Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Black love Cupid สัมผัสร้ายสั่งหัวใจให้สยบ
เทพธิดาน้อย
do not care
3
16/09/2554 20:56:37
375
เนื้อเรื่อง

บทที่ 1
do not care

ผัวะ!
ตุ้บ! เพล็ง!
เสียงของสิ่งของบางอย่างที่กระทบกันจนแตก ทำให้ขาที่กำลังก้าวเข้าบ้าน ขนาดสองชั้น (ที่ฉันอาศัยอยู่คนเดียว) หันไปมองด้วยความสนใจ
ร่างชายหนุ่มผมสีทองอ่อนๆที่รับกับใบหน้าได้เป็นอย่างดี ริมฝีปากที่หยักเข้ารูป น่าสัมผัส ดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ใครเผลอสบตากับเขา ต้องเป็นหลงใหลและยอมสยบให้กับเขาทุกราย
แล้วด้านหลังของเขาก็มีพวกนักเลง (น่าจะแถวนี้แหละมั่ง) เอ่อ อยากจะบอกว่าร่างบึกทึกมากเลยอ่ะ สงสัยจะชอบเล่นกล้าแหละมั้งพวกมันกำลังวิ่งตามเขาอยู่
แม้แต่สภาพถูกยำเละมากขนาดนี้ ยังไงเขาก็หล่อแหละว่ะ
ฉันยืนมองภาพของผู้ชายคนนั้นถูกรุมทำร้ายอยู่ต่อหน้า (แบบว่ามีน้ำใจนะ แต่ว่าฉันกลัวไอ้บึกทึกนั้นมากกว่า) พอพวกนั้นรุมเขาจนพอใจ ฉันเลยเดินเข้าไปใกล้เขา (โธ่ แม่คนใจบุญ)
ใบหน้าใสๆ ถูกทำร้ายจนบาดเจ็บ ตามใบหน้ามีรอยแตกเป็นจ้ำๆ แถมมีเลือดออก ตาม ปลายคิ้ว มุมปาก ด้วย โอ๊ย! จะเป็นลม
แต่อยากจะบอกว่า…โดนขนาดนี้มันไม่ได้ทำให้ความหล่อของเขาลดน้อยเลย
แหม…ฉันก็ผู้หญิงคนหนึ่งนะ มีหัวใจ มีความรู้สึก จะไม่ให้คิดเรื่องแบบนี้ก็คงไม่ได้หรอก จริงมั้ย
“เอ่อ…นาย เป็น อะไร รึเปล่า”
“…”
“เดี๋ยวฉันช่วยนะ…”
ทำไงดีล่ะ เขาดูเหมือนว่ายังจะไม่ได้สติ แถมยังดูเหมือนจะล้มลงไปอีกรอบ ทำให้ฉันต้องช่วยพยุ่งเขาขึ้นมาใหม่ (อยากบอกว่า เขาเป็นคนตัวสูงมากๆ ส่วนฉัน เตี้ยมากๆ ซึ่งมันต่างกันราวฟ้ากับแหว)
“นาย เป็นอะไรใช่มั้ย”
 
“ธะ…เธอ ปะ เป็น ใคร”
พูดเพียงแค่นั้นร่างของเขาก็หมดสติลง โอ๊ย! ตัวหนักเป็นบ้าเลย แล้วเอายังไงต่อล่ะที่นี้
ชื่อก็ไม่รู้จัก ยังไงก็เหอะ ช่วยทั้งที่ ก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด พอทำใจเสร็จฉันก็พยายามแบกร่างของเขาเข้าไปในบ้าน (แต่กว่าจะเข้าไปได้เกือบตาย เกือบได้ทิ้งลงพื้นแล้วลากเลยล่ะ)
ฟุ้บ~
“อือ…”
ร่างสูงร้องครางเบาๆและค่อยปรับสภาพตัวเองให้นอนให้เขาที่  อืม…ฉันก็ชักง่วงเหมือนกันนะเนี่ย
