Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
secret Miracle เมืองแห่งความ(ไม่)ลับจับรักยัยแม่มดฝึกหัด 1
Cytherea
ที่นี่มันที่ไหน
2
19/09/2554 20:08:11
436
เนื้อเรื่อง
บทที่1
ที่นี่มันที่ไหน
ฮ้าวววว~ @[email protected]
                ฉันหาวอ้าปากหวอหลังจากที่สิ้นสุดการนอนกลางวันอันแสนสุข สวัสดีค่ะ ฉันชื่อวีนัสค่ะ อายุสิบแปดปี ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงปิดเทอมใหญ่ ก็เลยมีกิจกรรมในช่วงเที่ยงหลังการรับประทานข้าวเพิ่มขึ้นมานิดหน่อย(การนอนกลางวัน) ช่วงนี้ฉันอยู่บ้านคนเดียวค่ะ ฉันมีพี่ชายของฉันแต่ตอนนี้เขาไปอยู่กับเพื่อนได้ประมาณสองสามอาทิตย์แล้ว จะเรียกว่าทิ้งน้องในไส้ก็ว่าได้ =_= มีอย่างที่ไหนตั้งแต่ย้ายไปอยู่กับเพื่อน เมลล์ก็ไม่มี จดหมายก็ไม่เห็นสักฉบับ โทรศัพท์สายเงียบไปเลย โทรไปก็ปิดเครื่อง คิดแล้วน่าโมโหซะมัด =_=^^
                คอแห้งจัง ไปดื่มน้ำเย็นๆสักแก้วดีกว่า~
                ว่าแล้วฉันก็(พยายาม)ลืมตาเพื่อที่จะลุกไปเปิดตู้เย็น แต่จากการที่เพิ่งตื่นนอนตาจึงเปิดยาก นิดหน่อย โอ้ย! หิวน้ำทนไม่ไหวแล้ว คลำทางไปเลยละกัน =*= 
                ‘ฉับๆๆ’
                ฉันเดินตรงไปข้างหน้าตามความเคยชิน เพราะอยู่บ้านหลังนี้มาตั้งแต่ประถมทำไมจะจำไม่ได้ละว่าตู้เย็นอยู่ตำแหน่งไหนของบ้าน เอาละน้ำหวานของวีจ๋า วีกำลังไปหาแล้วนะจ๊ะ~ ว่าแล้วฉันก็เอื้อมมือไป         เปิดตู้เย็น......
                ‘ฟึบ!’
                แต่สิ่งที่สัมผัสได้คือความว่างเปล่า เอ๊ะ! ไม่น่าจะผิดตำแหน่งนะ ถ้าไม่อยู่ตรงนี้ก็อยู่ข้างๆละหว่า =_= ว่าแล้วฉันก็เลื่อนมือไปคลำด้านซ้ายของตัวเอง เฮ้อ! ตาก็เปิดไม่ได้ ชีวิตรันทด =_=
                ‘เพล้ง!’
                หว่า~ ฉันเผลอปัดมือไปโดนแก้วที่วางอยู่บน.......เอ๊ะ! บ้านฉันไม่มีตู้อยู่ที่ห้องนอนนี่ แล้วมันมาได้ไงอ่า =_=?
                “นี่เธอ! ทำอะไรของเธอนะ ทำแก้วสารพัดอย่างของฉันแตกได้ยังไงกัน!”จู่ๆก็ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มมาจากด้านข้าง ทำให้ฉันตกใจลืมตาโพล่งทันที ภาพแรกที่เห็นคือชายหนุ่มที่อายุน่าจะมากกว่าฉันสองปี ยืนกอดอกมองฉันอย่างไม่พอใจอยู่ ละ.....หล่อ ลากกก =[]=
                “นี่นายเข้ามาในห้องฉันได้ยังไง ยะ....อย่าบอกนะว่า ขโมย ขโมยเรอะ! o_O!”
                “จะบ้าเหรอ! นี่ไม่ช่ห้องเธอสักหน่อย แหกตาดูสิยัยเบ๊อะ! =_=++”
                “ฮ่าๆๆๆ นายนั้นแหละบ้า นี่มันห้องฉันชัดๆ ห้องนอนฉันนะสีชมพูน่ารักอย่างนี้งะ.......ไหงเป็นสีน้ำเงินอ่ะ =_=?”
