Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Status Secret สถานะลับฉบับห้ามเลิฟ!
มิกกี้เม้าส์
Status Secret :: ตอนที่ 1 :: คนเฝ้าไข้
2
30/09/2554 09:51:20
569
เนื้อเรื่อง

1

คนเฝ้าไข้

 

                ฉันค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาก่อนจะลุกขึ้นแล้วมองไปรอบๆ ห้องด้วยอาการปวดหัวนิดหน่อย ในห้องถูกต้องแต่งไปด้วยโทนสีดำ ไม่ว่าจะเป็นเฟอร์นิเจอร์ภายในห้อง ผ้าม่าน หน้าต่าง ประตูหรืออะไรก็ช่าง เป็นสีดำไปหมดเลย นี่ฉันกำลังอยู่ในโลกแห่งความมืดใช่ม้ายยย!! TOT

                "โอ๊ยย! ปวดหัว!!" จากที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงนุ่มก็ล้มลงไปนอนทันที

                อยู่ดีๆ ฉันก็ปวดจี๊ดในหัวขึ้นมา ร่างกายไม่มีแรงเอาซะเลย ว่าแต่นี่มันที่ไหน! แล้วนี่มันห้องใคร...มันไม่ใช่ห้องฉันด้วยอ่ะ!! U_U

                "ทั้งๆ ที่รู้ว่าตัวเองไม่สบายยังจะลุกขึ้นมาอีกนะ" น้ำเสียงเย็นชาดังขึ้นมาจากตรงประตูห้อง และคนที่ปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฉันก็คือ

                ออนเซน!! O_O

                เขาเดินมาหาฉันพร้อมกับในมือถือถาดอะไรบางอย่างมาด้วย เขาอยู่ในชุดสบายๆ เสื้อเชิ้ตสีดำตัดกับสีผิวขาวๆ ของเขา กับกางเกงขาสามส่วนขาสั้นประมาณเข่าสีน้ำตาลอ่อน ทำไมเขาไม่มีขนหน้าแข้งเหมือนคนอื่นนะ -O- เฮ้ย! แล้วนี่ฉันคิดบ้าอะไรวะเนี้ย T^T

                "ที่นี่...ห้องนายเหรอ"

                "อืม"

                "อยู่คนเดียวเหรอ"

                "อืม"

                "อยู่เฝ้าไข้ฉันทั้งคืนเลย?"

                "อืม"

                ตอบแต่ 'อืม' อย่างนี้ สงสัยต้องแกล้งถามซะหน่อยดีกว่า -O-; ฮ่าๆๆ

                "แล้วนาย...ชอบฉันป่ะ"

                "อืม... ฮะ! เมื่อกี้เธอพูดว่าไรนะ"

                "ล้อเล่นๆ ฉันเห็นนายพูดแต่ 'อืม' เลยจะแกล้งซะหน่อย แต่นายนี่ความรู้สึกช้าจริงๆ -O-;"

                "-_-^" เขาโกรธฉันเปล่าเนี้ย T^T!

                "โอ๋ๆๆ ฉันล้อเล่นน้า แค่กๆๆ >O<"

                "หึ!"

                "T_T"

                "ยังไงซะก็คิดข้าวไว้ก่อน จะได้หายไวๆ"

                เซน (ขอเรียกสั้นๆ แล้วกัน) ค่อยๆ พยุงตัวฉันลุกขึ้นจากเตียงนอนนุ่มมาเป็นกึ่งนั่งกึ่งนอนแทน เขาหยิบเอาถ้วยข้าวต้มในถาดมาวางไว้บนตักก่อนจะใช้ช้อนตักแล้วเป่าข้าวต้มให้ก่อนจะยื่นมาจ่อที่ปากฉัน ฉันอึ้งสุดๆ กับการกระทำของเขา เห็นได้ยากนะของแบบนี้ -_-;

                "นายเคยป้อนข้าวใครมาก่อนเปล่าเนี้ย =_=;"

