนี้ เดี๋ยวฉันก็ทวงบุญคุณเสียเลยหรอก”
                “ก็ดีเลย  ฉันก็ไม่อยากจะเป็นหนี้บุญคุณใครไปตลอดหรอกนะ  เอ้อว่าแต่นายจะให้ฉันทำอะไรให้อ่ะ”
                “งั้น...”เดดซีพูดอย่างแผ่วเบาแล้วค่อยๆก้มหน้าลงมาหาฉันอย่างช้าๆ เขาก้มลงมาจนภาพตรงหน้านั้นมีแต่เดดซี เดดซีเท่านั้น!เขาซึ่งเป็นเจ้าของดวงตาสีเทาที่ดูอ่อนโยน  แต่แอบแฝงด้วยความลึกลับน่าค้นหา จมูกโดงเป็นสันซึ่งเข้ากับรูปหน้าที่เหมือนกับพระเจ้าได้ประทานมันมาให้  ริมฝีปากบางคล้ายผู้หญิง ผิวขาวที่เหมือนคนไม่เคยถูกแดดมาก่อน เส้นผมที่ดำสนิทนั้นก็ถูกตัดให้สั้น มันจึงดูทำให้เขาเป็นคนที่สะอาดสะอ้าน ซึ่งดูแล้วเดดซีเขาราวกับเจ้าชายที่หลุดออกมาจากในหนังสือเลยก็ไม่ปาน อ้ะ!เรื่องนั้นมันไม่สำคัญเท่ากับตอนนี้ เพราะใบหน้าฉันกับเดดซีเหลือระยะห่างจากกันเพียงแค่ไม่กี่เซนเท่านั้น!!                        
               “นะ...นายจะทำอะไรน่ะ”ฉันพูดเสียงสั่น และพยายามจะดิ้นออกจากเดดซี แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรให้ดี
ขึ้นเลยเพราะ เขาเอามือล็อคตัวฉันไว้อยู่  แม้ว่าจะขยับตัวแรงแค่ไหนมันก็เท่านั้น
                “...” เดดซีไม่ตอบอะไรแต่เขายังโน้มตัวลงมาเรื่อยๆ
                เดดซีโน้มตัวมาหาฉันทำไมเนี่ย!? หรือว่ามีอะไรติดหน้าฉันอยู่? แต่มันก็ไม่น่าจะใช่เพราะ มันใกล้เกินไป  อ้ากกกก แล้วสรุปว่าเดดซีเค้าก้มลงมาทำไมเนี่ย >_<
                เขาเข้ามาใกล้จน ฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจร้อนๆบริเวณใบหน้าและริมฝีปากของฉันและเขาก็กำลังจะ...
ปึง!!!!โครม!!!!!
                เดดซีรีบผละตัวออกจากฉันอย่างรวดเร็วเพราะตกใจในเสียงปริศนาที่ดังออกมาจากหน้าห้องนั้น
               “อ้าว ทาวน์ ทำไมเธอไม่ลงไปกินข้าวพร้อมกับเพื่อนๆในกลุ่มเธอล่ะ ^^”อยู่ๆวอร์ซอก็โผล่ขึ้นมาจากไหนก็รู้และสาวเท้าเข้ามาหาฉันพร้อมกับจ้องหน้าเดดซีด้วยสายตาที่ไม่เป็นมิตร จนฉันรู้สึกหวั่นๆยังไงก็ไม่รู้สิ  แต่ดูเหมือนว่าเดดซีเขาจะไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับการกระทำของวอร์ซอเลย (โอ้ว!น่านับถือ)แต่เอ๊ะ!เมื่อกี้เขาแอบเห็นเดดซีเขาก้มหน้าเข้ามาใกล้หน้าฉันหรือเปล่านะ - -?
