Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Status Secret สถานะลับฉบับห้ามเลิฟ!
มิกกี้เม้าส์
Status Secret :: บทนำ :: กลุ่ม Secret!
1
30/09/2554 10:04:08
591
เนื้อเรื่อง

The first day I saw your eyes,

Was the day that I can't let go off your hand...?

วันแรกที่ฉันได้สบตากับเธอ

คือวันที่ฉันไม่สามารถปล่อยมือจากเธอได้อีก...

 

บทนำ

 

                "กรี๊ดดดดดดด~"

                เสียงกรี๊ดของสาวน้อยสาวใหญ่ดังปะทุขึ้นภายในโรงเรียน วงล้อมขนาดใหญ่ตรงลานกว้างเป็นจุดสนใจได้อย่างดีสำหรับคนอื่นๆ และกลุ่มคนที่โดนยัยพวกผู้หญิงรุมก็ช่างหน้าตาดีเสียด้วย! ฉันนั่งมองกลุ่มใหญ่ๆ นั้นจากบนต้นไม้ที่ฉันชอบขึ้นมานั่งอยู่เป็นประจำด้วยอารมณ์เฉยๆ ต้นไม้ประจำของฉันต้นนี้มันทำให้เห็นทิวทัศน์ของลานกว้างได้ทั่วทุกบริเวณ ไม่ว่าจะเป็นงานกีฬาประเภทใดมีแข่ง ฉันจะไม่ไปอยู่ตรงอัฒจรรย์แต่จะมานั่งบนต้นไม้เนี้ยแหละ เรียกได้ว่าเป็นมุมดูที่สุดยอด!

                กลุ่มคนที่อยู่กลางวงล้อมของเหล่าสาวน้อยสาวใหญ่นั่นก็คือ กลุ่ม Secret ซึ่งมีสมาชิกอยู่ด้วยกันสี่คน ประกอบไปด้วย...

                นาร์ซี ชายหนุ่มผู้น่ารักที่ต่างคนต่างใฝ่ฝันอยากจะเป็นแฟนกับเขามากที่สุดในกลุ่มซีเคร็ท ผมสีน้ำตาลอ่อนกับนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนแลดูน่ารักนั่นยิ่งทำให้สาวๆ อยากครอบครองเขาเพิ่มเป็นเท่าตัว!

                ออนเซน ชายหนุ่มหน้าตาดีแต่บุคลิกเงียบขรึมถามคำตอบคำอย่างเขาไม่ค่อยจะสนใจเรื่องผู้หญิงสักเท่าไหร่ เขาอาจจะเป็นคนเงียบๆ ก็จริง แต่ถ้าเป็นเรื่องของเพื่อนเขาย่อมมาเป็นอันดับแรกเสมอ ผมสีดำขลับกับนัยน์ตาสีดำสนิทนั่นยิ่งดูยิ่งลึกลับน่าค้นหาเข้าไปใหญ่ๆ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีคนหลงเสน่ห์เขาอยู่ดี ฉันแอบได้ยินว่าเขาชอบสัตว์น่ารักๆ ด้วยนะ

                มิกกี้ ชายหนุ่มผู้อ่อนโยน สุภาพ ใจดี และมีเสน่ห์ เขาเป็นที่รักใคร่ของเพื่อนๆ ทุกคน พูดจาเป็นกันเองดี ผมสีน้ำเงินเข้มแซมดำนิดๆ กับนัยน์ตาสีน้ำเงินที่ดูเข้ากันอย่างประหลาดทำให้เขาดูดีขึ้นมาในพริบตา! แต่ละวันหลังเลิกเรียนจะมีสาวๆ ไม่ซ้ำหน้าวันละสามสี่คนไปสารภาพบอกชอบเขาที่หลังตึกเรียนเป็นประจำ แต่ก็แอบเห็นสาวๆ แห้วมาเยอะ เห็นว่าเขายังไม่พร้อมรับใครเข้ามาในชีวิตน่ะนะ เฮ้อ~

                ที่รัก ชายหนุ่มบุคลิกเงียบขรึมเหมือนๆ กับออนเซน แต่ว่าจะต่างกันตรงที่ความเป็นโลกส่วนตัวของเขาจะสูงกว่าออนเซนนิดหน่อย ผมสีดำขลับกับนัยน์ตาสีฟ้าน้ำทะเลดูเป็นที่น่าจับจ้องของเหล่าสาวๆ ที่คลั่งไคล้ผู้ชายนัยน์ตาสีฟ้าเอาสุดๆ!

