Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
100 degree celsius จุดเดือดเต็มร้อยหลอมละลายใจเต็มรัก
madam_red
chapter 2 : Fight
3
03/10/2554 20:56:29
650
เนื้อเรื่อง

2

Fight

"กรี้ดด!!"แต่เหตุไฉนใยฉันต้องมาร้องแรกแหกกระเฌออยู่บ่นบ่าของนายหัวเขียวนี่ด้วยเนี่ยTOT!!
"ฤทธิ์มากนักใช่มั้ย ห๊ะ หึๆ ได้ อย่างนี้ต้องเจอจูบปิดปากซักหน่อย"นายหัวเขียวหัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ได้!ในเมื่อนายเล่นแบบนี้ฉันก็จะไม่เกรงใจแล้วนะ!ฉันเอื้อมมือข้างซ้ายไปกดปุ่มอะไรบางอย่างที่แหวนรูปสัญลักษณ์อะไรซักอย่างที่ดูแล้วมันสวยที่ฉันสวมใส่ที่นิ้วชี้ และในวินาทีต่อมาแหวนวงนั้นก็ส่งเสียงร้องเล็กแหลมที่สุดในชีวิตที่ฉันเคยได้ยินมา
อี๊ดดดดดดดดดด!!!
"เฮ่ย!"นายหัวเขียวตกใจแทบจะทำฉันหล่นลงพื้น ฉันเลยอาศัยจังหวะนั้นหนีลงมาจากบ่านายศาสตราวุธนั่นซะเลย แล้วฉันก็ไม่ลืมที่จะเอาที่อุดหูอย่างดียัดใส่หูด้วยความเร็วแสง
ฮู้ว ค่อยยังชั่ว แทบจะไม่ได้ยินเสียงอะไรเลยทีเลยล่ะJส่วนนายศาตราวุธนั่นน่ะเหรอ...พูดอะไรไม่รู้เรื่องแข่งกับเสียงแหวนฉันอยู่พร้อมทั้งเอามือทั้งสองข้างที่แทบจะยัดเข้าไปในรูหูของตัวเองเพื่อกลบเกลื่อนเสียงมหันตภัยนั่น
ส่วนทางเมดและรปภ.(เอ...เขาเรียกว่าแบบนี้รึป่าวนะพวกคนชุดดำที่ดูแลตรวจตราและเฝ้าบ้านให้เจ้านนาย)ก็รีบวิ่งมาทางต้นเสียงโดยที่ไม่ลืมเอามืออุดหู แต่พวกนั้นก็ไม่กล้าเข้ามาใกล้เขตอันตรายหรือก็คือใกล้ตัวฉัน
คุณชายของบ้านหลังนี้หรือก็คือนายอาวุธขึ้นสนิมนั่นก็รีบวิ่งหนีไปให้ไกลจากที่ๆฉันอยู่
เปรี๊ยะ!
เอ้ะ!นั่นอะไรกันน่ะ พลังเสียงของแหงนฉันขนาดแจกันที่ประดับตกแต่งบ้านหลังนี้ถึงกับร้าวจนจวนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆเลยงั้นเหรอเนี่ย ดูสิ! แจกันใบนั้นมีน้ำไหลออกมาจากรอยแตกเต็มไปหมดเลย ฉันเลยหันไปส่งยิ้มให้คุณชายเจ้าของบ้าน
"J"
">O< >_< >[]< >+< >{}<"
นายอาวุธขึ้นสนิมน้องไอ้เชื้อเพลิงเวรบรรไลนั่นตะโกนพูดอะไรซักอย่างใส่ฉัน แต่เผอิญว่าฉันไม่รู้เรื่องเลยน่ะสิ อ่านปากเขาก็ไม่ออก สื่อสารไม่รู้เรื่องเลย ไม่รู้จริงๆนะเนี่ย ไม่รู๊ไม่รู้J
"ห๊ะ อะไรนะ ไม่รู้เรื่องเลย\  >[]</ \>[]<  /"ฉันตะโกนกลับไปบอกนายนั่นพร้อมทั้งส่ายหน้าไปมาเพื่อให้เขารู้ว่าฉัน(จงใจ)ไม่เข้าใจเรื่องที่เขาพูด
"กรี้ดดด!!"