                “ก็นี่ไง ฉันกำลังจะลงไปกินข้าวพร้อมกับเดดซีเนี่ยแหละ”ฉันเริ่มบทสนทนาเพื่อลดสถานการณ์ที่ตึงเครียดในตอนนี้
                “งั้นเหรอ ^^”วอร์ซอพูดก่อนที่จะส่งรอยยิ้มอันเย็นเยือกให้ฉัน เอิ่มดูท่าทางว่ามันไม่ช่วยให้หายเครียดเลยวุ้ย แต่มันกลับยิ่งเครียดยิ่งกว่าเดิมเสียอีก =_= แล้วรอยยิ้มนั่นอย่าหันมาทางฉันสิ!มันเหมือนกับว่าเขาเป็นปีศาจที่โหยกระหายและอยากจะขย้ำเหยื่อให้ตายคามือของเขา แง้!น่ากลัว ><
                “ฉันไปด้วยสิ  เนี่ยฉันกำลัง’หิว’เลย” 
                ทำไมต้องเน้นว่าหิวด้วยล่ะ =_=?!  มันฟังดูยังไงๆอยู่แฮะ  นี่มั่นใจใช่มั้ยว่านายหิวข้าว!!
                “งั้นเราไปกันเถอะ ^^”
                ยังไม่ทันที่ฉันจะตั้งตัว  อีตาวอร์ซอก็กระชากแขนฉัน(ด้วยแรงที่แบบว่าแรมโบ้ยังเรียกพี่)จนตัวฉันไปชนกับแผงอกของเขาอย่างจัง  โอย~นี่เห็นฉันเป็นตุ๊กตาที่ไร้ความรู้สึกหรือยังไงยะ  หัวกระแทกกับตัวเขาจนแทบมึนไปเลย และในช่วงที่ฉันมึนนั่นแหละ อีตาบ้านี่ก็ยังลากฉันไปโรงอาหาร ฉันว่านะถ้าอุ้มได้อีตาบ้าวอร์ซอก็คงอุ้มไปนานแล้วแหละ  กรี๊ดดดด~ฉันจะไปฟ้องนายที่มูลนิธิปวีณา!!!  อีตาบ้าชอบใช้กำลัง!!!!
                “นี่!นายจะลากฉันไปไหนเนี่ย  เดดซียังเดินมาไม่ถึงเลยนะ >o<”
                “ช่างหัวมัน!!!”
                ทำไมแฟนฉันถึงแล้งน้ำใจอย่างเน้!!!!!!!!!
                “แต่เดดซีเป็นเพื่อนฉันนร้า >o<”
                “แต่มันไม่ใช่เพื่อนฉัน” วอร์ซอหันหน้ามาแล้วทำหน้าโหดใส่ฉัน  แง~
                “นายมันใจร้าย  ใจยักษ์  ใจมาร  ลากฉันไม่ดูคนรอบข้างหรือง้ายยยย ว่ามีคนมองกันพรึบเลย TOT”
                “ช่วยไม่ได้  เธอทำตัวเองต่างหาก”สิ้นสุดประโยคนี้ วอร์ซอก็ลากฉันจนแขนแทบหลุดออกจากบ่า  เดินก็เร็วเป็นบ้าชะมัด  ฉันขาสั้นกว่านายนะโว้ย >O<!!!!
                 ง้า~ไปโกรธใครที่ไหนมาหรือเปล่าฟระเนี่ย ถึงได้มาทำรุนแรงกับฉันแบบนี้  ฉันไม่ใช่โสรยาในจำเลยรักนะยะ  ถึงได้ป่าเถื่อนกับฉันแบบในละครได้  >[]< (~เจ็บแค้นเคืองโกรธโทษฉันใย ฉันทำอะไรเธอเคืองขุ่น~ กระซิกๆๆ)  
                ---ณ ห้องทานอาหารของกลุ่ม SH.---
                แอ๊ดดดดดด~
                ปึงงงงงงง!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
                (O_o)!(OoO)!(o_o)!(O_O)!(=O=)!!<<<<หน้าเพื่อนๆในกลุ่ม SH.
