Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Coffee Cafe รักนี้ไม่มีขม
Nonaki
3
3
04/10/2554 16:07:51
334
เนื้อเรื่อง
“แฟนหรอ”แฟลนถาม นายถามแบบนี้อยากได้หมัดป้าบป่ะ
“เพื่อนพี่ แฟนบ้าอะไร คนอย่างงี้ใครจะเอาเป็นแฟน”
“พูดมากไปหรือเจิน”แฟลนห้ามปราม
“แฟนพี่ชายเธอมา”
“ห๊า!!!!แฟนเฮีย”เสียงนี้ทำให้คนที่มุ่งดูสลายม็อบ เอ้ยสลายการมุ่งดู
“ใช่ ไอ้จางมันให้มาตามเธอ”
“เออๆ เดี๋ยวตามไปคุยกับเพื่อนก่อน”
“เออ ให้เวลาสิบนาที”พูดจบ นายฟัฟก็เดินดุ่มไป
“ดูสายตาเพื่อนพี่เจินแล้วน่ากลัวเป็นบ้าเลย”
“อย่าไปสนใจเขาเลย”ฉันพูดแล้วเก็บกีต้าร์ใส่กระเป๋า
“แฟลน~กลับบ้านเถอะ”ผู้หญิงคนหน้าตาน่ารักเดินมาทางฉันกับแฟลน
“เออเจินนี่แฟนเราชื่ออิ๊ง อิ๊งนี่ เจินเพื่อนใหม่แฟลน เขาเป็นคนจีน”
“จริงหรอ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ”
“เออ เช่นกันนะ”
“งั้นเจินไปหาเฮียก่อนนะ เดี๋ยวงอนขี้เกียจง้อ”
“แล้วเจอกันนะ”
หลังจากที่แยกกับแฟลนและอิ๊ง ฉันก็ถือกีต้าร์เดินขึ้นมาที่ห้องของเฮีย ขณะที่เดินฉันก็ไปสะดุดก้อนหินเจ้ากรรม  ใครเอามันมาวางไว้ตรงนี้  ดีนะเนี่ยที่ไม่มีใครมาเห็น ไม่งั้นอาย แย่~~~~ ฉันเดินขาขะเผกมาจนถึงหน้าห้องของเฮีย
“ฮือๆๆๆๆ”ใครมาร้องให้ในนี่ว่ะ
แอร่ดดด~~~
“เออ มาก็ดีแล้ว นี่แฟนพี่เธอ นี่ยัยบ้าน้องเขามาแล้วเธอจะไม่หยุดร้องไห้เลยหรอ”นายฟัฟพูดแบบให้เกียรติมากเลยว่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอก ร้องออกมาเต็มที่เลยนะซ้อ”ฉันบอก
“พรีน ไม่ต้องขอโทษจางหรอก พรีนไปเรียนนี่นา”
“แต่พรีนไม่ได้ดูแลจางเลยนะ”
“งั้นจากนี่พรีนมาดูแลจางทุ๊กวันเลยนะ ไม่ต้องร้องนะ อีกสองอาทิตย์จางก็ออกจากโรวบาลแล้ว”เฮียจางพูดพรางลูบผมซ้อพรีนเบาๆ
“จริงหรอ ไหนเจินดูหน่อยสิเฮียลืมแล้วหรอว่าเจินเรียนอะไร”ฉันวางกีตาร์ลงแล้วเดินเข้าไปจับขาเฮียพลิกไปมา
“นี่อย่ามาทำเป็นรู้หน่อยเลย เพิ่งเรียนปีเดียวเองทำเป็นรู้”เฮียผลักฉันเบาๆ
“แต่ก็รู้ไม่ใช่หรอ”
“เออ..เจินพรุ่งนี้ไม่ต้องมาดูแลเฮียหรอก ไปดูแลร้านช่วยไอ้ฟัฟนู้น”
“แหมๆๆ แกได้คนดูแลแล้วลืมเพื่อนลืมน้องเลยเหรอว่ะ”ฟัฟหันมาแขวะ
“ยังไงก็ฝากดูแลเจินล่ะกัน”เฮียกล้าฝากเจินไว้กับไอ้บ้ารี่หรอ
“ไม่เอาหรอกเฮีย”ฉันส่ายหัว
“งั้นเฮียโทรไปหาอาม่ะ...”
