Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Status Secret สถานะลับฉบับห้ามเลิฟ!
มิกกี้เม้าส์
Status Secret :: ตอนที่ 2 :: เป็นบ้าอะไร ทำไมหัวใจต้องสั่นไหว!
3
30/09/2554 10:31:06
606
เนื้อเรื่อง

2
เป็นบ้าอะไร ทำไมหัวใจต้องสั่นไหว!

 
                หนุ่มๆ ซีเคร็ททั้งสี่คนก้าวลงจากรถทันใดก็มีเสียงกรี๊ดตามมาทันที ดูท่าจะเป็นเอามากๆ เลยยัยพวกนั้น แต่พอฉันก้าวลงจากรถไปเท่านั้นแหละ!
                "..."เสียงเงียบกริบยิ่งกว่าอยู่ในป่าช้าเสียอีก TOT
                "นั่นคุณกุญแจซอลไม่ใช่เหรอ O_o"คนที่ 1
                "ใช่ๆ ทำไมคุณกุญแจซอลมาพร้อมกับกลุ่มซีเคร็ทได้ล่ะ O_O!"คนที่ 2
                "แต่วันนี้คุณกุญแจซอลดูเท่มากๆ เลยนะ >_<!!"คนที่ 3
                "ใช่ๆ! ^O^"และตามมาด้วยเสียงของเหล่าสาวๆ ที่มาเกาะกลุ่มกันอยู่ตรงหน้าโรงเรียน
                นี่มันเรื่องอะไรกัน!? ทำไมยัยพวกนั้นถึงใช้สรรพนามกับฉันว่า 'คุณ'ฟังดูแล้วขนลุกชอบกล -_-;
                "นี่ๆ เดี๋ยวก่อนนะ ทำไมพวกเธอถึงเอ่อ...เรียกฉันว่าคุณกุญแจซอลล่ะ ฉันงงไปหมดแล้วนะ -_-"
                "พวกฉันเองก็งง ^^;"มิกกี้พูดขึ้น
                "นี่คุณซอลไม่รู้เหรอคะว่าคุณซอลเองก็ดังพอๆ ไม่แพ้กับกลุ่มซีเคร็ทเลยแม้แต่น้อย ทั้งน่ารัก มีเสน่ห์ ใจเย็น แข็งแกร่ง บึกบึน การเรียนดี กีฬาเด่น สุดยอดไปเลยค่า!"คนที่ 4
                ฉันว่า แข็งแกร่งกับบึกบึนนี่ไปใช้กับผู้ชายดีกว่ามั้ยหา! =_=^
                "พวกหนูน่ะอยากจะคุยกับรุ่นพี่ตัวเป็นๆ แบบนี้มานานแล้วนะคะ รุ่นพี่น่ะหาตัวเจอยากมากเลยอ่ะ T^T"คนที่ 5
                พูดอย่างกับว่าฉันเป็นธาตุอากาศมาก่อนอย่างนั้นแหละ และไอ้ที่หาตัวฉันยากเพราะฉันอยู่บนต้นไม้ตลอดตอนพักเที่ยงยังไงเล่า -O-
                "รุ่นพี่ก็มีฉายาด้วยนะ"
                "ฉายา?"
                "Cool&Spicy!!"
                เท่และร้อนแรง? -_-
                "ขอบคุณที่ตั้งใจฉายาให้ฉันนะ แต่ตอนนี้ฉันขอตัวขึ้นห้องเรียนก่อนจะไม่ทันได้เรียนคาบแรกนะ บาย!"
                โดยไม่ต้องรีรออะไรฉันรีบคว้ามือของฟีฟ่าแล้ววิ่งไปที่ตึกอาคารเรียนด้วยความเร่งรีบ ถึงฉันกับฟีฟ่าจะอยู่คนละห้องแต่ห้องเรียนเรายังอยู่ติดกันนะ ตอนนี้รีบๆ ไปเข้าห้องเรียนดีกว่า...
 
                [ออนเซน : Talks]
                ตึกๆๆ
                ตอนนี้ผมกำลังอึ้งกับการกระทำของคนร่างเล็กตรงหน้า ซอลพาผมวิ่งเข้าไปในอาคารเรียนด้วยความเร็วที่ผมแทบตามเธอไม่ทัน ผู้หญิงบ้าอะไรวิ่งเร็วชะมัด -_-;แต่ก็รู้สึกดีที่เห็นว่าเธอหายจากอาการเป็นไข้เมื่อคืนแล้วกลับมาวิ่งปร๋อได้เหมือนเดิมมันอัศจรรย์มาก!ผมเพิ่งเข้าใจแล้วล่ะว่าที่รุ่นน้องคนนั้นบอกว่าเธอแข็งแกร่งและบึกบึน มันคือความอึดของเธอนี่เอง -*-
                "แฮ่กๆ ถึงห้องเรียนสักที ฟีฟ่านายเข้าไปเรียนห้องนายได้แล้ว โอย~เหนื่อย =_=!!"แต่ดูเหมือนเธอจะเข้าใจอะไรผิดไปหน่อย เพราะคนที่เธอลากมาด้วยน่ะคือผมไม่ใช่ฟีฟ่าเพื่อนข้างบ้านของเธอ =_=;
                "เธอลากมาผิดคนแล้ว"
                "เอ๋... เฮ้ย!ทำไมนายถึงมาอยู่ที่นี่ได้ O[]O!"