จู่ๆก็มีมือมารโผล่มาจากด้านหลังมาล็อคคอฉัน กลิ่นโคโลนอ่อนๆของผู้ชาย กล้ามแขนแข็งแกร่ง ผิวขาจั๊วะ โอ้ น้ำลายจะไหลออกมาอยู่แล้ว
"ช่วยปิดไอ้เสียงแหลมๆนี่ให้ผมหน่อยได้มั้ยครับ"
เขาก้มลงมากระซิบข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแผ่วเบา เล่นเอาฉันขนลุกซู่นิดๆ ฮิๆ ได้เลย เดี๋ยวฉันจัดให้
ฉันเหวี่ยงหมัดไปด้านหลังและผลก็คือหมัดกระแทกหน้าขนที่เข้ามาล็อคคอฉัน จนฉันที่โดนล็อคคออยู่เกือบล้มไปด้วยแต่ดีที่ว่าฉันรีบหนีออกจากวงแขนน่าฟัดนั่นทัน
ว้าว!นี่หมัดฉันแรงจนเขาล้มไปกองกับพื้นเลยเหรอเนี่ย
"ถะ เธอ ต่อยฉันทำไม=*="เขาชี้หน้าถามฉัน
"บ้าสิคะสุดหล่อ ใครต่อยคุณกัน ฉันแค่ปิดเสียงแหลมๆนี่ตามที่คุณขอฉันนะคะ^^  เห็นมั้ย...เสียงมันหยุดแล้วJ"
เขามองฉันด้วยแววตาเคียดแค้นพร้อมทั้งส่ายหน้าไปมาเบาๆ หึๆ แต่เอ้ะ!ดูสิ ผู้ชายคนนี้หล่อใช่เล่น ผมสีชมพู ชะช่า ผู้ชายกล้าทำผมสีชมพูแบบชมพู้ชมพูขนาดนี้เลยเหรอ ตาคม จมูกโด่ง ผิวขาว นัยน์ตาสีน้ำเงินส่องประกาย ว้าว หล่อมาก คนอะไรเกิดมาเหมือนรูปปั้นที่สวยงามของโลก
"โว่ๆ"
แปะๆๆๆ
จู่ๆก็มีเสียงผิวปากแซวปนชื่นชมพร้อมทั้งเสียงปรบมือดังมาจากทางบันไดบ้านหลังนี้ ฉันเลยหันไปดูพบหนุ่มหล่อถึงห้าคนเดินเรียงกันลงมา กรี้ดด หล่อเกินห้ามใจ
"กว่าพวกแกจะเสด็จลงมาได้=*=+++"นายหัวเขียวพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจอย่างมาก
"นี่น่ะเหรอเจ้าของอภิมหาโคตรกุญแจ"เสียงเล็กหน้ารักเหมือนเสียงของผู้หญิงดังออกมาจากปากของนายตัวเล็กๆสูงประมาณร้อยเจ็ดสิบเซ็นติเมตร กรี้ดดด รับไม่ได้ ผู้ชายบ้าอะไรคะเนี่ย ทั้งหน้าตา ส่วนสูง หุ่น มันเหมื้อนมันเหมือนผู้หญิงมากๆ หน้างี้หวานสวยสุดๆ เขาซอยผมยาวระต้นคอ ผมเขาสีแดงอมชมพู นัยตาโตหวานสีฟ้าอมเทา จมูกโด่งเป็นสัน ปากบางน้อยสมส่วน ผิวก็สุดจะขาวเนียนกระจ่างใส ใบหน้าไร้สิ่งประกอบที่เรียกว่า กาก ฝ้า สิว ไม่มี้ไม่มีเลยแม้แต่น้อย เขาสวมเสื้อยืดกางเกงขาห้าส่วนธรรมดาที่ดูไม่ธรรมดาในเมื่อมาอยู่บนร่างกายของคนคนนี้
"พวกเด็กบ้า ใครคนไหนมันบังอาจทำกุญแจฉันแตกยะ สารภาพมาซะ!!"
