Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Don't like Playboy ถึงผมเจ้าชู้! แต่ที่ไม่รู้คือผม (รัก) คุณ
Donut_Smile
Episode 1
3
03/10/2554 21:30:42
588
เนื้อเรื่อง

1
 

                   หลังจากกลับคอนโดสุดหรูของสาวเอสบี...
ฮะ ฮัดชิ้ววววววววววว!! อยู่ ๆ หญิงสาวก็จามขึ้นทั้งที่วันนี้ก็ไม่มีท่าทีว่าจะเป็นไข้ เลยแม้แต่นิดหรือว่า เป็นสัญญาณเตือนการเป็น ริดสีดวง! (จะบ้าเหรอ - -) วันนี้เธอต้องเจอเรื่องไม่ดีแน่เลยเชียว
“ยัยฟอล แกเป็นอะไรย่ะ จามซะดังลั่นคอนโดเลย”
“ยัยบ้า คนจามนะย่ะ ไม่ใช่แกจามจะได้ดังขนาดนั้น”
“จะบ้าเหรอ ฉันไม่เคยจามดังแบบแกเลยนะย่ะ ชิส์!!”
“เหรอจ๊ะ!ไม่เคยก็ไม่เคย” อำเพื่อนมันไปงั้นๆ
“ตื่นเต้นมั้ยย่ะ ไปโรงเรียนพรุ่งนี้ ฉันน่ะโคตรตื่นเลยแกเอ้ย” ซีเรียยิ้มร่า
“ฉันรู้นะว่าแกคิดอะไร อย่ามาดีใจเรื่องอื่นสิย่ะ”
“กะ แกรู้อะไรย่ะ ชิ”
“แกก็จะได้เจอหนุ่ม ๆ สุดฮอตที่ คัปฯบอยแล้วน่ะสิย่ะ”
หญิงสาวหันไปทางเจ้าเสียงพูดรัว ๆ ฟังแล้วสมานฉันท์กลมกลืมกันทีเดียวที่คิดเหมือนกัน ^__^
“โหย อะไรอ่ะพวกแกนิรู้ทันตลอดเลยอ่ะ”
“อะไรก๊านนนน ยัยซีเรียแกน่ะเหรอจะดีใจเรื่องเรียนไม่มีทาง” ฟอลโลว์เสริม
“ยัยวายแกดู ยัยฟอลเด้ มันด่าฉันอ้อมๆอ่า ชิ *o*”
“ยัยซีเรีย ยัยฟอลมันด่าแกตรงๆเลยอ่ะ ^o^”
“ยัยวาย ชิ!งอนแล้ว”
“ไปเหอะพวกเราไปซื้อเครื่องสำอางใหม่ๆกัน ปล่อยยัยม่อน งอนไปคนเดียวเถอะ ฮี่ๆ^^”  วิชชี่พูดประชดโดยหันไปทางยัยขี้งอน แบบสะใจสุดๆ ^____^
(-_-)(_ _)(-_-)  ทุกคนพยักหน้าเป็นการตอบรับ
“อ้ายย! รอด้วยเซ่ แค่นี้ก็ไม่ง้อ พวกแกใจร้าย นังบ้า แบร่ๆๆ”
SB (Style Beauty) เป็นกลุ่มนักเรียนเพิ่งย้ายเข้ามาใหม่เจ้าค่า ที่สำคัญเป็นโรงเรียนที่อยู่ใกล้ปากเสือที่สุด คัปเปอร์บอย กับคัปเปอร์เกิร์ลปีสุดท้ายในรุ่นนี้ซึ่งสาว ๆ ตกเป็นเป้าหมายของเพลย์บอล คัปฯบอย ซึ่งงานนี้ ‘ฮอเต้’ vs ‘ฟอลโลว์’ สาว ๆ กลุ่มนี้มีสมาชิก 7 คน คือ ฟอลโลว์ เลม่อน วิชชี่ ซีเรีย ฮาวาย ซาเนีย และ อาริน ใช่แล้วทุกคนคงคิดว่า ‘ฟอลโลว์’ ต้องมาเพื่อกำราบหนุ่มเพลย์บอย คิดถูก!!แล้วละค่ะ ฟอลโลว์ ชื่อของเธอ แปลว่า ติดตามจริง ๆ เป็นใครใครก็ต้องหลงเสน่ห์แล้วหลงรักเพราะเธอเป็นคนที่ฟ้ากำหนดมาเพื่อคู่กับ ‘ฮฮต’ (เว่อร์อีกตามเคย - -)
“นายนั่น ที่เจอที่ Dimon PUB”ฟอลโลว์เริ่มตั้งคำถาม
“ใช่ กลุ่มนั้นคือเหล่าเพลย์บอยฮอตที่สุด หล่อที่สุด สาวตรึมอ่ะแก กรี๊ด!”
“O_o แกรู้ได้ไงยัยวิช แล้วแกยัยซีเรียแกคลั่งไคล้พวกนั้นใช่มั้ย ” ไม่เชื่อหูตัวเอง
“แกนี่รู้ดีรู้จริง นะย่ะ นับถือๆๆ”
“หลอกด่าหรือเปล่าย่ะเนี้ย ยัยซีเรีย”
“ตรงเลยค่า คุณฟอลโลว์”
O[]O  <<<< หน้าฟอลโลว์
^o^   <<<<ซีเรีย
o.O   <<<<วิชชี่
=,.=  <<<<ฮาวาย ซาเนีย เลม่อนและ อาริน
“ฉันว่าแล้วว่านายนั่นต้องเป็นคนกะล่อน เจ้าชู้ หลายใจ โรคจิตวิปริต....”
“เดี๋ยวๆนะ อย่างอื่นเขาเป็นนะ แต่โรคจิตวิปริตนี่ แกทั้งนั้นเลยยัยฟอล”
“=,.= เกลียดแกจริงที่สุดเลยนังริน”
“เอ่อ..คนที่แกพูดถึงคือ ฮอเต้ หรือเปล่าย่ะ ”ซีเรีย กับ ซาเนีย ตั้งประเด็น
“ฮอเต้ งั้นเหรอ! อีตาขี้เก๊ก หื่นๆ นั่นน่ะเหรอ”
“แต่หล่อขั้นเทพเลยใช่ม้า ” อารินพูดแล้วหันมายิ้มให้หญิงสาวเมื่อครู่
“เหอะ”
“อะไรอ่ะ แก ไม่หล่อเหรอ ตาถั่ววะ!!” ซีเรียเดือด
“ฉันเกลียดเพลย์บอย คนที่กะล่อน เจ้าชู้ อย่างกลุ่มนั้น!!!! เข้าใจป่ะ”
“แกเกลียดฉันโคตรจะเกลียดเลยล่ะย่ะ” เลม่อนจับมือก่อนจะหันมา
“นั่นสิ ” วิชชี่สบถ
“เห็นด้วยที่ยัยวิชพูดมาทั้งหมด” ซาเนียยกมือประท้วง ^^
“นังบ้าเอ้ย แค่นั่นสิ นี่พวกแกคิดว่าเป็นประโยคที่เข้าใจมากนักหรือไง เซรีบรัม ของแกส่วนไหนทำงานขัดข้องผิดหรือเปล่าย่ะ” ฟอลโลว์หลอกด่าเพื่อนสาวซะ
“แม่คนฉลาด หลักแหลม ขอโทษนะค่ะ คุณแม่ – o-”
“กองไว้ตรงนั้นแหละ แบร่ๆๆ”
“นังฟอล ชิ!จำว้ายยยยย ”
หญิงสาวรีบวิ่งมาก่อนจะขึ้นรถกลับคอนโด หลังจากที่ซื้อของเสร็จสรรพทุกอย่างเตรียมพร้อมกับการเริ่มต้นเข้าเรียนครั้งแรกที่ คัปฯเกิร์ล ทางที่ดีควรจะให้เธอ ซื้อแว่นใส่ดีมั้ย? จะได้ดูเป็นเด็กเนิร์ด ฮ่าๆๆๆ คิดภาพแล้วขนลุก สาวฮอตกลายเป็นสาวฮิต แว่นกระจาย ^___^
 