                "เธอลากฉันมาเองนะยัยเบ๊อะ -_-^"
                โป๊ก!
                "โอ๊ย!"
                ผมดีดนิ้วใส่หน้าผากเนียนๆ ของเธอ ซอลทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ยังมิวายหันมาค้อนใส่ผมที่ไปดีดหน้าผากเธอ
                "มันเจ็บนะตาบ้า!"
                "หึ!"ผมกลั้นหัวเราะหน่อยๆ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยมีใครทำให้ผมหัวเราะได้เท่ายัยนี่มาก่อนเลย แม้แต่พวกเพื่อนๆ ในกลุ่มซีเคร็ทยังไม่เคยมีใครเห็นเลยด้วยซ้ำ
                "แกล้งฉันดีนักใช่มั้ย งั้นเจอนี้หน่อยเป็นไง! >O<"
                "โอ๊ย!"
                คราวนี้ถึงตาผมร้องบ้างเพราะยัยตัวเล็กนี่กำลังหยิกแก้มผมแล้วส่ายไปส่ายมาเหมือนกำลังบีบแก้มเด็กอยู่น่ะสิ!เอาคืนมั้งเหอะ!
                "อี้อายอิกแอ้มอั้นอ๋อ!"(นี่นายหยิกแก้มฉันเหรอ!)
                "เอออังอิกแอ้มอั้นเอยอิ!"(เธอยังหยิกแก้มฉันเลยนิ)
                "อ่อยอะ!"(ปล่อยนะ!) ซอลพูดพลางดิ้นไปมา
                "เอออั่นแอะอ่อน!"(เธอนั่นแหละปล่อย!)
                "ถึงพวกเธอจะปล่อยกันตอนไหน แต่ฉันคงปล่อยพวกเธอไว้ไม่ได้!!"แล้วเสียงบุคคลที่สามก็ดังขึ้น
                เราสองคนมองหน้ากันและกันก่อนจะพูดพร้อมกันว่า...
                "งานเข้า -_-;"
                [ออนเซน : End]
 
                [กุญแจซอล :Talks]
                ฉันกับออนเซนถูกอาจารย์วันหลังเรียกเข้าไปในห้องฝ่ายปกครองแล้วถามว่าไปยืนทำอะไรกันอยู่หน้าห้องสองคน แถมยังทำเสียงรบกวนเพื่อนๆ ในห้องด้วย
                "คือว่า... (._.)"
                "จะพูดอะไรฮึ!คุณลัลทริมา"
                "อ่ะเอ่อ...คือว่า...T^T"
                "มันเป็นการทักทายก่อนเข้าเรียนของพวกเราน่ะครับ"
                หา!ทักทายบ้าบออะไรของนาย!! TOTพูดไปแบบนั้นอาจารย์เขาคงจะเชื่อหรอกนะตาบ้า!!
                "อ้าว~ งั้นเหรอ ฉันนึกว่าพวกเธอเล่นกันอยู่หน้าห้องเรียนเสียอีก โฮะๆๆ"
                เชื่อสนิทใจเลย -_-;;
                "แล้วพวกผมกลับไปเรียนได้ยังครับ"
                "เชิญๆ"
                พอออกมาจากห้องฝ่ายปกครองได้ฉันก็โล่งอก ไม่อยากจะเชื่อว่าอาจารย์วันหลังจะเชื่อกับคำพูดซึ่งไร้เหตุผลของตาบ้านี่!ทักทายก่อนเข้าเรียนอะไรของนาย คิดได้ยังไงฉลาดจริงๆ ฮะๆ =O=;
                "เข้าห้องเรียนได้แล้วยัยเตี้ย"
                นอกจากมียัยเบ๊อะ ยังมียัยเตี้ยเพิ่มมาอีกเรอะ!เดี๋ยวโดนแม่กระทืบเสียนี่ -_-+
                ครืด~
                ออนเซนเลื่อนประตูออกก่อนจะเขาจะให้ฉันเดินเข้าไปก่อนแล้วปิดประตูให้ตามเดิม เพื่อนๆ ในห้องมองฉันตาแป๋วสลับกับมองออนเซนไปมา
                "มาทันเวลาจับฉลากพอดีเลยนะคุณลัลทริมากับคุณฮิบาริ"
                "จับฉลาก?"
