Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ยัยมาเฟียน้อย@[email protected] (ตั้งได้ติ๊งต๊องมาก)
tuewnon
Chapter 7. วันที่รอก็มาถึง
8
14/09/2554 18:41:16
379
เนื้อเรื่อง

Chapter 7.
วันที่รอก็มาถึง 

 

         เป็นวันที่สองที่ฉันได้มาเที่ยวทะเลและดูท้องฟ้าที่แสนสวยสุดๆแต่ทำไมไม่มีดาวนะ

   “อยากเห็นดาวไหม” พายุชวนฉัน
   “ก็อยากอยู่อ่ะนะ”
   “...” นายยิ้มให้ฉันอีกแล้วนะ”
   “อื้ม”
   “เย้ๆ”
   “ไปเตรียมเสื้อผ้ากันก่อนนะ”
   “อื้ม” หยุดเรียนทั้งทั้งที ก็ต้องให้ได้อย่างนี้สิ
ถ้าชวนเพื่อนๆไปด้วยคงสนุกมากๆแน่ๆเลย
   “พายุ”
   “หือ”
   “ฉันชวนเพื่อนไปด้วยได้ไหมอ่ะ”^_^  -_-
   “ใครว่าไรล่ะ ดีสะอีกที่มีคนไปเยอะๆ”
ฉันจึงรีบโทรหาเพื่อนๆทุกคนให้เตรียมตัวและอีกไม่นานก็จะไปรับ
   (ฮัลโหล)
   “เดี๋ยวเราจะไปเที่ยวกันเตรียมตัวให้พร้อมนะเดี๋ยว 10 นาทีไปรับบาย!”
   (...)
 ฉันตัดสายจากเพลงและบอกเพื่อนสนิทของฉันทุกคน และฉันเองก็ต้องไปเตรียมเช่นกันนี่เป็นการเที่ยวที่ดูรีบร้อนที่สุดเพราะไม่ได้นัดอะไรไว้เลย และเมื่อพายุมาส่งฉันและต่างคนก็ต่างเตรียมตัว แต่ฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่าพายุจะพาไปไหน ฉันเลยตัดสินใจถามเขา
   “พายุ นายจะพาเที่ยวไหนกันหรอ” ฉันตะโกนออกไปดังพอสมควร
   “...”พายุไม่ตอบอ่ะ แต่กลับเดินมาคุยกันหน้าต่อหน้า
   “ไปไหนหรอ” ฉันทวนคำถามอีกครั้ง
   “ไปนครราชสีมา”
   “อื้ม”
   “ทีหลังจะไปไหนมาไหนห้ามพูดเสียงดัง”
   “ทำไมอ่ะ”
   “เดี๋ยวคนนอกรู้”
   “อ๋อ” ทียามอยู่กล้วไร แล้วนายจะกังวลทำไมบ้านฉันแท้ๆ ฉันยังไม่ได้ห่วงเลย10นาทีผ่านไปฉันกับพายุก็เริ่มออกจากคอนโดและไปรับเพื่อนทีละคน โดยรับโรรี่ก่อนแต่ฉันไม่เห็นต้อลมีแค่กระเป๋าเท่านั้นต้อลนี่นายจะไปอยู่บ้านเพลงเลยหรือไง
   “กุญแจซอลย้ายไปนั้งข้างหลังคนขับเร็ว”
   “ทำไมอ่า” ฉันไม่เข้าใจพายุแล้วนะเนี่ย@[email protected]
   “เออน่า”
   “ก๊ได้”
                ฉันย้ายจากข้างคนขับไปนั่งข้างหลังคนขับ ส่วนโรรี่ก็มานั้งข้างฉันและข้างคนขับเว้นไว้ให้ใครอ่ะห๊ะ  =_=ต่อจากนั้นก๊ไปรับเพลงและต้อลโหนึกว่าเว้นไว้ให้ใครที่แท้ก็ต้อลนี่เอง
ยังจะมีเรื่องคุยกันอีกนะหรอและที่อยากรู้ก็เพราะพวกเขาพูดภาษาญี่ปุ่นกันอ่ะต้อลก็เรียนมาบ้างแล้วแต่พายุก็เห็นคนญี่ปุ่นทีนี้ก็ไม่มีใครรู้เรื่องที่พวกนายคุยกันแล้วนะไอ้พวกผู้ชาย
♫~.รักไหม รักมะ รักนะ รักๆรักที่สุด แต่มันก็ลุ้นไปก็ลุ้น เธอเป็นนางฟ้าของทุกคนก็เลยยังสับสนและค้างคาใจ
เธอมีปัญหาตรงที่ใจ ♫~.
ใจๆมันลุ้นไปเลย♫~. …
