Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
100 degree celsius จุดเดือดเต็มร้อยหลอมละลายใจเต็มรัก
madam_red
chapter 1 : Knidle
2
03/10/2554 20:55:31
569
เนื้อเรื่อง

1
Kindle

กาลครั้งหนึ่งนาน...มีสาวน้อยแสนน่ารักกำลังยืนอยู่หน้าคฤหาสน์ มีกระเป๋าใส่เสื้อผ้าอภิมหามหึมามหาใหญ่โตมฬารใบหนึ่ง ซึ่งกระเป๋าใบนั้นเป็นสีเขียวสะท้อนแสงที่ใครมองก็แทบจะเข้าไปโรงพยาบาลแทบทุกราย ผมสีบลอนด์ไฮไลท์สีชมพูช็อกกี้พื้งค์ของเธอนั้นถักเปียที่แลดูทันสมัยทั้งสองข้าง ใส่เดรสทรงยาว สีหวานๆ ลายดอกไม้น่ารักๆ เหมือนพจมานพึ่งมาบ้านทรายทองก็ไม่ปาน
และสาวน้อยผู้นั้นคือตัวฉันเอง= =!!!!
คำถามคือ:ฉันมาทำอะไรที่นี่
คำตอบคือ:ฉันมาเชือดเจ้าพวกบ้าที่ทำกุญแจที่ไม่สามารถตีมูลค่าได้เลยดอกนั้นแตก!!!
กุญแจดอกนั้นทำมาจากเพชรบลูไดม่อน ทองคำขาวบริสุทธิ์โคตรๆ อเมทิสต์ และอีกหลายๆอย่างที่มีมากมายเกินไปที่ฉันจะจำได้หมด=3=
ออด!
ช่างหัวมัน ฉันเอื้อมมือไปกดกริ่ง ออด หรืออะไรโฟนๆซักอย่าง เอาเป็นว่าไอ้สิ่งที่ฉันกดนั้นมันทำให้คนที่อยู่ข้างในรู้ว่ามีมาหา รีบไสหัวมาเปิดประตู้เดี๋ยวนี้
อ้อเดี๋ยว! ฉันรู้แล้วเขาเรียกว่าอะไร มันคืออินเตอร์โฟนนี่เอง
"มาหาใครคะ"
คนรับใช้ถาม
"ไม่เกี่ยวกับคนรับใช้ รีบไสหัวมาเปิดประตูที เหนื่อย"
"บ้านนี้ไม่ต้อนรับคนบ้าค่ะ"
ยัยคนรับใช้ตอบ เดี๋ยวเหอะ เดี๋ยวเธอจะโดน=____=+++
"ไสหัวมาเปิดเดี๋ยวนี้ไม่งั้นโดนเด้งหมดบ้านแน่ เดี๋ยวนี้!!"
ฉันลั่นประกาศิตสุดท้าย ถ้าประตูไม่เปิดภายในสิบวินาที ตายทั้งบ้าน คุณอาจจะมองว่าฉันนิสัยไม่ดี ใช่เลยฉันเป็นแบบนั้นแหละ และยิ่งเวลาที่ฉันโมโหฉันจะเหวี่ยงหนักมากๆ ใครที่บังอาจล่วงเกินฉันตาย แต่ใครที่บังอาจเป็นต้นเหตุที่ทำให้ฉันโมโหไม่ตาย แต่ทรมานหนักกว่าตาย
แอ๊ดด
ในที่สุดประตูคฤหาสน์บ้านทรายทองแห่งนี้ก็เปิดซักที เอาล่ะ ได้เวลานางร้ายเหวี่ยงJ
"คุณคะ คุณเป็นใครคะ"หนึ่งในนางคนรับใช้แห่งบ้านหลังนี้ถามฉันทันทีที่ฉันเหยียบบ้านหลังนี้เข้าไป
"อ่ะรับนี่ไป รับไม่ได้ตาย!!"ฉันยื่นมือที่ถือกระเป๋าเดินทางไปให้ยัยคนรับใช้นั้นแล้วปล่อยมือที่ถือกระเป๋าอยู่ กระเป๋าก็ตกลงสู่พื้น
พรึบ!!!