                ฉันหันไปมองรอบๆห้องอย่างงๆ ห้องของฉันสีชมพู น่ารักๆ มีตุ๊กตาคิตตี้อยู่บนเตียง มีโต๊ะเขียนหนังสืออยู่ฝั่งซ้าย มีโน้ตบุ๊คตั้งอยู่บนหัวเตียง มีรูปจางกึนซอกอยู่บนผ้าปูที่นอน แต่นี้มัน ไม่ช่ายยย ><
                “ก็บอกแล้ว ว่านี่คือห้องฉัน ยัยเบ๊อะ! =_=”
                “พาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้นะ =[]=”
                “เธอยังกลับไม่ได้ เพราะเธอต้องอยู่กับฉันเป็นเวลาที่กำหนด =_=”
                “นายจะบ้าเรอะ นี่ไม่ใช่ซีรี่ย์เกาหลีนะ ฉันจะกลับบ้าน ฉันเดินกลับเองก็ได้ =^=”
                “เชิญตามสบาย ถ้าเธอรู้จักเส้นทางของเมืองนี้อ่ะนะ”
                “ฉันรู้จักหมดแหละ เส้นทางในกรุงเทพอ่ะ อย่ามาดูถูกฉันซะให้ยาก”ว่าแล้วฉันก็เดินผ่านเขาไปโดยที่ไม่ลืมชนไหล่เขาอย่างแรง แอบสะใจนิดๆ ><
                “ถ้าเธอคิดว่าเธอสามารถยืนบนก้อนเมฆได้น่ะนะ”จู่ๆเสียงของเขาก็ไล่หลังมา เมื่อกี้ว่าไงนะ o_O? อะไรก้อนๆนะ =_=?
                “เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ ไม่เห็นจะรู้เรื่องเลย ช่วงนี้หมอกลงเหรอ ถึงได้มีก้อนเมฆ.......วะ เหวอๆๆ! O_O!”ฉันยังพูดไม่จบประโยคร่างของฉันก็เซเหมือนกำลังจะพลัดตกจะหน้าผาเลย รู้สึกแปลกใจมากว่าทำไมเมื่อพ้นจากบ้านของเขาแล้วถึง......ไม่มีพื้น!และฉันก็กำลังจะตก! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ ช่วยฉันที ><
                ‘หมับ’
                จู่ๆก็มีมืออุ่นๆยื่นมาจับแขนของฉันเอาไว้ แล้วมือนั้นก็ดึงร่างฉันให้ขึ้นมายืนได้อีกครั้ง เฮ้อ โล่งอก =3= นึกว่าจะได้ลงไปนอนชักดิ้นชักงอข้างล่างแล้วซะอีก =_=
 เมื่อฉันยืนขึ้นได้อีกครั้งฉันจึงรีบมองดูรอบๆสภาพของเมืองนี้ เฮ้ย! นะ....นี่มันอะไรกันเนี่ย! แทนที่จะเป็นพื้นกลับเป็นก้อนเมฆ ผู้คนที่เดินผ่านไปผ่านมา ไมสิ ต้องเรียกว่า ขี่ไม้กวาดผ่านไปผ่านมา! แต่งตัวก็เหมือนกับพ่อมดแม่มด บ้านก็ลอยได้ ที่นี่มันที่ไหนกัน!
                “นาย! ที่นี่มันที่ไหนกันแน่! นายพาฉันมาที่นี่ทำไม พาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้นะ!”
“ก็บอกว่าไม่ได้ เธอต้องอยู่กับฉันภายในเวลาที่กำหนด ต้องให้พูดอีกกี่ครั้งเธอถึงจะเข้าใจ =_=”
“ถึงนายจะพูดกี่ครั้ง ฉันก็ไม่เข้าใจ จนกว่านายจะบอกว่านายพาฉันมาที่นี่ทำไม”
เมื่อฉันพูดออกไปอย่างนั้น เขาจึงปล่อยมือออกจากมือฉัน ลืมไปเลยว่าเขาจับมือฉันอยู่ จากนั้นก็กลับเข้าไปในบ้าน ทิ้งให้ฉันยืนงงอยู่คนเดียว =_=? สักพักเขาก็กลับมาพร้อมกับสิ่งของในมือ ที่ทำให้ฉันประหลาดใจเอามากๆ
“ไม้กวาด =_=? นายเอามากวาดพื้นทำไมตอนนี้อ่ะ”
“ยัยโง่! ฉันไม่ได้เอามากวาดพื้น แต่ฉันจะใช้เจ้านี่พาเธอไปรายงานตัวกับโรงเรียนวิชาร์ด เร็วเข้า!”