                "ก็พอดีว่าชั้นปีสามคลาส A B Cและก็ Dจะได้ไปเข้าค่ายที่ทะเลแหละ อาจารย์เลยให้มีการจับหมายเลข 1-10 น่ะ"วินดี้เพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้างหน้าหันมาบอกฉัน
                "ในกลุ่มก็จะมีกันแค่ห้าคน ถึงจะให้จับหมายเลข 1-10 แต่อาจารย์จะคัดเลือกคนที่ได้หมายเลข 1-5 เท่านั้น เพราะจำนวนคนมันเยอะไปก็ไม่ดีน่ะ"แวนด้าแฝดของวินดี้หันมาบอกอีกคน
                "ลัลทริมาออกมาจับจ้ะ"อาจารย์ตะโกนเรียกฉัน
                ตื่นเต้นจังจะได้เลขอะไรนะ >_<!
                พอคลี่กระดาษออกมาเลขที่ออกคือ...
                หมายเลข 2! O_O
                "ขอใบหมายเลขคืนด้วยจ้ะลัลทริมา ^^"
                "อ่า ค่ะ =_=;"
                "คุณฮิบาริมาจับฉลากจ้า"
                ออนเซนหรือก็คือฮิบาริลุกขึ้นเดินออกไปจับฉลากหน้าห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามสไตล์ของเขา โดยแอบมีเพื่อนสาวๆ ในห้องลุ้นว่าเขาจะได้หมายเลขอะไร
                "ออนเซนจะได้เลขอะไรน่ะแก ฉันตื่นเต้นลุ้นฉี่แทบเล็ด >O<!"บีบีเขย่าไหล่ฉันไปมาด้วยสีหน้าลุ้นแทบใจขาดดิ้น
                คำพูดคำจาฟังดูน่าเกลียด -_-
                "ขอให้ได้หมายเลขสามเหอะ สาธุ!! >[]<!!"เป็นเอามากนะเพื่อนฉัน
                ติ้งนองหน่อย~
                [อ่ะแฮ่มๆ!ขออภัยอาจารย์ผู้สอนทุกท่านค่ะ นักเรียนปีสามคลาส A B Cและ D ที่จับฉลากได้หมายเลข 1,2,3,4และ5 ให้มารวมตัวกันที่ลานอเนกประสงค์ตอนนี้เลยค่ะ ย้ำอีกครั้งนะคะ...]สิ้นสุดอาจารย์ฝ่ายประชาสัมพันธ์ อาจารย์ประจำห้องของฉันก็พูดขึ้นมาทันที
                "คงได้ยินฝ่ายประชาสัมพันธ์พูดแล้วสินะ เอ้า!นักเรียนคนไหนที่ได้หมายเลขตามที่ประกาศไว้ให้ลงไปข้างล่างด่วนเลยจ้ะ"
                ฉันลุกขึ้นเดินออกมาจากห้องโดยเพิ่งสังเกตว่าออนเซนก็ลุกเดินตามหลังฉันมาด้วยเหมือนกัน เขาจะได้เลขอะไรน้าลองถามหน่อยดีกว่า
                "นายได้เลขอะไรเหรอ"
                "..."