ฉันยืนชี้หน้ากราดด้วยความโมโห กุญแจดอกนั้นมันสำคัญมากเลยนะ มันเป็นกุญแจที่จะสามารถให้ฉันเป็นนายเหนือหัวอยู่ที่ไต้หวันได้ แต่นี่! กุญแจดอกนี้มันพังยับไปแล้วจะให้ฉันทำยังไง จะไม่ให้ฉันโกรธได้เหรอ แล้วเชื้อเพลิงก็รู้ทั้งรู้ว่ากุญแจดอกนั้นมันสำคัญกับฉันยังไงบ้าง แต่มันยังทำพัง แบบนี้มันมีอะไรไม่ชอบมาพากลแหม่งๆแล้วนะ มันต้องมีอะไรที่อยู่เบื้องหลัง แน่นอน เชื้อเพลิงเพื่อนที่แทบจะเรียกได้ว่ารู้จักกันตั้งแต่เกิดแบบนั้นไม่มีทางทรยศฉันได้เด็ดขาด มันก็จะติดอยู่ที่เปรตทั้งเจ็ด(ไม่ใช่คนแคระ)
"ว่าไง ใครกันที่จะยอมรับผิด"
ฉันเค้นเสียงถาม
"พี่สาวครับ อย่ามากล่าวหากันสิครับ หลักฐานก็ไม่มี พยานก็ไม่เห็น แบบนี้พวกผมฟ้องหมิ่นประมาทได้นะครับ"เสียงหวานใสพูดขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าใสหวาน หล่อแบบมดแทบจะตอมไปทั้งตัว เจ้าของเสียงนั้นมีใบหน้าหวานใส แต่ทว่าไม่เหมือนผู้หญิงเท่าที่ควร ใบหน้าแบบกึ่งๆซึ่งแยกเพศไม่ออก แต่จะแยกเพศออกได้ก็เพราะร่างกายกำยำ ส่วนสูงหนึ่งร้อยแปดสิบกว่าๆเซนติเมตร ผิวขาวอมชมพู ผมสีชาซอยระต้นคอ จมูกโด่งเป็นสันอย่างกับไปทำศัลยกรรมพลาสติกมาก็มิปาน หน้าใสกิ๊งไร้สิวฝ้า กระ จุดด่างดำ นัยน์ตาสีอัมพันคมเฉี่ยว ปากพอดีกับรูปหน้า สรุปได้ว่าผู้ชายคนนี้หล่อมากๆ หล่อแบบหวานๆ
นายมดตอม(ตั้งฉายาเรียบร้อย)กอดอกพิงราวบันไดพูดกับฉัน สาธุ ยืนพิงราวบันไดแบบนั้นตกลงมาตายซะ!
"ก็แค่หลักฐานแวดล้อมที่พวกนายเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ แล้วพวกนายใครบางคนก็อยู่ในเหตุการณ์ และพวกนายใครคนใดคนหนึ่งในนี้เป็นคนสุดท้ายที่แตะต้องกุญแจดอกนั้น ยังไม่พอที่จะกล่าวหาว่าพวกนายเป็นผู้ต้องสงสัยได้อีกเหรอ หึ๊?"
ในเมื่อนายมดตอมนี่เล่นกฎหมายมา ฉันก็กฎหมายกลับ ดีนะที่ดูโคนันบ่อยเลยแอบติดความฉลาดมาด้วย=w=V
"ยังไงซะข้อกล่าวหานี้ก็ยังไร้น้ำหนักเกินไปนะครับพี่สาว"คราวนี้เป็นเสียงอบอุ่นที่บ่งบอกถึงความเป็นสุภาพบุรุษได้พูดออกมา เจ้าของเสียงนี้คือหนุ่มหน้ามนผมน้ำตาอ่อน ที่แทบจะเป็นเทพบุตรเดินดินได้อยู่แล้ว หน้าตาเด่นเป็นสง่าบ่งบอกถึงความเป็นสุภาพบุรุษร้อยล้านเปอร์เซ็นต์ เขาค่อยๆเดินลงมาในขณะที่พูด น่าจะตกบันไดตายๆไปซะ
"หรือจะให้ฉันฟ้องศาลก็ดีเหมือนกันนะ ยังไงซะพวกนายก็ต้องแพ้คดีอยู่วันยังค่ำ หลักฐานแวดล้อมเยอะแยะออกจะตายไป"
"ง่ะ ทุกคนพูดเรื่องอะไรกัน ผมไม่ค่อยรู้เรื่องเลยT^T"เสียงทะเล้นน่ารักได้แทรกขึ้นมาในบทสนทนาอันตรึงเครียดนี้ทำเอาทุกคนผ่อนคลายลงนิดหน่อย
