Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Twin Mine คู่แฝดหล่อร้าย(กาจ)มัดใจยัยตัวดี ZZอัพตอนที่11 ในรอบเดือนค่าZZ
MonoMize
บทที่ 3...เป็นเพื่อนกับคาสโนว่า!
5
19/09/2554 16:34:25
636
เนื้อเรื่อง

 3
เป็นเพื่อนกับคาสโนว่า!

 

    ในที่สุดพวกเพื่อนๆก็เลิกเคารพธงชาติ  แล้วระหว่างที่นักเรียนแยกย้ายกันเข้าห้องเรียน  ก็มีนักเรียนหญิงมาแอบดูไดเล็คในห้องเรียนด้วย  แต่ดูเหมือนนักเรียนหญิงพวกนั้นจะไม่สนใจฉันเลย  แต่ก็ดีแล้วฉันจะได้ไม่ถูกพวกแอนตี้แฟนรุมทึ้งเอา  ฉันรู้สึกกลัวขึ้นมาทันทีเมื่อเพื่อนๆเข้ามาในห้อง  คนที่เข้ามาคนแรกคือยัยแนท  ตามด้วยยัยแนน  ยัยสองคนนั้นตะลึงทันทีเมื่อเห็นฉันอยู่ในห้องกับไดเล็ค  พอหายตะลึงยัยสองตัว  เอ๊ย!  สองคนนั้นก็วิ่งกรูกันมาที่โต๊ะฉัน  แล้วกระซิบระรัวถามทันที
         “เฮ้ย!ทำไมแกไม่ไปเข้าแถววะ”  ยัยแนทกระซิบหูข้างซ้าย
         “แล้วทำไมแกมานั่งอยู่ในห้องกับสุดที่รักฉันได้อ่ะ”  ยัยแนนกระซิบหูข้างขวา
         “ปกติแกจะมาโรงเรียนเช้าจะตาย  วันนี้  เมื่อตอนเช้า  ทำไมฉันไม่เห็นแกเลย”  ยัยแนท
         “หรือแกไปรอตามจีบสุดที่รักของฉัน!!!”  ยัยแนน
         “ไม่ตอบอย่างนี้หรือว่าแกไปตามจีบที่รักของฉันด้วย!!!”  ยัยแนท
         “โว้ย!พวกแกถามรัวแบบนี้  ฉันจะตอบได้ยังไงเล่า!”  ฉันตะคอกใส่ยัยสองตัวนั่น  ทำให้เพื่อนทั้งห้องและไดเล็ค  รวมทั้งไดแล็กที่กำลังเข้ามาในห้องถึงกับชะงักแล้วมองมาที่ฉันเป็นจุดเดียว  พอฉันรู้ตัวว่าทำอะไรให้ผิดปกติ  ฉันก็ยิ้มให้ทุกคนแล้วหัวเราะคนเดียว  “แหะๆ  โทษทีทุกคน ”  ฉันพูดขอโทษ  แล้วทุกคนก็กลับไปทำสิ่งที่ทำเมื่อกี๊เหมือนเดิม  “ส่วนพวกเธอสองคน  ถามมาใหม่ฉันจะตอบทีละคำถาม  ห้ามแย่งกันถามนะ”  ฉันพูดพลางชี้หน้ายัยสองคนนั้น ว่าแล้วยัยแนทก็ชิงถามก่อน
         “ทำไมแกมาอยู่ห้องกับไดเล็คสองต่อสองได้วะ”  ยัยแนทถามพลางขมวดคิ้ว
         “คือว่า…วันนี้  ฉันตื่นสายน่ะ  ตอนแรกก็ว่าจะไปเข้าแถวนั่นแหละ  แต่ไปไม่ทัน  เพลงเคารพธงชาติดังขึ้นซะก่อน  ฉันเลยเปลี่ยนใจมานั่งอยู่ห้องแทน”  ฉันโกหกยัยสองคนนิดหน่อย
         “ที่แกเปลี่ยนใจ  เพราะอยากอยู่กับไดเล็คใช่ป่ะ  นี่!ฉันบอกแกแล้วนะว่าอย่ามาแย่งไดเล็คของฉันน่ะ  คนนี้ฉันจองนะ!!!”  ยัยแนนว่า
         “จะบ้าเหรอ!คนอย่างฉันเนี่ยนะ  จะอยากอยู่กับอีตาไดเล็คสองต่อสอง”  ยัยสองคนพยักหน้าอย่างหาเรื่อง  แต่รู้สึกว่าฉันจะพูดดังเกินไป  จนคนที่ถูกพูดถึงได้ยินแล้วหันหน้ามา  ดูเขาจะขมวดคิ้วด้วยนะ  “ไม่มีทางหรอก  คนอย่างฉันไม่มีทางอยากจะอยู่กับอีตาไดเล็คสองต่อสองแน่นอน”  ฉันทำสีหน้าจริงจัง
         “ถ้าไม่มีอะไรก็แล้วไป”  ยัยแนนว่าพลางถอนหายใจ
         ถามฉันเสร็จแล้ว ยัยเพื่อนสองคนของฉันก็ไปให้ความสนใจสองแฝดนั่นต่อ เฮ้อ จะมีสักวันมั้ยนะที่เพื่อนของฉันจะกลับมาเป็นคนเหมือนเดิม- -‘(แล้วตอนนี้เป็นอะไรอยู่เนี่ย?)
 