                "โอเค ไม่บอกก็ไม่บอก -*-"
                พอเดินลงมาถึงข้างล่างก็เห็นนักเรียนคลาสอื่นยืนกันเต็มลานอเนกประสงค์ แต่ลองคำนวณดูแล้วไม่น่าจะเกินหกสิบคนได้นะ
                "นักเรียนทุกคนเห็นป้ายที่อาจารย์แต่ละคนถือมั้ย ใครที่ได้หมายเลขใดก็ให้ไปยืนรอตรงป้ายหมายเลขที่อาจารย์ท่านนั้นยืนถืออยู่ แล้วก็ขอความสงบด้วยครับ"อาจารย์ฝ่ายกิจกรรมประกาศออกไมค์ก่อนจะมองดูนักเรียนเข้าแถวกันอย่างเป็นระเบียบ
                อืม...เลขสองอยู่ไหนน้า... อ๊ะ!เจอแล้ว >O<
                "ฟู่~ คนเยอะชะมัด"
                "อ่าวซอล ^^"เสียงนุ่มทุ้มฟังดูใจดีเอ่ยขึ้นมาจากคนข้างๆ มิกกี้เองเหรอ ตกใจหมดเลย ><'
                "มิกอยู่เลขสองเหรอ"ฉันถาม
                "ไม่ใช่มิกคนเดียวหรอกนะ พวกเราก็อยู่กันครบเลย ^_^"นาร์ซีที่ไม่รู้มายืนข้างๆ ฉันตั้งแต่เมื่อไหร่พูดขึ้นก็จะชี้นิ้วไปข้างหลังเขา
                "ไอ้ที่รักกับเซนก็อยู่ด้วยนะ"มิกกี้
                "=[]="ทำไมต้องมาอยู่กันครบครันแบบนี้ด้วย TOT
                "ฉันดีใจนะเนี่ยที่ซอลอยู่เลขนี้ด้วย" นาร์ซีพูดพลางเอาแขนมาโอบคอฉัน ฮะ...เฮ้ย! O///O
                "ฉันเฉยๆ แต่ก่อนอื่นนายช่วยปล่อยแขนออกจากคอฉันก่อนที่ฉันจะอยู่เฉยๆ ไม่ได้ =_=//"
                "เขินฉันใช่มั้ยล้า >_<"นาร์ซี
                "เปล่า ฉันแค่รู้สึกอยากต่อยหน้านายสักทีสองทีจะได้ไม่ลามปาม =_=o"ฉันพูดพลางยกกำปั้นอันน้อยๆ ขู่คนข้างๆ
                "ซอลเถื่อน! TOT"แล้วเขาก็ไปหลบหลังมิกกี้ทันทีที่เห็นฉันยกกำปั้นขู่
                "-*-"
                "เอาล่ะทุกคนเงียบๆ หน่อย ตอนนี้ครูจะให้ทุกคนจับกลุ่มกันกลุ่มละห้าคนเท่านั้นเนื่องจากคนพอดิบพอดีในแต่ละกลุ่ม เพราะในแต่ละหมายเลขจะมีสมาชิกทั้งหมดอยู่ด้วยกันสิบห้าคน ถ้าจับกลุ่มห้าคนกันเสร็จแล้วเราก็จะได้กลุ่มทั้งหมดสิบสองกลุ่มด้วยกัน ครูจะให้เวลายี่สิบนาทีให้การเข้ากลุ่มแล้วก็ทำความรู้จักกันนะ จับกลุ่มได้!"
                ยังไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำฉันก็มีกลุ่มเสียแล้ว โดยที่มีนาร์ซีเป็นคนจับพวกเราทั้งห้าคนให้มาอยู่รวมกัน คงไม่ต้องบอกนะว่ามีใครบ้าง แต่ทำไมต้องเอาฉันเข้าไปอยู่กับพวกนายด้วยเล่า! TOT
                บางที่เริ่มจับเป็นกลุ่มๆ กันจนหมดแล้วนี่เวลาก็ผ่านไปสิบห้านาทีกว่าๆ พวกเราไม่รู้จะทำอะไรเลยนั่งเป็นวงอยู่ตรงที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหน จับกลุ่มก็เรียบร้อยแล้ว แนะนำตัวคงไม่ต้องแล้วมั้ง เพราะแนะนำตัวไปเมื่อตอนเช้ากันแล้ว
                ปี๊ดด!!
                "ตอนนี้ทุกคนเข้าเป็นกลุ่มกันเรียบร้อยแล้วนะ ครูจะอธิบายในการอยู่ค่ายพักแรมที่ทะเลเป็นเวลาสัปดาห์หนึ่ง อาจารย์ในห้องคงบอกแล้วสินะ"
                "สะ...สัปดาห์หนึ่ง!! O_O"ฉันเผลอพูดออกมาเสียงดังจนทำให้คนรอบข้างมองมาด้วยความตกใจ -O-;
                "ใช่แล้วคุณลัลทริมา สัปดาห์หนึ่ง โดยที่การไปอยู่ค่ายพักแรมนี้จะมีกิจกรรมผ่อนคลายให้นักเรียนได้ทำกัน ทั้งเล่นเกม พาทัวร์สถานที่เที่ยว และอื่นๆ อีกมากมาย หวังว่าคงจะได้พักผ่อนกันเต็มที่เลยนะ ^_^"
                "สรุปให้ไปเข้าค่ายเพื่อพักผ่อน? -_-"ฉัน
                "ฮ่ะๆ นั่นสินะ ^^"มิกกี้หัวเราะร่า
                "ไปเที่ยวทะเล วู้วๆๆ~ >O<"แต่ดูคนที่ร่าเริงที่สุดคงจะเป็นนาร์ซีอ่ะนะ =_=;
                "การไปเข้าค่ายครั้งนี้มีจุดประสงค์เพื่อสร้างมิตรภาพระหว่างนักเรียนปีสาม คลาส A B C และ Dเพื่อให้ทุกคนอยู่อย่างฉันพี่น้อง พึ่งพาอาศัยกันราวกับนกเอี้ยงกับควาย"
                เปรียบเทียบอย่างอื่นได้มั้ยคะอาจารย์ =[]=!