@ Cubper’s Boys School : 2 event
(Hote’s event) : Part
เช้าวันเปิดเทอมวันแรกและวันใหม่ ผมตื่นนอนได้เช๊า เช้ามาก (ประชด) มาวันแรกก็เจอทำโทษแล้ว แต่ดูเหมือน เพื่อนของผมมันจะไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่คนเดียวใช่สิ เพราะอะไรไม่มีใครรู้! อย่ากรู้มั้ยล่ะ ไม่อยากรู้ผมก็บอก อยากรู้ผมก็บอก (ก็แกปิดทางเลือกหมดเลยนี่ย่ะไอ้เพลย์บอยหื่น) งั้นเอางี้เพราะว่า ผมเดินนำหน้าแล้วเจออาจารย์ดักไงผมเลยโดนหนัก กลางสนามโล่งแจ้ง แดดส่อง ผมได้ไม้บรรทัดมา ไม่ใช่มาตีก้นผลัดกันหรอกนะ (โตแล้วนะเฮ้ย!*o*) ต้องคาบแล้วยืนกระต่ายขาเดียวต่างหาก ส่วนเพื่อนผมน่ะเหรอ ยืนอย่างเดียวสบายใจมาก = =’
“ฮ่าๆๆๆๆ ไม่น่าเลยไอ้ฮอต”
“นี่แกสงสารหรือสมเพชว่ะ ไอ้เพลล์ ” ผมมองค้อนหน่อยๆ
“อยากรู้ถามไอ้เต้ดู”
“อ้าว ไอ้เพลล์โยนให้ตูซะงั้น ถามไอ้มอคโน่น”
“ร้อนอยู่เว้ย ถามไอ้โซลนั่น”
“พอเลยๆ ตอบให้ก็ได้ ทุกคนออกห่างไกลๆนะเว้ย จะบอกว่า สมเพชโว้ย”
ผมรีบเอาไม้บรรทัดออกแล้ววิ่งไล่เตะพวกมันก่อนจะโดนอาจารย์ทำโทษรอบสอง คราวนี้ให้เดินรอบโรงเรียน ใส่ป้ายแขวน ‘ผมจะไม่มาโรงเรียนสาย อีกแล้วคร้าบ’ เจ็บใจนัก =o=
“กรี๊ดดดดดดดดดดด! พี่ ๆ STEP ค่ะ”
เสียงสาวๆตรงข้ามโรงเรียนผมทำให้ผมยิ้มไม่ออก ว่าจะดีใจหรือเสียใจที่ต้องโดนทำโทษ เดินรอบโรงเรียนจะให้ทำไงได้ล่ะครับก็รังสีแผดเข้าตาสาวๆขนาดนั้น ไม่อยากจะบอกว่าพวกผมน่ะเป็นที่หลงใหลของสาวๆอยู่แล้ว ^O^
แล้วที่พวกผมโดนทำโทษครั้งนี้ก็ถือว่าเป็นเคราะห์กรรมก็แล้วกัน พวกผมไม่ค่อยทำตามกฎโรงเรียนเท่าไรนัก แต่ดีกรีที่กลุ่มผมได้ก็ถือว่ามีสิทธิ์ที่จทำอะไรก็ได้ไม่ถึงกับยอมให้ละเลยนอกลู่นอกทางนะ แต่ตำแหน่งที่ผมมีอยู่ตอนนี้สามารถที่จะมาสายได้ (แต่ต้องมีความจำเป็นจริงๆ T^T) หยุดเรียนได้ (เหตุผลน่ะต้องมีแน่) และที่สำคัญคู่แข่งผมดันมีตำแหน่งเท่ากันอีก มิหนำซ้ำมันยังมีอะไรที่แตกต่างจากผม (เยอะ -*-) เพราะความประชันหน้าที่ผมไม่อาจสู้มันได้คือ ทางด้านกีฬา
ผมไม่ได้เก่งกีฬาอะไรมากมายเพียงแต่มันเป็นนักกีฬาหมายเลขหนึ่งของโรงเรียน แต่ทว่าผมจะไม่สนใจเลยถ้ามันได้เป็นแค่โรงเรียนธรรมดาแต่ที่นี่คือโรงเรียน หนึ่งในป็อปปูล่าสคูลชื่อดังในแถบย่านนี้  -*-