ติ๊งต่องๆ~
 
         ในที่สุดก็เลิกเรียนสักที  เวลาที่ฉันรอคอยมานานแสนนาน  ทำไมฉันถึงรอน่ะเหรอ  ก็เหมือนกับทุกวันนะตรงที่มีพวกสาวๆกรี๊ดทุกชั่วโมง  แต่มันหนักก็ตรงที่ว่า  ตอนที่อาจารย์ให้แนะนำตัวเป็นภาษาฝรั่งเศสนั่นน่ะสิซึ่งฉันก็เก่งภาษานี้อยู่แล้ว  ทุกคนคงคิดว่ามันก็ไม่ได้พิเศษอะไรแต่ที่ฉันกำลังจะบอกก็คือ อาจารย์รู้มาว่าฝาแฝดทั้งสองคนที่ย้ายเข้ามาก็เก่งหรือเรียกได้ว่า  พูดภาษานี้ได้คล่องมาก  อาจารย์เลยไม่ให้ไดเล็คและไดแล็กสอบแต่ให้เป็นคนตั้งคำถามคนที่มาแนะนำตัวแล้วให้ถามเรื่องอะไรก็ได้  ถ้าใครตอบคำถามของไดเล็คหรือไดแล็กไม่ได้จะไม่ได้สักคะแนนเดียว(โหด!) 
         ตอนที่ฉันแนะนำตัวเสร็จก็ถึงเวลาที่ทั้งสองแฝดจะต้องถาม  ไดแล็กก็ถามว่า
         ‘คุณมีแฟนหรือยัง’(ฝรั่งเศส)ไดแล็ก
         ‘มีแล้วค่ะ’(ฝรั่งเศส)ฉัน
         ตอนแรกฉันก็อึ้งกับคำถามที่ไดแล็กถามอยู่นะ  เป็นถึงหนุ่มฮอตมาพูดแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย  ดีนะที่พวกผู้หญิงไม่มีใครเก่งภาษาฝรั่งเศส  ไม่งั้น  ป่านนี้ฉันคงโดนฆ่าตายไปแล้วแน่ๆแล้วในที่สุดก็ถึงเวลาที่ไดเล็คถาม
         ‘คุณช่วยบอกรักผมได้หรือไม่’(ฝรั่งเศส)ไดเล็ค
         ‘-o-’ ฉันอึ้งอย่างถึงที่สุด
         ‘หรือว่า  คุณทำไม่ได้’(ฝรั่งเศส)ไดเล็คยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปาก
         ‘…’เอ๊ะ!ทำไมเขาไม่ถามคำถามนี้กับผู้หญิงคนอื่นนะ
         ‘คุณพูดไม่ได้จริงๆเหรอ’(ฝรั่งเศส)ไดเล็คเย้ยฉันไม่หยุด
         ‘ฉัน…’(ฝรั่งเศส)ทำไมอีตานี่ต้องให้ฉันบอกรักเขาทั้งๆที่ฉันไม่ได้รักเขาด้วยนะ  ฉันตั้งใจว่าอยากจะบอกรักกับคนที่ฉันรักจริงๆเท่านั้น  จริงสิ!อาจารย์อาจจะช่วยเราได้
         ฉันหันหน้าไปทางอาจารย์  แต่อาจารย์ยิ้มให้แล้วเชียร์ให้ฉันบอกรักเขา  ฮือๆTTดูสิ  แม้แต่อาจารย์ก็ยังไม่ช่วยฉันเลย  ฉันหันหน้าไปทางไดแล็กแต่ไดแล็กยักไหล่แล้วยิ้มให้เป็นเชิงว่า  ฉันคงช่วยอะไรเธอไม่ได้นะ  …เอาก็เอาวะ  เป็นไงเป็นกัน
