Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
No Questions แผนการรักขอจองหัวใจ !
Pretty Bright
INTRO'
1
14/09/2554 20:33:36
363
เนื้อเรื่อง

 
 
 
บทนำ
         
ตึก ตึก ตึก~
“เฮ้อ..เหนื่อยจัง”ฉันขยับปากแห้งๆของตัวเองเบาๆเพื่อให้เสียงออกมาจากลำคอ แล้วถอนหายใจหนึ่งทีเสมือนว่าปลงกับชีวิตตัวเองโคตร เออ..แต่ความจริงก็คงจะเป็นอย่างนั้นน่ะแหละ -_-‘ แหงสิ ฉันไม่ได้เกิดมารวยเสียหน่อย เลยทำให้ต้องมาทำงานพิเศษสุดแสนทรหดพวกนี้ไงล่ะ ได้ค่าแรงก็ไม่ค่อยจะคุ้มสักเท่าไหร่ วันนึงก็ได้แค่เพียง 200-300เท่านั้นแหละ บวกกับต้องเรียนไปด้วยเลยทำให้ยิ่งเหนื่อยไปใหญ่ งานพิเศษที่ได้เงินค่อนค้างสูงมันก็มีอ่ะนะ แต่การศึกษามันต้องปริญญาตรีขึ้นไปและก็ต้องมีความสามารถในด้านนั้นๆด้วย ส่วนฉันที่เป็นแค่เด็ก ม.6ก็อดไป =__=
“ซูจังงง..อีกแค่นิดเดียวเอง สู้ๆนะ ^^”เสียงหวานใสของพี่น้ำฝนเจ้าของร้านที่ใจดีมากคนนึงเอ่ยให้กำลังใจฉัน ที่ฉันยังทำงานนี้ต่อก็เพราะพี่น้ำฝนนี่แหละ ^_^ เฮ้ๆ อย่าพึ่งคิดว่าฉันเป็นเลสเบี้ยนล่ะ พี่น้ำฝนอายุประมาณยี่สิบกว่าๆแล้วแต่หน้าตาก็ดูเด็กมากขนาดฉันยังชิดซ้ายเลย (._.) พี่น้ำฝนคอยช่วยเหลือฉันในเรื่องเล็กๆน้อยๆ พี่เค้ามักจะให้ของที่ขายเหลือกับฉันและลูกจ้างคนอื่นๆในร้านทุกวัน แต่ละวันก็เหลือเพียงเล็กน้อยแต่ก็ดีกว่าไม่มีอะไรนั่นแหละ ร้านนี้เป็นร้านขายขนมปังเล็กๆร้านหนึ่ง ร้านตกแต่งด้วยตุ๊กตากระต่ายหลากสี ตามที่พี่น้ำฝนชอบฉันก็ชอบร้านนี้นะ ^^ มันเรียกได้ว่าน่ารักเลยแหละ ฉันทำหน้าที่เป็นคนส่งขนมปัง แต่พี่น้ำฝนสงสารฉันเลยให้ผู้ช่วยไปช่วยฉันส่งขนมปังด้วย
“ค่ะ พี่น้ำฝน”ฉันรับคำก่อนจะรับขนมปังจากพี่น้ำฝนที่จัดใส่ถาดให้อย่างน่ารัก พร้อมกับพูดอวยพรฉันว่า
“คิกๆสู้ๆน้า >_< พี่เป็นกำลังใจให้ซูซูเสมออ ~”พี่น้ำฝนเอ่ยด้วยน้ำเสียงร่าเริง
“^_^ ค่า”ฉันยิ้มรับแล้วตรงไปที่จักรยานที่จอดอยู่หน้าร้านสำหรับส่งขนมปัง
ฉันก้มลงมองกระดาษแผนที่แผ่นขนาดเอสี่ในมือที่วาดเป็นแผนที่ตามจุดต่างๆที่ฉันต้องไปส่งขนมปัง ฉันถือกระดาษไว้ในมือเพื่อที่จะดูแล้วขึ้นนั่งที่เบาะของจักรยาน แล้วถีบไปตามสถานที่ต่างๆที่บอกไว้ในแผนที่จนกระทั่งถึงที่สุดท้ายซึ่งเป็นบ้าน เอ๊ย คฤหาสน์ขนาดใหญ่ที่ให้คนเป็นพันๆคนมาอยู่ได้อย่างสบายบรื๋อ แต่มันอาจจะดีกว่านี้ถ้าตรงประตูรั้วไม่ติดแผ่นป้ายเหล็กสีทองที่มีรูปของปากทาลิปสติกสีแดงแจ๊ดอยู่ด้วยแล้วเขียนด้วยตัวหนังสือสีดำว่า ‘Kiss Me’ แผ่นป้ายประดับไปด้วยเพรชน้ำงามหลายเม็ด
บอกฉันที่ =_=.. ว่าเจ้าของบ้านนี้สติดีมั้ยเนี่ย ?!
ติ่ง ต้อง ติ่ง ต้อง~
ในที่สุดฉันก็ตัดสินใจกดกริ่งของคฤหาสน์ที่อยู่ตรงรั้วหน้าบ้านใกล้ๆกับแผ่นป้าย ‘Kiss me’ที่ทำฉันสยองหยะแหยงไปเมื่อครู่
‘อา..อา จู้..จู้ จุ๊บบบบส์ Jubu~’
พอประตูเปิดเสียงแปลกประหลาดชวนขนพองสยองเกล้าที่ขอ..ขอ ไม่บรรยายจะดีกว่า -_-‘ คำถามที่ยังคาใจฉันตอนนี้ก็คือ..
เจ้าของบ้านนี้สติดีมั้ยเนี่ยยยยยยยย..!!
 