    “พอเหอะต้อล” เพลงห้ามเอาไว้
    “ทำไมอ่ะ กำลังได้อารมณ์เลย”
   “ไปหัดมาใหม่นะฉันจะได้ปรื้ม” เพลงเธอพูดตรงไปไหม
   “จ้า ที่รัก”
   “ทะลึง”
                ปล่อยให้จีบกันอย่างนี้แหละ ดูดิทะเลาะข้ามหัวพี่แกเลยนะต้อล เป็นนักดนตรี สะเปล่าฝึกได้แค่นี้ก็ทำไม่ได้
   “สะเป๊กนายเป็นยังไงหรอ” ฉันเผลอได้ยินเสียงพายุคุยกับต้อล แล้วต้อลหันมาตอนไหนว่ะ เมื่อกี้ยังเห็นทะเลาะกับเพลงอยู่เลย
   “ก็ได้เลื้อยๆครับ
   “แล้วเพลงล่ะตามสเป็กหรือป่าว”
   “ก็นิดหน่อย แต่บางครั้งก็ไม่ใช่เลย”
   “...”
   “แล้วคุณล่ะ”ต้อลย้อนกลับมาถามพายุบ้าง
   “ก๊...ตัวเล็กๆดูแลง่ายๆน่ะครับ” คนนะไม่ใช่หมา (สุนัขค่ะ)
   “งั้นก็ยัยซอลเลยสิ” โหว่าฉันเป็นสัตว์เลี้ยงงั้นหรอ
   “ว่าไรฉันกันห๊า อยู่ๆก็หันมาถาม” ทำเป็นไม่รู้เรื่อง :p
    “ก้อฉันเห็นเธอแทบตะแคงหูฟังแล้วนี่”  ต้อลนี่นายรู้ได้ไงอ่ะ ขี้โกงนี่ก็เล่นคุยกันแล้วก็ไม่มีใครสนใจเลยงอนต้อลแล้ว โรรี่ก็อ่านหนังสือเลยไม่มีเพื่อนคุยส่วนยัยเพลงและยัยฝ้ายก็คุยกันในเรื่องที่ฉันไม่รู้เรื่อง ? สุดท้ายก็มาฟัง2หนุ่มคุยกัน
   “กุญแจซอลจัง”  พายุเรียกได้ดีมากแต่ไม่ต้องมี จัง ก็ได้นะ
   “อะไร”
   “นวดไหล่ให้หน่อยดิ เมื่อย”
   “แค่ชั่วโมงเดียวเองนะเมื่อยแล้วหรอ”
   “อื้ม”
   “ทำไมไม่ให้ต้อลขับเล่า”
   “...” สุดจะเถียงแล้วอ่ะดิ
   “นะ นะ”  อย่ามาอ้อนแบบนี้ได้ไหม ฉันยอมแพ้ TOT
   “OKๆนวดก็นวด”
และสุกท้ายฉันก็ต้องนวดแต่จริงๆแล้วมันก็ดึกพอสมควรนะมันก็5ทุ่มแล้วถ้าพายุหลับในล่ะก็ชีวิตของพวกเราไม่รอดแน่ ฉันหันไปหาต้อลแต่ก็ไม่ได้จะคุยอะไรด้วยหรอนะ แค่จะดูว่าหลับหรือยัง
   “...”
   “-_- zzz”
                ส่วนเพื่อนข้างหลังก็ไม่มีใครอยู่เป็นเพื่อนเลยซักคน^o^ หึๆเห็นทุกทีนอนกันตี2ตี3แล้วทำไมวันนี้เป็นอะไรกัน หลับกันทั้งรถเลย ฉังเองก็ง่วงเช่นกันแต่ทิ้งพายุไว้ไม่ได้หรอก ดูดิเรานวดให้แต่ไหลพายุก็กว้างๆทำให้มือฉันเล็กนิดเดียวเอง ฉันขยำไปที่ไหลขอลพายุไปเรี่อยๆ
   “กุญแจซอล เธอเคยนวดไหม”
    “เคยแต่ตอนนี้ไม่อยากนวด”
   “บีบที่ไหล่ก็แล้วกัน ไม่ต้องขยำไปขยำมา”
   “...” ฉันเริ่มกดนิ้วเพื่อบีบไปที่ต้นคอและไปเสื่อยมือไปตามต้นแขนของพายุ
   “อื้อ”
   “เป็นไร เจ็บหรอ”
   “เปล่า มันจั้กจี้ต่างหาก”
   “โห!ไม่นวดแล้ว”
   “นะๆขอโทษก็ได้”
   “...”
   “งั้นฉันไปนอนแล้วให้ต้อลขับ”
เมื่อพายุพูดจบก็หยุดรถและให้ต้อลมาขับแทนและที่นั่งก็เปลี่ยนไปโดยต้อลขับส่วนโรรี่นั่งข้างคนขับไม่ต้องสงสัยว่าพายุไปไหน พายุก็นั่งข้างฉันแต่ไม่ได้คุยอะไรพายุก็นั่งหลับซะแล้ว
 