และแล้วมันก็ร่วงลงสู่พื้นดินนจนได้ ให้ตายสิ
"ฉันบอกว่ารับไม่ได้ตายใช่ไหมLงั้นตายๆไปเหอะหล่อนJ"พูดจบฉันก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแกสนหนังหน้า(ถ่ายรูป)ยัยคนรับใช้คนนี้จากนั้นก็เดินไปยังตัวคฤหาสน์แห่งนี้
"เอ้ะคุณคะO.oขึ้นมาไม่ได้นะคะคุณ กรุณารอเถอะค่ะT^T"ยัยคนรับใช้คนที่เท่าไหร่แล้วไม่รู้มาขวางทางฉัน
แชะ!
ฉันกดถ่ายรูปแล้วเดินขึ้นไปบนคฤหาสน์อย่างหน้าด้านๆ
ปัง!!
ฉันไล่เปิดประตูห้องแต่ละห้องเพื่อมองหาจุดหมายที่ฉันต้องการเจอ เห็นเรย์ทิสบอกว่าเวลานี้เจ้านั่นจะนอนกกเหล่ากองนารีอยู่นี่นา ต้องหาให้เจอ
ปัง!!
ห้องนี้ก็ไม่ใช่
ปัง!!
ห้องนี้ก็ไม่
ปัง!!
ห้องนี้ก็ไม่ โอ๊ยย!!หายากอะไรนักหนาวะ อย่าให้เจอนะ หนักแน่แก
"คุณค่ะ คุณหยุดเถอะค่ะTOTใครก็ได้หยุดผู้หญิงคนนี้ที ก่อนที่เธอจะไปเจอห้องคุณชาย เร็วเร้วววTOT"ยัยคนรับใช้คนนั้นพยายามฉุดรั้งฉันไว้แถมยังตะโกนขอคนช่วยเหลือแบบสุดฤทธิ์สุดเดช ฉันจึงสะบัดยัยเมดนี่ออกแล้วรีบเปิดประตูหาเป้าหมายของฉันต่อทันที
ปัง!!
ไม่ใช่
ปัง!!
ห้องนี้ก็ไม่ใช่
โอ๊ยย อยู่ไหนวะ หาไม่เจอ
ปัง!!!
ในที่สุดก็เจอ*O*เห็นแล้วๆ ไอ้หัวประกายเขียวๆนี่กำลังนอนกกเหล่ากองนารีสกปรกๆอยู่ เสื้อผ้าก็ไม่ใส่ อี๋ย์ กองเหล่าของสกปรกกองเต็มห้องเลย
"เฮือก!!"
เหล่าอสูรกายสี่ห้าตนที่นอนกองกันเต็มเตียงสะดุ้งตื่นขึ้นมาเพราะเสียงกระแทกประตูของฉัน
"เฮ่ยยO.o!!"
"กรี้ดดด><!!"
"ถะ เธอ เป็นใคร=O=เฮ่ย อะไรวะเนี่ย=*+"
ผู้ชายที่มีผมสีดำประกายเขียวมรกตยกมือชี้หน้าฉันอย่างหยาบคาย เขาอยู่ในผ้าห่มครึ่งตัวด้านล่าง ส่วนด้านบนเปลือยเปล่า แพงอกล่ำสันขาวใสเนียของเขาเรียกความสนใจของฉันไปได้แว้บหนึ่ง ใบหน้าตื่นๆปนงวงงงของช่างช่างดูเซ็กซี่เร้าใจซะจริง ดวงตาสีเถาอมฟ้าคู่นั้นมองฉันมาอย่างไม่สบอารมณ์ แถมผมเผ้าของเขายุ่งเหยิงเพราะสะดุ้งตื่นจากเสียงเปิดประตูของฉันนั่นเอง
"กรี้ดด><!!"ยัยนารีพวกนี้ก็กรี้ดอยู่ได้=*=เดี๋ยวเหวี่ยง
"กรี้ดดด!!! หุบปากย่ะ!"ฉันเลยกรีดร้องใส่ให้พวกนั้นหยุด
"พวกแกทุกตนออกไปจากห้องนี้ เดี๋ยวนี้!!"
