Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Twin Mine คู่แฝดหล่อร้าย(กาจ)มัดใจยัยตัวดี ZZอัพตอนที่11 ในรอบเดือนค่าZZ
MonoMize
บทที่ 4...เมา[email protected]@=
6
29/09/2554 21:53:18
586
เนื้อเรื่อง

4
เมา[email protected]@=

      เวลาผ่านไปไม่ถึง 15นาที
         “เอาอย่างนี้อีกถ้วยค่ะ”  ฉันเองที่เป็นคนสั่ง
         “นี่เธอยังไม่อิ่มอีกเหรอ  ไอติมก็กินไป6 ถ้วยแล้วนะ”  ไดแล็กถามฉันด้วยสีหน้าที่อึ้งสุดๆ
         “แค่นี้จิ๊บๆ  ตอนฉันไปแข่งกินจุ  ฉันกินเยอะกว่านี้อีกนะ”  ฉันกินไปด้วยตอบไปด้วย    
         “เธอเป็นผู้หญิงประเภทไหนเนี่ย  กินจุอย่างกับเป็นชูชก”  ไดแล็กบ่น
         “อย่ามาบ่นเลยน่า  ฉันไม่ได้กินจุอย่างนี้มานานแล้ว  แต่ก็ขอบใจมากๆนะ”  ทำไมฉันรู้สึกมึนๆจังแฮะ @[email protected]
         “อืม  ไม่เป็นไรเดี๋ยวฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ”  ไดแล็กพูดอะไรไม่รู้แล้วเดินออกไป  ฉันรู้แต่ว่าตอนนี้รู้สึกมึนๆยังไงบอกไม่ถูก
         ร้อนจัง  ฉันว่า  ฉันขอไปสูดอากาศ  แล้วก็เดินเล่นข้างนอกดีกว่า  ในร้านนี้มันร้อนยังไงชอบกล  แอร์ก็มีแต่ทำไมร้อนอย่างนี้นะ  [email protected][email protected]=
 