2ชั่วโมงผ่านไป
กรุงเทพ ไปนครราชสีมา4ชั่วโมงก็ถึงแต่อีก1ชั่วโมงก็น่าจะถึงนะ ก็รถเราไปกับคนรู้จักก็เลยไปได้เรื่อยๆ
เอี๊ยดๆๆๆๆ°○°
จอดรถเวอร์มากเลยอ่ะต้อล บ้านแกไม่มีรถไว้เบรกหรือไงและทุกคนก็ต่างลงจากรถเพื่อไปทำธุระเหลือเพียงฉันกับพายุเท่านั้นไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากไปทำธุระส่วนตัวของฉันหรอนะแต่พายุมานอนพิงไหล่ฉันแบบนี้ทำให้ฉันไม่อยากรบกวนพายุเขาน่ะ
   “อือๆถึงแล้วหรอ”
   “อื้ม ถึงแล้ว”
   “ปะลงไปสูดอากาศดีๆกัน”
   “ถึงปั้มแล้วจะไปเข้าห้องน้ำไหม” ฮ่าๆไปดูดส้วมสิฮ่าๆ
   “ไม่อ่ะ แล้วเธอล่ะ”
   “ตอนแรกก็ปวดแต่หายแล้ว”
   “หึๆติ๊งต๊อง”
   “ว่าอย่างนี้ได้ไงอ่ะ ก็มันไม่ปวดแล้วนี่น๊า”
   “OKๆ”
   “แล้วนายล่ะไม่ไปเข้าห้องน้ำหรอ”
   “หายปวดแล้ว”
   “หึๆติ๊งต๊อง” ว่าฉันติ๊งต๊องนายก็ไม่ต่างไรเลย
   “เอ้า ก็จริงอ่ะเธอยังหายได้เลย”
   “ตื่นแล้วก็ไปขับรถเลย”
  “...”เขาไม่พูดอะไรแต่มาทำผมฉันยุ่งแบบนี้ฉันจะด่าดีไหม
โอ๊ย ตึ๊กๆตึ๊กๆปวดที่หน้าอกข้างซ้ายจังเหมือนมีคนมากดเอาไว้ทำเอาฉันหายใจไม่ออก “กุญแจซอล” ใครเรียกกันนะ°_-
 
