Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
My Bodyguards! ลูกสาวมาเฟียหน้าใสป่วนหัวใจบอดี้การ์ดจำเป็น
Rainingday
บทนำ
1
29/09/2554 08:45:26
422
เนื้อเรื่อง

ณ กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น
                ก๊อกๆๆๆๆ!!!!
                 ร่างชายหนุ่มกับหญิงสาวชาวญี่ปุ่นหน้าตาน่ารักที่กำลังคลอเคลียกันอยู่หยุดลง เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น
               
"ใครมันเคาะประตูวะ ถ้าเหตุผลไม่มากพอหละก็กูจะจับตัดมือซะให้เข็ด" ชายร่างหนาเดินไปเปิดประตูให้ลูกน้องที่ดันมาขัดความสุขของเขากับเด็กคนใหม่
               
"อะ...เอ่อ นายครับ" ชายหนุ่มพูดพร้อมก้มหน้าเพราะรู้ว่านายของเขาดุแค่ไหน
               
                "มีอะไรก็รีบๆพูดมาสิวะ เดี๋ยวก็จับตัดแขนจริงๆซะหรอก"
               
               "คะ...คือว่า นายใหญ่เรียกให้นายบินกลับเมืองไทยด้วยเลยครับ" ชายหนุ่มผู้เป็นลูกน้อยพูดตะกุกตะกัก
               
                "คุณพ่อเรียกฉันกลับด่วน  มีเรื่องอะไรรึป่าว" ชายหนุ่มถามด้วยความสงสัย เพราะปกติพ่อของเขาจะไม่ค่อยเรียกให้ไปพบบ่อยสักเท่าไหร่ ส่วนมากจะให้เขาดูแลงานทางนี้ซะมากกว่าถึงเขาจะไม่ค่อยดูแลก็เถอะ
               
                "ผมก็ไม่ทราบครับ แต่ท่านบอกว่าด่วนที่สุด" ชายหนุ่มเริ่มพูดเป็นธรรมชาติขึ้นเมื่อเห็นว่านายเขาเปลี่ยนอารมณ์จากโมโหมาเป็นสงสัยแทน
                
                "งั้นไปวันนี้เลยเลือกเที่ยวบินที่ด่วนที่สุด บอกแม่บ้านขึ้นมาเตรียมกระเป๋าให้ฉันด้วย" ชายหนุ่มออกคำสั่งยาวเหมือนจะไม่ได้สั่งอีก
               
                 "ครับนาย" ลูกน้องตอบแค่นั้นก็รีบไปจัดการทุกอย่างก่อนที่นายเขาจะอารมณ์ขึ้นอีกครั้ง



               
                ณ ห้างแห่งหนึ่งใจกลางกรุงเทพมหานคร  ประเทศไทย
                  
                ร่างบางเดินหยิบนั้นจับนี่มานานกว่าสองชั่วโมงแล้ว เวลาแบบนี้ทำให้เธอมีความสุขที่สุด หญิงสาวชอบออกมา
ช็อปปิ้งแม้จะโดนเตือนเรื่องการออกจากบ้านบ่อยๆ เพราะสถานะของเธอในตอนนี้ไม่ควรออกจากบ้านเป็นอย่างยิ่ง เพราะพ่อและพี่ชายขยันสร้างศัตรู จนเธอต้องคอยติดบ่วง และมักจะโดนลอบทำร้ายอยู่หลายๆครั้ง แต่ก็ต้องทำใจเมื่อเธอดันเกิดมาเป็นลูกสาวมาเฟีย แต่สิ่งที่ทำให้เธอไม่มีความสุขที่สุดในเวลานี้ก็คือ
                  
                "เออ พวกคุณจะกลับก่อนก็ได้นะค่ะ น้องฝนคงจะเดินอีกนาน เสร็จแล้วเดี๋ยวน้องฝนโทรเรียกก็ได้ค่ะ" ร่างบางคุยกับหนุ่มร่างใหญ่บึก 5-6 คน ที่เป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวของเธอ   พิรุณ ถึงแม้จะเป็นลูกสาวมาเฟีย แต่เธอเป็นคนที่มีจิตใจดีงาน ขี้อ้อน จนใครๆก็รักก็หลง โดยเฉพาะพ่อของเธอที่หวงลูกสาวซะเหลือเกิน 
                 
                "ไม่เป็นไรหรอกครับคุณหนู ถ้านายรู้ว่าพวกเรากลับก่อน พวกเรามีหวังได้ตายกันหมดนี่แน่"
                  