"เฮ้หล่อนเป็นใครยะ กล้ามาสั่งฉันแบบนี้อยากตายใช่มั้ย"หนึ่งในนารีคาวๆลุกขึ้นมาชี้หน้าด่าฉัน โดยที่เหลือเสื้อผ้าน้อยชิ้นมาก
แชะ!! ฉันกดถ่ายรูปพวกในนี้ให้หมด วันนี้กล้องฉันทำงานหนักมากเลย กดถ่ายรูปคนมามากกว่าร้อยคนแล้วตั้งแต่ฉันเหยียบย่างเข้ามาที่นี่
"ทำอะไรของหล่อนยะ ยัยง่อย"ยัยนารีตัวเดิมพูด เริ่มไม่สบอารมณ์มากๆแล้วนะยะ
"เป็นคนธรรมดารากหญ้าก็สมควรหุบปากนะจ้ะ ผู้หญิงแบบเธอเจออำนาจมืดแล้วตายอย่างเดียว ฉันจะให้เธอตายๆไปซะนะ แต่ถ้าจะยุ่งกับฉันอีกล่ะก็ ชั่วชีวิตนี้เธอก็ไม่พ้นเงื้อมมือฉันหรอก ออกไป!"
ฉันไล่พวกนั้นออกด้วยใบหน้าและน้ำเสียงหยิ่งยโส พวกเธอมองหน้ากันแล้วรีบออกจากห้องไป โดยไม่ลืมใส่เสื้อผ้าของตัวเอง
"ห้ามใส่เสื้อผ้าในห้องนี้ ให้เวลาสองนาทีต้องออกจาบ้านหลังนี้ เริ่มนับ!!"จบประกาศิตฉันเหล้านารีก็รีบออกจากห้องนี้โดยที่มีเสื้อผ้าน้อยชิ้น
ใครจะว่าฉันเลวยังไงฉันไม่สน เพราะคนเลวอย่างฉันต้องไปแคร์อะไรในเมื่อมันเลวไปแล้ว
"เอาล่ะเหลือแค่เราสองคนแล้วนะคะคุณชายศาสตราวุธ แกทำให้ฉันเหนื่อยมากและโมโหมากเลยนะวันนี้ อยากตายใช่มั้ยห๊ะ!!!"ฉันเริ่มเหวี่ยงใส่ไอ้ผู้ชายคนที่นอนแบ็บอยู่บนเตียง
"เป็นแค่ผู้หญิงไร้ค่าอย่ามาสะเออะสั่งฉัน"ไร้ค่า!! เหอะ! คนแบบฉันเนี่ยนะสมควรจะถูกด่าแบบนี้ ฉันชักจะเริ่มเลือดขึ้นหน้าแล้วนะ
"อยากตายมากใช่ใหมไอ้หนุ่ม"
"หึๆ"
แล้วไอ้หัวเขียวก็ลุกขึ้นมาจากเตียงโดยที่ใส่เพียงบ็อกซอร์บางๆตัวนึง อุ๊ยหุ่น=.,=อ่ะแฮ่ม=3=/// เขาเดินเข้ามาประชิดตัวฉันแล้วปิดประตูห้องนอน มันเดินมาเรื่อยๆจนทำให้ฉันหลังชิดกำแพงแถวเขายังเอามือมากั้นฉันไม่ให้มีทางหนีรอดไปไหนได้ ไม่ว่าจะทางไหนก็ตาม
จะจะจะทำอะไรอ้ะ>3<(หลับตาแล้วยื่นปากไปให้)
อ้ะด้ายยยยยยยยย อยากทำแบบนี้ใช่หรือไม่ งั้นเจ้จัดให้
ฉันเอื้อมมือไปตะปบหน้าไอ้หัวเขียวแล้วจัดการยื่นใบหน้าของตัวไปแล้วประกบปากกับเขา เอาสิคะ ในเมื่อนายมาไม้นี้ฉันก็จัดให้แบบเต็มๆ