ผมจึงยอมไม่ได้เด็ดขาดกับการที่มันจะลอบกัดโดนชิ่งตำแหน่งไปอย่างดื้อ ๆ ! =o=^
“มองอะไรว่ะ ไอ้ฮอต นานและเหล่สาว คัปฯเกิร์ลแงะ”
“จะเป็นใครไม่ได้นอกจาก ฟอลโลว์ไงว่ะ ฮ่าๆๆๆ”
“หยุดเลย ทั้งคู่แซวเพื่อนไม่ดีนะเว้ย ฟอลโลว์ ฟอลโลว์!!! ”
“ไอ้ซี ไอ้จู ไอ้ไปซ์... ตายแน่”
“ย๊ากกก! ” เช่นเคยกับการที่ผมจับคอเสื้อพวกมัน
 และผมก็ไม่เคยเข้าใจเลยว่า นิสัยขี้เล่นของพวกมันมันสื่ออะไร?
ชอบแหย่ให้อารมณ์เสีย ?
ชอบกวนประสาทให้ผมเดือดจนเก็บอารมณ์ไม่อยู่ ?
หรือว่ามันทำให้ผมคิดอะไรบางอย่างออก และมักค้นหาคำตอบของตัวผมเอง ?
จนวินาทีสุดท้ายที่ผมถูกกวนประสาท พวกมันนั่นแหละ! จะหาคำตอบจากตัวผมเจอ =o=^
หมับ!
“ขอโต๊ดคร้าบบบ พี่ฮอต” และไอ้ไปซ์ก็ตอบมาอย่างว่า กลัวตายแหละ
“เออ เดินกี่รอบแล้วว่ะ เหนื่อย” เดินไม่กี่รอบหรอกครับ แค่ 50 รอบเอง = =’
“...” เงียบเงียบ เงียบและก็เงียบ
“อย่าบอกนะว่าไม่ได้นับ” ผมตาวาวพลางเกาหัวตัวเองแกรกๆ
“แหะ ๆ ก็แกชวนเล่นนี่หว่า ไอ้ฮอต”
เพียะ พลั่ก ตุ้บ!
“โอ๊ย! เจ็บนะเว้ยย ตบหัวทำไมว่ะเนี้ย”
“โทษฐานกวนเตียน ตูไง!”
“กวนไรอ่ะ แค่ล้อเล่นนิดเดียวเอง จริงมั้ยว่ะเห้ย”
“ไม่จริงงงงงงงงง! ” เสียง 10 กว่าคนตอบพร้อมกัน งานเข้าแน่ไอ้โซล
“เวร! ไอ้โรว์ช่วยตูด้วย”
“โชคดีเพื่อนโซล ฮ่าๆๆๆๆ”
“เลิกทำตัวปัญญาด๋อย แล้วรีบเดินให้ครบได้มั้ยว่ะ ร้อน ผิวเสียไหม้เกรียมหมดแล้วโว้ย” ไอ้หน้าหล่อขี้เล่นตอบ
“ครับ พ่อออออออ!!รีเพลล์” ผมตอบหน้าตาย
ทุกคนรีบเดินเอ้ยไม่ใช่สิ รีบวิ่งพร้อมแหกปากตะโกน 480 เดซิเบลราวกับจะมีการปฏิวัติอยากดูเลดี้กาก้า แก้ผ้าอย่างไง อย่างงั้นแหละครับ
แต่ความเหนื่อยล้าของ หนุ่มฮิตสุดฮอตของผมยังไม่เกิดหากมันยังเป็นที่ต้องตาต้องใจของสาวๆทางฝั่งตรงข้ามของคัปเปอร์เกิร์ลที่ชะเง้อนอกหน้าต่างมาดู และที่สำคัญสาว ๆ แถบนั้นก็มองพวกผมด้วยสายตาที่หวานเยิ้ม ได้ไงกันผมจะยอมเสียเซลฟ์ทำเป็นเหนื่อยต่อหน้าสาวๆ ไม่ได้ เพราะพวกผมมันขึ้นชื่อว่า ‘STEP ’ เวลาแสนพิเศษและน่าตื่นเต้นกับเหล่าเพลย์บอย ^O^;
 