                "เราจะเริ่มออกเดินทางในวันจันทร์หน้าที่จะถึงนี้ ครูจะนัดให้เจอกันที่ลานอเนกประสงค์ที่นี่ในเวลาตีห้าตรง!ใครมาช้าหรือไม่อยากมาเพราะขี้เกียจก็เชิญตามสบายแต่ว่าต้องมาเรียนแทนการไปเข้าค่าย ทราบไม่ทราบ!"
                "ทราบค่า/ครับ!"
                "ดีมาก!เสื้อผ้า ชุดนอน ชุดว่ายน้ำจะเตรียมอะไรก็เชิญแล้วแต่พวกคุณ แต่ว่ามีกฎระเบียบในการอยู่ค่ายครั้งนี้ ฉันจะบอกกับพวกเธออีกทีวันไป"
                "อาจารย์คะ!เข้าค่ายนี่ต้องเสียเงินด้วยมั้ยคะ -O-;"บีบียกมือขึ้นถาม
                "ไม่เสียครับ เพราะครั้งนี้อาจารย์จะให้เที่ยวฟรีไม่มีเสียตัง เว้นแต่ว่าพวกเธอจะไปเดินช้อปปิ้งซื้อนู่นซื้อนี่น่ะนะ =_=;;"
                "ท่าทางจะน่าสนุกนะ ว่ามั้ยซอล ^^"ออนเซนหันมาพูดกับฉันพร้อมใบหน้าที่มีรอยยิ้ม
                ระ...รอยยิ้ม หมอนี่กำลังยิ้มให้กับ...ฉัน!!! O_O///
                ตึกตัก ตึกตัก ♥
                "เฮ้ย!!ไอ้เซนยิ้ม =[]=!!!!"นาร์ซีพูดพร้อมทำหน้าช็อก
                "ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่มั้ยซอล หยิกแก้มฉันทีสิ -O-;;"มิกกี้ก็อึ้งไม่แพ้กัน
                ว่าแล้วฉันก็หยิกแก้มมิกไปหนึ่งทีแรงๆ
                "โอ๊ย! ฉันไม่ได้ฝัน แต่ฉันเจ็บ TOT"มิกกี้ลูบแก้มที่แดงของตัวเองเบาๆ
                "-_-"พอเห็นเพื่อนตัวเองอึ้งจนเกือบหงายหลัง ออนเซนก็รีบหุบยิ้มลงทันที
                "เซนน่ายิ้มบ่อยๆ นะ ฉันว่านายยิ้มแล้วน่ารักดีออก >_<"ฉันพูดพร้อมยื่นมือไปดึงแก้มเขาเบาๆ
                "เหรอ -_-///"เขาแอบหน้าแดงด้วย >O<คิกๆ
                "สองคนนี้สนิทกันมากเหลือเกิน"นาร์ซีแซวเมื่อเห็นฉันหยอกเล่นกับเซน
                "เดี๋ยวต่อยให้หน้าหมดหล่อเลยนี่!"
                "ฮ่าๆๆ ผมล้อเล่นคร้าบบบ >O<"
                "เธอนี่ยิ้มได้ตลอดเวลาเลยนะ"มิกกี้
                "ก็นะ... เวลาฉันมีความสุขฉันก็ยิ้มมันแหละ ไม่ว่าจะมีเรื่องเสียใจแค่ไหนฉันก็จะยิ้ม ถึงจะต้องฝืนยิ้มก็ตามที แต่การที่ฉันยิ้มก็ไม่ได้หมายความว่าฉันมีความสุขเสมอไปหรอกนะ แม่เคยบอกว่าการยิ้มมันช่วยส่งผลให้คนรอบข้างมีความสุขไปด้วย ก็ตามนั้นแหละ ^_^"
                "อืม"
 
                พักกลางวัน
                แปลกจังที่วันนี้พักกลางวันของฉันดันไม่สงบเพราะมีคนอีกสี่คนเข้ามาในที่สงบของฉันโดยใช่เหตุ!!ใช่แล้ว สี่คนที่ว่าก็คือ นาร์ซี!มิกกี้!ที่รัก!ออนเซน!ต้นไม้ตรงลานกว้างเป็นที่ที่ไม่ค่อยมีคนเข้ามาเพราะว่ามันเป็นที่ประจำของฉันยังไงล่ะ ส่วนมากคนที่จะมานั่งทานข้าวกับฉันที่นี่ทุกวันก็จะมีแต่ฟีฟ่า ยัยบีบีจะมาบางครั้งบางคราว แต่ตอนนี้ที่ของฉันดันไม่สงบเสียแล้ว เพราะมีกลุ่มซีเคร็ทมาสาวกคลั่งไคล้คนหล่อจึงตามประกบติดมานานกว่าครึ่งชั่วโมงแล้ว แถมยังไม่มีที่ท่าว่าจะสลายตัวเมื่อไหร่อีกด้วย -*-!