“อา~ก็ได้ๆ”ฉันพูดแล้วเดินกระแทกหยิบกีต้าร์แล้วเดินมาที่รถ ทำไมฉันต้องมาอะไรแบบนี้ด้วยน่าทำไมฉันไม่ไปเที่ยวกับพวกหมิ๋งเฉ่อนะพูดมาแล้วเซ็ง
“เจิน~เจิน.....ยัยเจิน!!”
“หา!”
“จะหาอะไรถึงบ้านแล้วลงไป”นายฟัฟไล่ฉันลงจากรถ นี่เราหลับตอนไหนว่ะ
“แล้วนายไปไหน”
“ไปไหนก็ได้”
ปัง!
เขาดึงประตูเข้าไปเกือบหนีบมือฉันเลยอ่ะ ถ้าโดนเดี๋ยวป้าจะ เตะให้ขาป้าหักซะเลย (ป้าเราอยู่ฮ่องกงนู้น) ฉันเดินลากขาที่แสนจะบวมอย่างกับลูกชิ้นทอดที่มันพองๆเวลาโดนน้ำมันร้อนๆขึ้นบันไดมาอย่างทุลักทุเล ทั้งกีต้าร์ทั้งขาที่เจ็บ
“อ้าวพี่ยังไม่กลับบ้านอีกหรอ”ฉันทักพี่ผู้หญิงเมื่อตอนกลางวัน
“พี่ต้องเก็บของพวกนี้ก่อนน่ะคะ”
“แล้วคนอื่นล่ะคะ”
“เขากลับกันหมดแล้วคะ”
“แล้วพี่..มาเดี๋ยวเจินช่วยเก็บ”ฉันวางกีต้าร์แล้วยกเก้าอี้ขึ้นวางบนโต๊ะจนหมดแล้วเช็ดเคาน์เตอร์สุดท้ายก็มานั่งพะงาบๆที่บันไดทางขึ้น
“เจินพี่กลับก่อนนะขอบใจน้องเจินมาก”พี่เขาถอดผ้ากันเปื้อนแล้วหยิบกระเป๋าหันมาลาแล้วเดินออกไปจากร้าน
“ค่ะพี่”ฉันเดินมาปิดประตูแล้วกลับขึ้นมาบนห้อง พอมาถึงห้องก็กระโดดใส่เตียงนอน
พลุบ!
เหนื่อยชะมัด
ป้าบ~เพล้ง!ป้าบป้าบป้าบเพล้ง
โอ๊ยใครมาเชิดสิงโตแถวนี้ว่ะเนี่ยรบกวนเวลาคนนอนจริงๆเลย ไม่รู้หรือไงมันเหนื่อยๆๆๆๆและเหนื่อย แล้วนี่กี่โมงแล้ว
“เฮ้ย!นายเข้ามาได้ไง”ฉันลุกขึ้นหน้าฉันกับหน้านายฟัฟใกล้กันไม่ถึงสามเซน
“ก็นี่ไง”นายฟัฟชูลูกกุญแจเหมือนพวงมาลัยขึ้น ฉันเชื่อนะว่านั่นพวงมาลัย
“แล้วนายเข้ามาทำไม”
“ก็มาปลุกเธอไง นี่มันเกือบบ่ายโมงเธอยังไม่ลงไปทำงานเลยฉันก็เลยขึ้นมาปลุกเธอไง”
“ห๊า!เกือบบ่ายโมงแล้ว อั๊ยหย่าซี่เหง็กซี่เสี้ยวหยี่”ฉันรีบกระวนกระวายเดินไปเข้าห้องน้ำ
โครม!