((อาจารย์ครับ เพื่อนๆครับ น้องๆครับ ผมจะไม่มาสายอีกแล้ว))
เสียงผมกับเพื่อนๆผมดังอย่างว่า สำนึกผิด (เหรอ = =)  ซวยจริงแท้ กลับไปเสียงเป็นเป็ดแน่
อะไรก้านนน!
ไม่รู้ว่ามันเท่?
หรือมันเป็นจุดเด่น?
หรือเอ้!?...
มันน่ารันทดชีวิตวุ้ย ! คิดแล้วกลุ้มใจ >3<
 
โรงเรียนคัปเปอร์เกิร์ล...

 (Follow’s event) : Part

ตอนนี้ก็ทำความรู้จักกับเพื่อน ๆ ทั้งห้องเรียบร้อยแล้ว แต่ที่น่าแปลกใจคือ ยัยนั่นที่อยู่กับนายนั่นคนๆนั้น คนที่ฉันทำน้ำหกใส่เสร่อมาอยู่ห้องเดียวกับฉันอีกนี่สิ ยิ้มแห้งๆปากเบ้ๆ หน้าอูมๆ นั่นแหละค่ะ ดอกชบาบาน! ฉันก็เลย ยิ้มเดือดๆ ปากเบี้ยวๆ หน้าตูม ๆ ดอกหน้าวัวบาน! เอ้ยไม่ช่ายยยยย ยิ้มแหยง ๆ ประชดต่างหากล่ะ ชิ O[]O
“โลกกลมจังนะฟอสซิล”
“=_= ฟอลโลว์”
“เออนั่นและจะ ฟอสซิล ฟอลลง ฟอลโลว์อะไรยังไง  แปลกนะที่สวรรค์ช่างกล้าส่งเธอมาตายในโรงเรียนเน้ คดีนั้นมันยังไม่จบนะยะที่ฉันปล่อยเธอไปเนี่ยเพราะอะไรรู้มั้ย เพราะว่าฉันเห็นแก่ หุ้นส่วนยังไงล่ะ รู้จักมั้ย ฮอเต้น่ะ เขาอยู่ คัปฯบอยโน่น มองตรงไปน่ะเห็นม้ายยยยยย =o=”
“…”
“ทำไมหา!! ตอบมาเซ่”
“ที่ฉันไม่ตอบเพราะฉันยังไม่ได้ถามอะไรเธอเลยสักคำไงละ เธอพรวดพราดพูดเองเออเองอย่างงี้ ถามจริงเป็นอย่างนี้มานานยังอ่ะ ^^”
“อ้าย! ยัยฟอลโลว์หลอกด่าฉันเหรอ ฉันจะ จะ.....”
“จะอะไรจ๊ะ พายพับ!” ใครฟะ อ๊ะ!ยัย เลม่อนนั่นเอง
อะไรบางอย่างในตัวเพื่อนฉัน ‘เลม่อน’สามารถสยบให้ยัย พายพัพฟ์ ต้องสะอึกเงียบงันทุกที ไม่ได้การล่ะ ฉันต้องถามมันแน่ =____=
“จะ จะอะไรพูดให้จบสิจ๊ะ พายโสกกะโปรก”
“นังบ้า แก ฝะฝากไว้ก่อนเถอะย่ะ ชิส์!!” วิ่งจู๊ดออกจากห้องไปซะงั้น
“เดี๋ยว ยัยม่อนแกมีอะไรดีบอกมานะ” แค่นมันซะเลย
“อะไรดี อะไรย่ะ ยัยฟอล”
“ก็ที่แกทำเมื่อกี้อ่ะ พอแกมายัยนี่ก็เงียบเถียงไม่ถูกทุกที แกทำอะไรยัยนั่นบอกหน่อยจิ” ฉันเขย่าแขนมัน
“โอ้ย!ปล่อยก่อน ฉันเจ็บก็คือว่าฉัน”
 