                (-**-)<<<<หน้าวอร์ซอ
                (TOT)<<<<และสุดท้ายก็หน้าของฉันเอง
                “ทาวน์เป็นอะไรน่ะทำไม ถึงทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แบบนี้”ทาลลินล์ลุกขึ้นมาจากเก้าอี้แล้วถามคำถามที่ฉันไม่รู้ว่าจะตอบยังไงดี
                “…TOT”ฉันตอบอะไรไม่ถูกได้แต่สตาฟหน้าเดิมเอาไว้
                “แล้ววอร์ซอล่ะทำหน้าเหมือนมีใครจะแย่งขี้ไปจากนายอย่างนั้นแหละ” ฮาวายย~ หมอนี่ไม่ได้กินขี้เป็นอาหารนะ><
                “...-**-”วอร์ซอก็ไม่ตอบอะไร  แต่ฉันแอบสังเกตเห็นมือเขากำลังกำหมัดซะแน่นเชียว  ผีเข้านายหรือยังไงฮะวอร์ซอ!!!
                “เอ้อ! ทาวน์แล้วเดด...”ฮาวายยังพูดไม่จบก็มีผีบ้ามาพูดแทรกก่อนว่า
                “งั้นฉันไปซื้อข้าวกินก่อนละกัน  ส่วนทาวน์เธอรออยู่นี่น่ะแหละ เดี๋ยวฉันซื้อข้าวมาให้เอง เข้าใจมั้ย!!”
                “…TOT!!”วอร์ซอถามฉันในขณะที่ฉันยังเอ๋อๆอึ้งๆบึ้งๆทึ่งๆ
                “เข้าใจมั้ย!!!”
                “ขะ...เข้าใจค่า TT^TT”
               หลังจากที่วอร์ซอผลักประตูออกไป เพื่อนๆในกลุ่มSH.ก็ต่างตั้งคำถามใส่ฉันซะมากมายจนฉันแทบจะลมจับ  โอ๊ย!!ทีละคำถามได้มั้ยยะ >O<
               “ยัยทาวน์  นี่เธอทะเลาะอะไรกับวอร์ซออ่ะ”เกวล่าเริ่มถามคำถามคนแรก 
               “ก็อีตาปีศาจวอร์ซอนั่นแหละเป็นอะไรก็ไม่รู้  อยู่ดีๆก็ลากฉันออกมาจากเดดซีเฉยเลย”
               “แล้วก่อนหน้าที่เธอจะเจอกับวอร์เธอได้ทำอะไรอยู่”ซัลฟายิงถามเป็นคำถามที่สอง
               “ก็ฉันกำลังเก็บกระเป๋าอยู่  แต่พวกเธอนั่นแหละที่ออกไปก่อน เดดซีเลยอยู่เป็นเพื่อนแล้วช่วยฉันเก็บของน่ะ” แล้วก็ก้มหน้าเข้ามาใกล้ๆหน้าฉันด้วย -///- 
                เอ่อ  ฉันขอเก็บประโยคหลังเอาไว้ดีกว่า  เดี๋ยวเพื่อนจะเข้าใจผิดเสียเปล่าๆ >///<
                “แล้วเธอได้ทำอะไรนอกเหนือจากที่พูดหรือเปล่า!?”ไปร์อาถามคำถามที่สาม
                “อะ...เอ่อ  มะ...ไม่มีนะ ^^;;”ยังไม่ทันขาดคำเลย  ไปร์นะไปร์ทำไมถึงถามคำถามแบบนี้ออกมาด้ายยยย
                (=(=(=_=)=)=)
                “เอ่อ ทำไมแต่ละคนถึงทำหน้าแบบนั้นล่ะ ^^;;”
                “ยัยทาวน์!!! เธอโกหกพวกเราทำไม!!!!!”เสียงสมาชิก SH.ทุกคนร่วมกันประสานขึ้นมาโดยมิได้นัดหมาย
                “ฉะ...ฉันเปล่าน้า -O-;;”
                “ยัยทาวน์!!!!!!!!”แง้  ฉันจะโดนรุมประชาทัณมั้ยเนี่ย
                แอ๊ดดดดดดดด~~~
                “ข้าวมาแล้วทาวน์  อ้าวเฮ้ย O_o! พวกเธอจะทำอะไรน่ะ”
                “เค้นหาความจริง  จากปากจำเลย”เกวล่าพูดขึ้น
                “ยัยเบ๊อะ เนี่ยนะเป็นจำเลย -_-a สมองพวกเธอไหวมั้ยเนี่ย”
                “แต่วอร์!!!”เสียงซัลฟาดังขึ้นแต่วอร์ซอก็ยกมือขึ้นมาห้ามก่อน  แล้วลากฉันไปนั่งเก้าอี้เพื่อกินข้าวเที่ยง(ยังไม่เลิกลากอีกเรอะ : BIGeyeS)               
                ฉันว่าอาหารมื้อนี้มันไม่อร่อยที่สุดเลยอ่ะ ไม่เกี่ยวกับรสชาติอาหารหรอกนะแต่มันเกี่ยวกับบรรยากาศมากกว่า  รู้สึกอึดอัด เกร็งๆยังไงก็ไม่รู้  วอร์ซอก็กินข้าวอย่างเงียบๆ  เพื่อนๆในกลุ่มSH.ก็เงียบ -_-^ เงียบ เงียบ เงียบ!!!