“นี่ ! ไอ้น้องตัวแสบแกเอาแผ่นป้ายติงต๊องบ้าๆนั่นไปติดที่ประตูอีกแล้วเรอะ ! แล้วไหนจะเปลี่ยนเสียงต้อนรับอีก ไอ้แสบ !! มานี่!!!”
“โถ่..เค้าก็แค่อยากมีป้ายเท่ห์ที่หน้าบ้านกับเสียงกริ่งหวานๆที่หน้าบ้านเท่านั้นเอง (.^.)ตัวเองก็..จะเอาอะไรมาก”
“หวาน.. เท่ห์ ?.... บ้านแกน่ะสิ !! แล้วถ้ามีใครมาบ้านแล้วจะทำยังไงวะ ถ้าเกิดมีใครเดินผ่านมาเห็นแล้วกดกริ่งนั่นจนประตูมันเปิดออกแล้วได้ยินเสียงบ้าๆนั่นจะทำยังไง !!?”
เอิ่ม..คือ จะบอกว่าฉันกดมันไปแล้วและก็ได้ยินเสีย ตื๊ดๆนั่นด้วย  = =’
“อ่าว อย่างมากที่เดินผ่านก็เห็นแค่ป้าย ‘Kiss me’ เท่านั้นแหละส่วนเสียงต้อนรับนั่นก็ไม่ได้ยินหรอกน่า เพราะถ้าเค้ากดเสียงกริ่งแล้วยามหน้าบ้านไม่กดเปิดให้ก็เข้าไม่ได้นั่นแหละ =3=”
“งั้นกรุณาเบิกตามองดูยามนั่นสิฟะ ! นอนหลับเอาหัวทับปุ่มเปิดประตูแล้วนั่น !! มันก็มีค่าเท่ากับใครมากดก็ได้ ก็เข้าบ้านเราได้แล้วโว้ย !!!!”
“คือ..มาส่งขนมปังค่ะ”
“บ๊ะ ! พี่จะเอาอะไรกับเค้ามากเนี่ย แล้วทีห้องรับแขกด้านในเต็มไปด้วยอุลตร้าแมนนั่นอ่ะ ! มันฝีมือใครเล่า ก็ตัวเองแหละ ชิ แล้วทำไมเค้าจะทำบ้างไม่ได้”
“มาส่งขนมปังค่า”
“นั่นมันของสะสมโว้ยย ! ไอนั่นมันคนละอย่าง !!!”
“มาส่ง ขะ-หนม-ปัง ค่า”
“มันก็อย่างเดียวกันนั่นแหละ ! ก็ผมชอบแบบนั้นอ่ะ ทำไมจะทำบ้างไม่ได้ หา !!”
“มะ….”
“โฮ่งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง !!! มาส่งขนมปังโว้ยยยยยยยยยยยยย”
อุ๊บส์ ลืมตัว T^T
“O.O”
“O_O”
 
 
 