 
(บันทึกพิเศษของพายุ)
ผมโดนกุญแจซอลไล่ผมออกมาขับรถแทนต้อลและผมก็กะจะหาไรกินก่อนผมหันไปถามกุญแจซอลว่าจะเอาไรไหมแต่ผมก็เห็นเธอในสถาพที่เธอมีอาการโรคหัวใจขั้นต้นมั้งเกิดขึ้นกับเธออีกครั้งแล้ว
ผมอุ้มเธอขึ้นรถแท็กซี่และไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุดและโทรบอกโรรี่ให้พวกนั้นตามมาทีหลัง รู้ไหมเธอชอบทำให้ผมขำและยังทำให้ผมกลุ้มใจอีกตั้งหากทุกอย่างเป็นไปอย่างรวดเร็วแต่ตอนนี้ตี4ก็พึงได้แค่คลินิกพิเศษเท่านั้น                                                                      
    “คุณเป็นอะไรเกี่ยวกับผู้ป่วยครับ”
   “...”
   “พ่อเป็นลุงเป็น...”โมโหน่ะโว้ยเรียกซะแก่เลย
   “พี่ครับ”
   “ครับ เชิญคุยทางนี้”จะเปลี่ยนจากขวาห้องไปเป็นซ้ายห้อง-_-^^^แล้วจะเปลี่ยนทำไม บ้าไปแล้ว
                                                                                                                                      (จบบันทึกพิเศษของพายุ)
ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ไง”คุณชื่อไรครับ”เขาไม่ได้ถามฉันแต่ถามชายผู้ยืนข้างเตียงฉันแต่ฉันมองไม่ชัด พิ่งตื่นแต่แกล้งหลับก่อน
   “คิมโซครับ” ไม่ไช่พายุหรอกแย่จังแล้วคิมโซนี่ใครอ่ะ
   “ครับคุณคิมโซเป็นพี่ชายของผู้ป่วย ผมจะบอกว่าน้องของคุณเป็นโรคหลอดเลือดหัวใจตีบที่ต้องรับการผ่าตัดให้เร็วที่สุด แต่ทำไมคุณถึง .....”
   “ครับผมทราบ”
   “คุณก็พยายามให้ดีที่สุดอย่าให้เธอตกใจมากนัก”
   “ครับ”
หลังจากนั้น ฉันก็เห็นบุคคลผู้หนึ่งออกไปจากห้องแล้วคิมโซคนนั้นก็มานั่งข้างเตียงของฉัน  เอ๋ทำไมหน้าเหมือนพายุจัง ฉันเลยตัดสินใจลืมตาขึ้น
   “พายุเฮ้ยคิมโซเฮ้ยนายเป็น...” โอ๊ยงงไปหมดแล้ว @[email protected]
   “พายุไง ยัยติ๊งต๊อง”
   “ก็เมื่กี้มีคนชื่อคิมโซด้วย”
   “ไม่มี”
   “มี”
   “ไม่มี”
   “มีฉันเห็นเขาคุยกับหมออยู่เลย”
   “เธอเห็นหรอ!!”พายุพูดพลางทำหน้าซีด
   “อื้ม”
   “เธอเป็นสัมผัสที่6หรือเปล่า”
   “พายุพูดบ้าอะไรอ่ะ”นายทำให้ฉันกลัวนะ
   “ก้อ...ฉันมีฝาแฝดที่เสียไปแล้วนะสิ”
   “กรี๊ด” ฉันเข้าไปกอดพายุ นี่นายทำให้ฉันกลัวผีครั้งแรกเลยนะ
   “หึๆ”
   “...”
   “กลัวจริงป่ะ”
   “อื้ม”
   “ซอล...”มีเสียงประสานกันมาจากทางประตูห้อง
   “เป็นอะไรไป”ฝ้ายถามด้วยความเป็นห่วง
   “เป็นลมน่ะ ไม่มีไรมากครับ”พายุตอบแทนฉัน
   “แล้วไปเที่ยวได้ไหมค่า”
   “ได้สิ”ฉันแทรกขึ้นมา
ฉันออกมาจากคลินิกพิเศษและออกรถเพื่อไม่ให้เพื่อนๆเสียเที่ยวเพราะอาการของฉันที่แย่แต่ตอนนี้ก็ดีขึ้นแล้วไม่มีไรมากและทุกอย่างก็เป็นไปตามปกติ

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 359 ท่าน