                "ไม่ เธอ...เป็นคนแรก"คำพูดหลังเขาพูดเสียงแผ่วๆ

                "รู้สึกดีจัง -*-" ฉันพูดประชดกลับไป

                พอมานึกๆ ดูแล้วกลับเพิ่งนึกอะไรบางอย่างออกขึ้นมาทันที ฟีฟ่า... ใช่แล้ว! หมอนั่นรู้เรื่องหรือยังก็ไม่รู้เนี่ย มีหวังกลับไปโดนสวดยับแน่ฉัน T^T

                "นี่! โทรศัพท์ฉันอยู่ไหนอ่ะ" ฉันหันไปถามเซนที่ยังคงถือช้อนไว้รอป้อนเข้าปากฉัน

                "อยู่ตรงโต๊ะข้างๆ เตียง"

                "ขอบคุณ"

                ฉันหันไปมองข้างๆ เตียงก็เห็นโทรศัพท์วางอยู่บนโต๊ะ ฉันเอื้อมมือไปหยิบมันขึ้นมาก่อนจะเปิดโทรศัพท์ดู แล้วก็เป็นอย่างที่คิด สายที่ไม่ได้รับไม่ต่ำกว่า 50 สายเลยทีเดียว และไม่เป็นใครอื่นนอกจากฟีฟ่าที่โทรมาติดต่อกันยาวเกินกว่า 50 สาย!! ฉันต้องรีบโทรไปบอกให้เขารู้ว่าอย่างน้อยฉันก็ยังมีชีวิตอยู่ =O=;;

                [ฮัลโหล!!! ซอล...ตอนนี้เธออยู่ไหน! ทำอะไรอยู่! เป็นยังไงบ้าง! ทำไมไม่กลับบ้านฮะ!! รู้มั้ยว่าฉันเป็นห่วงมากขนาดไหน... ฉันนึกว่าเธอโดนฉุดไปข้างทางแล้วโดนข่มขืนต่ออีกที หัวใจฉันแทบสลายเลยรู้มั้ย!!!]

                ถามจริง... นั่นนายใช้สมองคิดแล้วจริงๆ ใช่มั้ย -_-;;

                "พอดีว่าเมื่อวานฉันเอ่อ... ฉันทำก๊อกน้ำที่โรงเรียนแตกละ...แล้วน้ำมันก็พุ่งใส่ฉันจนตัวเปียกชุ่มไปหมด แฮะๆ แต่ฉันก็กลับมาทำเวรที่ห้องต่อนะ แต่พอเข้ามาในห้องไม่กี่ก้าวก็รู้สึกหนาวสั่นสะท้านไปหมดทั้งตัวเลยล่ะ แล้วจากนั้นฉันก็หมดสติไปเพราะพิษไข้น่ะ แต่ตอนนี้ฉันพอหายแล้วล่ะ ออนเซนเฝ้าดูอาการฉันทั้งคืนเลย (=_=; )" ฉันพูดพร้อมหันหน้าไปทางออนเซนที่นั่งหน้าขรึมอยู่แต่มือยังค้างท่าไหนก็ยังคงอยู่ท่านั้น =_=

                [อยู่กับใครนะ!?]

                "ออนเซน... กลุ่มซีเคร็ทยังไงล่ะ"

                [เธออยู่ไหน! ฉันจะรีบไปหาเดี๋ยวนี้เลย!!]

                กึก!

                เซนวางช้อนลงใส่ถ้วยข้าวต้ม (น่าจะวางตั้งนานแล้วนะยะ) ก่อนจะมาหยิบโทรศัพท์มือถือของฉันอย่างถือวิสาสะ คนไร้มารยาท -O-!

                "ฮัลโหล...อือ...อยู่...อืม...อยู่ที่..." ปิดท้ายด้วยการบอกที่อยู่ของเขาไป

                "เดี๋ยวแฟนเธอมา รอหน่อยแล้วกัน"

                "เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า ฟีฟ่าไม่ใช่แฟนฉันนะ เพื่อนสนิทข้างบ้านฉันต่างหาก -O-" ฉันแก้

                "ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องโกหกหมอนั่นว่าก๊อกน้ำแตก"

                เอ๋ O_o?