หนุ่มน้อยที่คลี่คลายความตึงเครียดนั้นมีใบหน้าทะเล้นน่ารัก ตาสีทองกลมโต ตัวสูงร้อยเจ็ดสิบกว่าๆ ผมสีเหลืองอ่อนบ่งบอกถึงความทะเล้นน่ารักสดใดอย่างมาก
"นายนี่ไม่ได้เรื่องเลยโรเมน"นายหน้าหล่อผมฟ้าอ่อนเจ้าของน้ำเสียงนุ่มทุ้มดุจกำมะหยี่ปนน้ำเสียงตำหนิที่ตบหลังนายเสียงทะเล้นหรือโรเมนเบาๆ
"ง่าTOTพาทริกอ่า มาเค้าแบบนี้ได้ไงT3T"นายเสียงทะเล้นพูดด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ ปากน่ารักๆนั่นก็ยื่นออกมาเหมือนเด็กน้อย  อร๊ายยยย น่าจูบเป็นที่ซู๊ดดด>3<
"น่ารำคาญ=*="เสียงที่ทุ้มต่ำที่มีแต่น้ำเสียงที่มีแต่รังศีอัมหิตแพ่ซ่าน พร้อมกับใบหน้าหล่อ เถื่อน โหดกับผมซอยเถื่อนจ๋าสีควันบุหรี่พร้อมทั้งรอบเจาะนู่นนี่นั่นของเจ้าตัว
"ฉันสิยะที่ควรเป็นคนรำคาญพวกเด็กบ้าอย่างพวกนาย นี่สรุปจะไม่มีใครยอมรับใช่มะว่าใครเป็นคนทำ"ฉันเริ่มจะเดือดถึงขีดสุดเพราะความหน้าด้านของไอ้พวกกลุ่มคนไม่แคระทั้งเจ็ดนี่แล้วนะ
"ก็พวกเราบอกแล้วไงครับว่าพวกเราไม่ได้ทำ"นายที่โดนฉันต่อยพูดในขณะที่ตอนนี้เขาอยู่ในท่านั่งกอดเข่าแล้วเงยหน้าขึ้นมามองหน้าฉัน ไม่ปวดคอบ้างรึไงนะ=_=?
"เชื่อพวกนายฉันก็โคตรควายถาวรละไอ้พวกเด็กหน้าด้าน"
"ป้านี่เอ้ะยังไง พูดงี้อยากมีเรื่องกันใช่มั้ย"นายศาสตราวุธหรือนายอาวุธหรือนายหรือเขียวหรือน้องชายนายเชื้อเพลิง(มีหลายฉายาเหลือเกิ๊น)เดินเข้ามาประชิดฉันด้วยใบหน้าที่แสดงถึงความหงุดหงิดเต็มที่
บร๊ะ!ฉันผิดรึไงยะ แหมมมม พูดอย่างกับว่าฉันเป็นคนผิด ถึงแม้ว่าฉันจะไม่มีหลักฐานจังๆแต่หลักฐานแวดล้อมก็ออกจะเยอะแยะ ต๊ายยยย! ไอ้พวกนี้ช่างด้านสุดคำบรรยายจริงๆ
"ขอโทษนะครับ พวกผมมาจัดสถานที่งานคืนนี้ครับ"จู่ๆก็มีเสียงของผู้ชายที่ไม่ใช่พวกลุ่มคนไม่แคระทั้งเจ็ดแทรกขึ้นมาในบทสนทนา เขาคนนั้นมีพรรคพวกทั้งหมดสิบกว่าๆคนมายืนออกันอยู่หน้าประตูเข้าบ้าน พวกเขาใส่เครื่องแบบเหมือนกันหมดเลยก็คือเครื่องแบบสีฟ้าๆอะไรก็ไม่รู้ที่ดูแล้วเหมือนจะเป็นพนักงานจัดสถานที่
ฉันเลยหันหน้าไปมองเจ้าพวกกลุ่มคนไม่แคระทั้งเจ็ดก็เห็นว่าพวกนั้นพยักหน้าให้พวกพนักงานจัดสถานที่เข้ามา
"อะไรนะ! หมายความว่ายังไง วันนี้มีปาร์ตี้งั้นเหรอ!!"ฉันขึ้นเสียงด้วยความโมโห
"ถ้าใช่แล้วจะทำไม"รายอาวุธถามยียวน
"ก็ไม่ทำไม แต่ลองจัดดูสิ ถ้ากล้าหือกับฉันก็ลองจัดดูปาร์ตี้น่ะ แต่ผลที่ออกมามันจะเลวร้ายชนิดฉันไม่สามารถบอกได้หรอกนะ"
"กลัวที่ไหน ถ้าคิดว่ามีปัญญาก็ลอง"นายหัวเขียนพูดท้าทายฉัน
"ก็ได้ พวกนายระวังตัวไว้ละกัน ฉันไม่จะทำให้พวกนายรู้ซะอื้อ!!!"