((อาจารย์ครับ เพื่อนๆครับ น้องๆครับ ผมจะไม่มาสายอีกแล้ว))
 
“ฉันจะบอกแกว่า...”
 
((อาจารย์ครับ เพื่อนๆครับ น้องๆครับ ผมจะไม่มาสายอีกแล้ว))
 
“จะบอกว่าฉัน....”
 
((อาจารย์ครับ เพื่อนๆครับ น้องๆครับ ผมจะไม่มาสายอีกแล้ว))
 
“โอ๊ย! ใครฟะแหกปากเหมือนเป็ดถูกทุบงั้นแหละ” เดือดเลย
“ O[]O” หน้าฉันเริ่มเบือนหนีกับเสียงที่กล้าแข่งกับยัยม่อนพร้อมบอกปลอบสติ “ยังไม่ต้องบอกฉันก็ได้ น้า”
“พวกแกกกกกกกก !! เฮือกก ๆ” เสียงเหมือนกลุ่มฉันมาก วิ่งตะโกนมา
“ยัยยยยย! ฟอล”
O_o’ << หน้าฉันไม่น่าเชื่อเสียงยัยวิชชี่ไปอัพจากไหนมาฟะ ดังเว่อร์จนตึกถล่มเลยก็เป็นได้ = _=
“อะ อะไรย่ะ พวกแกวิ่งหน้าตาตื่นเหมือนเจอ...”
“…”
“เจอ อีกัวน่า มันทักแกงั้นแหละ”
“ว้าย!นังบ้า @ คัปฯบอย อ่ะแก”ฮาวายเสียงหอบเหนื่อยพูด
“อะไร เลดี้กาก้ามาทัวร์คู่กับมิสเตอร์บีนเหรอย่ะ หะหา!!! ชอตเด็ด” ฉันตาตื่นขึ้นทันที
“นี่แกแน่ใจว่าใช้สมองคิดน่ะ ยัยโง่เอ้ย!” ยัยอารินแกหลอกด่าช้านน ทำมายยย่ะ =o=
“เอ้า แกกดดันฉันอ่ะ จะพูดก็ไม่พูดเหมือนเจออะไรที่มันแปลกแล้วมาเล่าสู่กันฟัง”
“STEP club!!”ซาเนียพูดเจื่อนๆเหมือนจะเว้นวรรคให้ฉันอยากรู้แต่ไม่มีทางหรอก
“โอเค ไปละ” ฉันหมดอารมณ์ทันที
“เย้ยย แกจะปายไหนนน!! ไปดูเด้” ยัยซิเรียอย่าถามช้านนนน ^x^
“ นี่ถ้าฉันไม่ไปพวกแกก็จะตื้ออย่างงี้ใช่ป่ะ” คำพูดประชดกับได้คำตอบคือ
(-_-)(_ _)(-_-) นัดกันมาหรือเปล่าฟะ =_=
“พระเจ้า!!!” = o=
“ฮอเต้ขา!! ตายแล้วววว ”
เสียงใครจะดังเท่ายัยพายพัพฟ์ ใช่นายนั่นคงจะตายแล้วจริงๆ จากที่ดูสภาพแล้วไม่ต่างอะไรกับมัมมี่ก่อนพันผ้าขาว ทุกคนหงายหน้านอนกับพื้นเหมือนหมดแรง อย่างกับเดินผ่านสนามรบของชาวเฮติกับปาปัวนิวกินีแล้วขึ้นอืด! อี๋ =_=^
“หยุดมุง หยุดกรี๊ด ฉันแสบหู!! ” อาจารย์สบถด้วยความรำคาญสาว ๆ คัปฯเกิร์ล กับอาการของพวกนั้น ๆ ไม่ว่าจะอยู่ในสภาพอย่างไงก็หล่อแบบไม่มีที่ติ แต่ก็จริง ๆ นะ กร๊าซซซซ!ยัยบ้าหยุดเพ้อ ฟอลโลว์ =_=’
 