++  Direcz’s secret  ++
        
         ผมละสายตาจากไอแพดไปมองผู้หญิงที่ทำท่าเมาอยู่โต๊ะฝั่งตรงข้าม  ใช่แล้ว  ผู้หญิงคนนั้นก็คือ  วิวา  ผมสังเกตดูบนโต๊ะของเธอ  ก็ไม่มีอะไรที่จะทำให้เมาได้เลยนะ  นอกจาก  ไอติมโกโก้พาเฟ่ฟ์  6 ถ้วย  และเหลือแต่จานเปล่า  ยัยนั่นยังเป็นคนอยู่รึเปล่าเนี่ย  กินเยอะขนาดนั้น  แต่แล้วจู่ๆวิวาก็ลุกขึ้นจะไปไหนก็ไม่รู้  ผมจ่ายเงินไว้ที่โต๊ะแล้วตามวิวาไป  ดูเหมือนยัยนั่นจะเดินออกจากร้านไปนะ  ยัยนั่นคิดจะทำอะไรกันแน่เนี่ย
         วิวาเดินออกมาจากร้านได้ก็เดินออกไปตามริมฟุตบาตร  ยัยนั่นเดินเซไปเซมา  ถ้าผมไปช่วยยัยนั่นไม่ให้ตกริมฟุตบาตยัยนั่นจะว่าผมมั้ยนะ  ผมเดินตามยัยนั่นโดยไม่ให้ยัยนั่นรู้ตัว 
      แล้ววิวาก็เผลอทำอะไรสักอย่างตกลงไปในท่อ  ยัยนั่นก้มลงแล้วเป็นบ้าไปดึงฝาท่อ  แต่อย่าหวังเลยว่าฝาท่อจะยอมให้ยัยนั่นเปิดออกง่ายๆ  ยัยนั่นดึงจนหมดแรงก็นั่งลงกับริมฟุตบาตร ผมถอนหายใจแล้วกำลังจะเดินไปหายัยนั่น  แต่ก็มีพวกขี้ยาเดินมาที่ยัยนั่น  พวกมันเดินมาคุยกับยัยนั่นแล้วเหมือนจะแตะตัวด้วย  แทนที่ยัยนั่นจะป้องกันตัวเองจากพวกนั้น  แต่ก็ยังจะยิ้มให้อีก  อย่าบอกนะว่า  ยัยนั่น  ‘เมาไอติมจริงๆ’
      “หยุดเดี๋ยวนี้นะ  พวกแกจะทำอะไรน่ะ”  ผมเดินไปห้ามพวกขี้ยาที่กำลังพยุงวิวาอยู่
         “ก็กำลังพาน้องสาวคนนี้ไปร่วมสนุกกับพวกฉันอยู่น่ะสิ”  คนใดคนหนึ่งในพวกขี้เมาตอบ  “เอ๊ะ  หรือว่าแกเป็นแฟนกับน้องสาวคนนี้วะ”
      “ใช่  ฉันเป็นแฟนของคนที่พวกแกพยุงอยู่” 
      “อย่ามาพูดซี้ซั้ว  น้องสาวคนนี้อยากไปกับพวกฉันเว้ย  ไม่เห็นเหรอวะเมื่อกี๊น้องสาวคนสวยยังยิ้มให้พวกฉันอยู่เลย  ดูเหมือนน้องสาวคนสวยจะยังไม่มีแฟนด้วย  หน้าตาจิ้มลิ้มน่าเจี๊ยะขนาดนี้”  คนที่พูดมองไปที่วิวาด้วยสายตาหื่นกาม
      “เราพึ่งทะเลาะกันมา  พวกแกก็เห็นนี่ว่า  ยัยนั่นกำลังเมา  ถ้าพวกแกปล่อยแฟนฉันมาให้ฉัน  เดี๋ยวฉันเอาเงินให้ก็ได้  อ่ะ..แค่นี้พอมั้ย  คนละ 2,000”  ผมพูดพลางหยิบแบงค์พัน  10  ใบมาให้(ใช้คำว่าหยิบ  แสดงว่ายังไม่ถึงครึ่งของกระเป๋าตังค์ใช่มั้ยเนี่ย?รวยเว่อร์)
      “$o$ แล้วพวกฉันจะรู้ได้ไงว่า  แกเป็นแฟนกับน้องสาวคนสวย”  มีฟอร์มจริงๆเลย  พวกขี้ยาเนี่ย
      “ฉันมีเบอร์แม่ของยัยนั่น  จะให้โทรตอนนี้มั้ยล่ะ  เดี๋ยวโทรให้”  ผมว่าพลางกดเบอร์ที่แอบเมมไว้ตอนที่ยัยนั่นบอกไดแล็ก
      “เอ่อ  ไม่ต้องๆ  เฮ้ย!เอาน้องสาวคนสวยให้ไอ้หน้าหล่อสิว่ะ  (ถ้าขืนไม่คืนแฟนมันไป  แล้วถ้าเกิด  มันพาแม่ของน้องสาวคนนี้มา  มีหวังโดนตบเหมือนคราวก่อนอีก  ไม่คุ้มเลยวุ้ยแถมเสียโฉมอีกต่างหาก  หน้าหล่อๆแบบนี้ยิ่งหายากๆอยู่[หน้าคางคกล่ะสิ--‘] -  ไอ้ขี้เมา)”  พวกขี้ยากลัวแล้วรีบพยุงยัยนั่นมาให้ผม  แล้วรีบวิ่งกลับ  (เดี๋ยวนี้พวกขี้ยากลัวอะไรแปลกๆแฮะ- - ‘)
         พวกขี้ยาจากไปเหลือแต่เพียงร่างบางที่ผมพยุงอยู่  วิวาดูท่าทางไม่รู้เรื่องอะไรเลยแฮะ  ยัยนี่หลับไปตอนไหนก็ไม่รู้  ผมอุ้มเธอขึ้นไว้ในอ้อมแขน  ตัวก็หนักไม่ใช่น้อยๆด้วยนะเนี่ย 
         “เอาเหมือนเดิมอีกถ้วยค่ะ”  วิวาละเมอหาไอติม  ผมส่ายหัวแล้วยิ้มไปด้วย
         “เธอนี่กินจุจะ..อื้อ อำอะไออ๋องเออเอี้ย(ทำอะไรของเธอเนี่ย)”  จู่ๆวิวาก็ดึงคอของผมไปแล้วประทับริมฝีปากบางเบาๆ  แล้ววิวาทำเหมือนว่าเธอกำลังกินไอติมอยู่อย่างนั้นแหละ  กลายเป็นว่ายัยนี่กำลังรุกผมด้วยริมฝีปากอย่างนั้นเหรอ  ผมรู้สึกทำอะไรไม่ถูกเลย  ก็ยัยนี่ไม่ให้ผมได้ทันตั้งตัวเลยสักนิด  ถึงผมจะไม่ค่อยยุ่งกับผู้หญิงแต่ผมก็เป็นผู้ชายนะ  จะไม่ให้คิดอะไรได้ยังไง(อะไรที่ว่านี่หมายถึง?)
         “ทำไมเป็นรสกาแฟนะ  ฉันสั่งพาเฟ่ฟ์โกโก้นะคะ  แต่ไม่เป็นไร  อร่อยดี”พอถอนริมฝีปากออกวิวาก็พูดอย่างกับว่าตัวเองกินไอติมอยู่  แต่ตกลงวิวาไม่รู้เลยใช่มั้ยเนี่ย  ว่าเธอจูบผมอยู่
         ผมอุ้มเธอไปที่ร้านปรากฏว่า  ไดแล็กไม่อยู่แล้ว  ส่วนไอแพด  ไดแล็กก็คงเก็บไปแล้ว  ตอนผมออกมาเดินตามยัยนี่ผมก็ไม่ได้เอาไอแพดมาด้วยเลย  ผมอุ้มยัยนี่ขึ้นรถแล้วพากลับบ้าน
 