“อ่ะ..เอ่อ มาส่งขนมปัง…ค่ะ (. .)”
“อ้อ มาสิ”นายคนตัวสูงๆหน้าตาอินเทรนด์เกาเหลา เอ๊ย เกาหลีกวักมือเรียกฉันแล้วผลักเจ้าตัวเล็กที่เห็นแววว่าหล่อไม่แพ้กันที่ยืนเถียงกับเขาเมื่อกี้ล้มก้นจ้ำเบ้าที่พื้นสนามหญ้าแต่เจ้าตัวเล็กก็ลุกขึ้นมายืนใหม่ หน้าตามอมแมมนั่นเห็นแล้วน่าเอ็นดูจัง =O= แล้วเถียงพี่ของตน(ฉันคิดว่าน่าจะเป็นอย่างนั้นอ่ะนะ)
“เค้าบอกแล้วไงว่าจะไม่ยอมแพ้ตัวเองหรอก >O< ไม่ยอม ไม่ยอมๆๆ”
“นี่ยัยเด็กส่งขนมปังมานี่ซิ !”นายตัวสูงไม่สนใจเจ้าตัวเล็กแล้วกวักมือเรียกฉันเข้าไปหา ฉันจึงเดินเข้าไปยืนข้างๆเขาเงียบ
“ยืนนี่แปปนะ”นายตัวสูงบอก
“อื้อ”
แควกก ~
นายตัวสูงหยิบห่อขนมปังออกจากถาดใส่ขนมของฉันแล้วฉีกออกก่อนจะดึงขนมปังออกมาแล้วเขวี้ยงห่อขนมปังทิ้งแถวๆสนามหญ้า(ซกมกที่สุด ! ทำไมถึงเกิดมาหน้าตาดีล่ะเนี่ย
เขาฉีกขนมปังออกเป็นสองส่วนแล้วขวักไส้ขนมปังละเลงไปทั่วก้อนขนมปังซึ่งมันไม่พอเขาเลยจิกพื้นหญ้าแล้วกำดินขึ้นมาแล้วละเลงใส่ก้อนขนมปังก่อนจะเขวี้ยงใส่..
หน้าน้องชายของตน =__=
ด้วยความตกใจบวกกับจิตใจนางเอ๊กนางเอกของฉันเลยถลาเข้าไปหาเจ้าตัวเล็กที่มีคราบขี้ดินกับแยมเหนียวๆที่มาจากขนมปังละเลงเต็มหน้า
“แงๆๆๆ TOT”เจ้าตัวเล็กแผดเสียงร้องราวกับควายคลอดลูกพร้อมกับดิ้นพราดๆอย่างเอาแต่ใจ
“นี่ !! นายทำอย่างนี้ทำไมเนี่ย !”ฉันเงยหน้าขึ้นพร้อมกับตะโกนใส่หน้าหล่อๆของหมอนั่นอย่างเหลืออด
“เฮอะ..แล้วเธอจะทำไม กะอีแค่ขนมปังราคาถูกที่ฉันจะซื้ออีกร้อยๆชิ้นก็ยังได้กับหน้าใสๆของไอ้เด็กแสบๆแบบนั้น”
ว่าไงนะ ! ขนมปังถูกๆงั้นหรอ มันไม่ได้มีไว้ปาเล่นซะหน่อย แล้วที่พี่น้ำฝนตั้งใจอบขนมปังพวกนี้ก็ไม่มีความหมายน่ะสิ !!!!
ผัวะ!
ด้วยความเหลืออดทำให้ฉันประเคนหมัดหนักๆเข้าใส่ใบหน้าหล่อๆของหมอนั่นด้วยความไม่เกรงใจอีกต่อไป !
พลั่ก
และผลที่ตามมาแบบไม่น่าเชื่อเพราะหมอนั่นล้มก้นจ้ำเบ้ากับพื้นหญ้าอย่างแรง ใบหน้าขึ้นรอยแดงชัดเจน
เขาหันมาทำสายตาไม่พอใจใส่ฉันพร้อมกับลุกขึ้นแล้วชี้หน้าฉันพร้อมกับย่างสุขุมเข้ามาหาฉัน
คราวนี้ทำให้ฉันต้องถอยหลังนี้แต่เขาก็ยังไม่หยุดที่จะย่างก้าวเท้ายาวๆมาเรื่อยๆเพื่อจะเข้าให้ถึงตัวฉัน นัยน์ตาวาววับด้วยความโกรธ
“ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนต่อยฉัน !!”
“…”
“ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนมาทำอวดดีกับฉัน !!”
“…”
“บทลงโทษที่เธอจะได้รับ !!..มันต้องเป็นอะไรที่แรงๆใช่มั้ย !!!!”
ฉันสะดุดล้มลงกับพื้นหญ้าส่งผลให้ขาฉันมีรอยถลอกเล็กๆ แต่เรื่องนั้นมันยังไม่สำคัญ !! มันสำคัญที่คนตรงหน้าฉัน !
ฟุ่บ
เขากดไหล่ฉันแรงๆก่อนจะทำสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด !!..
ริมฝีปากสีแดงสดของเขากดลงมาที่ริมฝีปากของฉันอย่างไม่ออมมือความรู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วกายและความรู้สึกวาบหวิวที่ใจแปลกๆปนกับความรู้สึก โกรธ !! เกลียด !! ผู้ชายตรงหน้ามาก จูบครั้งนี้มันไม่ได้สร้างความประทับใจหรืออะไรให้ฉันทั้งสิ้นมีแต่ความเกลียดชังเพียงแค่พบหน้ากับการกระทำของเขาเท่านั้นล่ะมั้งที่ทำให้ฉันเกลียดเขา..ณ ขณะนี้!
นี่น่ะเหรอ ?!.. จูบครั้งแรกของฉัน !!!!
น้ำตาของฉันไหลรินออกมาจากดวงตาด้วยความเสียใจปนความแค้นที่มีอยู่แน่นอก ทำให้เขาละริมฝีปากออกจากปากของฉันช้าๆพร้อมกับแววตาตกใจปนกับความรู้สึกผิดฉายชัด
“เธอ..ร้องไห้ทำไม”
“…”
“…”

 
 
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 318 ท่าน