Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ยัยมาเฟียน้อย@[email protected] (ตั้งได้ติ๊งต๊องมาก)
tuewnon
Chapter 5. รักแรกเริ่มที่นี่
6
14/09/2554 18:32:46
379
เนื้อเรื่อง

Chapter 5.
รักแรกเริ่มที่นี่

 

          รถถูกจอดหน้าสวนสนุกอย่างที่ฉันต้องการตั้งแต่อยู่ที่เมืองไทยมายังไม่เคยไปเที่ยวเฮ้
   “ลงมาสิครับคุณหนู”เล่นอย่างนี้มันอายเหมือนกันนะ
   “รู้แล้วน่ะ-///- ”
   “รับอะไรดีค่ะ”พนักงานต้องรับส่งเมนูอาหารให้
   “ข้าวหมูแดงครับ/คะ”ทำไมนายต้องมาสั่งพร้อมกับฉันด้วยแถมเหมือนกันอีก
   “คะๆรอสักครู่นะคะ”
   “ทำไมนายต้องพูดพร้อมฉันด้วย”
   “เธอนั้นแหละ”
   “นายพายุ”
   “เธอนั้นแหละ”
   “เปล่าอาหารมาแล้ว”หิวแล้วด้วยสิเรา
   “หรอ”ฮะอะหะ
                หลังจากกินข้าวเที่ยงแล้วฉันก็ออกมาเดินเล่น           
   “อิ่มแล้วเป็นลิงเลยนะ”
   “ไม่ช่ายนะแค่อยากเดินเล่น”
   “หรอ”
   “ไปเล่นอันโน้นกัน”
   “ไม่เอามันเสี่ยว”
   “กลัวอะดิ”
   “...”
   “พายุกลัว”
   “OKเล่นก็เล่น”
   “เฮ้เล่นกัน”และฉันก็ดึงพายุไปเล่นเครื่องเล่นนั้น
                10นาทีผ่านไปลงมาจากเครื่องเล่น
   “อ๊วก อ้วก”
   “เป็นไรไหม”ไม่ใช่ที่ถามพายุแต่พายุถามฉันเอง
   “ไม่เป็น(อ้วก)”
   “OKยังไม่ถาม”
   “...”
   “จัดการให้เสร็จก่อนเดี๋ยวค่อยคุย”เขาพูดพลางยืนผ้าให้
   “(อ้วก) โอ๊ยปวดหัว”
   “หึๆ”
   “ขำไรแล้วนายไม่รังเกียดหรอเห็นฉันอ้วกอ่ะ”
   “ไม่”
   “อืม (อ้วก)”
   “หึๆ”
   “พอได้แล้ว”
   “รู้แล้วน่า”และฉันก็โยกกระดาษทิ้ง
   “งั้นไปนั่งตะเช้าลอยฟ้าเล่นกันไหม”
   “อืมดีเหมือนกัน”เพราะตอนนี้ฉันรู้สึกมึนเหมือนกัน
                โหไม่คิดเลยว่าขึ้นมาข้างบนอย่างนี้เห็นทุกอย่างเลยสวยจัง
   “กุญแจซอลรู้ไหมเวลาขึ้นมานั่งที่นี่มันทำให้ฉันคิดถึงแม่”
   “แล้วแม่นายล่ะ ทำงานอยู่หรอ”
   “...”
   “หรือตอนเด็กๆแม่นายพานายมาที่นี่”
   “อืมตอนเด็กแม่เคยพามาทำให้ฉันคิดถึงแม่”
   “ก็โทรไปหาสิ”ไม่เห็นจะยากเลยนะพายุนี่นายโง่จริงหรือแกล้งโง่กันนี่
   “...”
   “เงียบทำไมล่ะ”
   “...”
   “เล่าต่อสิ”ฉันเลยตั้งใจจะย้ายไปนั่งข้างๆพายุ
   “แม่ฉันไม่อยู่แล้ว”
   “ฉันขอโทษ”
   “ไม่เป็นไร”แต่ถึงยังไงฉันก็ยังไม่เห็นน้ำตาของนายพายุเลย