                ฉันมองไปยังสี่หนุ่มที่ตอนนี้ยังคงอยู่ในวงล้อมของสาวกผู้คลั่งไคล้ความหล่อแบบอดขำไม่ได้ ใครใช้ให้พวกนายเกิดมาหล่อราวกับเทพบุตรอย่างนี้กันเล่า หึๆ

                ฉันเห็นมิกกี้พูดอะไรบางอย่างกับยัยพวกนั้นก่อนที่พวกผู้หญิงทั้งหมดจะหลีกทางให้กับพวกเขาเดินผ่านอย่างว่าง่ายก่อนจะตามมาด้วยเสียงที่สยดสยองของยัยพวกนั้นตามมาทีหลัง

                "กรี๊ดดดดดดดดดด~"

                เฮ้อ~ เบื่อจริงๆ พวกคลั่งความหล่อ -*-

                "ทำอะไรอยู่เหรอกุญแจซอล"

                เสียงนุ้มทุ้มแลดูใจดีดังมาจากข้างล่าง ฉันก้มลงไปมองก็เห็นผู้ชายร่างสูงกำลังมองขึ้นมาข้างบนแล้วยิ้มให้กับท่าทีของฉัน

                ฟีฟ่าเองเหรอ =___=

                "ฉันก็มองวิวทิวทัศน์ที่ลานกว้างนั่นไง" ฉันพูดพลางชี้นิ้วไปที่ลานกว้างให้ฟีฟ่ารู้

                "มองพวกซีเคร็ทอยู่เหรอ"

                "ก็ไม่เชิง... เสียงดังขนาดนั้นไม่เป็นจุดสนใจก็บ้าแล้วล่ะ -O-"

                "ฮ่ะๆ นั่นสินะ ^^"

                "แล้วนายมาทำอะไรที่นี่"

                "ก็ว่าจะมาหาที่นั่งลมเย็นๆ ตรงใต้ต้นไม้นี่น่ะ แต่เห็นเธอซะก่อนเลยทักไง"

                "นั่นอะไรน่ะ"

                "อ้อ! นี่น่ะเหรอ ขนมปังโดรายากิไส้อัลมอนด์น่ะ จะกินหรือเปล่าล่ะฉันมีสองชิ้น ^^"

                "กินสิ! ของโปรดฉันเลยนะ จะลงไปเดี๋ยวนี้ล่ะ!"

                "ดะ...เดี๋ยว! -O-;;"

                พรึ่บ ตุ้บ!

                ฉันกระโดดลงมาจากต้นไม้ก่อนจะมายืนตรงแด่วพร้อมแขนที่กางออกร้อยแปดสิบองศา ต้นไม้นี่สูงแค่สามเมตรกว่าๆ เอง ก็เท่ากับชั้นที่สองของตึกอาคารเรียน ฉันก็โดดลงมาอย่างนี้ทุกวันเป็นประจำ มันเลยถือว่าเป็นเรื่องที่ปกติ -_-

                "ทำไมนายมองฉันแบบนั้นล่ะ -_-"

                "เป็นสาวเป็นแส้กระโดดลงมาจากต้นไม้ทั้งๆ ที่ตัวเองใส่กระโปรงแท้ๆ เธอนี่มันจริงๆ เลย"

