Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ยัยมาเฟียน้อย@[email protected] (ตั้งได้ติ๊งต๊องมาก)
tuewnon
Chapter 6.แม่มา!!!!
7
14/09/2554 18:37:53
383
เนื้อเรื่อง

Chapter 6.
แม่มา!!!!
 

           หลังจากที่ออกมาจากบ้านผีสิง ร้อนชะมัดให้เข้าไปได้ มิจจิ้กับน้ำ ก็ดันทิ้งกันกลางบ้านผีสิงซะงั้น เพื่อนนะเพื่อนเก่า แต่ก็ดีที่อยู่ๆ พายุก็มา จะได้ไม่เดินคนเดียว
   “ไปกินน้ำปั่นกัน”
   “โห คนอื่นชวนไปกินไอศกรีม และดูนายกินน้ำปั้น”
   “ก็มันหวานนี่”
   “อะไรหวาน”
   “ไอศกรีมไง คิดว่าเธอหวานไง”
  “เออ ... น้ำปั้นก็น้ำปั้น” พูดแบบนี้มันหาเรื่องกันชัดๆเลยนะ แต่วันนี้…
  “ปะ” เหมือนพายุจงใจให้ฉันไปกันน้ำปั่นเลยอ่ะ
ฉันจะถามนายดีไหมว่าเพื่อนเก่านาย...ไม่ถามดีกว่า โอ๊ยแต่ก็อยากรู้อ่ะแล้วเราจะไปยุ่งทำไมอ่ะ แฟนไม่ใช่ ญาติก็ไม่ชิง
  “กุญแจซอลเหม่อไร”
  “เปล่า”
  “เขาถามว่าเอาน้ำอะไร”
  “น้ำแตงโมปั่นก็แล้วกัน”
  “พี่ครับน้ำแตงโมปั่น 2 แก้วครับ” แล้วทำไมต้องกินแบบเดียวกับฉันด้วย ตาบ้านี่ชอบยิ้มให้ฉันอยู่เลื่อย เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดหรอก
  “อยากเล่นไรอีกไหม”
  “อื้ม~ตามใจนาย”
  “งั้นไปดูหนังกัน”
  “อื้ม”
ตื้นๆ ตื้นๆ (เสียงโทรศัพท์ฉันเอง)
  “ฮัลโหล”
  (นี่ ยัยซอลเธออยู่ไหนอ่ะ) เสียงยัยฝ้าย
  “อยู่....สวนสนุกอ่ะ”
  (อยู่กับใคร)
  “อยู่กับเพื่อน”
  (เพื่อนเธออยู่นี่)
  “อยู่กันหมดเลยหรอ”
  (จ้า!!!!) มีการประสานเสียงกันด้วย
  “ฉันมีธุระเลยตามแม่พาด้วย”
  (หรอ)
  “อื้ม” แก้ตัวไม่ถูกเลยเรา
  (แม่เธอมาหาที่นี่ไงถึงได้โทรมา)
  “หรอ”
  (อยู่กับโรรี่ใช่ไหม) โรรี่ไม่อยู่งั้นหรอ
  “ใช่ๆฉันอยู่กับโรรี่”
  (อื้มแล้วไป!แล้วที่รักฉันล่ะ) o_O
  “ใครเนี่ย งงนะเนี่ย”
  (พายุอ่ะ)
  “ไม่รู้  อยู่กับเพื่อนมั้ง”
  (อื้อ แม่บอกกลับมาเร็วๆนะ)
  “ค่า~.”
ปลายสายถูกตัดและฉันเดินเข้าไปดูหนังกับพายุ  เพราะหมอนั้นเดินเร็วซะมัด ตัวก็สูง ขาก็ยาว ไหล่ก็กว้าง ตรงข้ามกับฉันทั้งหมดเลยที่พูดมาเนี่ย*
“ไม่ใส่แว่นตาอ่ะ”                              
“...”
“ดูอย่างนี้แล้วมันจะมันหรอ”
“...” ฉันดึงแว่นตาจากมือพายุและสวมแว่นตาให้
“อย่างนี้สิถึงจะมันส์”
“ขอบใจ”นี่นายกะจะให้ใส่ตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม
“>///<”
กรี้ด เกียดที่สุดเลยอ่ะแมงมุม     ฮ่าๆแต่ก็สนุกดี ฮ่าๆ
หลังจากหนัง3Dจบก็ไปเล่นโน่น นี่ นั้น ไปเรื่อยๆ
“ไปบ้านยักษ์กัน” ฉันชวนพายุ
“ไม่”
“แล้วจะเล่นไรอ่ะ”
“แล้วเธอจะเล่นอะไร”เอ้าก็บอกแล้วแต่นายไม่เล่นอ่ะ
“เล่นเมืองหิมะ”
“...”เขาไม่ได้พูดอะไร  แต่ดดึงข้อมือมือฉันไปเลยซะงั้น (ตั้งตัวไม่ทัน)