บรื้น~
เอี๊ยด ด~
 
          ผมขับรถมาถึงหน้าบ้านของวิวาแล้วกดกริ่งเรียกแม่ของวิวา  ไม่นานนักแม่ของยัยขี้เมาก็ออกมาที่หน้าบ้าน  ดูแม่ของวิวาจะตกใจมาก  รีบวิ่งออกมาแล้วมาปลุกลูกสาว  แต่ดูเหมือนปลุกเท่าไหร่ก็ปลุกไม่ตื่น 
          “คุณน้าครับ  เดี๋ยวให้ผมอุ้มวิวาไปไว้ในบ้านก็ได้นะครับ”  ผมรับอาสาอุ้มยัยขี้เมา
          “เอ่อ  ก็ได้ค่ะ”  แม่ของวิวาอนุญาต
           ผมอุ้มวิวาไปวางไว้ที่โซฟา  แล้วคุยกับแม่ของวิวาไปด้วย
         “ยัยวิวาไปกับคุณไดแล็กไม่ใช่เหรอคะ  แล้วตอนกลับทำไมถึงมากับคุณไดเล็คได้”  แม่ของวิวาถามอย่างสงสัย
          “คือว่า   ไดแล็กมีธุระน่ะครับ  ผมก็เลยอาสามาส่งเอง”  ผมตอบ
       “อ๋อ  เอ๊ะ!กลิ่นไอติมนี่นา  อย่าบอกนะคะว่าวิวาไปกินไอติมมา”
       “ครับ”
        “เฮ้อ…น้าจะทำยังไงดีนะ  ให้วิวาไม่กินไอติมอีก  ไหนๆก็ไหนๆแล้ว  น้าฝากให้คุณไดเล็คช่วยดูแลวิวาอีกแรงได้ไหมคะ  น้ารู้สึกไม่สบายใจเลยที่ลูกเป็นแบบนี้”
       “ครับ  ผมจะช่วยคุณน้าดูแลวิวาอีกแรง”
       “ขอบคุณมากนะคะ  คุณไดเล็ค  น้าก็เบาใจได้ระดับหนึ่งแล้ว”     
       “ครับ  เอ่อ…คุณน้าครับ  ไม่ต้องเรียกผมว่าคุณไดเล็คหรอกครับ  ผมว่า  เรียกผมว่า ‘ลูก’ก็ได้ครับ  มันจะได้ดูสนิทกันนะครับ”
       “เอาอย่างนั้นเลยเหรอจ้ะ”  ผมพยักหน้า
          “แม่ผมก็อยู่เมืองนอก  ไม่ค่อยได้เห็นหน้ากันเลย  ผมขอมีแม่อีกสักคนจะได้มั้ยครับ”  *o*(อ้อนวอนสุดๆ))
         “ก็ได้จ้ะ  ลูกก็ลูก”  แม่ของวิวาพยักหน้าแล้วยิ้มให้
         “ขอบคุณมากครับ  แม่ซ่อนกลิ่น”  ผมยิ้มแล้วกอดแม่ของวิวา
         ยัยวิวาคงจะตกใจแน่ๆ  เพราะผมได้เป็นลูกอีกคนของแม่ซ่อนกลิ่นแล้ว  พอพูดกับแม่ของวิวาเสร็จ  ผมก็ขอตัวกลับบ้าน(ที่อยู่ข้างๆ)
++ Pause  of  secret ++
 