                "นั่งด้วยคน"ที่รักผู้รักความสงบและมีโลกส่วนตัวสูงเดินมานั่งข้างๆ ฉันที่อยู่อีกฝั่งของต้นไม้
                "นายอ่านหนังสือเรื่องอะไรเหรอ"
                "การมีชีวิตอยู่บนโลกโดยไม่ต้องยิ้ม"
                "เอิ่ม... -_-;"ชื่อหนังสือช่างเข้ากับคนอ่านมากๆ!
                "ตรงนั้นมันวุ่นวาย ขอนั่งด้วยคน"และแล้วหนุ่มเย็นชาก็มาอีกคนหนึ่ง ออนเซนนั่งลงข้างๆ ฉันอีกด้านก่อนจะหยิบหนังสือขึ้นมาอ่านอีกคน
                สรุปตอนนี้ฉันโดนสองหนุ่มผู้รักสงบประกบสองข้างซะงั้น =_=;;
                "แล้วนายอ่านเรื่องอะไรอ่ะ"
                "จึ๋ยๆๆ สวรรค์รำไร"
                "หา!! O[]O"นะ...นั่นมันหนังสือที่ไอ้โรคจิตวิปริตแต่งไม่ใช่ไง =[]=;;
                "หึๆ ดูเธอทำหน้าเข้าสิ ฉันล้อเล่นน่ะ เรื่องนี้ต่างหาก"เซนหงายปกหนังสือให้ฉันดูมันเขียนว่าเรื่อง 'ความรักคืออะไร'
                หา!ความรักคืออะไรเนี่ยนะ =_=
                "นายจะอยากรู้ไปทำไม"
                "..."ง่ะ กลับมาเงียบอีกและ
                เฮ้อ~ฟีฟ่าก็หายไปอยู่ไหนไม่รู้ ปล่อยให้ฉันอยู่กับหนุ่ม (หล่อ) สี่คนกันแบบนี้ได้ไง โอย~ให้ตายสิทำไมวันนี้มันว่างจริงๆ ไม่มีอะไรทำนอกจากนั่งดูสองคนข้างๆ อ่านหนังสือกันอย่างเงียบๆ
                "เบื่อมั้ย"ไม่ใช่ออนเซนถามแต่เป็นที่รักที่นั่งอ่านหนังสืออยู่เงียบๆ
                "ถามฉันเหรอที่รัก"ประโยคมันฟังดูแปลกๆ นะว่ามั้ย -O-
                "เรียกว่ารักพอ"
                "โอเครัก ฉันเบื่อมากๆ"
                ตุ้บ!
                พูดจบก็มีหนังสือหนึ่งเล่มวางอยู่บนตักของฉัน มันเป็นหนังสือนิยายที่พวกผู้หญิงในห้องฉันชอบอ่านกันอยู่เป็นประจำ เขาชอบนิยายแบบนี้ด้วยเหรอ?
                "อย่าเข้าใจผิด ไม่ใช่ของฉัน ของน้องสาวฉัน มันเผลอติดมาตอนเอาหนังสือใส่กระเป๋า"
                "ฉันก็ยังไม่ได้ว่าอะไรนายเลยนี่ ร้อนตัวไป~แต่ยังไงก็ขอบคุณนะ ^_^"
                "อืม -_-"
                ผ่านไปสักชั่วโมงกว่าๆ ฉันรู้สึกเริ่มเบื่อหน่ายกับการอ่านหนังสือแล้ว ตั้งแต่พักเที่ยงของวันนี้ไม่มีคาบเรียนเพราะอาจารย์ประชุมกันทั้งตลอดจนถึงเย็น ก็เลยสบายไม่ต้องไปเรียน ลมเย็นๆ เหมาะกับการนอนเป็นที่สุด ฮ้า~นอนดีกว่า -_-Zzz
 
                [ออนเซน : Talks]
                ระหว่างที่ผมอ่านหนังสืออย่างเงียบๆ ผมแอบเห็นกุญแจซอลนั่งอ่านหนังสือที่ไอ้รักมันยื่นมาให้อ่าน แต่ดูเหมือนจะทำให้เธอเบื่อจนผล็อยหลับสนิทไปเลย ผมยิ้มนิดๆ กับท่าทีของผู้หญิงข้างๆ เธอช่างไม่เหมือนใคร และผมก็แปลกใจที่อย่างน้อยในโรงเรียนก็ยังมีเธอคนหนึ่งที่ไม่ได้คลั่งไคล้อะไรพวกผมมากเหมือนกับยัยพวกที่ยืนรุมเป็นกลุ่มใหญ่ๆ ล้อมไอ้นาร์ซีกับมิกกี้มันไว้อย่างนั้นมาเกือบสองชั่วโมงแล้ว ทนไปได้นะพวกนั้น
                ฟุ้บ!