เพล้ง!
ผลุบ!
ป๊อก!
เสียงทั้งสี่เสียงนี้ดังขึ้นพร้อมกัน คิดดูสิว่าฉันอยู่ในสภาพแบบไหน
“โอ๊ย!เจ็บๆๆๆๆ”
“นี่เธอเป็นอะไรมากป่ะ”คงไม่เป็นมั้งฟังเสียงซะสิ
“เฮ้ยเลือดออกด้วย”
“เหรอ~”ฉันจับดูที่หางคิ้วเลือดจริงๆด้วย
“นี่นายมียาสามัญประจำบ้านไหม”
“มีสิ เดี๋ยวไปเอามาให้ ฉันว่าเธอไปอาบน้ำก่อนนะ”ยังมีหน้ามาอีก
“รีบเอาขึ้นมาให้ด้วยล่ะ”ฉันบอกแล้วพยุงตัวขึ้นไปเข้าห้องน้ำทรมานมาก
 ตอนนี้ฉันมานั่งรอนายฟัฟที่ลงไปเอายาข้างล่างมาให้ที่ม้านั่งข้างๆสระว่ายน้ำ นายฟัฟไปเอายาที่จีนหรือไงฟระ คนยิ่งเจ็บอยู่
“จ๊ะเอ๋!”
กรี๊ด
ตุบ!
“ไอ้บ้ามาไม่ให้ซุ่มให้เสียง”ฉันลุกขึ้นปัดก้น ก็ไอ้บ้านี่ทำให้ฉันต้องตกเก้าอี้เจ็บตั้งแต่เช้าเลย
“ฉันมาแบบให้เสียงแล้วไง”ฉันมองหน้า แล้วนั่งลงเก้าอี้ นายปล่อยได้ถูกเวลามาก ถ้าเกิดฉันตกสระน้ำไปใครจะรับชอบ
“นี่วันนี้ฉันจะไปข้างนอกนะเธออยู่บนนี่ล่ะ อ่อไม่ต้องลงไปข้างล่างนะวันนี้วันหยุดไม่มีใครเขามากันหรอก”
“นั่นแน่ ไปหาแฟนอะดิ บอกกันตรงๆก็ได้ไม่ต้องอ้อมค้อมฉันเข้าใจคนอย่างนายนะ นายรีบไปเถอะเดี๋ยวแฟนนายรอนานถ้าแฟนนายงอนขึ้นมาฉันไม่รู้ด้วยนะ”ฉันเปิดฝาขวดแอลกอฮอล์แล้วพูด
“เออ แล้วฝากซื้ออะไรไหมนี่”
“ไม่หรอกเดี๋ยวฉันออกไปซื้อเองก็ได้”
“งั้นฉันไปนะ”
“เออ”ฉันหันมาทำแผลต่อโอ้โห เกือบได้เย็บแผล ที่ขาบวมเป๊งมีรอยเขียวๆด้วย คอยดูนะฉันต้องหาทางแก้แค้นให้ได้ ฮึ๊ยยย!!
ติ๊ดติ๊ดติ๊ดติ๊ด
“หนี่เห่า”
[หนี่เห่า เจิน นี่จีองเองนะ]
“นายลงทุนโทรข้ามประเทศมาเลยหรอ....ตอนนี้นายอยู่บ้านฉันหรือเปล่า”
[เออพอดีฉันมาเยี่ยมอาม่าน่ะคิดถึง]
“งั้นเปิดเฟสไทม์นะ”
ติ๊ด!
