Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Black love Cupid สัมผัสร้ายสั่งหัวใจให้สยบ
เทพธิดาน้อย
Memory
2
16/09/2554 20:54:10
367
เนื้อเรื่อง

บทนำ

Memory

ซ่า!
“ธะ เธอ!”
“เธอกล้าดียังไง ถึงทำกับเพื่อนฉันแบบนี้!!!”
“ถามเพื่อนของนายสิ! ทำไมยังหน้าด้านอยู่ได้ ได้อยากมากนัก! ทำไมไม่ไปหาแถวข้างถนนล่ะ แถวนั้นคงอยากมีเศษสวะเน่าๆให้พวกนายกิน!”
คนถูกด่าถึงกลับเลือดขึ้นหน้า น้ำเปล่าเย็นๆที่ถูกสาดเข้าใบหน้าไม่ได้ช่วยให้ความร้อนรุ่มในตัวลดลงได้ เพราะสิ่งที่หญิงสาวกำลังทำให้ตอนนี้ เท่ากับว่าเธอกำลังหยามศักดิ์ของเขาอย่างมาก
“มีอะไรกันรึเปล่าค่ะ! ว๊าย! มันเกิดอะไรขึ้นเนี้ย!!!”ผู้จัดการร้านถึงกับร้องเสียงหลง ไม่ใช่ว่าเขาตกใจกับภาพเหตุการณ์ แต่เพราะเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สามของสัปดาห์!
เธอจะสร้างสถิตโลกเลยรึไง!
“ถามเขาเอาเองแล้วกัน ฉันไปล่ะ”
“เธอจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น! นี่มันอะไรกัน เธอกล้าดียังไงมาสาดน้ำใส่หน้าฉัน! รู้รึเปล่าว่าฉันเป็นใคร!!!”
“นายเป็นใครฉันไม่สน! แต่อย่ามาทำตัวรุ่มร่ามกับฉัน!!!”
“เอ่อ ขอโทษด้วยนะค่ะ พอดี เธอเป็นคนอารมณ์ร้อนนิดหน่อย อย่าไปถือสาเลยนะค่ะ” ผู้จัดการร้านสาว พยายามทำตัวเป็นสายน้ำที่เย็นตลอดเวลา และ แสร้งยิ้มให้กลุ่มชายหนุ่มคู่อริของลูกจ้างสาวของตัวเอง
“ไม่ถือสาได้ยังไง ในเมื่อพนักงานของเธอ ทำเกินไป!”
“น้อยเกินไปด้วยซ้ำ!”
“อะไรนะ???”
“ว่างๆ ไปเช็คสภาพหูบ้างนะ จะได้ไม่ต้องพูดซ้ำ”
“ธะ เธอ!!!”
ผู้จัดการร้านสาวถึงกับทำอะไรไม่ถูก เพราะจะไล่หญิงสาวออกก็ไม่ได้ เพราะเธอคือดาวเด่นของร้านนี้ หรือเรียกง่ายๆว่า เธอทำให้ลูกค้าในร้านมากขึ้น (โดยเฉพาะลูกค้าผู้ชาย)
“เอ่อ ฉันว่า ให้คุณสงบสติอารมณ์ก่อนนะค่ะ เดี๋ยวดิฉันจะจ่ายค่าเสียหายให้เอง”
“ชิ!!! คิดหรอ ว่ามันจะหาย”
“ถ้านายไม่พอก็เชิญกลับออกไป!”
ลูกค้าหนุ่มตกใจกลับอาการโมโหของเจ้าของร้านสาว ที่พึ่งตะคอกใส่พวกเขาไป อย่างเหลืออด
“เธอกล้างั้นหรอ! จำไว้ ร้านนี้จะถูกปิดลงในอีกไม่ช้าแน่! รวมถึงเธอด้วย”
เขาชี้หน้าก่อนจะเดินออกไป พร้อมกลุ่มเพื่อนของเขาเดินตามหลัง ผู้จัดการร้านสาวถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะหันไปจ้องตัวก่อเรื่องที่เดินไปจิบวอดก้าอย่างสบายใจเฉิบ
นี้มันวันวินาศกรรมรึไงเนี้ย!!!
 