                 ชายหนุ่มท่าทางน่ากลัวหนวดขึ้นรุงรังพูดขึ้นเธอไม่ชอบคนพวกนี้เลยจริงๆ ไม่ใช่สิ เธอไม่ชอบความคิดของพ่อเธอเลยจริงๆ ที่ให้เธอมีบอดี้การ์ด พวกเขาตามติดเธอตลอดจนไม่เป็นอันทำอะไร ถึงแม้พวกเขาจะช่วยได้ดีในตอนที่เธอโดนลอบทำร้ายก็เถอะ แต่เธอไม่อยากเห็นใครต้องตายหรือบาดเจ็บเพราะเธอเลย
                  
                  "งั้นเรากลับบ้านกันเถอะค่ะ น้องฝนเบื่อแล้ว" ร่างบางพูดแล้วเดินนำหน้าคนตัวสูงไป
                 

                  

                
 
 ชายหนุ่มผู้ถูกพ่อเรียกตัวกลับบ้านกะทันหันเมื่อมาถึงบ้านแล้วจึงรีบมาหาพ่อทันทีว่ามีเรื่องด่วนอะไรนักหนาทำไมถึงต้องการตัวเขานัก
                    
                  "คุณพ่อเรียกผมมามีอะไรรึป่าวครับ" ชายหนุ่มถามผู้เป็นบิดา ที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวหรู
                  
                  "ก็ต้องมีอยู่แล้วไม่อย่างนั้นฉันคงไม่ตามแกกลับมาจากญี่ปุ่นหรอก" ผู้เป็นบิดาพูดเสียงเรียบ "ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะลงจากตำแหน่งหัวหน้าใหญ่ของแก๊งเรา แล้วให้แกสืบทอดแทน" บิดาพูดโดยไม่หันมามองหน้าลูกชาย ชายหนุ่มใจเต้นเร็วเขารอคอยตำแหน่งนี้มานานแล้วเขาอยากขึ้นเป็นหัวหน้าแก๊ง
                   
                   "จริงๆเหรอครับคุณพ่อ"ชายหนุ่มพูดตาเป็นประกาย
                   
                   "ฉันพูดจริง แต่แกต้องแต่งงาน"
                   
                   "แต่งงานเหรอ ผมไม่เอาด้วยหรอก ผมยังไม่เจอคนที่ใช่"
                  
                   "ฉันคิดไว้แล้ว ว่าโหดๆอย่างแกคงหาเมียไม่ได้ ฉันเตรียมเมียไว้ให้แกเรียบร้อยแล้ว" ผู้เป็นบิดาพูดกับลูกชายที่ ตอนนี้คงอึ้งเป็นไก่ตาแตก "แต่ถ้าให้แกแต่งงานเลยตอนนี้ฉันกลัวว่าแกจะดูแลผู้หญิงคนนั้นไม่ดี เพราะอาชีพของแกมันต้องอยู่กับความเสี่ยงตลอดเวลา" บิดาพูดแล้วมองหน้าลูกชายที่ยังไม่หายอึ้ง ที่ผ่านมาเขายังไม่เคยบังคับหรือออกคำสั่งกับลูกเลย 
                   
                  "ฉันจึงจะให้แกพิสูจน์ให้เห็นว่าแกดูแลคนได้ และจะปกครองลูกน้องได้"
                     
                  "แล้วพ่อจะให้ผมทำอะไร" เมื่อตั้งสติได้แล้วชายหนุ่มจึงถามบิดาของตัวเองที่ตอนนี้ก็ยังเดาไม่ออกเหมือนกันว่าจะให้เขาทำอย่างไร
                    
                  "ฉันจะให้แกต้องไปเป็นบอดี้การ์ดให้ลูกคุณพิชิต พันธมิตรแก๊งใหม่ของเรา"
                    
                  "ไปเป็นบอดี้การ์ด อย่างผมเนี่ยนะ" ชายหนุ่มใช้นิ้วชี้ชี้เข้าหาตน พร้อมกับตกใจสุดขีด เขาจะไปเป็นบอดี้การ์ดได้ยังไง เขาคือว่าที่หัวหน้าแก๊งคนใหม่นะ
                    
                  "ใช่และความสามารถของแกคงเข้าทำงานที่นั่นได้ไม่ยาก และก็อย่าให้ใครรู้เด็ดขาดว่าแกเป็นใคร เพราะฉันจะตัดสิทธ์แกทันที" ผู้เป็นบิดาพูดอย่างรู้ทัน "ห้ามให้ใครหน้าไหนช่วยเด็ดขาด แล้วก็ห้ามให้ใครรู้ว่าแกกลับมา" บิดาห้ามในสิ่งที่คิดว่าลูกจะทำ "เข้าใจแล้วก็เริ่มทำงานได้ ฉันให้เงินแกไปห้าหมื่นเพื่อตั้งตัว"
                    