                อ้าวเวรกรรม! ฉันลืมไปได้ยังไงว่าวันนี้ใส่กระโปรงน่ะ -*-

                "แต่ถึงยังไงฉันก็ใส่กางเกงซับนะ" ฉันพูดพลางเปิดปลายกระโปรงให้หมอนั่นเห็นขอบกางเกงยีนขาสั้นของฉันนิดๆ

                "ถึงจะใส่มาก็เถอะ แล้วนี่อะไร ยังมาเปิดกระโปรงให้ผู้ชายดูอีก เธอนี่มัน... -*-"

                ฟีฟ่า เป็นเพื่อนข้างบ้านฉันเอง พ่อแม่ของฉันเป็นเพื่อนสนิทของพ่อแม่ฟีฟ่ามาตั้งแต่เด็กๆ บ้านเราอยู่ติดกันมาเลยรู้จักกันตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอยนั่นล่ะ และเพราะฟีฟ่าที่แลดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่าฉันก็กลายเป็นพ่อคนที่สองของฉันไปซะแล้ว เนื่องจากต้องคอยต่อว่าและสั่งสอนฉันราวกับพ่อที่ต้องคอยดูแลเด็กตัวแสบอย่างฉันดีๆ นี่เอง

                "โธ่~ พ่ออ่ะ! T_T" และฉันก็ต้องแสดงท่าทีความเป็นตัวของตัวเองต่อหน้าฟีฟ่าทุกครั้ง แต่กับคนอื่นอาจจะไม่เห็นฉันในลักษณะแบบนี้ ฟีฟ่าหยิกแก้มฉันเบาๆ ก่อนจะส่งโดรายากิของโปรดฉันมาให้

                "รีบๆ กินเข้าไปซะ จะหมดเวลาพักเที่ยงแล้วนี่"

                "รู้แล้วค่า!"

 

                หลังเลิกเรียน

                "ซอล วันนี้เธอเป็นเวรทำความสะอาดกับออนเซนนะ"

                มินนี่ หัวหน้าห้องผู้แสนใจดี๊ใจดีพูดเสียงเรียบก่อนจะเดินออกจากห้องไป ตอนนี้ในห้องเรียนก็มีแค่ฉันกับหนุ่มฮอตของกลุ่มซีเคร็ทนามว่า 'ออนเซน' อยู่กันตามลำพังในห้อง อันที่จริงก็ไม่ใช่ว่ามีทำเวรกันแค่สองคนหรอก อีกสี่คนก็มี ไวไว (เห็นว่าไม่สบายปวดท้องหนักเลยเข้าโรง'บาล) ซีเกียง (หมาที่บ้านตายยังทำใจไม่ได้เลยนอนซมอยู่บ้าน) โอปอ (บอกกลับบ้านช้าวันนี้ไม่ได้ ครอบครัวจะสังสรรค์ฉลองถูกหวยได้รางวัลที่หนึ่ง) เหม่ยหลิง (บอกว่าแฟนมีกิ๊ก จะรีบตามไปดูจับได้เมื่อไหร่จับถ่วงหม้อไฟทันที) ไวไวกับซีเกียงเหตุผลยังพอทน แต่กับยัยโอปอและเหม่ยหลิงนี่เหตุผลฟังไม่ขึ้น ถึงจะมาคิดตอนนี้พวกหล่อนก็หายเฮดกันไปแล้วซะงั้น -_-^

                "เฮ้อ~" ฉันถอนหายใจออกมาดังๆ ก่อนจะกวาดพื้นห้องด้วยอารมณ์เบื่อหน่ายสุดขีด

                "ฉันกวาด เธอถูพื้น" คำพูดสั้นๆ ที่เข้าใจความหมายได้ง่ายออกมาจากปากออนเซน ฉันพยักหน้ารับก่อนจะส่งไม้กวาดไปให้เขา แล้วเดินมาเอาถังใส่น้ำเพื่อเอามาถูพื้นห้อง