                "ฉันรู้ว่าเธอรู้ว่าที่ฉันพูดน่ะหมายถึงอะไร"

                "..."

                "เธอโดนยัยผมทองเล่นงานตอนไปเติมน้ำสินะ"

                เขารู้!?

                 "ฉันสงสัยว่าทำไมเธอหายไปนานเลยลงมาดู ก็เห็นยัยสามคนนั้นราดน้ำใส่เธอจนเปียก แต่พอเห็นว่าเคลียร์กันรู้เรื่องแล้วเลยไม่อยากเข้าไปยุ่ง อีกอย่างเธอน่าจะบอกหมอนั่น"

                "ฉันไม่อยากให้ฟีฟ่าเป็นห่วง"

                "..."

                "ก็แค่นั้น..."

                "เหรอ"

                "นี่... ตั้งแต่นายเข้ามาฉันยังไม่ได้กินข้าวต้มนั่นเลยนะ" ฉันรีบเบี่ยงประเด็นเพราะไม่อยากคุยเรื่องนั้นอีก

                "..." เฉย...

                "หิว -O-"

                "..."

                จากนั้นเซนก็ไม่พูดอะไรนอกจากเอาแต่ป้อนข้าวต้มฉันเข้าปากไปเรื่อยๆ จนข้าวต้มในถ้วยหมดเกลี้ยง เขาให้แม่บ้านเอาลงไปเก็บก่อนจะมานั่งอ่านหนังสืออยู่ข้างๆ เตียง และไม่นานแม่บ้านคนเดิมที่เอาจานไปเก็บก็เดินมาเคาะประตูห้องอย่างมีมารยาท

                ก๊อกๆๆ

                "คุณหนูคะมีแขกมาหาค่ะ...ให้เข้าไปเลยมั้ยคะ"

                "ครับป้า"

                แอด...

                ประตูเปิดออกพร้อมร่างสูงที่ไม่รีรอวิ่งตรงมายังเตียงที่ฉันนอนอยู่ เขามองฉันแวบหนึ่งก่อนจะโผลเข้ากอดแน่นจนฉันแทบหายใจไม่ออก ฉันจะตายเพราะนายแหละฟีฟ่า =O='

                "เป็นห่วงแทบแย่!"

                "ฟีฟ่า..."

                "ว่าไง"

                "ฉะ...ฉัน..."

                "..."

                "ฉันหายใจไม่ออก! นายปล่อยฉันก่อนได้ม้ายยย >O<"

                เกือบไม่รอดแล้วฉัน TOT

                "อ่า...โทษทีๆ" ฟีฟ่าลูบหัวฉันทีหนึ่งก่อนจะหันไปมองออนเซนที่มองมาที่พวกเราตั้งนานแล้ว "ขอบใจนายมากที่ช่วยซอลไว้ ถ้าไม่ได้นาย..."

                "พาเธอกลับบ้านซะ"

                "กลับกันเถอะซอล"

                "เอ่อ...ขอบคุณที่ดูแลฉันทั้งคืนนะออนเซน"

                "…" เขาพยักหน้าตอบ

                ฉันค่อยๆ ขยับตัวเองลงจากเตียงอย่างช้าๆ ถึงจะฝืนร่างกายเต็มที่แต่เพราะร่างกายฉันในตอนนี้ยังคงอยู่ในสภาพที่ค่อนข้างทรงตัวไม่อยู่ ลุกได้ไม่เท่าไหร่ฉันก็รู้สึกตัวมันเซไปข้างๆ แทนที่จะเดินไปข้างหน้าแทน

                "ซอล!!"

                พรึ่บ!