 “เฮ้ยเจินหน้าแกไปโดนอะไรมา”
“เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย ฉันขอคุยกับอาม่าหน่อย”จีองหันโทรสัพท์ไปหาอาม่า
“อาม่า อาม่าสบายดีไหมค่ะ”
“อั๊วสบายดี อาเจินล่ะ สบายลีไหม”
“เจินสบายดีค่ะ คิดถึงอาม่าจังเลย”
“แล้วอาจางล่ะ”
“เฮียจางน่ะหรอ ตอนนี้นอนอยู่โรงบาลนู้นแหละอาม่า”
“ทำไมไม่ไปดูแลอาจาง”อาม่าทำเสียงดุ
“เฮียจางเขามีคนดูแลแล้วค่ะอาม่า อีกสองอาทิตย์ก็ออกจากโรงบาลแล้วค่ะอาม่า”
“อืม..งั้นแค่นี้น่ะอั๊วขี้เกียจคุย”
“ค่ะอาม่า”
“เป็นไงหายคิดถึงยัง”จีองหันโทรศัพท์IPhone4เข้าหาตัวเอง
“แล้วคนอื่นล่ะไปไหน”
“พวกนั้นน่ะไปเที่ยวหมดแล้ว เหลือแค่ฉันนี่แหละโดนพวกนั้นทิ้งไว้ดูแลอาม่าน่ะ”จีองทำหน้างอนๆ
“แล้วคนใช้ไหนหมดล่ะ”
“อาม่าให้ลาพักร้อนกันเหลือสองสามคนเอง”
“อาม่าน่ะอาม่า เออแล้วแกไม่คิดอยากจะมาเที่ยวไทยบ้างหรอสาวไทยน่ารักๆกันทั้งนั้นเลยนะ”
“ก็คิดอยู่เหมือนกันนะ”
“งั้นแค่นี้ก่อนนะแล้วแกค่อยโทรมาหาฉันใหม่ฮ่าๆๆๆ”ฉันวางโทรศัพท์ลงข้างๆ ทำอะไรดีน่าคิดๆๆๆๆๆทำอะไรดีอ่ะ
ปิ๊ง!!!
   ฉันเดินลากขาเขผกๆลงบันไดลงมาชั้นล่างสุด ลำบากเหมือนกันนะ ไม่รู้ว่าสร้างทำไมสามชั้นสองชั้นก็เหนื่อยแล้วยังไงก็ช่างเถอะลงมาถึงชั้นล่างได้อย่างปลอดภัยก็ภูมิใจแล้ว เคยช่วยแต่คนไข้ที่อยู่โรงบาลไม่นึกว่าจะต้องมาช่วยตังเอง ฉันเดินเข้าไปครัว โอ้~อุปกรณ์ทำเค้ก คุกกี้เพียบสุดยอด ฉันจัดการเอาผ้ากันเปื้อนมาใส่แล้วลงมือทำเค้กนมสดข้างในมีไส้เป็นโยเกิร์ตเหนียวๆน่าหม่ำถือว่าทำค่อนข้างยากเลยที่เดียว
ติ๊งต๊อง~
ใครมากดกริ่งตอนนี้ขัดขวางการกินที่สุด
“สวัสดีค่ะมาพบใครค่ะ”ฉันเปิดประตูออกมา
“มาหาฟัฟน่ะค่ะเขาอยู่ไหมค่ะ”ผู้หญิงคนนึงอุ้มเด็กน่ารักๆอายุประมาณขวบสองขวบถือกระเป๋าลากใบเล็ก
“ออกไปข้างนอกน่ะค่ะ อีกหน่อยก็คงกลับมา เชิญเข้ามารอก่อนค่ะ”นี่เป็นโอกาสที่เราจะเอาเค้กมาให้ชิมแล้ว
“ขอบคุณค่ะ”
“มาค่ะ ช่วยถือ”ฉันรับกระเป๋ามาจากพี่เขา เรีกพี่ล่ะกันดูแก่กว่าฉันซักสองสามปี
“ร้านน่าอยู่จังเลยนะคะ”พี่เขามองไปรอบๆร้าน
“นั่งตรงนี้ก่อนค่ะเดี๋ยวเอาน้ำเสาวรสกับเค้กมาให้ทานค่ะ”ฉันเดินเข้าไปในครัวหยิบนู้นนี้นั้นแล้วเดินออกมา
“นี่ค่ะ เชิญทานเลยค่ะ”ฉันวางถาดลงแล้วนั่งข้างๆ
“อืม~เค้กอร่อยจังเลยค่ะเป็นสูตรทางร้านหรอค่ะ”
“เปล่าหรอกค่ะมันเป็นเค้กที่เพิ่งคิดเมื่อกี้เองค่ะ”
“จริงหรอค่ะอร่อยมากๆเลยค่ะ”
“เออ แล้วน้องเขาชื่ออะไรเหรอค่ะ”ฉันอุ้มมานั่งตัก
“ชื่อโคคัสค่ะเรียกคัสก็ได้ค่ะ”
“คัส~ชื่อน่ารักดีนะคะ คัสทานเค้กไหมค่ะมัมๆ”ฉันตักเค้กใส่ปากน้องเขา
“น้องเป็นแฟนกับฟัฟหรอ”
O_o
“เปล่าๆๆๆค่ะ”
“อ้าวหรอ หว่าแย่จัง”
“ทำไมค่ะ....”