พอดูหน้าเขาชัดๆ เล่นเอาฉันอึ้งไปเลยนะ
ใบหน้ารูปไข่ยาวเข้ารูป ริมฝีปากที่หยักลึก น่าสัมผัส ใบหน้าที่ใส และมีสิวสักเม็ด  เขาหล่อยิ่งกว่าดารานายแบบหลายคนเลยที่เดียว
 
(บันทึกพิเศษ : มิดไนต์)
ความเย็นอ่อนๆ ถูกสัมผัสลงบนใบหน้า ปลุกให้ผมตื่นจากความมืด ผ้าคนหนูพื้นนุ่มๆ ถูกแปะลงบนใบหน้า ก่อนที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆลอยเข้าแตะจมูกของผม
หอมจัง~ ราวกับกลิ่นของน้ำหอม
มันสั่งให้ดวงตาที่ถูกปิด ค่อยเปิดเปลือกตาขึ้นอย่างนักหนวง
“นะ นาย ฟื้นแล้วหรอ…”
เสียงใสๆทักผม หลังจากที่ผมเริ่มขยับตัว…
แต่เธอ…เป็นใครกัน?
ภาพเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ค่อยๆฉายขึ้นมาที่ละฉาก ราวกับหนังที่ถูกฉายซ้ำแล้วซ้ำอีก ผมเกิดไปมีเรื่องกับนักเลงแถวนี้ และโชคร้ายที่ตอนนั้น ผมไม่มีอาวุธป้องกันตัว  ก็เลยได้แต่วิ่งหนีพวกมัน
และผมก็วิ่งมาจนถึงหน้าบ้านใครก็ไม่รู้ แต่ผมเห็นเธอ ยืนมองภาพเหตุการณ์นั้นอย่างนิ่งๆ ราวกับเธอชินกับเหตุการณ์นั้นเสียแล้ว หลังจากนั้น สติของผมก็หลุดลอย
“ธะ เธอ…”
“นี่…ค่อยๆลุกซิ”
เธอบ่นพลางเดินเข้ามาช่วยพยุงตัวผมให้นั่งพิงกับโซฟา ทำให้ผมได้เห็นใบหน้าของเธอชัดขึ้น
ผมยาวสีน้ำตาลอ่อน ถูกดัดเป็นลอน และมันถูกรวบไว้ด้านหลัง เผยให้เห็นดวงตากลมโตสีเทาอ่อนๆ ที่ถูกกรีดอายไลท์เนอร์เข้มๆ ยิ่งทำให้ดวงตาคู่นั้น น่าค้นหาและมีเสน่ห์ยิ่ง
ริมฝีปากบางๆ ดึงดูดให้ผู้ชายหลายคนหันเข้ามาใกล้ชิดเธอดูจากความสูง น่าจะสูงประมาณ ร้อยหกห้าเซนติเมตร
ใช่! เธอสวยมาก สวยจนผมเริ่มตกตะลึง
“ดื่มน้ำหน่อยมั้ย”
ผมไม่ตอบเธอแต่เพียงยืนแก้วจากมือเล็กๆที่ส่งมาให้แทน ก่อนจะดื่มมันหมดรวดเดียว
สงสัยจะหิวจัด…
“ขอบใจ…แต่เธอ เป็นใครกัน”’
“ก็…คนที่ยืนดูนายถูกไอ้พวกนั้นซ้อมนั้นแหละ”
เธอตอบออกมาอย่างนิ่งๆ ราวกับว่าไม่รู้สึกผิด ผู้หญิงอะไร เย็นชาชะมัด~
“ฉันชื่อ มิดไนต์ ยินดีที่ได้รู้จัก”
“อือ…”
“เธอไม่คิดจะแนะนำตัวหน่อยหรอ”
“ไม่จำเป็น ในเมื่อฉันไม่อยากรู้จักนาย ซะหน่อย”
ไม่อยากรู้จังอย่างนั้นหรอ ตั้งแต่เกิดมายังไม่มีใครไม่อยากรู้จักผมเลยนะ
“นี่ของนายรึเปล่า…”