ห้องพยาบาล @ Cupper’s Boys
อาจารย์ที่จ้องดูอาการของเด็กนักเรียนหน้าตาดี 12 คน เรียงกันราวกับกองทัพยกย้ายขบวนเกิดเหตุตกเครื่องบินเฮลิคอปเตอร์อาจารย์กำลังจะเข้าปรือตาจะดูอาการแต่ก็เกิดเหตุฉุกเฉินขึ้น
“ฮะ จะทำอะไรอ่ะ หยุดเลยน่ะไอ้ชาติชั่วแกตายแน่ถ้าแตะตัวช้านน =_=”
“O_O” อาการตกใจของอาจารย์
รีเพลล์ละเมอดังลั่น ทำเอาทุกคนสะอึกไม่ใช่แค่เพื่อนชายร่วมชั้นที่เดินผ่านมา อาจารย์ที่ดูอาการก็แทบจะตะบะแตก
“ตกใจอะไรว่ะ แค่นี้เองเดี๋ยวตบหัวกบาลหลุดเลย”เสียงของพลาสเตอร์ดังมาตาม ๆ กันอาจารย์ที่คุมตัวทนไม่ได้จึงตะโกนบอกว่า “ไฟไหม้ๆๆๆๆๆ”
ทุกคนลุกขึ้นขยับแขนขา เดินหน้าทำอะไรไม่ถูก
“อาจารย์ไหนไฟไหม้หา!!!” ฮอเต้ยืนประชั้นชิดกับคนตรงหน้าทำเอาคนที่ยืนฟังต้องอุดจมูก
“หา!! O.o อาจารย์โกหกพวกผมทำไมเนี้ย อย่าเวอร์หน่อยเลย ผมแปรงฟันแล้วน้า”
“ไม่เวอร์หรอก ลองให้เพื่อนเธอพิสูจน์สิ”
“ไอ้วอล ลองหน่อยดิ๊” ฮอเต้ยื่นหน้าสูดลมหายใจเตรียมอ้า ปาก พ่นลม!
“หยุด ปวดจู๊ดว่ะ ให้ไอ้จูโน่นนะ ไม่ไหวแล้ว”
และแล้วคนแรกก็ไม่กล้าพิสูจน์วิ่งหายไปกับบันได ก่อนฮอเต้จะหันมามองจูเนียร์
“หยุด! หิวน้ำวะ ให้ไอ้ไปซ์น่ะไอ้วอลรอด้วยเด้” คนที่สองไปอีกแล้วครับผม
“เดี๋ยว ไอ้วอลจู๊ด ไอ้จูหิวน้ำ งั้นตู! ขอไปดื่มน้ำปัสสาวะละกัน ถามไอ้ลาเต้ มอคค่า ซี ฮอลต์ เพลล์ พลาส โซล และก็ไอ้โรว์ เยอะเลยเลือกดูนะโชคดีไปละ ”
“ไอ้ #[email protected]^%(*$&%#$$%@#@^!)  OoO”
ในห้องพยาบาลเหลือเพียงฮอเต้คนเดียวที่โรคจิตยืนอ้าปากเหวอ รับพิสูจน์กลิ่นด้วยตัวเองไปเต็มๆก่อนจะเดินคอตก ปั้ง!!!! เดินชนประตูคร้าบ พี่น้อง –o-
 