“เจินฉันกลับมาแล้ว...เฮ้ย~”ไอ้บ้ามาขัดจังหวะทำไม
“หวัดดีพ่อตัวยุ่ง”พี่เขาหันไปทักนายฟัฟ
“พี่แฟริมาได้ไงอ่ะโอ้ยคิดถึงจัง”นายฟัฟโผลเข้ากอดพี่สาวคนนั้น ฉันรีบเอามือปิดตาน้องคัส
“แม่บอกที่อยู่แกมาอ่ะ โห~ไม่ได้เจอกันนานหล่อขึ้นเป็นกองเลยนะ”
อ้วก!!!
“เฮ้ย ท้องแล้วหรอไหนบอกว่าไม่ได้เป็นแฟนไง”นั้นปากเหรอพี่
“เจินอ้วกเพราะนายฟัฟนี่แหละค่ะพี่ ดูยังว่าหล่อ พี่ชายเจินหล่อกว่าเยอะเลย”
“น้อยๆๆหน่อย แล้วลงมาข้างทำไมเนี่ย”
“ฉันไม่มีอะไรทำน่ะก็เลยคิดเค้กสูตรใหม่แล้วลองทำดูน่ะ”
“เหรอไหนล่ะ”นายฟัฟส่องหา
“ซอรี่ นะน้องชายบังเอิญว่าพี่สาวคนนี้ชอบเค้กของน้องเจินมากเลยจัดการ”พี่ไปทานตอนไหนเนี่ย เกลี้ยงจานจริงๆ
“ไม่เป็นไรหรอกยังเหลือเยอะอยู่ในตู้นู้น”ฉันชี้ไปที่ตู้
“แล้วนี่...”
“ลูกของพี่เอง”พี่สาวเดินมาอุ้มคัส
“ห๊า!ไม่ได้เจอกันแค่สามปีมีลูกแล้ว”นายฟัฟนั่งลงข้างพี่แฟริ
“พี่ก็แต่งงานมาสี่ปีแล้ว ให้พี่มีลูกไว้ดูเล่นหน่อยสิ”
“เออใช่ คนเราแต่งงานกันก็ต้องมีลูกเป็นธรรมดาแหละ”ฉันออกความคิดเห็น
“งั้นน้องคนก็ต้องรีบมีลูกมาไว้เล่นกับลูกของพี่บ้างนะ”
“บอกแล้วไงครับพี่ผมไม่ได้เป็นแฟนกับยัยทอมนี่”
“น่านะอีกหน่อยก็เป็นเชื่อพี่”
“เดี๋ยวพี่ แล้วพี่แทนล่ะ”
“อยู่บริษัทนู้นแหละ”
“แล้วพี่มีเรื่องอะไรหรือเปล่า”
“พี่กับไทแทนจะไปเคลียร์งานที่ฮ่องกงน่ะเลยอยากฝากเจ้าตัวเล็กไว้กับนายซะหน่อยน่ะ”
“ห๊า!ฝากเจ้าตัวเล็ก แล้วทำไมพี่ไม่ไปฝากกับพ่อแม่ล่ะ”
“พ่อกับแม่ไปอังกฤษตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”พี่แฟริยืนเท้าสะเอว
“แล้วนานไหมอ่ะ”นายฟัฟขมวดคิ้ว
“ไม่นานหรอกแค่เดือนเดียว”
“แต่ผมไม่เคยเลี้ยงเด็กเลยนะพี่”
“น้องเจิน ตอนนี้น้องเจินเรียนอะไรอยู่ค่ะ”พี่แฟริหันมาถามฉันที่หยอกกับคัสอยู่