                “นี่ยัยเบ๊อะ” ฉันถึงกับสะดุ้งเพราะจู่ๆวอร์ซอก็มาเรียกฉัน(ที่มาของฉายานี้น่ะเหรอ  ก็คงเพราะไม่มีใครซื่อบื้อ เบ๊อะไปกว่าฉันอีกแล้วล่ะมั้ง -_-;; ควรภูมิใจดีมั้ยเนี่ย)
                “ฉันว่าเธออยู่ห่างไอ้เดดเวรนั่นดีกว่านะ”
                เขามีชื่อว่า’เดดซี’  ไม่ใช่’เดดเวร’  โว้ย >o<*
                “ทำไมอ่ะ =()= เขาเป็นเพื่อนฉันนะทำไมฉันถึงต้องอยู่ห่างๆ  เดดซีเขาด้วย”
                “นี่เธอไม่รู้จริงๆเหรอ ว่ามันคิดจะทำอะไร”
                “(-_-  )(  -_-)  ไม่รู้อ่ะ  ทำไมเหรอเดดซีจะทำอะไร”
                “เธอนี่มัน...- -*”  ฉันว่าวอร์ซอต้องแอบด่าฉันอยู่ในใจแน่ๆ  เลย  ฮะ..ฮะ..ฮัดชิ้วววววววว ><
                “ทาวน์เดี๋ยวกินข้าวเสร็จมาหาพวกฉันตรงนี้หน่อยนะ”ทาลลินล์เดินมาบอกฉันถึงที่  เอ่อ  ท่าทางงานนี้ฉันคงได้ตายโหงก่อนวัยอันควรชัวร์เลย   อ้ากกกกกก
                ---ผ่านไป 5 นาที---
                “วอร์เดี๋ยวนายขึ้นไปก่อนนะ  เดี๋ยวฉันจะคุยกับทาลลินล์หน่อยน่ะ”
                “อืม ได้แต่อย่าลืมสิ่งที่ฉันบอกนะ”
                “ดะ...ดะ...เดี๋ยว!!!”อ้าว ไปซะแล้ว  ทำไมไม่ฟังฉันบ้างเลยนะ
                หลังจากที่ฉันกำลังระเหี่ยใจกับแฟนตัวเองฉันก็หันหลังกลับไปหาทาลลินล์ตามที่เจ้าหล่อนบอกไว้
                “ทาลลินล์ มีอะไรหรือเปล่า ^^”
                “ฉันน่ะไม่มีหรอก แต่!”
                “พวกฉันมี!!!!!”
                “แว้ก O[]O!!!!!”ฮาวายวิ่งมาจับแขนขวา  เกวล่าวิ่งมาจับแขนซ้าย ซัลฟามาล็อคคอจากด้านหลัง  นี่มันกลุ่ม SH.หรือกลุ่มหญิงห้าว บ้าพลังกันวะเนี่ย!!!