ฉันที่ยังพล่ามไม่ทันจบก็โดนมัดปากแบบฉับพลันแล้วพวกนั้นใครเป็นใครฉันไม่อาจรู้ได้เข้ามารุมมัดแขนมัดขาฉัน ไอ้พวกเลวเอ๊ยยย!!!พวกนายทำกับสุภาพสตรีแบบฉันได้ยังไง
พอฉันอยู่ในสภาพไร้หาทางดิ้นรนได้แล้วพวกนายคนที่โดนฉันต่อยก็อุ้มฉันไปนั่งบนพื้นใกล้ๆที่พวกนั้นนั่งบน...โซฟา!!!บัดซบมากค่ะ พวกแกมันชั่ว สาระเลว กรี้ดดดดด เจ็บใจ เจ็บใจที่สุด
"555+ เป็นยังไงบ้างล่ะครับพี่สาว เจอแบบนี้เข้าไปยังจะมีฤทธิ์อะไรมาจัดการพวกเราอีกล่ะครับ ฮึ!"
ไอ้เจ้าหัวเขียวแค่นหัวเราะใส่ฉันอย่างสะใจ หึๆ ตอนนี้พวกนายชนะได้ชนะไป อย่าคิดนะว่าฉันจะแก้เกมกลับไม่ได้
"อื้ออออ!อืออื้ออื้ออื๋ออื๊ออืออออื๋อ"ฉันเพิ่มฮัมเพลงมั่วๆ
"พูดบ้าอะไรเหรอครับ หมดหนทางสู้ขนาดนั้นเลยรึไงครับ ฮึๆ=+++=V"นายที่เสียงอบอุ่นราวกับเทพบุตร(คนที่มีผมสีน้ำตาลอ่อน)นั่นเยาะเย้ยฉัน แถมมีชูสองนิ้วให้อีก สองนิ้วบ้าอะไรยะ สองนิ้ววิคตอรี่ เอามาทำซากอะไรให้ฉัน
"เชส อย่าทำแบบนั้นกับคุณผู้หญิงแบบนี้สิ มันไม่มีมารยาท ถ้าคนอย่างเราจะทำต้องเอาให้หนักกว่านี้"คราวนี้เป็นคนที่มีน้ำเสียงนุ่มทุ้มดุจกำมหยี่หรือคนที่มีผมสีชมพูอมแดงพูดออกมา พวกอัปลักษณ์เอ๊ยยย ชั่วๆๆๆ
บ้าเอ๊ย! สับสน จำหน้าคนไม่ได้T^T
ฉันพยายามส่งสายตาว่าช่วยแนะนำตัวให้ฉันหน่อยให้นายที่โดนฉันต่อย ทำไมฉันถึงเลือกส่งสายตาให้คนที่โดนฉันต่อยน่ะเหรอ เพราะนายนั่นเอาแต่นั่งจ้องหน้าฉันด้วยความแค้นตลอดเลยน่ะสิT^T
(=_=+  )( +=_=)(=_=+ )( +=_=)
ผลคือ นายนั่นส่ายหัวทันควัน ให้มันได้แบบนี้สิ
งั้นก็ต้องให้แผนนี้  น้ำตาคือมารยาหญิง
(T-----T) HELP
(=___=+) WHY?