“เจินเรียนหมอค่ะ”
“งั้นช่วยดูแลคัสได้ไหมค่ะ”มันเกี่ยวอะไรกันเรียนหมอกับดูแลเด็ก
“อ๋อได้ค่ะ ไม่มีปัญหา”
“นายมีคนช่วยดูแลคัสแล้วไม่ต้องห่วงพี่มีเซนส์น่า”
“อ่ะๆก็ได้ครบตามสัญญาพี่มารับเลยนะ”
“จ้า น้องชายงั้นพี่กลับก่อนนะ...โอ๋ๆๆๆลูกแม่ แม่ไปทำงานก่อนนะ”พี่แฟริเดินมาหอมแก้มคัส
“พี่ค่ะ เอาเค้กไปทานค่ะ”ฉันเดินเขผกๆไปตัดเค้กใส่กล่องแล้วส่งให้พี่เขา
“ขอบใจจ้ะ ลูกแม่ไปก่อนนะ”
แง้ะ แง้~
“เฮ้ยเจิน คัสร้องไห้มาปลอบดิฉันทำไม่เป็นนะ”
“เออๆ โอ๋ๆๆๆไม่ร้องนะครับคนดีโอ๋ๆๆนมหมดแล้วนายชงนมให้หน่อยสิ”ฉันยื่นขวดนมให้นายฟัฟ
“ทำไงอ่ะฉันทำไม่เป็น”
แง้~
“โอ๋ๆๆๆ..ตักนมผงใส่ลงไปในขวดสองช้อน”
“ไงต่อ”
“เติมร้อนถึงขีดที่สองก็พอ...ทีนี่เขย่าให้นมละลายเฮยๆๆใครทำกันอย่างนั้น เอามานี่”ฉันจับขวดนมมแล้วเขย่าๆๆ
“แล้วเติมน้ำที่ต้มสุกแล้วลงไปถึงขีดนี่ แล้วเขย่าอีกรอบเพื่อให้นมเข้ากัน”
“แล้วไงต่ออีก”
“จากนั้นก็ให้น้องเขากินเสร็จ”
“เธอเคยมีลูกมาก่อนหรอ”
“เฮ้ย!ไอ้บ้า ฉันไม่เคยมีแฟนเลยจะให้มีลูกได้ไง”
“อ้าวก็เห็นว่าทำเป็นก็เลยถาม”
“ฉันเคยทำตอนฉันไปเข้าค่ายที่มูลนิธิเด็กอยู่จีนนู้น เจ้าหน้าที่เขาเลยสอน”
“อ้าว หลับเร็วจังเลย”
“อย่างงี้แหละเด็ก อ่ะ นายอุ้มน้องขึ้นไปข้างบนก่อน อย่าบอกนะอุ้มยังไง”
“อือ”นายฟัฟพยักหัว
“ว่าแล้วยื่นแขนออกมาสองข้าง..ใครให้นายทำอย่างนี้นายเป็นผีจีนหรือไง...งอแขนเข้าข้างนึงฉันจะวางแล้วนะ..แขนอีกข้างก็โอบเอาไว้อย่างนี้ไปเดิน..เดินระวังๆหน่อยนะ”นายฟัฟเดินขึ้นบันไดไป ฉันก็เดินไปเอาเค้กที่เหลือแล้วกระเป๋าของคัสเดินตามขึ้นไป
“อ้าวนายให้คัสมานอนตรงนี้ทำไม”พอฉันเดินขึ้นมาถึงขั้นสุดท้ายแล้ว
“ฉันไม่รู้ว่าจะให้นอนห้องใครดีน่ะสิ”
“เออใช่ งั้นนอนห้องฉันก็ได้ ถ้าให้นอนห้องนายนายก็ทำอะไรไม่เป็นอยู่ดี”