นายหัวเขียวทำตาโตสะบัดตัวไปมาเพื่อให้หลุดจากการกระทำอันองอาจของฉัน และฉันก็ไม่ชอบฝืนใจใครเลยปล่อยนายนั่นตั้งแต่นายนั่นสะบัดตัวครั้งแรก
=[]=///
อะ...อะไรเนี่ย หล่อนจะหน้าแดงทำไมยะ คนที่สมควรหน้าแดงมันต้องเป็นฉันไม่ใช่รึงายยยTOTแบบนี้มันผิดคิวนะ มันต้องไม่ใช่แบบนี้( TT)(TT )( TT)(TT )
"ถะเธ้อออTOT/////หน้าไม่อาย หน้าไม่อายสุดๆ ทำแบบนี้กับฉันได้ง้ายยยTOT//"นายหัวเขียวร้องคร่ำครวญพร้อมหน้าแดง แกจะหน้าแดวทำไม ฮือออออออออออ มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ
"นะน้ายยยTOT////แงงง หน้าแดงทำไมอ้ะ มันต้องไม่ใช่แบบเน้สิ นายมั่ว ร่าน ผิดคิว ไม่ได้เรื่อง (TT )( TT)(TT )( TT)"
"ฮือออออออออออTOT////"
"แงงงงงงงงงงงงงงงTOT////"
ไม่เข้าใจว่าทำไมมันมาโหมดปัญญาอ่อนขนาดนี้ได้ +*=????อะไรกันเนี่ย สวยงง
"พอเห้อะ"ฉันบอก
"เออนั่นสิ"
"แล้วนายจะไม่ใส่เสื้อผ้าหน่อยเรอะ ปล่อยให้มันโทงเทงเท้งเต้งแบบนั้นได้ไง"
"แอบมองเรอะ ยัยโรคจิต"หมอนั่นเอามือมาปกปิดร่างกายส่วนบนของตัวเอง
"แกน่ะสิไอ้วิปริต ไปใส่เสื้อผ้าเห้อะ เดี๋ยวฉันไปรอข้างนอกก็ได้ แปรงฟันมาด้วยนะ โสโครก ให้เวลาห้านาที ไม่มาเหวี่ยง!!!!You know?!"แล้วฉันก็เดินออกมาจากห้อง โอ้พระเจ้าคะ ไอ้นั่นคืออะไร ฉันจำไม่ได้TOTแต่ทำไมมันติดตาแบบเน้TOTฮืออออออ
L.O.V.E. Girl
เสียงริงโทนเพลง love girl ของ cnblueดังขึ้นมา ทำให้ฉันรู้ว่ามีคนโทรมา
‘เชื้อเพลิง’
"มีอะไรยะ"ทันทีที่ฉันรับสายฉันก็กรอกเสียงลงไปทันที
[ที่รักพูดกับเค้าแบบนี้เหรอT^Tเค้าเสียใจนะ แงงงงงง]
"อย่ามาแหล มีอะไรรีบๆพูดมา ไม่อยากคุยด้วย ชัดมะ"
[โอ้โห ถ้อยคำรุนแรงไม่สมกับใบหน้าหวานๆละตู๊ด!!!!]
ฉันขี้เกียจฟังเสียงพล่ามของไอ้มารคอหอยตัวแรกเลยเลือกที่จะตัดสายไม่คุยอะไรกับใครทั้งสิ้น
L.O.V.E. Girl
เสียงเพลงยังคงดังมาอีกระรอก ไอ้คนเดิมซะด้วยที่โทรมา
[เฮ้ย!ถึงขนาดตัดสะตู๊ด!]