จากนั้นเขาก็ขึ้นขี่ไม้กวาด แล้วก็หันมามองฉันเหมือนกำลังรอให้ฉันขึ้นไปนั่งหลังเขา นี่ตกลงว่าฉันต้องขี่ไม้กวาดเหมือนในหนังนะเหรอ แล้วไอ้โรงเรียนที่ว่ามันคืออะไรกัน นี่ฉันงงหมดแล้วนะ =_=?
“จะยืนงงอีกนานไหม รีบขึ้นมาเร็ว =_=”
“เดี๋ยวสิ ฉันกำลังงง =_=?”
“ไม่มีเวลามางงแล้ว รีบขึ้นเร็วเข้าก่อนที่เธอจะโดนสละสิทธิ์!”จากนั้นเข้าก็กระชากตัวฉันให้ขึ้นไปนั่งบนไม้กวาดได้สำเร็จ ระ....แรงเยอะมาก!
“ดะ....เดี๋ยวสิ นายต้องอธิบายให้ฉันเข้าใจนะ!”
“ไม่มีเวลาแล้ว! จับให้แน่นๆนะ ถ้าตกลงไป ฉันขี้เกียจไปโต้เถียงกับยมบาลในนรกนะ”
“นายพูดอะไรนะ ยมบาลอะไรกะ........ว้าย!!!!”ฉันยังพูดไม่ทันขาดคำ เขาก็ลงมือขับไม้กวาดออกไปอย่างรวดเร็ว ฉันที่ยังไม่ทันตั้งตัวอะไรจึงกรี๊ดออกมาเสียงดัง
“กรี๊ดดดดดดด!!!!!!!”ฉันร้องสุดเสียงเพราะมันทั้งหวาดเสียวและรวดเร็วมาก อยากจะบอกว่าขนาดเครื่องบินขึ้นครั้งเดียวก็เข็ดไปตลอดชีวิตเลยอ่ะ แล้วนี่เป็นไม้กวาด ฉันคงไม่กล้ากวาดพื้นเป็นสักพักใหญ่ๆแน่เลย T^T
“แค่นี้ก็ทำเป็นกรี๊ดปรอทแตก ปอดจริงๆเลยนะเธอ =_=”เขาเริ่มชะลอความเร็วลง แต่จากการที่ความเร็วยังค้างคาอยู่ในหัวฉัน ทำให้สมองเริ่มหมุน และในที่สุดฉันก็เกิดอาการ....
“อะ....อุ๊บ!”
“เป็นอะไรของเธอยัยโง่ เฮ้! ยะ....อย่าบอกนะว่าเธอจะ.....”
 “อุ แหวะ!!!!!”ในที่สุดฉันก็ทนแรงดันไว้ไม่ไหว จึงอ้วกออกมาใส่เสื้อนายนั้นเต็มๆ =_=
“เฮ้ย! ยัยเบ๊อะ กล้าดียังไงมาอ้วกใส่เสื้อของฉันเนี่ย ห๊ะ!!”เขาตะคอกออกมาเสียงดัง ทำให้คนในละแวกนั้นเริ่มหันมามอง อย่าโวยวายนักสิ ฉันอาย >///<
“ฉะ.....ฉันขอโทษ อุแหวะ!!!!”ฉันที่ยังไม่ทันจะขอโทษนายนั้นเสร็จ มันก็ออกมาอีกเซ็ดหนึ่งแล้ว แล้วอย่างนี้ฉันจะเอาหน้าไปไว้ที่นั้นก้านนน ( TOT)
“เฮ้ย! รอบเดียวยังไม่พออีกเรอะ!! คราวนี้เธอตายแน่!!”นายนั่นหน้าเริ่มขึ้นสีแล้วอ่ะ จะทำไงดี จะลงหนีตอนนี่ฉันก็ตกลงไปพอดี ถ้าขืนยังอยู่ หมอนั่นได้ฆ่าฉันตายแน่ ใครก็ได้ช่วยด้วย! TOT
“เกิดอะไรกันขึ้น! แอะอะโวยวายที่หน้าโรงเรียนของฉันได้ยังไงกัน!”ก่อนที่นายนั่นจะฆ่าฉัน ก็มีหญิงอายุประมาณห้าสิบหกสิบ เดินออกมาจากประตูรั่วโรงเรียน ฉันเพิ่งสังเกตนะว่าถึงโรงเรียนแล้วอ่ะ =_=