                ฉันกับออนเซนไม่เคยคุยกันเลยแม้สักครั้งเดียว ถึงจะอยู่ห้องเดียวกันมาเกือบหนึ่งเทอมเต็มแล้วก็เหอะนะ และถึงแม้เราสองคนจะอยู่เวรเดียวกันก็ตาม ก็ไม่เคยเอ่ยปากพูดกันเลยแม้แต่คำเดียว และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาพูดกับฉัน มันดูประหลาดๆ เนอะ แต่อย่างน้อยเขาก็ยังดีกว่าที่รักที่ไม่เคยจะปริปากพูดออกมาสักคำ วันๆ หนึ่งสามารถนับคำหมอนั่นได้เลยทีเดียวล่ะ

                เพื่อนๆ ในห้องมักถามฉันอยู่เสมอๆ ว่า 'เธอไม่ปลื้มใครในกลุ่มซีเคร็ทบ้างเลยเหรอ' หรือไม่ก็ 'เธอชอบใครคนไหนในกลุ่มซีเคร็ท' ที่ฉันเข้ามาอยู่ที่นี่ไม่ใช่เพราะฉันต้องการมาหาจีบหนุ่มหล่อๆ ที่โรงเรียนนี้ แต่เป็นเพราะโรงเรียนนี้มันอยู่ใกล้บ้านฉันต่างหากเลยต้องมาเข้าเรียนยังไงล่ะ ฉันคงเป็นคนที่แปลกประหลาดล่ะมั้งที่ไม่คิดจะสนใจกลุ่มซีเคร็ทบ้าบออะไรนั่นเลยน่ะ

                "ซอล... ยังไม่กลับบ้านอีกเหรอ"

                "อื้ม วันนี้ฉันอยู่เวรทำความสะอาดห้องเรียนน่ะ T^T"

                "คนเดียวเหรอ =_=;" ฟีฟ่าถาม

                "เปล่า ยังมีออนเซนด้วยอีกคน ว่าแต่นายยังไม่กลับอีกเหรอ"

                "ก็รอซอลนี่ล่ะ เห็นยังไม่ลงมาสักทีเลยจะขึ้นไปตามน่ะ"

                "ขอโทษทีน้า~ วันนี้นายกลับบ้านไปก่อนแล้วกันนะ อีกสักแป๊บเดี๋ยวฉันจะกลับไป"

                "แน่ใจนะว่ากลับคนเดียวได้"

                "ไม่ห่วงหรอกน่า...นะ ฉันกลับเองได้ >_<"

                "เอางั้นก็เอา ถ้าถึงบ้านแล้วฉันจะไปหาแล้วกันนะ"

                "อื้ม~ ^^"

                ตอนนี้ฟีฟ่ากลับบ้านไปเรียบร้อยแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ต้องรีบเติมน้ำใส่ถังให้เต็มแล้วรีบขึ้นไปทำเวรให้เรียบร้อยดีกว่า

                "นี่! ยัยคนที่นั่งขอส่วนบุญตรงนั้นน่ะ"

                ใครนั่งขอส่วนบุญ? ไม่ใช่ฉันก็ช่างเถอะ รีบๆ เติมน้ำดีกว่า ไหลช้าชิบ! -*-

                "พวกฉันเรียกเธอไม่ได้ยินรึไงยัยหูตึง!!"

                "..."

                "ไม่ได้ยินใช่มั้ย ได้! อันปันราดใส่มันซะ!" หญิงสาวคนหนึ่งตะโกนออกมาก่อนจะรู้สึกเย็นวาบเมื่อมีคนสาดน้ำเข้ามาใส่ตัวฉันอย่างจัง!!