ในระหว่างที่ผมขับรถสปอร์ตสีดำกลับบ้าน ลืมบอกว่าผมเป็นลูกนักธุรกิจชื่อดังในปารีสน่ะ ผมเติบโตมาไม่ค่อยได้อยู่ใกล้พ่อแม่เท่าไร เพราะพวกท่านทำงาน งาน งาน!! จนผมน่ะเหรอขาดความอบอุ่น นิสัยผมก็เลยเป็นแบบนี้ เป็นอย่างเนี้ย เพราะผมเป็นคนเกลียดความเหงา แต่ก็ดีจริง ๆ ที่ผมมีเพื่อนอย่างพวกมัน!  ผมเลยเป็นเพลย์บอยชอบหาความสนุกเฮฮาในกับตัวเองโดยไม่ต้องคิดอะไรมาก แล้วรถสปอร์ตสีดำก็เป็นของขวัญก่อนที่ท่านจะไปทำงานส่งเงินมาให้ทุกวันทุกเดือน เข้าบัตรเครดิต อย่างว่าแต่ผมก็มีบ้าน มีหุ้นส่วนบ้านคลับของพวกผม ผมถึงไม่รู้สึกอะไรเลยถึงจะไม่มีพ่อกับแม่คอยกล่อมก็ตาม
ถึงบางครั้งโฮมเสตปป์ที่ผมมีอยู่และเป็นบ้านคลับของพวกเรา ‘STEP’อาจจะหาความบันเทิงโดยการทำกิจกรรม เล่นกัน ใช้เป็นที่ซ้อมดนตรี และอีกต่าง ๆ มากมาย พวกผมก็ไม่เคยทิ้งกันเพราะหวังว่าสักวัน ผมจะอยู่ได้ด้วยตัวผมเองถึงแม้ ป๊ากับหม่าม้า จะไปทำงานธุรกิจ จะคอยติดต่อมาหาบ้างแต่ผมก็ไม่ซีเรียสนะ ยังไงผมจะถือซะว่า ‘เต็มที่กับชีวิต’ ไม่ใช่เพราะผมดื่มน้ำอัดลมเป็ปซี่ ทุกวันนะ =o=^ แค่พวกมัน แค่ไอ้เพื่อนแสบๆ กวนประสาท ๆ มันก็มักจะพาไปไหนมาไหนได้อย่างไม่ขาดความสนุกสนานเลย ในแต่ละวัน ^O^
“ไอ้ฮอต โทษทีวะ ที่ไม่ได้รอ” ไอ้ไปซ์สำนึกก่อนจะพูดต่อ “เฮ้ยๆนั่นแกจะไปไหนวะ”
“เซงวะ ไป Dimon PUB กันเหอะ”
“จัดไปเด้ หนุ่มฮอตเราขอมาป๋าจัดให้เลยไอ้น้อง” ไอ้ฮอลต์พูดอารมณ์ดี
“แต่มีข้อแม้นะเว้ย! กลับรอตูด้วยละ =_=”
“แหมๆ ฮฮเต้เราป๊อดวะเห้ยกลับบ้านคนเดียวไม่ได้กลัวกระทิงลากกลับบ้านไงวะ”
“ช่วยบอกทีว่านั่น ปากแกไอ้ เพลล์”
“อย่าทำหน้าตาเป็นตูดลิงอย่างงั้นดิ หมดสภาพเพลย์บอยหื่นวะ เห็นแล้วปวดขี้” มันน่านักไอ้เพลล์
“อยากได้ของเป็นที่ระทึกสัก 1 รอยมั้ยเพื่อน”
“ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวไม่หล่อ สาวไม่อาว! และอยากบอกว่า...”
“...” ผมเงียบฟังมันพูด
“กะกะกะ..กลัวที่ไหน เกรงใจหรอกน้า ฮ่าๆๆ”
“ไอ้เพลล์ ถึงไดม่อนผับ จะฝากเตียนสัก 2 ข้างประทับปากกับตาให้น้วมเลย  ฝากไว้ก่อนน!!!”
อึด!
“เฮ้! ไอ้ฮอต”
“…” ผมหันหน้าไปหาไอ้โรว์
“จริงสิ หม่าม้ากับป๊าแกติดต่อมาด้วยละ”
“เรอะ J”
“อ่าฮะ!”
“ตอนไหนวะ ไม่เห็นรู้เรื่อง !?” ผมไม่เข้าใจว่ามันล้อเล่นรึเปล่า พ่อแม่ผมก็ต้องโทรหาผมสิ จะโทรไปหาไอ้โรว์ได้ยังไงกัน  -o-
“ตอนแกอาบน้ำไง –o-”
“ง่า รับสายไม่บอกเลยวะ =_=^”
“ไม่ได้ๆ!”  ไอ้โรว์ค้ชัดค้าน
“อะไรของแก -__-^”
“อาบน้ำห้ามกวน แต่งตัวห้ามกวน และก็กินข้าวห้ามกวน!”
O_O; จริงสินิสัยผมนี่ ดีใจจังเลยเพราะทันทีที่ผมปฏิบัติตามในสามข้อนี้ ห้ามใครรบกวนเด็ดขาด เพราะผมเข็ดแล้วไง ตอนเด็กผมน่ะอาบน้ำอยู่แต่แล้วพอเล่นไปด้วยอาบไปด้วย เลยลื่นล้มหัวแตก ต้องไปหาหมอเลย TOT;