“สะ....สวัสดีครับ มาดามลิน”นายนั่นหันไปทำความเคารพกับมาดามลิน อย่างนอบน้อม
“โอ๊ะ! เธอเองเหรอเจลเทิน วันนี้เอานักเรียนมารายงานตัวใช่ไหม แล้วทำไมเสื้อเธอถึงเป็นอย่างนั้นล่ะ?”ว่าแล้วมาดามลินก็ชี้ไปที่เสื้อของนายนั่นที่เลอะอ้วกของฉันเอง =_=
“เอ่อ พอดีว่านักเรียนที่จะมารายงานตัวเมาไม้กวาดนิดหน่อยนะครับ ไหนๆมาดามลินก็มาแล้ว ผมขอฝากยัยนี่หน่อยนะครับ เดี๋ยวผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป็ปนึงนะครับ”
“เชิญเลยจ๊ะ เชิญเลย เดี๋ยวฉันพานักเรียนของเธอไปรายงานตัวกับฉันเลยละกัน”
“ครับ ขอบคุณมากครับ........เอานี่เอกสารของเธอ เดี๋ยวเธอเอาไปยื่นกับมาดามลินนะ”ประโยคหลังเขาหันมาพูดกับฉันจากนั้นเขาก็ยื่นซองที่มีลวดลายประหลาดๆมาให้ฉัน ฉันก็รับไว้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“ลงมาจากไม้กวาดสิจ๊ะแม่หนู เดี๋ยวเจลเทินจะได้เอาไปจอดไว้”มาดามลินหันมาพูดกับฉัน ละ...ลงเหรอ อยากจะบอกว่าฉันลงไม่ได้ T^T
“เอ่อ.....คือว่า นะ...หนู”
“อ๋อ! ฉันรู้แล้วละจ๊ะ เธอคงจะเพิ่งเป็นแม่มดใช่ไหมล่ะจ๊ะ โธ่ มาสิจ๊ะ จับมือฉันเอาไว้ เดี๋ยวฉันจะพาเธอเดินเอง”ว่าแล้วมาดามลินก็ยื่นมือมา ฉันหันไปมองหมอนั่น หมอนั่นก็สงสายตาประมาณว่า ‘ยื่นมือไปเหอะ เขาไม่กัดเธอหรอกน่า’ ประมาณนี่ =_= ฉันจึงยื่นมือไปจับมือเขาไว้
“ดีมากจ๊ะ หลังจากนั้นก็ค่อยๆลงมาจากไม้กวาดนะ ทำใจให้สบาย คิดว่ากำลังเดินอยู่บนดิน” ฉันทำตามที่มาดามลินสั่ง ค่อยๆก้าวลงมา แต่เมื่อฉันเอาเท้าแตะก้อนเมฆแล้ว กลับยื่นไม่ได้ พูดง่ายๆคือฉันจะตก!
“วะ....ว้าย!”
“อย่าตื่นสิจ๊ะ หนูลงหลับตาแล้วคิดว่ามันคือพื้นดิน ลงดูสิจ๊ะ”ฉันทำตามที่มาดามสั่ง มันคือพื้นดิน มันคือพื้นดิน มันคือพื้อดิน!
‘ตึก!’
ทะ...ทำได้แล้ว!
“นะ....หนูทำได้แล้ว เดินได้แล้ว”
“ดีมากจ๊ะ ถ้างั้นเดินตามฉันมาเลย”
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สนุกมากค่ะ 
จากคุณ hapless/(hapless) อัพเดตเมื่อ 26/11/2554 17:00:02
ความคิดเห็นที่ 2

สนุกดีค่ะ
ชอบมาก

จากคุณ OppaKevin/(OppaKevin) อัพเดตเมื่อ 07/10/2554 14:13:13
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 202 ท่าน