(T-----T) I LOVE YOU
(-____=+) FIB(BEST)[1]
"เฮ้ย!สองคนนี้จ้องตากันทำไม=__=++"นายหัวเขียวพูดเสียงดังจนฉันสะดุ้งหงายหลังซึ่งข้างหลังฉันเป็นหนึ่งในคนไม่แคระทั้งเจ็ดที่นั่งอ้าแข้งอ้าขาต้อนรับลมร้อน และชัดเจนค่ะว่าหัวฉันไปนอนจุมปุ๊กอยู่ตรงช่องว่างนั่น กรี้ดดด! หัวติดราคีTOT
"อื๊ออออออ!!>-----<"ฉันซึ่งถูกมัดแขนมัดมาเลยไม่สามารถช่วยตัวเองให้รอดพ้นจากช่องรับลมนั่นได้TOT
"เฮ้ย!"นายช่องรับลมร้องเสียงหลง นั่งตัวแข็งทื่อ ตัวน่ะแข็งได้แต่อย่างอื่นอย่าเข็งนะ><
ส่วนหกคนไม่แคระที่เหลือก็ต่างพากันตกใจนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ไม่มีใครคิดจะมาช่วยยกฉันออกไปจากที่รับลมนี่บ้างเลยรึไงยะ ให้ตายเถอะพวกโง่T^T+++
"นายหัวเขียวที่ได้สติก่อนใครเพื่อนก็รีบมาคว้าตัวฉันให้เลิกมาบังช่องนับลมของเพื่อนเขา ฉันที่เจอเรื่องแบบนี้เลยซบหน้าลงกับอกนายหัวเขียว โอยยย กลิ่นหอมจางๆของผู้ชายคนนี้มันช่างโดนใจสาวโสดจริงๆ ดูซิเนี่ย แพงอกเป็นมัดๆ อร๊ายยย>.,<///"
"เฮ้ย! ตัวสั่นเลย โอ๋ๆ"มือลูบหัวเพื่อปลอบ
ฉันสั่นเพระหื่นหรอกย่ะ แต่อยากคิดว่าฉันกลัวก็โอเค้=.,=คริกๆ ไหนก็มารยาไปละ งั้นบีบน้ำตาใส่หน่อยจะเป็นไรไป
ฉันแสร้งร้องไห้นานมากจน(แกล้ง)สลบไป ฉันเลยถูกอุ้ม(โดยที่ยังถูกมัดแขนมัดขา ชั่วมาก ขนาดคนร้องไห้จนสลบไปยังไม่เว้น)ขึ้นมาส่งบนห้องนอนให้คนรับใช้นอน(ตามที่ได้ยินมา) และฉันก็คิดว่ามันคือห้องนอนของคนรับใช้จริงๆนั่นแหละเพราะเตียงมันแข็งมาก จากนั้นผ่านไปซักสิบนาทีหลังจากที่พวกนั้นส่งฉันมานอนที่นี่แล้วฉันจึงลืมตาขึ้นมา
"ให้ตายสิ...ที่นี่มันทุเรศลูกตามาก"
ฉันถึงกับคิดสิ่งที่อยู่ในใจออกมาทางปาก
เพราะห้องนี้มันแบบว่า เก่า โทรม เล็ก แคบ ไม่เหมาะกับคนอยู่มากที่สุดในโลก ฝุ่นก็ตรึม หยากไย่เกาะเต็มไปหมด พวกนั้นเอาฉันมาอยู่ห้องเก็บของรึไงวะ บัดซบเอ๊ยยย!กล้าทำแบบนี้กับฉันนึกว่าจะรอดไปได้ง่ายๆงั้นเหรอ ไม่มีทาง
ฉันค่อยๆเอามือเข้าไปสอดในชุดเดรสของฉันมือฉันก็ไปถึงเสื้อในส่วนเดรสแน่นอนว่ามันเป็นกระโปรงเพราะฉะนั้นเดรสจึงเลื่อนมาตามแขนฉันซึ่งตอนนี้มันอยู่ที่เสื้อในฉันแล้ว ทำฉันถึงต้องเลื่อนมือไปหาเสื้อในน่เหรอ ก็พวกนั้นเล่นเอาเครื่องประดับที่ติดตัวฉันออกไปหมดเลยน่ะสิ ฉันเลยต้องงมหาของในเสื้อใน
จากนั้นฉันก็ดึงเลเซอร์ที่ติดอยู่ในเสื้อในฉันออกมาแล้วเอามาจี้ใส่เชือกที่มัดมือฉันอยู่ ไม่ต้องห่วงว่าเลเซอร์นั้นจะจี้แขนฉันขาดเพราะเลเซอร์นั้นเป็นเลเซอร์ไม่ทำปฏิกิริยากับผิวหนังคน พอมือฉันเป็นอิสระแล้วฉันก็เอื้อมมือไปแกะผ้าปิดปากออกแล้วไม่ลืมที่จะไปแกะเชือกที่ขา
พวกนาย ทำฉันแสบมากเลยนะ คอยดูเถอะฉันจะหาทางแก้แคนพวกนายให้สามสมกับที่พวกนายทำกับฉัน

 


[1] Fibแปลเป็นคำไทยคล้ายๆกับตอแหล คนแต่งใส่(best)เข้าไปก็จะเป็น Fibbest หมายถึง ตอแหลที่สุด ซึ่งเป็นการเล่นคำแสลงที่ไม่มีอยู่จริง 

 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
เเต่งต่อเร็วๆซิ. *++A.ยังไง รึว่าเเต่งจบเเว้วหว้า
จากคุณ คลยักอ่าน/() อัพเดตเมื่อ 04/10/2554 17:26:42
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 246 ท่าน