แล้วที่แต่งตัวคือ ผมจะไปโรงเรียน เผอิญคุยโทรศัพท์กับเพื่อน ดันลืมเข็มขัด ลืมใส่ถุงเท้า เพราะการที่คนได้ชวนคุยมันทำให้ผมไม่มีสมาธิ ลืมโน่นลืมนี่ ป๊ากับหม่าม้าเลยสั่งเด็ดขาดห้ามทำสองอย่างตอนที่แต่งตัว
และสิ่งสุดท้ายคือตอนกินข้าว ผมเคยชวนป๊ากับหม่าม้าคุยไปด้วย ขำไปด้วยจังหวะนั้น ผมก็สำลักข้าว จนต้องไปหาหมอ เพราะอย่างนี้ สามข้อที่ผมกำลังทำ เป็นข้อห้ามที่ใครก็ห้ามกวน! >[]<;
“อ๊า! จริงด้วย แกรู้ได้ยังไง –o-^”
“ก็ป๊ากับม้าแกบอกน่ะสิ ฉันก็เลยคุยกับม้าแกแทน”
“J”
“ยิ้มอะไร เออนี่ไอ้ฮอต ป๊าแกบอกว่าอีก 2 เดือน”
“…”
ผมเริ่มเอะใจตอนที่ไอ้โรว์บอกสองเดือน แหงล่ะ! สองเดือนที่ว่าต้องเป็นเรื่องที่ ส่งไอ้ธันเดอร์ที่ติดกระเป๋ามาให้แน่ ^O^
“ท่านจะส่งไอ้...”
“ธันเดอร์ เพื่อนยาก!!”
“=[]=;”
“ใช่เลย ต้องให้ได้อย่างนี้สิคิดถึงสุดใจขาดดิ้นไม่มีมัน ทำให้ขาดความเฮฮาไปเยอะ ยะฮู่ว์..”
“ใช่! คิดถึงจนเรียกมันว่าเพื่อนยากเลยเรอะ”
“อะไรกันไอ้เพลล์ เพื่อนยากของพวกเราต่างหาก! J”
อ่ะๆ! อย่าเพิ่งสงสัยไปนะครับ ธันเดอร์ที่ผมว่ามันไม่ใช่คน ไม่ใช่สัตว์ ไม่ใช่มนุษย์ต่างดาว ไม่ใช่ผี ไม่ใช่ไสยศาตร์อะไรทั้งนั้น แต่มันเป็นกีตาร์ที่ผมอ้อนป๊ากับม้าซื้อให้ตั้งแต่เกรด 11 จนวันนึงที่กีตาร์ตัวโปรดของผมมันติดกระเป๋าท่านไป เป็นตัวเดียวที่ผมขาดไม่ได้เลยเพราะทุกครั้งผมจะต้องเอามันมาเล่นในโรงเรียน ในโฮมเสตปป์ สร้างสีสันจะตายไป >O<;
“นั่นสิ! ^O^” ไอ้โซลยิ้มขึ้นมาทันที
“เดี๋ยวๆ ท่านบอกจะกลับมาด้วยเพราะจะมาทำธุรกิจที่เมืองไทยต่ออีก”
“อืม ก็ดีสิจะได้ขอมันนี่จองพาสปอร์ตไปทัวร์กัน”
“อิตาลี!”
“แอลเอ!”
“นิวยอร์ค!”
“ฮิ้วว! นิวซีแลนด์ !”
ฮ้า! พวกมันชอบเที่ยวอยู่แล้ว และที่สำคัญป๊ากับม้าของพวกมันก็เป็นหุ้นส่วนธุรกิจของป๊ากับม้าผม ที่เข้าอกเข้าใจซึ่งกันและกันได้เป็นอย่างดี พวกผมถึงได้มารวมกลุ่มอยู่ด้วยกันถึงสิบสองคนยังไงล่ะ ถ้าอยากไปเที่ยวอยากทำอะไรก็ขอๆซะเพราะไม่แม้แต่ทำงานธุระกิจร่วมกันแล้วมิหนำซ้ำ ป๊ากับม้าพวกมันต่างก็เป็นเพื่อนกันรวมถึงพ่อแม่ผมอีกด้วย การที่พวกท่านได้กลับมาถือว่า จะได้ของขวัญชิ้นโปรดที่ใครก็สามารถขอได้ทุกคน พวกเราจึงเลือกที่จะไปทัวร์ประเทศต่างๆเป็นว่าเล่น ^[]^;;
“ม้า กับป๊าฉันมาแค่สองคนรึไง?” ผมถาม
“ม้ากับป๊าพวกเราก็มาเว้ย!”
“ทั้งหมด!” โฮ! เป็นประวัติการณ์ครั้งใหม่ที่มัมกับป๊าทุกคนมาพร้อมกัน “งั้นก็แสดงว่า..” ผมเข้าใจและว่ามันต้องมีอะไรแน่
“งานปาร์ตี้!! เฮๆ”
ทุกคนพูดพร้อมกันก่อนจะส่งเสียงดังลั่น ด้วยความดีใจ เพราะบรรดาพ่อแม่ของทั้งสิบสองคนจะมาภายในสองเดือนคิดดูก็แล้วกันนะครับ ว่ามันจะเยอะขาดไหน แล้วที่ขาดไม่ได้คือ งาน ‘ปาร์ตี้!!’
“ช่ายยย! ธันเดอร์ลูกพ่อก็มา ฮี่ๆ”
เหวอ!
อะไรกันทำหน้าแบบนี้ได้ยังไง ไม่มีฟิวส์ เอ็กซ์ไซเต็ดเอาซะเลย –o-;; 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 414 ท่าน