                “เอาล่ะ  ฉันถามคำถามเดียวว่าเธอได้ทำอะไรนอกจากที่เธอพูดอีกหรือเปล่า”ไปร์อายืนกอดอกแล้วหันมาถามฉันด้วยคำถามเดิม
                “ไม่มี๊ ไม่มี >[]<”
                “หรือเธออยากจะให้คนของฉันไปสืบเอาล่ะ  เอ....แต่ว่าเธออย่าลืมกฎของกลุ่ม SH. นะว่าถ้าคนในกลุ่มรู้เรื่องราวของเธอโดยเธอไม่ยอมปริปากออกมาก่อน  โทษของมันจะเป็นยังไง”
                “...”ขอไม่พูดได้มั้ย   มันโหด!หลอน!ซาดิสต์! 
                “ทาลลินล์ ขอเบอร์ของนักสืบสมชาติหน่อยสิ”
                “อ๊ะๆๆ ยอมแล้วจ้า ><”
                “ยอมตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง  เอาล่ะ  ว่ามา”
                “คือฉันว่านะ  มันก็ไม่เห็นจะมีอะไรเลย  ก็แค่เดดซีก้มหน้าลงมาใกล้หน้าฉันจนห่างกันแค่ไม่กี่เซน”
                “O_O!”<<หน้าเพื่อนๆแต่ละคน เอ่อทำไมเพื่อนๆฉันถึงได้ทำหน้าตกใจกันแบบนั้นล่ะ
                “ยัยทาวน์!!!นี่มันไม่ใช่คำว่า ‘แค่’นะ เธอรู้มั้ยว่าเดดซีเขาจะทำอะไรเธอ!!!!!!”ฮาวายบีบแขนจนมีรอยแดงและฉันตะโกนแหกปากใส่หน้าฉันขึ้นมา
                “ทำไมเหรอ -O-!?”ก็ไม่เห็นจะมีอะไรเลยนี่นา
                “เดดซีกำลังจะจูบเธอ!!!!”เสียงเกวล่าและไปร์อาดังขึ้นมา จนฉันมั่นใจว่าฉันหูไม่ฝาด หรือเพี้ยนไปเป็นอย่างอื่นแน่ๆ
                เฮือก O__O!!!!!!!
                “จะบ้าเหรอ เดดซีเขาเป็นเพื่อนฉันนะ และอีกอย่างฉันก็มีวอร์ซออยู่แล้ว”
                “ฉันรู้ว่าเธอน่ะคงไม่นอกใจวอร์หรอก  แต่ที่ฉันกลัวที่สุดคือความอินโนเซ้นต์  ไม่ทันคนของเธอน่ะสิ”ซัลฟาพูดเสริมขึ้น
                “อ๋ออออออ  ฉันพอจะเข้าใจแล้วว่าทำไมวอร์ซอถึงได้โมโหกระฟัดกระเฟียดเหมือนควายตกมันแบบนั้น”ฉันก็โง้โง่เนอะ  แค่นี้ก็ดูไม่ออก
                “เธอนี่ยังใจเย็นอยู่ได้อีกเนอะ  ทาวน์!แล้วเธอจะต้องทำอะไรซักอย่างแล้วนะ  เดี๋ยวถ้าปล่อยเลยตามเลยไปแบบนี้ รับรองเธอได้มีปัญหากับวอร์ซอแน่!!!!”เกวล่าพูด
                “แล้วจะให้ฉันทำยังไงอ่ะ =()=?”
                “อยู่ห่างๆเดดซีเขาหน่อยก็ดีนะ  แล้วถ้าเดดซีเขาแอบทำอะไรเธอ ฉันจะจัดการเขาเอง เชอะ ฉันไม่สนหรอกนะว่าเขาจะเป็นเพื่อนเก่าของฉันน่ะ”ฮาวายพูดพร้อมกับยกกำปั้นขึ้นมาเพื่อสร้างความน่าเชื่อถือว่าเจ้าหล่อนน่ะกล้าทำจริงๆ
                “ยังไงๆ ก็ยั้งมือหน่อยนะ =_=^”
                ฉันว่าหลังจากนี้ ชีวิตฉันเหมือนกับยืนอยู่บนเส้นด้ายมรณะ  ที่พร้อมจะตายได้ทุกเมื่อ  เฮ้อ~เป็นเวรกรรมอะไรของยัยทาวน์ฟระเนี่ย  T_T
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 507 ท่าน