                "เฮ้ย! O_O!"แล้วจู่ๆ ร่างบางที่นอนไม่ได้สติก็ล้มลงมานอนตักผมซะงั้น อะไรกัน!ยัยนี่ชอบทำให้ตกใจอยู่เรื่อย =_=;แต่ตอนนอนก็...น่ารักดี เวลานอนเหมือนแมวน้อย แต่ถ้าเธอตื่นขึ้นมาก็คงจะเป็นเหมือนหมาบ้าล่ะมั้ง ฮ่ะๆ
                "เซน!!แล้วซอลหายไปไหนล่ะ..." นาร์ซีกับมิกกี้ที่หลุดออกมาจากวงล้อมของเหล่าสาวๆ ได้แล้วทักผมก่อนจะมองหาซอล
                "หลับอยู่...ตรงนี้"ผมชี้ไปที่ตักตัวเองที่ร่างบางยังคงนอนหลับสบาย
                "โอ้โห~หลับเหมือนเด็กเลยเนอะ"ไอ้ซีพูดพลางนั่งลงยองๆ ข้างผมแล้วเอานิ้วไปจิ้มจมูกซอลเบาๆ
                "อื้ม~ไปไกลๆ เลยป่ะ!!"
                พลั่ก!
                ซอลพลั่กหน้าของไอ้ซีโดยแบบไม่รู้ตัวจนมันถึงกับหงายหลังไปเลยทีเดียว เธอใช้แขนถูจมูกไปมาก่อนจะนอนเหยียดตัวตรงโดยการเอาขาไปพาดลงกับขาไอ้ที่รัก เฮ้ย! =[]=;
                "-_-^"ไอ้ที่รักมองไปที่ขาของซอลแบบสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะตั้งใจอ่านหนังสือของมันต่อ
                "เป็นผู้หญิงที่แปลกดีนะเซน ^^"มิกเดินมานั่งข้างๆ ผมก่อนจะหัวเราะน้อยๆ ให้กับเจ้าหญิงองค์น้อยที่ตอนนี้หลับอยู่ตรงตักผม
                "อืม"
                "ซอลใจร้ายชะมัด เล่นเอาฉันหงายหลังเลย TOT"ซีลูบหน้าตัวเองไปมาที่ผมเห็นทีรู้สึกเจ็บแทนมัน
                "รัก นายจะปล่อยให้ซอลนอนอย่างนั้นจริงๆ เหรอ"มิก
                ผมเห็นด้วยอย่างยิ่งกับความคิดของไอ้มิก เพราะตอนนี้ผมว่ามันไม่เหมาะที่จะยืดขาตรงไปพาดขาของไอ้ที่รักมันอย่างนั้น ถึงไอ้ที่รักมันจะไม่ได้คิดอะไรก็เถอะ แต่ว่าเธอใส่กระโปรงสั้นนะ ขืนปล่อยไว้แบบนั้นคนอื่นได้เห็นกันหมดพอดี
                "ถ้าซอลนอนสบายก็ปล่อยไป"ไอ้รักพูดเสียงเรียบ
                "เฮ้อ"ผมวางหนังสือลงข้างตัวก่อนจะค่อยๆ ถอดสูทตัวเองออกเพื่อเอาไปปิดตรงกระโปรงของเธอไว้ไม่ให้ใครเห็น ผมนี่สุภาพบุรุษจริงๆ -_-;
                ตึกตัก ตึกตัก ♥
                ผมมองหน้าเธอทีไรก็อดใจเต้นแรงไม่ได้ทุกทีสิน่า ถึงจะอยู่กันมาเกือบเทอมหนึ่งตลอดเวลาที่ได้อยู่ห้องเดียวกันผมไม่เคยที่จะได้คุยกับเธอเลยจนถึงวันที่มีเวรทำความสะอาด เพราะเพื่อนๆ ในเวรต่างลากิจกันไปด้วยเหตุผลไร้สาระ ผมจึงต้องมาทำเวรกับเธอสองคน
                'ฉันกวาด เธอถูพื้น'
                เป็นคำแรกที่ผมได้พูดกับเธอตอนอยู่เวรทำความสะอาดกันสองคน เธอก็ไม่ได้เกี่ยงอะไรแค่เดินมายื่นไม้กวาดมาให้แล้วเดินถือถังออกจากห้องไป ผมกวาดจนห้องสะอาดเรียบร้อยดีแต่พอมาคิดอีกทีนึกขึ้นได้ว่ายัยนั่นหายไปไหนตั้งนานสองนาน ผมเลยเอาไม้กวาดไปเก็บไว้หลังห้องก่อนจะลงมาดูข้างล่างว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอหรือเปล่า