                ซ่า!!~

                "ทำอะไรของพวกเธอน่ะ!!" ฉันหันไปตวาด

                "ก็ฉันเรียกเธอดีๆ ไม่ยอมหันมา เลยต้องใช่วิธีนี้ไง เฮอะ!" สาวผมทองเดินออกมาจากกลุ่มแล้วทำหน้าเชิดใส่ฉันก่อนจะสะบัดผมของเธอนิดหนึ่ง

                "แต่มันไม่มากไปหน่อยเหรอที่เอาน้ำมาสาดกันแบบนี้!" ฉันมองสภาพตัวเองในตอนนี้ที่เปียกม่อลอกม่อแลกไม่มีชิ้นดี แต่ก็เริ่มรู้สึกหนาวนิดๆ เมื่อมีลมผ่านวูบเข้ามาโดนตัวฉัน บรื๋อ~ กึกๆๆ (ปากสั่นจนฟันกระทบกัน)

                "ฉันขอเตือนเธอไว้เลยนะว่าอย่ามายุ่งฟีฟ่า!"

                "สิ่งที่เธอขอคงให้ไม่ได้เพราะฟีฟ่าเป็นเพื่อนสนิทของฉัน!"

                "หมายความว่าไง!?"

                "ถ้าเธอคิดว่าฉันชอบฟีฟ่าละก็เธอคิดผิดถนัด และไม่ต้องห่วงกลัวว่าฉันจะแย่งฟีฟ่าไปจากเธอ เพราะฉันเห็นฟีฟ่าเป็นเพื่อนก็แค่นั้นไม่ได้คิดอะไรเกินเลยอย่างที่เธอเห็นหรอกนะ ฟีฟ่าก็เปรียบเสมือนพ่อของฉันคนหนึ่ง ถ้าเธอมาหาฉันเพียงเพราะจะมาบอกว่าฉันห้ามยุ่งกับฟีฟ่าแค่นั้น... เธอเอาเวลาไปตามจีบเขาดีกว่ามาบอกกับฉันดีกว่ามั้ย!?"

                "ฉันจะแน่ใจได้ยังไงว่าเธอคิดกับหมอนั่นเป็นแค่เพื่อน"

                "ฉันโตมากับฟีฟ่าตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย แต่ถึงจะโตมาด้วยกันจนตอนนี้อายุสิบแปดแล้วก็ตาม ความเป็นเพื่อนของฉันกับฟีฟ่าก็ยังคงเหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง เข้าใจ?"

                "ก็ได้ๆ ฉันจะเชื่อเธอและก็ต้องขอโทษด้วยแล้วกันที่เอาน้ำมาสาด ฉัน (ไม่ได้) ตั้งใจ -_-"

                "ช่างมันเถอะ... ฮัดเช้ย! >.,<"

                "งั้นพวกฉันไปล่ะ ขอบคุณที่บอกกันก่อนฉันเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ ไว้คราวหลังจะพาไปหาอะไรกินเป็นการไถ่โทษก็แล้วกัน -O-;"

                "ฮะ...ฮัดเช้ย!!" โอย! เป็นหวัดจนได้ฉัน!

                ฉันเดินกลับมาที่ห้องเรียนด้วยสภาพที่ไม่น่าจะรอด ยิ่งนี้เป็นฤดูหนาวด้วยแล้วน้ำที่โดนสาดเมื่อกี้ทำให้ฉันถึงกับเริ่มทรงตัวไม่อยู่เลยทีเดียว พอมาถึงที่ห้องก็ไม่มีใครอยู่แล้ว สงสัยหมอนั่นจะกลับไปแล้วมั้ง ฉันเดินเอาถังน้ำไปวางหน้าห้องก่อนจะค่อยๆ เอาไม้ถูพื้นจุ่มลงไป แต่ไม่รู้ทำไมฉันรู้สึกเริ่มทรงตัวไม่อยู่ เอนตัวไปมาซ้ายทีขวาทีจนเริ่มรู้สึกมึนตึ้บ ภาพข้างหน้าค่อยๆ เลือนรางลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งฉันล้มลงไปนอนกับพื้นก่อนที่จะหมดสติฉันได้ยินเสียงใครบางคนเรียกชื่อฉันดังลั่นห้อง

                "กุญแจซอล!!!"

                นั่นเป็นเสียงสุดท้ายที่ฉันได้ยินก่อนจะหมดสติลงไป...

 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 132 ท่าน