Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Game lover แผนรักไล่จับหัวใจนายตัวร้าย
Rainingday
บทนำ
1
29/09/2554 10:48:05
294
เนื้อเรื่อง
บทนำ
            รถยนต์คนหรูที่วิ่งมาด้วยความเร็ว บวกกับถนนที่ลื่นเพราะฝนกำลังตกอย่างหนักทำให้รถคันนั้นลื่นจนคนในรถควบคุมการเคลื่อนที่ของรถไม่อยู่ ทำให้รถที่วิ่งด้วยความเร็วสูงพุ่งเข้าชนกับเสาไฟฟ้าอย่างจัง ไร้การเคลื่อนไหวใดๆ ไม่มีแม้แต่เสียงขอความช่วยเหลือจากผู้เคราะห์ร้าย มีแต่รถที่อยู่ในสภาพยับเยิน และรอยเลือดที่ไหลออกมานอกรถเล็กน้อย แต่ก็จางหายไปกับสายฝนที่ไหลรินลงมา และควันที่ลอยคว้างออกนอกรถบริเวณหน้ากระโปรงรถ
 
                เสียงฝีเท้าที่วิ่งอย่างรวดเร็ว และหน้าตาที่ตกตื่นและเร่งรีบของหญิงสาววัย 18 เธอมีรูปร่างค่อนข้างสูงเพรียวเมื่อเทียบกับผู้หญิงวัยเดียวกัน หน้าตาจิ้มลิ้มที่ไม่ได้เสริมแต่งอะไรแต่ก็ทำให้เธอน่ารักไม่ใช่น้อย รูปปากเรียวสวย จมูกเล็กที่รั้งขึ้นเล็กน้อยบ่งบอกลักษณะนิสัยได้อย่างดีว่าเป็นคนที่ดื้อรั้นไม่ใช่น้อย หญิงสาวรีบสาวเท้าให้เร็วที่สุดจนไปถึงหน้าห้องฉุกเฉิน ซึ่งมีชายวัยกลางคนและชายค่อนข้างมีอายุอีกหนึ่งคนยืนอยู่
                “คุณพ่อคะ คุณแม่กับยัยพิมพ์เป็นยังไงบ้าง” เธอถามชายวัยกลางคนด้วยความร้อนรน
                “ยังอยู่ในห้องฉุกเฉินอยู่เลย” พ่อเธอตอบด้วยแววตากังวลไม่แพ้กัน
                “เกิดอะไรขึ้นคะทำไมถึงเป็นแบบนี้” หญิงสาวถามผู้เป็นพ่อ
                “คือ...นายหญิงโกรธนายท่านหนะครับก็เลยพาคุณหนูเล็กขนเสื้อผ้าแล้วก็ขับรถออกไป” ชายค่อนข้างมีอายุที่ยืนอยู่ข้างๆพ่อของเธอตอบแทน
                หญิงสาวไม่พูดอะไรต่อ แต่จ้องหน้าผู้เป็นพ่อเล็กน้อย เพราะแบบนี้สินะแม่กับน้องของเธอถึงได้เกิดเรื่องแบบนี้ เพราะพ่อของเธอสินะ หญิงสาวคิดในใจ ก่อนมาเธอก็คาดอยู่แล้วหละว่าแม่ต้องทะเลาะกับพ่อแน่ๆ เพราะพ่อของเธอเป็นคนที่ไม่ค่อยจะมีเวลาให้ครอบครัว และก็ยังเจ้าชู้อีกด้วย แต่ทำไมแม่ของเธอไม่พาเธอไปด้วยหละ แม่คงจะไปหาคุณตาที่ต่างจังหวัดแต่ทำไมถึงไม่ยอมเอาเธอไปด้วยนะ ทำไมคุณแม่ต้องรีบร้อนขับรถออกไปขนาดนั้น ทั้งๆที่ขับรถไม่เก่งเท่าเธอ หญิงสาวได้แต่คิดน้อยใจ แล้วตอนนี้แม่กับน้องของเธอจะเป็นอย่างไรบ้างนะ สักพักประตูห้องฉุกเฉินก็ถูกเปิดออกมา
                “เป็นอย่างไรบ้างครับคุณหมอ” คนเป็นพ่อถามขึ้น
                “หมอเสียใจด้วยนะครับ หมอพยายามที่สุดแล้ว แต่คนไข้ทั้งสองคนบอบช้ำมากเกินไป”
                “หมะ หมายความว่า” หญิงสาวเปล่งเสียงออกมาอย่างเหม่อลอย
                “คนไข้ทั้งสองคนเสียชีวิตแล้วครับ” แต่สิ้นเสียงนั้นหญิงสาวก็เป็นลมล้มพับไปทันที
                “ไม่!ไม่!ไม่!ไม่จริงนะ คุณแม่คะ ยัยพิมพ์ อย่าทิ้งพี่ไป ม้ายยยย” ร่างบางโบกมือไปมาแล้วร้องตะโกนเสียงดัง ชีวิตเธอคงไม่มีอะไรโหดร้ายเท่าเหตุการณ์นี้อีกแล้ว ลุงเทพคนขับรถพ่อของเธอเห็นแล้วสงสารอย่างยิ่ง ตอนนี้เธอคงกำลังฝันร้ายอยู่สินะ ฝันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ เขาได้รับมอบหมายจากนายท่านให้เฝ้าคุณหนูไว้ ส่วนนายท่านของเขาก็ไปจัดการเรื่องงานศพ