         ‘ฉันรักนาย!  พอใจยัง!’(ฝรั่งเศส)ฉันพูดเหมือนหาเรื่อง
         ‘เธอยอมรับมาเถอะ  ว่าเธอพูดไม่เป็น’(ฝรั่งเศส)ไดเล็ค
         ‘…’ควันเริ่มจะออกหูฉันแล้วนะ  หมั่นไส้ชะมัด
         ‘แล้วจะให้ฉันพูดยังไง’(ฝรั่งเศส)ฉันยังคงใช้ภาษาที่ทุกคนไม่เข้าใจ
         ‘เธอต้องพูดว่ารักฉันด้วยถ้อยคำหวานๆแล้วทำหน้าให้เหมือนสารภาพรักกับฉัน  ทำเหมือนฉันเป็นคนที่เธอรักจริงๆ’(ฝรั่งเศส)ไดเล็ค
         ‘ฉันระ…’(ฝรั่งเศส)ฉันส่ายหัวแล้วกลับไปนั่งที่ทันที  นักเรียนทุกคนมองฉันอย่างอึ้งๆว่า  ฉันเป็นคนที่เก่งภาษาฝรั่งเศสอย่างกับเป็นเจ้าของภาษาเองแต่ทำไมพอมาเจอคำถามของไดเล็คเข้าถึงตอบไม่ได้  ตั้งแต่คาบนั้นเป็นต้นมาทุกคนมองฉันอย่างตะลึงตลอด  โปรดอย่ามองฉันเป็นผู้ต้องสงสัยอย่างนั้นสิ!
         แต่ยังไงเหตุการณ์นั้นก็ผ่านมาแล้ว  อย่าไปคิดมากดีกว่า  ว่าแต่ฉันคิดเพลินจนปั่นจักรยานตัวเองมาถึงบ้านเลยเหรอเนี่ย  โอ้!มหัศจรรย์จริงๆ*o*  ฉันคิดมากจนปัญญาอ่อนไปแล้วเหรอเนี่ย!
         “โดนคำถามไดเล็คก็ช็อกนานเหมือนกันนะเรา”  อยู่ๆรถเปิดประทุนสีน้ำเงินก็ขับเคลื่อนมาที่หน้าบ้านฉันตามด้วยเสียงของ‘ไดแล็ก’
         “ฉันไม่ได้ช็อกสักหน่อย  แล้วนายเอารถใครมาน่ะ  ฉันเห็นเมื่อเช้านายยังให้คนขับรถไปส่งที่โรงเรียนอยู่เลยนี่นา” ฉันถามอย่างสงสัย
         “อ๋อ  รถของฉันพึ่งถูกส่งมาเมื่อกี๊นี้น่ะเลยว่าจะลองเครื่องดูสักหน่อย  อืม  ไปกินไอติมด้วยกันมั้ย  เดี๋ยวฉันเลี้ยงเอง” คนรวยนี่มันดีอย่างนี้นี่เอง  แต่ว่าเมื่อกี๊ไดแล็กบอกว่าจะเลี้ยงไอติมเหรอ  อุ้ย!ของฟรี  น่าสนใจแฮะ
         “ไอติมเหรอ  เดี๋ยวฉันขออนุญาตแม่ก่อนนะ”  พูดจบฉันก็เตรียมตัวจะวิ่งเข้าไปในบ้านเพื่อขออนุญาตแม่แต่ไดแล็กลงมาจากรถตอนไหนไม่รู้คว้าข้อมือฉันไว้แล้วดึงฉันขึ้นรถทันที
         “ไม่เป็นไร  เธอเอาเบอร์แม่เธอมาสิ  เดี๋ยวฉันขออนุญาตให้”  พอฉันกำลังเอาโทรศัพท์ออกมา  เขาก็เหยียบคันเร่งทันที  จะรีบไปไหนเนี่ย!โทรศัพท์ของฉันเกือบปลิวไปกับลมแน่ะ
 