ปึง!!!
“มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นเนี้ย”
“อะโด่ เจ๊อ่ะ เหมือนเดิมแหละ อย่าซีเรียสเดี๋ยวก็ชินเอง”
“ไม่ชินโว้ยยยย! แกจะทำร้านฉันเจ๊งรึไง ครั้งที่สามแล้วนะ”
“ก็แค่สามเองเจ๊…”
“สามครั้งต่อสัปดาห์ย่ะ! โอ๊ย อยากตายมากเลยวะ!!!”
อะไรวะ แค่นี้เอง ฉันไม่ใช่คนผิดซะหน่อย แขกหื่นกามพวกนั้นต่างหากที่ผิด ชิ! คิดว่าฉันง่ายขนาดนั้นเลยหรอ ฝันไปเหอะย่ะ
“ขอโทษนะ เจ๊”
“ไม่ทันแล้ว!!! เอาเป็นว่า คราวหลังหันควบคุมอารมณ์บางแล้วกัน ไปเหอะ กลับได้แล้ว เนี่ยมันก็ดึกมากแล้วนะ”
“ขอบคุณค่ะ เจ๊…”
ทันทีที่ได้ยินสัญญาณเลิกทาส (เวอร์ได้อีก) ฉันก็รีบตรงดิ่งไปที่ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเพราะตอนนี้ก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว ถ้าปกติ พ่อแม่หลายคนอาจจะว่าใช่มั้ยว่ากลับบ้านดึก แต่ฉันกลับไม่เคยด่า เพราะท่านทั้งสองคนเสียไปแล้ว เหลือเพียงฉันที่ต้องหาเงินเลี้ยงตัวเอง
ชิ! ไม่ทำก็อดตาย
งานที่ฉันทำอยู่ตอนนี้ก็คือ พนักงานเสิร์ฟ ของร้านอาหาร กึ่งผับแห่งหนึ่ง ซึ่งทำให้เด็กที่มีอายุยังไม่ถึงสิบแปดอย่างฉันเข้าออกและทำงานได้อย่างสบาย
ถือว่าโชคดีที่ทางโรงเรียนไม่ได้มีกฎห้ามนักเรียนทำงานพิเศษ
ลมหนาวอ่อนๆพัดเข้ามากระทบกับผิวของฉันอย่างเบาๆ แต่กลับเพิ่มความหนาวได้มากกว่าที่คิด ทางที่ดีควรรีบเดินต่อไปให้เร็วที่สุด เพราะทางแถวนี้ยิ่งเปลี่ยวๆอยู่ด้วย
น่ากลัวจะตายไป!
อ๋อ…อย่าพึ่งคิดว่าฉันร้ายเกินไปนะ เพราะความร้ายของฉันมันมีเหตุผล ทั้งที่เมื่อก่อน ฉันเป็นคนที่ตามโลกไม่ทันเพราะมีคุณแม่ที่คอยดูแล แต่แล้ววันหนึ่งท่านก็จากไป
เพียงเพราะว่าคืนนั้น ท่านต้องไปประชุมกับคุณพ่อ แล้วเกิดอุบัติเหตุรถชน ซึ่งหลายคนบอกว่ามันเป็นอุบัติเหตุ แต่ฉันไม่คิดว่ามันเป็นอย่างนั้น ถึงตอนนั้น ฉันจะอายุแค่สิบสี่เท่านั้น แต่ฉันดูออก
และไม่นาน ก็มีจดหมายบอกว่าครอบครัวของเราล้มละลาย และฉันพึ่งรู้ความจริงเมื่ออายุสิบห้า ว่าทางบริษัทมีการโกงเงินและหักหลังกันขึ้น พวกเขาโกงเงินพวกเรา แถมยังทำให้ท่านทั้งสองตายอีก
ฉันหวังว่าอีกนานฉันจะหาตัวจริงของครอบครัวนี้ พร้อมกับทำลายมันอย่างไม่มีชิ้นดี!!!
ฉันจะทำทุกอย่างเพื่อให้ความแค้นของฉันจางลง ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม อย่าหวังว่าฉันจะยอมให้พวกแก เอาเงินที่โกงพ่อกับแม่ฉัน ไปใช้ได้อย่างสุขสบาย
จำไว้!!!
ฉันไม่มีวันให้อภัยแน่นอน!!!
ครอบครัว ‘วิบูรณ์ศิลป์’ พวกแกต้องชดใช้สักวัน!!!
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 227 ท่าน