                “ทะ...ที่นี่ที่ไหน” หญิงสาวเปล่งเสียงออกมาเบาหวิว
                “คะ”
                “ลุงเทพ พราวฝันร้าย ฮือ” ยังไม่ทันที่ลุงเทพจะได้พูดอะไรออกมาเธอก็ตะโกนออกมาเสียงดัง แล้วร้องไห้โฮออกมา ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเธอฝันเรื่องอะไร ลุงเทพไม่กล้าแม้แต่หายใจกลัวว่าเธอจะรู้ว่าที่เธอฝันนั้นมันคือความจริง
                “มันเหมือนจริงมากเลยค่ะ พราวกลัว” หญิงสาวพูดแล้วก้มหน้าร้องไห้ ถึงแม้จะคิดว่ามันเป็นแค่ฝันแต่เธอก็กลัว    “คุณหมอบอกว่าถ้าคุณหนูฟื้นให้กลับบ้านได้เลย เรากลับบ้านกันเถอะครับ”
                “แล้วเกิดอะไรขึ้นคะเนี่ย ทำไมพราวถึงมาอยู่ที่นี่ได้”
                “ลุงก็ไม่รู้เหมือนกันครับ มีคนโทรไปบอกลุง” ลุงเทพตัดสินใจโกหกเธอออกไปเพราะกลัวว่าถ้ารู้ความจริงแล้วเธอจะเป็นอย่างไร
                “งั้นเรารีบกลับบ้านกันเถอะค่ะ วันนี้พราวมีข่าวดีมาบอกคุณแม่กับยัยพิมพ์ด้วย” หญิงสาวพูดหน้าระรื่น
                “แต่พราวบอกลุงเทพก่อนก็ได้ พราวสอบได้ทุนไปเรียนเมืองนอกค่ะ” หญิงสาวพูดพร้อมแววตาภูมิใจ ลุงเทพได้ยินก็ดีใจไปกับเธอด้วย เธอเป็นคนน่ารัก นิสัยดี เรียนเก่ง จึงเป็นที่รักของทุกคน แต่บางครั้งก็มีดื้อบ้างถ้าเธอเห็นว่าสิ่งนั้นมันไม่ถูกต้อง
                “ถ้ายัยพิมพ์รู้ต้องอิจฉาพราวแน่ๆเลย ยัยนั่นไม่มีทางสอบชิงทุนได้แน่ๆก็ยัยนั่นโง่จะตาย แต่สงสัยว่ายัยพิมพ์จะต้องอ้อนคุณแม่ไปเรียนกับพราวแน่เลยค่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า” หญิงสาวหัวเราะชอบใจเมื่อพูดถึงน้อยสาว
                “ถ้าพราวกับยัยพิมพ์ไม่อยู่ลุงเทพต้องเหงามากแน่ๆเลย ไม่เป็นไรนะคะเดียวพราวจะรีบเรียนให้จบแล้วรีบกลับมา” เสียงดังเจื้อยแจ้วตลอดทางที่เธอพูด ทำให้ลุงเทพกังวลบางอย่างขึ้นมา ถ้าเธอรู้ว่าเรื่องที่เธอฝันเป็นเรื่องจริง เขาจะได้ยินเสียงแบบนี้ของเธออีกมั๊ยนะ
 
                ทันทีที่รถจอดสนิทหญิงสาวก็รีบกระโดดจากรถแล้วก็เข้าบ้านไปทันที หญิงสาวรีบวิ่งไปที่ห้องนั่งเล่นที่ที่คิดว่าน้องกับแม่ของเธอจะนั่งอยู่ตรงนั้น วันนี้เป็นวันเสาร์น้องของเธอไม่ได้ไปโรงเรียน แต่เธอต้องไปฟังผลสอบที่แอบไปสมัครสอบกะว่าจะเซอร์ไพรส์เมื่อสอบได้ และเธอก็ทำได้จริงๆ
                “คุณแม่ ยัยพิมพ์” เธอร้องหาหญิงสาวอันเป็นที่รักทั้งสองลั่นบ้าน แล้ววิ่งหาจนทั่งแต่ก็ไม่เจอ เธอหันไปหาลุงเทพก็เห็นว่าท่านกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ พอคุยเสร็จก็เดินมาหาเธอ
                “คุณหนูครับ คุณท่านให้มาเชิญไปที่ที่หนึ่ง”
                “แต่ว่าคุณแม่กับยัยพิมพ์”
                “นายหญิงกับคุณหนูเล็กก็อยู่ที่นั่นด้วยครับ” ทันที่ที่หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นก็รีบขึ้นรถโดยไม่ได้สงสัยหรือเคลือบแคลงใจอะไรเลย
 
                ภายในวันที่ดูร่มรื่นแห่งหนึ่ง มองดูมีรถจอดอยู่จำนวนมากพอสมควร แต่ทำไมลุงเทพต้องพาเธอมาที่นี่ด้วย