ถ้ามันไม่ยอมเข้าประเด็นฉันก็จะกดตัดสายมันอยู่แบบนี้แหละ
L.O.V.E. Girl
[ฉันจะถามว่าเรื่องที่ให้จัดการถึงไหนแล้ว]
"ถามถึงก็จิกใช้งานเลยนะยะ"
[ทำไมฉันรู้สึกเหมือนเธอกำลังกวน]
"มีอะไร ชักช้า พูดพล่ามไม่รู้เรื่อง อืดอาด จะโทรมาแค่นี้ใช่ไหม เสียเวลา!!"
[=*=! จบ!ไม่ต้องพูดกันแล้ว จบ!! ตู๊ด!!]
บ๊ะ!ถึงขนาดตัดสายฉันเลยเรอะ! เชอะ!=3=
"ยัยเตี้ย ทำหน้าอะไรของเธอ น่าเกลียดชะมัด"
ห๊ะอะไรนะ อะไรใคร คร้ายยย แกบังอาจมากมาเรียกฉันว่ายัยเตี้ย
"ไอ้เด็กเปรต พูดใหม่อีกทีเด้ะ ใคร ใครเตี้ย"ฉันลุกขึ้นด่านาย เอ่อ ฉันไม่รู้จักชื่อเด็กเปรตนี่เลยเอาเป็นว่าตอนนี้ฉันลุกขึ้นจากโซฟามือเท้าสะเอวปะทะคารมกับเด็กเปรตนั่นที่กำลังเดินลงมาจากบันไดมือทั้งสองข้างก็ล้วงกระเป๋ากางเกงแลดูแล้วสุถาลสุดๆ(สถุล)
"ที่บ้านเธอไม่มีกระจกรึยัยป้า เดี๋ยวฉันจะซื้อให้เอาไปส่งหน้าแก่ๆของป้าซักบาน"ปากคอนังเด็กนี้เราะร้ายมากมายก่ายกองเป็นยองใยจริงๆค่ะ เจ็บจี๊ด พูดแล้วหิวลำไยจังเลยT^T
"งั้นซื้อเข้าบ้านหลังนี้เลย เพราะต่อไปนี้ที่นี่คือบ้านของฉันJ"
"ยัยป้า เลิกพูดมั่วๆซักที ออกไปจากบ้านหลังนี้ซะ ออกไป"
"ไม่เชื่อก็ลองโทรหาพี่นายดูสิหนูน้อย แต่ระวังรับความจริงไม่ได้นะ"
และแน่นอน เด็กนั่นหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมากดตู๊ดๆแล้วเขาก็ทำหน้าเหวอราวกับโลกจะ จะ จะ จะอะไรก็โลกของมันคนเดียวไม่เกี่ยวกับโลกของฉัน
"ได้เรื่องว่ายังไงบ้างจ้ะ^O^"
"=[]=!!!"
"อ่าว มีทำหน้าโง่ใส่อีก"
"ยัยป้า!เธอทำอะไรกับพี่ของฉัน เธอทำอะไร ห๊ะ!! เกิดอะไรขึ้นกับพี่ของฉัน!"เด็กนั่นเดินมาประชิดตัวฉันแล้วเขย่าไปมา เอิ๊ก=o= อ้วกจะแตก
เพี๊ยะ!!
ฉันใช้มีตบหลังมือเด็กนั่นเสียงดันสนั่นลั่นคฤหาสน์บ้านทรายทองแห่งนี้ แล้วฉันยังมีหน้ายิ้มอ่อนโยนให้เด็กนั่นอีก แต่ทว่ารอยยิ้มของฉันไม่ใช่แสงแดดอันอบอุ่นหรอกนะ แต่มันคือยาพิษที่พร้อมจะพรากชีวิต
"ฮิๆ คราวนี้นายเสร็จฉันแน่^w^V"ฉันส่งยิ้มให้เด็กนั่นพร้อมยกสองนิ้วใส่ ฮึๆ เอาล่ะ ตั้งแต่วินาทีนี้ไปฉันจะทำให้นายได้เจอะเจอสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตห่วยๆของนายแน่ๆ

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 222 ท่าน