                   "โห พ่อห้าหมื่นจะทำอะไรได้" ชายหนุ่มลำบากใจเงินแค่ห้าหมื่นเขาใช้ไม่ถึงชั่วโมงก็หมด แล้วยังไม่ให้ติดต่อใครอีก แล้วเขาจะทำอย่างไรหละเนี่ย
                    
                   "แต่แกต้องอยู่ให้ได้ พรุ่งนี้ฉันจะให้ลูกน้องฉันไปยิงบอดี้การ์ดนังหนูนั่นสัก 3-4 คน แล้วแกก็ไปสมัครรับรองได้แน่ ถ้าแกไม่ได้หมายความว่าแกทำไม่เต็มที่โดนตัดสิทธ์"
                   
                   "แล้วนานเท่าไหร่กว่าผมจะเสร็จสิ้นภารกิจ"
                   
                   "จนกว่านังหนูนั่นจะแต่งงาน ซึ่งฉันก็ไม่รู้" ผู้เป็นบิดาพูดเหมือนเตรียมแผนการไว้ในใจหมดแล้ว
                    
                   ชายหนุ่มนอนคิดอยู่ในห้อง ขาจะทำอย่างไรดีเกิดมาไม่เคยเป็นลูกน้องใคร ไม่มีใครกล้าบังคับแล้วจะไปเป็นบอดี้การ์ดได้อย่างไร เอาวะเป็นอย่างไรก็เป็นกันเพื่อตำแหน่งหัวหน้าแก๊งเขาจะทนๆเอาก็ได้คงไม่ถึงเดือนหรอก



                    

                   
 ในห้องสวยที่แต่งด้วยโทนสีชมพูหน้ารัก หญิงสาวนั่งอยู่บนเตียงไม่รู้จะทำอะไร เมื่อได้กลับบ้านแล้ว จะออกไปก็คงยาก เธอเลยต้องมานั่งอุดอู้อยู่ในห้องอย่างเดียว
                    
                   "คุณหนูค่ะคุณท่านเรียกพบ" เสียงสาวใช้เรียกหล่อน หล่อนสะดุ้งน้อยๆ ก่อนจะตอบ
                   
                   "ค่ะ เดี๋ยวน้องฝนลงไป" ว่าแล้วก็รีบลงไปเพื่อที่จะไม่ให้พ่อรอนาน
                    
                   "มีอะไรหรือป่าวค่ะ คุณพ่อ" หล่อนถามผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่ในห้องทำงาน
                   
                   "ฝน ลูกรู้ใช่ไหม ว่าพ่อรักลูกมาก" ผู้เป็นพ่อพูดเกริ่น
                   
                    "ค่ะ"
                  
                    "แล้วลูกรู้มั๊ยว่ามีคนลอบทำร้ายลูกมากขึ้นเรื่อยๆ พ่อเลยจำเป็นต้องหาคนมาดูแลลูก"
                   
                   "คุณพ่อหมายถึงจะหาบอดี้การ์ดมาเพิ่มเหรอค่ะ"
                   
                   "ป่าวแต่พ่อจะหาคนมาดูแลลูกตลอดชีวิต โดยที่ไม่มีใครกล้าทำร้ายลูกอีกต่อไป"
                   
                   "คุณพ่อหมายความว่าอย่างไรค่ะ" หญิงสาวเริ่มงง
                   
                   "ลูกต้องแต่งงาน กับลูกชายคุณวีระ" ในที่สุดบิดาของเธอก็พูดออกมา
                    
                   "ไม่ค่ะ น้องฝนไม่แต่ง" หญิงสาวส่ายหัวพรืด
                   
                   "พ่อก็ไม่ได้หมายความว่าจะให้แต่งตอนนี้ทำความรู้จักกับเขาไปก่อน หมั่นไว้ก่อนแล้วค่อยแต่ง" ผู้เป็นบิดาพูดอย่างใจเย็น
                    
                   "ฝนไม่หมั่นไม่แต่งอะไรทั้งนั้น สามีฝนฝนหาเองได้ค่ะคุณพ่อ"                  
                   
                   "แต่ลูกก็รู้ว่าตอนนะ" บิดาพูดยังไม่ทันจะจบ ผู้เป็นลูกก็พูดสวนขึ้นมาทันที
                   
                   "ไม่ว่าคุณพ่อจะพูดอย่างไร หนูขอบอกว่า หนูไม่หมั่น" หญิงสาวเน้นหนักคำสุดท้าย แล้ววิ่งเข้าไปในห้องนอน เธอไม่ใช่คนเอาแต่ใจ แต่เรื่องนี้เธอทนไม่ได้จริงๆ จะให้เธอหมั่นกับผู้ชายที่ไม่รู้จักได้อย่างไร หญิงสาวคิดอยู่นานก่อนจะเผลอหลับเข้าไปในห้วงนิทรา
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 168 ท่าน