                “มาที่นี่ทำไมเหรอคะ” ยังไม่ทันที่ลุงเทพจะได้ตอบอะไรรถก็จอดและพ่อของเธอก็มารอรับอยู่แล้วเธอจึงลงจากรถทันที
                “พราว ลูกต้องทำใจดีดีไว้นะ” พ่อของเธอพูดอะไรแปลกๆออกมา
                “มีอะไรหรือคะคุณพ่อ” เธอถามด้วยท่าทางสงสัย รู้สึกใจไม่ค่อยดี เหมือนมันจะร้องไห้ออกมา พ่อของเธอบีบมือเธอไว้เบาๆ
                “ตอนอยู่ที่โรงพยาบาลลูกฝันว่ายังไงเหรอ”
                “คุณพ่อรู้ได้ยังไงคะ”
                “ลุงเทพบอกพ่อหนะ”
                “อ๋อ คือหนูฝันว่าคุณแม่กับยัยพิมพ์ประสบอุบัติเหตุหนะค่ะ น่ากลัวมากเลย แล้วคุณแม่กับยัยพิมพ์ก็”
                “ตาย” เธอยังไม่ทันพูดจบพ่อของเธอก็พูดตัดหน้าคำที่เธอจะพูดพอดี หญิงสาวมองหน้าพ่ออย่างงงๆ
                “ลูกไม่ได้ฝันหรอก มันเป็นเรื่องจริง”
                หญิงสาวรู้สึกจุกไปหมดไม่มีแรงแม้แต่จะเคลื่อนไหว มีแต่น้ำตาที่ไหลรินลงมาเท่านั้น
                “มะ ไม่จริง” หญิงสาวพูดพร้อมส่ายหน้าน้อยๆ และเรื่องราวที่เกิดขึ้นช่วงสายก็ย้อนเข้ามาในหัวเธอเรื่อยๆ
                “ลูกต้องทำใจให้ได้นะ”
                เร็วกว่าความคิดหญิงสาวก็วิ่งไปที่ศาลาทันที และสิ่งที่เธอเห็นก็ทำให้เธอแถบจะไม่มีแรงเคลื่อนไหว รูปที่ตั้งอยู่เป็นรูปของแม่และน้องของเธอจริงๆ ผู้คนใส่ชุดสีดำ มีทั้งคนที่เธอรู้จักและไม่รู้จัก เธอไม่อยากจะยอมรับเลยว่านี่คือเรื่องจริง
                หญิงสาวเดินไปที่รูปของแม่เธอพร้อมน้ำตาที่ไหลรินไม่ขาดสาย เหมือนฝนที่ตกหนักในช่วงสาย
                “คุณแม่คะ” หญิงสาวพูดเสียงเบาหวิวเหมือนไม่มีแรง “บอกหนูหน่อยได้มั๊ยว่าเรื่องที่เกิดขึ้นมันไม่จริง ต้องมีใครกำลังอำหนูอยู่แน่ๆ” เธอร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่กับรูปแม่ของเธอ “หนูมีข่าวดีจะมาบอกแม่ด้วย ได้โปรดตื่นขึ้นมายินดีกับหนูเถอะนะค่ะ”
                หญิงสาวไร้ซึ่งเรี่ยวแรงแม้แต่จะหายใจเธอไม่อยากเชื่อจริงๆว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นจริงๆ หญิงสาวเหลือบไปเห็นรูปน้องสาวอันเป็นที่รักที่อยู่ห่างจากรูปแม่ของเธอเล็กน้อย
                “ยัยพิมพ์ความลับที่พี่บอกให้ช่วยปิดหนะ ไม่ต้องปิดแล้วพี่ทำสำเร็จแล้วนะ แล้วก็จะช่วยอ้อนคุณแม่ให้เธอไปกับพี่ด้วย ไหนบอกว่าจะไปเมืองนอกกับพี่ไง เธอจะทำแบบนี้ไม่ได้นะ ได้โปรดเถอะ”
                จะให้เธอยอมรับความจริงได้ยังไงเรื่องนี้มันรวดเร็วเกินไป เธอไม่อยากที่จะรับรู้มันเลยด้วยซ้ำ
                “ยัยหนู” เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังเธอ
                “คุณยาย” เธอโผเข้ากอดผู้เป็นยายทันที และหญิงสาวต่างไวก็กอดกันร้องไห้อยู่อย่างนั้น การที่ยายของเธอมาทำให้หญิงสาวได้รู้ว่าเธอไม่ได้เดียวดายอยู่คนเดียว เธอยังมียายอยู่ การที่ได้เจอยายอีกครั้งทำให้เธอคลายความเศร้าโศกได้เล็กน้อย จากที่ไม่ยอมพูดกับใคร แต่ก็ยังยอมคุยกับคุณยายและคุณตา เธอรักพวกท่านมากๆเหมือนกัน
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 361 ท่าน