เธอพูดพร้อมยื่นกระเป๋าหนังสีดำและโทรศัพท์รุ่นใหม่ล่าสุด ที่ผมใช้อยู่ประจำมากให้ ก่อนจะหันไปสนใจกับแก้วน้ำส้มและขนมปังกรอบแทน
ทำให้ผมเริ่มสำรวจบ้านของเธอ…
บ้านของเธอเป็นบ้านสองชั้น ชั้นล่างเป็นห้องนั่งเล่นกับห้องครัว ส่วนชั้นบนน่าจะเป็นห้องนอนและห้องน้ำ มันเป็นบ้านขนาดเล็ก แต่กลับไม่มีแม้แต่ฝุ่น
กลับมีแต่กลิ่นหอมอ่อนๆ ซึ่งผมแน่ใจว่า เธอไม่ได้ฉีดน้ำหอมอย่างแน่นอน เพราะมันเป็นกลิ่นจากธรรมชาติ
ข้างๆโซฟามีรูปเธอกับครอบครัว ซึ่งตอนนั้นเธอน่าจะอายุราวๆสิบสอง ดูสดใสและมีชีวิตชีวาอย่างมาก ข้างซ้ายและข้างขวาถูกขนาบด้วย พ่อและแม่ของเธอ
ใครจะไปรู้ว่าเด็กสาวธรรมดา เมื่อโตขึ้น จะดูสวยขนาดนี้
“เธอจะไม่บอกชื่อเธอหน่อยหรอ…”
“…”
“ฉัน มิดไนต์ ยิ…”
“นายเป็นคนของครอบครัว ‘วิบูรณ์ศิลป์’ รึเปล่า”
เธอเลิกสนใจแก้วน้ำส้ม ก่อนจะหันมาถามผมอย่างจริงจัง ไม่มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นเมื่อเอ่ยถึงครอบครัวของผม ไม่แปลกที่เธอจะรู้จักชื่อของผม
ก็แค่เปิดกระเป๋า ก็พบบัตรประชาชนแล้วล่ะ
ใช่! ผมเป็นคนของครอบครัววิบูรศิลป์ เป็นลูกชายคนเดียวและเป็นทายาทของตะกลูนี้ 
“อืม…เป็นลูกชายคนเดียว”
ปึก!
เธอเดินเข้าไปในห้องเล็ก ก่อนที่จะปิดประตูด้วยท่าทางไม่พอใจ ก่อนจะเดินออกมาด้วยผ้าขนหนูผืนเล็กๆสีขาวสะอาด และยื่นมาทางผม
“ไปล้างหน้าซะ จะกินอะไรมั้ย เดี๋ยวฉันทำให้”
“อืม…เอาอะไรก็ได้ ฉันกินไม่ยาก”
“แล้วอย่ามาบ่นทีหลังนะ ฉันไม่ทำให้อีกรอบด้วย”
เธอพูดแนวติดตลก ก่อนจะเดินเข้าไปทางครัว เหอะ! ที่แท้ก็พวกปากร้ายใจดีนี่เอง
(จบบันทึกพิเศษ :มิดไนต์)
 
ชิ! คนของพวกวิบูรณ์ศิลป์งั้นหรอ
จำไว้! ฉันจะทำทุกอย่าง เพื่อกำจัดนาย และนายควรจะรับรู้ไว้ซะว่า ทุกอย่างที่ฉันทำให้นายไม่นั้น ทุกอย่างมันต้องมีประโยชน์กลับมาทั้งนั้น
ฉ่า~
ปึง~
ตุบ ตุบ
เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาในครัว พอดีกับที่ฉันเอาขนมปังและไข่ดาวลงจานพอดี
ดีนะ ที่วันนี้เป็นวันหยุดพอดี และฉันทำงานตอนบ่ายไม่อย่างนั้น คงจะปวดหัวหนักกว่านี้
“หวังว่านายคงกินได้…”
แค่ให้นายเชื่อใจฉันเท่านั้นแหละ ที่ฉันต้องการ
ฉันต้องการแค่ความไว้ใจ ฉันจะทำลายครอบครัวของนายเอง และคนที่จะเป็นหมากทำลายตัวนั้น
ก็คือ นายเอง มิดไนต์!