เฮ้ย! ลืมเลยอ่ะว่าแม่อยู่บ้านทำไงดีอ่ะ ไม่เป็นไรเล่นอันนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้วค่อยกลับก็ได้
15:59 น.
    “คิดถึงแม่จังเลยค่ะ” ฉันพุงเข้าไปกอดแม่
   “จ๊ะ”
   “สวัสดีครับ”
   “จ๊ะ”
   “แม่คะ แล้วแม่มายังไงอ่ะ ทำไมให้หนูไปรับล่ะค่ะ”
   “โถก็เพื่อนหนูไปรับแล้วนี่นา”
   “...” พายุไม่พูดอะไรเลยอ่ะ
   “คิมโซ...เฮ้ยพายุหนูพากุญแจซอลไปไหนมาล่ะ”
   “แม่เรียกพายุว่าไงนะค่ะ”
   “ก็พายุไง จะให้คุณน้าเรียกสุดหล่อหรอ” เสียงพายุทำเอาฉันอยากจะอ้วก
   “หลงตัวเอง”
   “แล้วหล่อไหมล่ะ”
   “...”
   “เอาล่ะ ลูกๆ อย่าทะเลาะกันสิเดี๋ยวแม่ปวดหัว แล้วพายุ ลูกเรียกว่าแม่ก็ได้นะ”
   “ได้ไงอ่ะ” ฉันเถียงขึ้น
   “ครับคุณแม่”
   “นี่นาย”
   “...”แม่ฉันอ่ะทำไมต้องให้นายเรียกว่าแม่อีกคนด้วยอ่ะ แต่ฉันก็ยอมเพราะนึกขึ้นได้ว่าแม่ของพายุเสียไปแล้ว ให้แม่ฉันเป็นแม่ของนายด้วยก็ได้ ชิ-*- (แม่บุญธรรมไม่ใช่แม่แท้ๆ) ฉันเองยังหาแม่ตัวเองไม่เจอเลย  รู้ไหมว่าแม่แท้ๆของฉันอยู่ไหน ฉันคิดถึงแม่มากๆเลยแม้จะมีแม่บุญธรรมก็ตามเถอะ ยังไงก็อบอุ่นไม่เท่าแม่แท้ๆToT
   “เป็นอะไรไป”
   “ไม่มีไร”
   “แต่น้ำตาเธอไหลนะ”
   “หรอ” ฉันบูดพลางปาดน้ำตา
   “มีอะไรอย่าเก็บไว้ในใจรู้ไหม”
   “.....”ฉันกลัวกระทบถึงแม่ของนาย
   “กุญแจซอลบอกเถอะ”
   “ไม่ดีกว่า”
   “ก็ได้ วันนี้จะไปไหนอีกไหม”
   “ไป”
   “...” เหมือนพายุจะเหนื่อยพอแล้วไปผ่อนคลายคงไม่เป็นไรมั้ง
   “ไปทะเลกันไปตอนนี้ท้องฟ้าสวยน่า”  ฉันพูดพลางลากพายุไปที่รถ ฉันพยายามทำหน้าให้พายุขำ แต่ดูเหมือนว่า เขาคงหนักใจแทนฉันอยู่หรือเปล่าน๊า~.
   “พายุ โกรธหรอ”
บรื้นๆ~
   “นี่อย่าเร่งเครื่องอย่างนี้สิ”
   “...” พายุนายจอดรถทำไมเล่า แค่บอกว่าอย่าเร่งเครื่องไม่ได้ให้จอดซะกะหน่อย แต่ดูท่าทางแล้ว คงเก็บอารมณ์น่าดูนะ
   “เป็นอะไรของนายเนี่ย”
   “...” เขาไม่ตอบฉันแต่ พายุกลับนำหน้าผากมาชนกับหน้าผากของฉัน นี่นายไม่ใช่มนุษย์พลังจิตแบบนายนะ
   “>///<”
   “ดีขึ้นไม”
ตึ๊กๆ ตี๊กๆ
โอ๊ย หายใจไม่ออกมันแน่นหน้าอกอีกแล้ว ทำไมเราต้องเกิดอาการแบบนี้ตอนที่ฉันอยู่กับพายุเสมอๆเลยนะ
   “โอ๊ย” ฉันเริ่มเอามือไปจับส่วนแน่นหน้าอกของตัวเอง
   “กุญแจซอลเธอหายใจลึกๆนะ” ไม่บอกก็รู้
   “หาย..ใจ..ไม่..” ไม่มีแรงจะพูดแล้ว และพายุก็เปิดกระจกรถเพื่อให้อาการของฉันดีขึ้นเพราะมีอากาศจากข้างนอกเข้ามา
   “ดีขึ้นไหม”
   “...” เราเป็นพวกขาดออกซิเจนหรือไง
   “กุญแจซอล”
   “เรียกอยู่ได้ ดีขึ้นแล้วน่า”^_-
   “หึๆ” ดีใจจังนายยิ้มแล้ว แต่ฉันก็แย่อยู่น่ะ
   “ยิ้มแล้วนี่”
   “กวนจริงๆเลยนะ”
   “ฮ่าๆ”
   “หึๆ”
   “ออกรถสิเดี๋ยวไม่เห็นดวงอาทิตย์ตกหรอก”
   “คร้บบบบบ”

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 262 ท่าน