                ผมตกใจที่พอเดินลงมาเห็นเธอกำลังคุยกับใครบางคนด้วยสภาพเปียกปอนแบบนั้น แต่พอเห็นว่าปัญหาเคลียร์กันเสร็จแล้วจึงแยกย้ายกันออกไป หลังจากที่ซอลเดินหายเข้าไปในตึกได้ไม่นานผมก็เดินไปถามยัยพวกนั้นว่าทำไมยัยนั่นถึงได้เปียกขนาดนั้น ยัยพวกนั้นก็สารภาพมาหมดเปลือกว่าทำไมถึงได้เอาน้ำสาดเธออย่างนั้น เป็นเพราะความหึงหวงของผู้หญิงที่ชอบผู้ชายเกินยับยั้งใจจนนึกว่าคนรอบข้างของคนที่ตัวเองชอบเป็นศัตรูไปซะหมด
                ผมเดินกลับมาที่ห้องเรียนก็เห็นซอลเดินโซเซไปมาอยู่หน้าห้องก่อนที่เธอจะล้มลงพับไปต่อหน้าต่อตาผมในตอนนั้น
                'กุญแจซอล!!!'
                ผมรีบพาเธอกลับบ้านผมทันที และผมใช้เวลาทั้งคืนในการเฝ้าไข้ของเธอจนเกือบหายดี รุ่งเช้าพอผมถือถาดถ้วยข้าวต้มมาในห้องก็เห็นเธอตื่นก่อนแล้ว
                'ที่นี่...ห้องนายเหรอ'
                'อืม'
                'อยู่คนเดียวเหรอ'
                'อืม'
                'เฝ้าไข้ฉันทั้งคืนเลย?'
                'อืม'
                'แล้วนาย...ชอบฉันป่ะ'
                'อืม... ฮะ! เมื่อกี้เธอพูดว่าไรนะ'
                ผมตกใจสุดๆ เมื่อเธอถามผมมาอย่างนั้น โดยที่ผมตอบเบลอๆ เพราะเมื่อคืนแทบไม่ได้นอนเพราะยัยนี่คนเดียวเลยทำให้ผมเอาแต่ตอบ 'อืม'แต่พอเจอคำถามเมื่อกี้ผมกลับตกใจที่เธอถามมาอย่างนั้นด้วยรอยยิ้มแบบใสซื่อของเธอ แต่ก็ห้ามใจตัวเองไม่ให้เต้นได้เลย...
                ตึกตัก ตึกตัก ♥
                ผมเป็นบ้าอะไรเนี่ย!ทำไมหัวใจต้องสั่นไหวกับผู้หญิงคนนี้ด้วย!?
                ตั้งแต่วันนั้นผมก็ไม่รู้เป็นอะไร จากที่ไม่ค่อยชอบพูดสักเท่าไหร่ ผมก็ต้องพูดเพิ่มมากขึ้นเป็นเท่าตัว เพราะคำถามต่างๆ นาๆ ของเธอทำให้ผมต้องตอบแบบยาวๆ อย่างที่ผมไม่เคยทำมาก่อน แต่เท่าที่ผมคิดได้ ผมอาจจะหลงเสน่ห์เธอเข้าให้ตั้งแต่วันที่เราเจอกันแล้วก็ได้...
                ผมไม่เคยสนใจผู้หญิงคนไหนมาก่อนเท่าเธอคนนี้เลย... ผมสีน้ำตาลอ่อนตรงยาวถึงเอว นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนที่เข้ากันดีกับสีผมของเธอ จมูกเล็กๆ กับริมฝีปากบางเฉียบสีชมพูของเธอ หน้าของเธอที่ไม่ได้ตกแต่งด้วยเครื่องสำอางก็ดูดี ผมชอบหน้าผู้หญิงที่ดูเป็นธรรมชาติมากกว่าโป๊ะหน้าหนาๆ ให้หน้าขาวตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง!ถ้ามีผู้หญิงอย่างกุญแจซอลอยู่บนโลกเยอะๆ โลกใบนี้คงสนุกน่าดูเลยคุณว่ามั้ย?
                [ออนเซน : End]
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 253 ท่าน