“เออ~”นายฟัฟอุ้มคัสเข้าไปในห้องฉันแล้วเดินออกมา
“อ่ะเค้กฉันเอาไว้ให้นายชิม”ฉันวางเค้กลงบนโต๊ะ
“ขอบใจนะ”
“ฉันเข้าไปพักผ่อนก่อนนะ ถ้านายจะไปเยี่ยมเฮียจางก็เอาเค้กอยู่ในตู้ไปด้วยนะขอบคุณล่วงหน้า”ฉันเดินเข้าห้องแล้งทิ้งตัวลงนอนข้างๆคัส
 
Fuff Talks
ผมแทบช็อคเมื่อพี่สาวผมบอกว่าให้ผมดูแลหลานแทน ผมเคยเลี้ยงเด็กซะเมื่อไหร่ล่ะครับ ตอนหลานคลอดผมไม่ได้ไปเยี่ยมเลยเพราะคลอดอยู่ฮ่องกงนู้น พอมาอีกที่ก็ขวบนึงแล้วดีนะที่มีน้องสาวไอ้จางช่วยดูแล ไม่งั้นผมคงอกแตกตายแน่ๆเลย อืมว่าแต่เค้กของยัยนี่ก็อร่อยเหมือนกันนะ มีโยเกิร์ตข้างในด้วย ทำได้ไงกันผมยังทำไม่ได้เลย เข้าไปดูในห้องยัยนี่ดีกว่าทำอะไรอยู่น่าจะให้สอนทำเค้กแบบนี้บ้าง
ก๊อกๆๆ
“เข้าไปล่ะนะ”ต่อไปนี้ผมจะหัดเคาะประตู เดี๋ยวเป็นเหมือนเมื่อวันก่อน
“ฉันขอถามอะไรหน่อยสิ  เค้กนี้มันทำยะ........”ผมถามมาตั้งยาว คำตอบก็คือยัยนี่หลับอยู่ข้างๆหลานผม ผมมองดูแล้วเหมือนแม่กับลูกเลย
“ข้อเท้านั่น”ผมเดินมานั่งที่ปลายเตียงแล้วจับข้อเท้าขึ้นมา มันช้ำจนเป็นสีม่วงเลยทำไมเขาไม่หายาทา เรียนหมอประสาอะไรไม่หัดดูแลตัวเองบ้างเลย มียาอยู่แล้วแท้ๆไม่รู้จักใช้
“อือ”ยัยนั่นพลิกตัวเบาๆ
“หึ....คงเจ็บล่ะสิ”ผมนวดข้อเท้ายัยนี่เบาๆ
“นายทำอะไร”ยัยเจินดีดตัวจากที่นอนขึ้นมา
“ฉันก็แค่นวดข้อเท้าให้เธอเฉยๆ”
“แล้วนายเข้ามาทำไม”ยัยเจินยังถามผม
“เอ่อ~~เธอเอาสูตรเค้กสอดไส้ให้ฉันหน่อยสิฉันจะทำขายที่ร้าน”
“ไม้ได้!!!อุ๊บ!!”
“ชู่ว์~~เบาๆเดี๋ยวคัสตื่น”ผมกระโจนปิดปากยัยเจินไว้
“อือ อายอ้ออ่อยอิอือเอ็มอิบ(อือ นายก็ปล่อยดิ มือเค็มชิบ)
“เงียบๆนะ”ผมปล่อยมือออกจากปากยัยเจิน
“นายล้างมือบ้างไหมเนี่ย”
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 104 ท่าน