วันต่อมา
 
             วันนี้เป็นวันหยุดที่แสนสบายที่สุดในโลกแต่ก็รู้สึกมึนหัวอยู่นิดหน่อย  แล้วที่นี่มันที่ไหนเนี่ย  เอ๊ะ!นี่มันห้องฉันนี่นา  แล้วฉันกลับบ้านมาได้ยังไง  ยังจำได้แต่ว่าไดแล็กพาไปเลี้ยงไอติมแล้วอยู่ดีๆโลกทั้งโลกก็หมุนติ้วๆ  ไม่รู้มนุษย์ต่างดาวบุกหรือเปล่า? (นางเอกเรื่องนี้เริ่มออกนอกโลกแล้วค่า..)  เฮ้ย!นี่เรามึนมากขนาดนี้เลยเหรอ  เหล้าก็ไม่ได้กินแล้วมันจะเมาได้ยังไงเนี่ย? 
 
ก๊องแก๊งๆ~
 
         แม่ทำไมทำกับข้าวเสียงดังจังเลย  เกิดอะไรขึ้นกับแม่หรือเปล่าเนี่ย?  ฉันตกใจรีบวิ่งลงจากบันไดไปข้างล่างทันที  ถ้าเกิดแม่เป็นอะไรขึ้นมาฉันจะทำยังไงดี  ไม่ใช่ๆ  มันไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดหรอก  มันต้องไม่ใช่!มันต้องไม่ช่าย!!!
       พอมาถึงห้องครัว  ฉันก็เห็นแม่กำลังหั่นผักอยู่  เฮ้อ…ค่อยยังชั่วหน่อยที่แม่ไม่ได้เป็นอะไร  ฉันเองนี่ก็คิดมากไปเรื่อย  แม่ต้องอยู่กับฉันอีกนานแสนนานสิ
         “นี่!เธอหลบหน่อยได้มั้ย  ขวางทางอยู่ได้”  จู่ๆก็มีเสียงทุ้มนุ่มมา ‘ตะโกน’ ที่ข้างหูของฉัน
         “เอ๊ะ!นะ…นายมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเนี่ย?”  ใช่แล้ว  เจ้าของเสียงนุ่มทุ้มนั่นก็คือเสียงของ  ‘ไดเล็ค’
      “ฉันมาช่วย‘คุณแม่’ทำกับข้าวน่ะ”  แล้วไดเล็คก็ยิ้มแบบมีเลศนัย
         “เมื่อกี๊นายเรียกแม่ของฉันว่าอะไรนะ!!!” 
         “คุณแม่”  เมื่อกี๊เขาพูดว่า คุณแม่ แอ้ๆๆๆ(เอคโค่)
         “ไม่ได้นะ  อย่ามาเรียกแม่ของฉันแบบนั้น  แม่ของฉันมีลูกคนเดียว  ก็คือ‘ฉัน’เท่านั้น”  ฉันตะคอกใส่ไดเล็คอย่างโมโห
         “แต่แม่ของเธออนุญาตให้ฉันเป็นลูกอีกคนหนึ่งของท่านได้”  ^_^ไดเล็คยิ้มอย่างภูมิใจ
         “นี่!อะไรทำให้นายมายุ่งกับฉันได้เนี่ย  เมื่อวันก่อนๆนายยังไล่ฉันออกจากบ้านของนายอยู่เลย”  ฉันถามสิ่งที่ข้องใจ
         “ก็…ไม่รู้สิ  สงสัยจะเป็นเพราะเรื่องเมื่อวาน”
       “เรื่องเมื่อวาน? แล้วมันเป็นอะไร??”  เมื่อวานฉันก็ไปกินไอติมกับไดแล็กนี่นา  จากนั้นก็หลับไป  ตื่นมาก็มาโผล่ที่บ้านแล้วนะ  ไม่เห็นจะมีอะไรแปลกหรือเกี่ยวข้องกับอีตานี่เลย  เอ๊ะ!เดี๋ยวนะ  ตอนฉันฝัน  มันก็ไม่มีอะไร  ฝันแต่ว่าได้กินไอติมรสกาแฟที่นุ่มลิ้นสุดๆแล้วก็รู้สึกเหมือนได้กินจริงๆ  นอกนั้นก็ไม่มีอะไรนี่นา
       “นี่เธอไม่รู้จริงๆน่ะเหรอ  ว่าเมื่อวานมันเกิดอะไรขึ้น”  อยู่ดีๆไดเล็คก็โน้มใบหน้าใสๆนั่นมาใกล้ๆ  นี่เขาไม่เกรงใจแม่ฉันที่อยู่ในครัวรึไงกันนะ
       “แล้วนายจะโน้มหน้าเข้ามาทำไมล่ะ  เกรงใจแม่ฉันบ้างสิ”  =>o<=  ทำไมหน้าของฉันมันร้อนผ่าวแบบนี้นะ
       “เฮ้อ…สงสัยเธอจะไม่รู้จริงๆแฮะ  ช่างมันเถอะ  ไปช่วย‘แม่ซ่อนกลิ่น’ทำกับข้าวดีกว่า”  เขาเลื่อนใบหน้าออกไปแล้วมาแกล้งฉันต่อ
         “ฉันบอกแล้วไงว่าห้ามนายเรียกแม่ของฉันว่าแม่  ไม่ได้ยินรึไง  นายอย่าปิดหูสิ”  ไดเล็คปิดหู  แต่ฉันก็ยังตะคอกไม่หยุด  จนแม่ต้องมาห้ามฉันให้หยุด  อะไรกันเนี่ย!แม่ได้ลูกชาย(จอมปลอม)ไม่ถึงวันเดียวก็ปกป้องกันขนาดนี้เลย  ฮึ่ย!ฉันน้อยใจแล้วนะ
 