ร้าน  KPU Ice-cream
 
         เมื่อมาถึงไดแล็กก็พาฉันมานั่งในร้าน  แอร์เย็นฉ่ำและสงบทำให้ร้านเหมาะกับการพักผ่อนมาก  ฉันชักจะชอบร้านนี้แล้วสิ  ร้านไอติมร้านนี้  ฉันไม่เคยมาน่ะเพราะมันอยู่ห่างจากบ้านฉันเกือบ  40 กิโลเมตร  ร้านที่ฉันเม้าส์กับยัยแนทและยัยแนนก็เป็นร้านกาแฟแถวๆบ้าน  ไม่ได้ออกมาไกลขนาดนี้
         แล้วสาวเสิร์ฟก็มารับออร์เดอร์ที่โต๊ะ  ฉันรับเมนูมาแล้วสั่งแต่ก็ต้องตกใจสุดๆ  เพราะ…
         “โกโก้พาเฟ่ฟ์แล้วก็บราวนี่ชะ..อ๊ะ..ปะ..เปปเป้!”  ฉันตกใจเพราะเจอยัยเปปเป้ยืนรอฉันสั่งเมนูอยู่  ยัยเปปเป้ต้องสงสัยแน่ๆว่าฉันมากับไดแล็กได้ยังไง  ถ้ายัยเปปเป้ไปบอกผู้หญิงในโรงเรียนมีหวังฉัน โดนเฉดหัวไล่ออกแน่ๆ
         “อ๋อ  เธอคือคนที่เป็นแฟนกับพี่ลิฟนี่เอง  แล้วเธอทำไมถึงมากับไดแล็กได้ล่ะเนี่ย?”  ฉันมองหน้าไดแล็กเพื่อขอตัวช่วย  เขาเลยยิ้มๆแล้วตอบแทนฉัน
         “ฉันเป็นคนชวนวิมาเองแหละ  เธอคงไม่มีปัญหาอะไรหรอกเนอะ  คนสวย”ไดแล็กตอบแล้วส่งยิ้มละลายใจไปให้ยัยเปปเป้ 
 