                ร่างฉันที่กำลังจะล้มลงไปนอนกลิ้งเกลือกกับพื้นกลับถูกใครบางคนมารับไว้ทันซะก่อน ออนเซนนั่นเองที่เข้ามารับฉันไว้ เฮ้อ~ เขาช่วยฉันเป็นครั้งที่สองแล้วนะ ฉันติดหนี้นายสองครั้งแล้วอ่ะ T^T

                "ฉัน...ฉัน"

                "ฉันไปส่งพวกนายสองคนที่บ้านแล้วกัน" พูดจบออนเซนก็ช้อนตัวฉันขึ้นแล้วพาเดินออกไปที่ประตู

                พอออกมาถึงนอกบ้านเท่านั้นแหละฉันก็เพิ่งเข้าใจว่าทำไมคนอย่างเขาถึงมีแม่บ้านกับคนรับใช้ด้วย นี่มันบ้านหรือคฤหาสน์กันฟะ! ใหญ่โตมโหฬารได้โล่เลยอ่ะ!! O[]O

                ระหว่างทางกลับบ้านก็เกิดอาการเกร็งหน่อยๆ เพราะตั้งแต่เกิดมาฉันเคยนั่งรถคันหรูแบบนี้ที่ไหนล่ะ! เบาะนั่งยาวมากถ้าเทียบกับในบ้านตรงกลางรถนี่คือห้องรับแขกดีๆ นี่เอง -O-; สักพักรถลีมูซีนคันยาวก็มาจอดถึงหน้าบ้านของฉันกับบ้านของฟีฟ่า

                "ขอบคุณที่มาส่งนะ" ก่อนลงจากรถฉันหันไปบอกคนข้างๆ ที่นั่งเงียบไม่สนใจสิ่งมีชีวิตใดๆ ทั้งสิ้น -_-^

                "ไม่เป็นไร" เขาพูดก่อนจะหันมามองหน้าฉันแล้วพูดเบาๆ ให้ได้ยินกันเพียงสองคนว่า "ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ"

                'ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ'

                'ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ'

                'ดูแลตัวเองดีๆ ล่ะ'

                ตึกตัก ตึกตัก

                อ่า...หัวใจเต้นถี่ (_ _)///

                "อืมๆ =_=///" ดีนะที่อยู่ในมุมมืดไม่งั้นเขาได้เห็นฉันหน้าแดงแน่ๆ!

                ตอนนี้รถลีมูซีนคันสีดำได้ขับออกไปแล้ว เหลือเพียงแค่ฉันกับฟีฟ่าสองคน ผู้ชายที่ไม่เคยสนใจผู้หญิงอย่างเขา เวลาอ่อนโยนเขาก็ดูน่ารักไปอีกแบบล่ะนะ...

                ฉันคิดว่างั้น... ^^

 

                "ฮ้าววววว~ >O<"

                ฉันหาวออกมาแล้วบิดขี้เกียจซ้ายทีขวาที เมื่อวานฉันนอนหลับสบายทั้งคืนโดยมีฟีฟ่าคอยดูแลอยู่ข้างๆ เตียงตลอดไม่ไปไหนเลย วันนี้เป็นวันศุกร์ (บอกเพื่อ?) ฉันควรจะไปเรียนได้แล้วเนื่องจากตอนนี้สภาพร่างกายปกติ ^O^ ฉันรีบอาบน้ำแต่งตัวแล้วเดินลงมาข้างล่างก็เห็นฟีฟ่าทำอาหารอยู่ในครัว หืม~ กับข้าวหอมฉุยเลย >O<!

                "หอมจังงง~"

                "วันนี้จะไปโรงเรียนเหรอ" ฟีฟ่าหันมาถาม

                "อืม ก็แหม...ลาวันเดียวก็พอแล้ว เห็นมั้ยวันนี้ฉันสบายมาก! ^_^"

                "ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมเมื่อวานเธอต้องโกหกฉันด้วย"

                "โกหกอะไรอ่า"

                อย่าบอกนะว่าฟีฟ่ารู้เรื่องแล้ว O_O!

                "เรื่องที่ก๊อกน้ำแตกทั้งๆ ที่มันไม่ใช่"

&nb

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 288 ท่าน