“ขอบใจ…อืม…อร่อยดีนะ”
“นายโทรให้คนมารับรึยัง…ฉันจะได้ไปทำงานซะที”
“โทรไปแล้ว พวกนั้นกำลังมา…พ่อแม่ของเธอไม่อยู่หรอ ฉันไม่เห็นพวกท่านเลย”
“ท่านไม่อยู่แล้ว…ไม่อยู่ตลอดกาล”
ฉันทำท่าเหมือนกำลังจะร้องไห้ ยิ่งทำให้เขาหน้าเสียง หึ! อย่างฉันหรอจะร้องไห้เพราะเรื่องแบบนี้ เพื่อซื้อใจนายต่างหากล่ะ รู้ไว้ซะ
“ฉันขอโทษ…”
“ไม่เป็นไร รีบกินซะ แล้วไม่ต้องกลับมาเจอกันอีก”
“โห…ชื่อก็ไม่ให้รู้ เธอจะทำตัวลึกลับไปไหนว่ะเนี่ย”
“ความสุข…”
“ตามใจ…”
บรืน~
เอี๊ยด!
“สงสัยมีคนมารับแล้วมั่ง…”เขาเปรยขึ้นมาเบาๆ “ไม่อยากกลับเลยว่ะ”
หึ! อีกไม่นานหรอกนะ เดี๋ยวเราก็ได้เจอกันอีก แต่จะเจอกันในฐานะอะไรนั้น เดี๋ยวนายก็จะได้รู้เอง
“กลับไปได้แล้ว ฉันจะได้ทำงาน…”
“ชิ…ยังไงเราต้องเจอกันอีกอยู่ดี”
มิดไนต์พูดพร้อมวางช้อนลงบนจานที่ว่างเปล่า (เพราะเขากินหมดแล้ว) ก่อนจะค่อยก้าวออกไปทางด้านหน้าบ้าน ฉันเลยค่อยๆเดินตามเขาออกไป
“นี่…ฉันจะไปจริงๆแล้วนะ ไม่คิดจะบอกชื่อจริงๆหรอ”
“ยังไงเอาก็ต้องรู้จักกันอยู่ดี”
ฉันพูดพึมพำกับตัวเอง ก่อนจะหันไปมองหน้าเขาด้วยสีหน้าและแววตาเย็นชาเหมือนเดิม
“เข้าใจแล้ว…แล้วเจอกันใหม่นะครับ คุณ…อือ เนื้อคู่”
“ใคร! ใครเป็นเนื้อคู่ของนายพูดให้ดีๆหน่อย”
“ใครจะไปรู้ บางที เธออาจจะเป็นเนื้อคู่ของฉันจริงๆก็ได้ จริงมั้ย”
เนื้อคู่อะไรกัน ฉันน่ะ เป็นเจ้ากรรมนายเวรของนายต่างหากเล่า
“ไปได้แล้ว เสียเวลาฉันชะมัด!!!”
ฉันแกล้งบ่นเพื่อแก้อาการเขิน มิดไนต์เดินเข้าขึ้นรถคันหรู  ก่อนที่จะค่อยๆเคลื่อนตัวออกไปจากบ้านของฉัน มันห่างขึ้นเรื่อยๆ ฉันมองมันจนลับสายตา ก่อนจะค่อยๆดึงสติกลับเข้ามาในตัวเอง
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 206 ท่าน