กรุ๊งกริ๊งๆ~
 
         แล้วก็มีอีกคนเข้ามาในร้าน  ยัยเปปเป้มองไปที่ประตูทางเข้าก็ยิ้มแล้วเปลี่ยนไปรับออร์เดอร์อีกโต๊ะ  ฉันมองคนที่เดินเข้ามาในร้านล่าสุดก็เห็น  ‘ไดเล็ค’  นั่งที่โต๊ะฝั่งตรงข้ามกับโต๊ะฉัน
         “ไอศกรีมแอลม่อนคอฟฟี่  อย่างเดียวก็แล้วกัน”  พอไดเล็คสั่งเสร็จก็เล่นไอแพดรอ
         อิจฉาพวกนี้จริงๆบ้านรวยเว่อร์  รวยไม่แบ่งปันใครจริงๆ  แล้วจู่ๆไดแล็กก็ยื่นมือออกมา  อีตาไดแล็กคิดจะทำอะไรอีกเนี่ย?
         “เอามาสิ”  ไดแล็กยังคงยื่นมือมา
         “อะไร”  ฉันงง?
         “ก็เบอร์แม่เธอไง  บอกมาก็ได้ว่าแม่เธอเบอร์อะไร…  ยังมาทำหน้างงอีก  เดี๋ยวฉันจะขออนุญาตแม่เธอให้ไง  รีบบอกมาสิ”  ฉันก็นึกว่าขออะไร
         “08x-xxxxxxx”  ฉันบอกเบอร์แม่ไป  แล้วไดแล็กก็กดเบอร์โทรหา  ฉันมองไปทางไดเล็คแล้วมองไปที่ยัยเปปเป้  ยัยเปปเป้ยิ้มให้ไดเล็คตลอด  หรือว่าที่ยัยนี่เลิกกับแฟนก็เพื่อตามจีบไดเล็ค  ยัยนี่ร้ายจริงๆ
         “ร้ายจริงๆ”  ฉันพูดออกมาเบาๆ  ก็มันอึดอัดนี่ที่จะพูดในใจ
         “มองไดเล็คอยู่เหรอ  ฉันก็นึกว่าเธอจะรักเดียวใจเดียวซะอีก  เฮ้อ~ฉันดูคนผิดเหรอเนี่ย  แย่จริงๆ”  ไดแล็กส่ายหัว
         “เปล่านะ  ฉันไม่ได้มองเขาสักหน่อย  ยังไงฉันก็มีแฟนแล้วนะ  ฉันไม่มีทางคิดนอกใจพี่ลิฟหรอกน่า”  ฉันตอบออกไปแต่ไม่ได้แก้ตัวนะ!
         “ถ้าไม่คิดอะไรก็แล้วไป  ถ้าฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรล่ะก็  เธอโดนดีแน่”  ไดแล็กยิ้มแบบมีเลศนัย  ฉันรู้สึกกลัวการยิ้มแบบนี้จริงๆ
         “นี่!อย่ามัวแต่มาจับผิดฉันหน่อยเลย  แล้วนายล่ะ  สาวๆคงเยอะน่าดูเลยล่ะสิ  แล้วนายหาวิธีสับรางยังไงล่ะจ้ะ”  ฉันถามแล้วยิ้มอย่างกวนๆ
         “ฉันมีวิธีของฉันก็แล้วกัน  หรือเธอสนใจอยากจะมาสมัครเป็นสาวในสต๊อกของฉันบ้างมั้ยล่ะ  ฉันยินดีต้อนรับเธอเสมอนะ”  ไดแล็กทำเจ้าชู้ใส่ฉัน
         “ไม่คิดที่จะสนใจเลยล่ะ  ขอโทษด้วยนะคะคุณชายขา~”  ฉันทำเสียงอ่อนเสียงหวานหยอกเล่นกับไดแล็ก  แล้วหัวเราะไปด้วย
         “งั้นฉันขอสมัครเป็นผู้ชายในสต๊อกของเธอได้มั้ยล่ะ”  ไดแล็กแกล้งกลับบ้าง  อีตานี่ร้ายไม่ต่างกับยัยเปปเป้เลย
         “นายนี่แกล้งฉันแรงจริงๆ  ฉันรักเดียวใจเดียวยะไม่ต้องแกล้งฉันแล้ว  นายเนี่ยชักจะบ้าไปใหญ่แล้วนะ”  ฉันหัวเราะแล้วยุติการแกล้งกันครั้งนี้  แต่ดูเหมือนจะยังไม่ยอมจบ
         “ฉันว่า  ฉันคุยกับเธอแล้วสนุกดีนะ  งั้นฉันต้องชวนเธอมาคุยด้วยกันบ่อยๆซะแล้ว” 
         “แล้วทำไมนายไม่ไปชวนหญิงในสต๊อกของนายล่ะ  มาชวนฉันทำไม”  ฉันถาม
         “ถ้าฉันชวนผู้หญิงสวยๆพวกนั้น  ฉันก็ต้องพูดแต่คำที่หวานๆ  แต่คุยกับเธอแล้วฉันว่าคุยแบบสบายๆไม่ต้องหามุขจีบให้สิ้นเปลือง  ฉันคุยกับเธอแล้วสบายใจมากกว่าคุยกับผู้หญิงพวกนั้นซะอีก  อืม…ถ้าอย่างนั้นเรามาเป็นเพื่อนกันได้มั้ย”  ไดแล็กถามแล้วทำสายตาจริงจัง
         “ให้ฉันเป็นเพื่อนกับคาสโนว่าอย่างนายน่ะเหรอ”  ฉันถามกลับไปเพื่อความแน่ใจ
         “ใช่  หรือว่าเธออยากเป็นอย่างอื่นล่ะ”  หน็อย!อีตานี่เล่นหยอดกันทุกเม็ดเลยแฮะ
         “อืม  ก็ได้  แต่อย่าทำให้ฉันซวยเพราะผู้หญิงในสต๊อกของนายล่ะ”
      “รับทราบครับ”  >o<Y(ชูสองนิ้ว)
      “ฮ่าๆ  ฉันชอบนายจริงๆ”  ฉันหัวเราะไปด้วยอย่างถูกใจ  ก็ใครจะมารับทราบโดยการชูสองนิ้วแอ๊บแบ๊วแบบนี้ 
      “ไม่ต้องชอบหรอก  รักเลยดีกว่า”  นั่นไงหยอดอีกแล้ว
         “หยุดเลย  เลิกหยอดสักที  ฉันหัวเราะจนท้องแข็งหมดแล้วนะ” 
      “ก็ได้ๆ  ว่าแต่ทำไมไอติมมานานจัง  ฉันหิวจะตายอยู่แล้วนะเนี่ย”  เลิกหยอดปั๊บก็หันมาบ่นปุ๊บ(น่ารักดีนะ=^_^=)
         พอไอติมมา  ไดแล็กก็เลิกบ่นแล้วมาสาละวนกับไอติมต่อ  แต่ตอนที่ฉันคุยกับไดแล็กอย่างสนุกสนาน  รู้สึกเหมือนมีคนมองมาตลอดหรือว่าฉันคิดไปเองนะ?
 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 394 ท่าน