เอี๊ยด!
         แล้วก็มีเสียงรถดังมาจากหน้าบ้าน  ฉันเลยรีบออกไปดูพบว่ามันเป็นรถเฟอร์รารี่ของพี่ลิฟ  ฉันเห็นพี่ลิฟเดินออกมาจากรถ  แล้วถือของอะไรสักอย่างมาด้วย  ฉันยิ้มต้อนรับพี่ลิฟแต่ในใจ  ฉันรู้สึกกระวนกระวาย  เรื่องที่ไดเล็คมาบ้านของฉัน  แล้วทำไมฉันต้องกลัวด้วย  ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับไดเล็คสักหน่อยนี่นา 
         “กู๊ดมอร์นิ่งค่ะ  พี่ลิฟ  ทำไมพี่ลิฟมาหาวิแต่เช้าเลยล่ะคะ” 
         “พี่อยากเห็นหน้าวิน่ะ^^  ขอโทษนะที่เมื่อวานพี่ไม่ได้มาส่งที่บ้าน  พอดีพี่ติดธุระน่ะ”  พี่ลิฟทำหน้ารู้สึกผิด
         “ไม่เป็นไรค่ะ  พี่ลิฟอย่าทำหน้าแบบนี้สิคะ  ไม่อย่างนั้นวิจะรู้สึกผิดไปด้วยนะ”  ฉันปลอบใจพี่ลิฟ
         “อืม  เกือบลืมไป  พี่เอาของมาฝากด้วย”  พี่ลิฟว่าพลางส่งของที่อยู่ในมือให้
         “ขอบคุณค่ะพี่ลิฟ  ผ้าพันคอน่ารักจังค่ะ  มีผ้าไหมด้วย  แม่ต้องชอบแน่ๆเลย” 
      “พี่เห็นวิชอบ  พี่ก็ดีใจ”  พี่ลิฟยิ้มให้ฉัน  ฉันเลยยิ้มตอบ
         “พี่ลิฟทานอะไรมารึยังคะ  ถ้ายัง  มากินพร้อมวิก็ได้นะคะ” 
         “อืม  ถ้าวิไม่รังเกียจพี่ทานข้าวเช้าด้วยนะ” 
      “แต่ฉันรังเกียจ”  อยู่ๆเสียงไดเล็คก็ดังขึ้น
         ฉันกับพี่ลิฟหันไปมองแขกที่ไม่ได้รับเชิญ  แล้วไดเล็คก็เดินมาทางฉันกับพี่ลิฟ  พอมาถึงก็โอบไหล่ฉัน  ต่อหน้าพี่ลิฟที่เป็นแฟนของฉัน  นี่มันจะมากเกินไปแล้วนะ  มาทำตัวเป็นเจ้าข้าวเจ้าของฉันได้ยังไง!!!พี่ลิฟมองที่ที่ไดเล็คโอบแล้วมองหน้าเขา  ดูท่าทางว่าเรื่องที่ฉันไม่อยากให้เกิดมันจะปะทุขึ้นแล้วสิเนี่ย!!!T0T

ขอบคุณทุกคนนะคะ
ที่แวะมาเยี่ยมและช่วยกันอ่าน
มาทักทายกันบ้างนะ
แล้วก็ช่วยติชมหรือวิจารณ์หน่อยนะคะ
รู้สึกว่าเรายังเขียนไม่ดีเท่าไรเลย
ช่วยเสนอแนะหรือชี้แนะด้วยนะคะ




 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 276 ท่าน