                OKฉันพยายามให้พายุลืมจึงย้ายไปนั่งข้างพายุ
                ว้ายยยยย
   “ระวัง”
                ตอนที่ฉันลุกไปนั้นเครื่องมันขะงักและกระเช้าก็ไม่ขยับและตัวของฉันเองก็ตกไปกองที่พื่นทับพายุเข้าเต็มๆ(แล้วพายุจะลงมาทำให้ฉัรทับทำไมงง)
   “นายจะลงมารับทำไม”
   “กลัวเธอเจ็บ”
                ตึกๆตึกๆอีกแล้วหัวใจรู้สึกปวดโอ๊ย..!ฉันเอามือจับที่อกด้านซ้ายและฉันรู้สึกหายใจไม่ออก
   “กุญแจซอลอีกแล้วหรอ”
   “- - _ _ - -”ฉันพยัคหน้าแทนคำพูดแล้วฉันก็อยากรู้ว่าฉันเป็นอะไร
   “ทำไงดีอ่ะ กระเช้าดันหยุดอีก”
   “ลุกขึ้นมานั่งก่อนนะเดี๋ยวผมพัดให้”
   “พายุฉันดีขึ้นแล้ว”
   “อืมดีแล้ว”
  “นายรู้ใช่ไหมว่าฉันเป็นอะไร”
   “ตัวเธอยังไม่รู้แล้วผมจะรู้ไหมครับบบบบบบ”เขาพูดพลางขยี้ที่ผมของฉันรู้ไหมมาทำให้ฉันดีขึ้นยังไงไม่รู้
                ในที่สุดเครื่องก็เริ่มเดิน
   “เอ๋ มิจจี้ น้ำ”
   “ใครอ่ะ”
   “ไม่บอก”
                เมื่อฉันลงจากกระเช้าก็ไปทักมิจจี้ น้ำส่วนพายุก็ปล่อยใจให้งงอยู่ๆคนที่ชื่อมิจจี้เนี่ยมาโผ่อยู่นี่แลยังหน้าเหมือนกับหมอนั้นเลยแค่สีผมไม่ใช่ก็แค่นั้น
(บันทึกพิเศษของพายุ)
คิกๆ คิกๆ รับโทรศัพท์ดิ
   “ครับ”
   (ฉันโรรี่นะ)
   “หรอ อืมมีราย”
   (นายเห็นหมอนั้นบ้างไม)
   “ไม่แน่นใจว่าเห็นหรือเปล่า”
   (คนที่ยื่นคุยกับกุญแจซอลใช่ไหม)
   “อืม ไม่แน่ใจ”
   (อืม)
   “แล้วเธออยู่ไหนเดี๋ยวไปหา”
   (ร้านไอศกรีม) ==
   “OK”ผมออกห่างจากกุญแจซอลและให้ภายในองค์กรดูแลแทน จริงๆแล้วผมก็เดินมาทางร้านไอศรีมแล้วแต่ทำไมผมหาโรรี่ไม่เจอ
                พึ้บ!!ว้ายยยย!!
                เป็นตัวบุกเองแท้ๆแต่กลับโดนผมเล่นงานกลับฝีมือยังเหมือนเดิมเลยนะโรรี่
   “อ่อนหัก”ผมพูดสั่นๆ
   “รู้แล้วน่า ยุ่งจริง”
   “รู้แล้วยังทำอีก พัฒนาซะบ้างสิ”
   “แล้วซอลอ่ะ อยู่กับพวกมันใช่ไหม”
   “อืม”
   “กล้าทิ้งเนอะ”
   “ก็เธอบอก...”ฝนตกใจหมดเลยทำเอาผมจะวิ่งกลับไปอีกครั้ง
   “ฉันล้อเล่น” เธอดึงผมไว้
   “ฉันไม่เล่นอย่างนี้กับเธอหรอนะ”
   “พูดเหมือนชอบเขางั้นแหละ”
   “...”เธอทำให้ผมพูดไม่ออก
   “ห้ามชอบเด็ดขาด เจ้านายเธอนะ”
   “รู้แล้วน่า”
                เวลามันทีผ่านไปนานพอสมควรแต่ทำไมติดต่อมาหาผม ผมทนไม่ไหวแล้วนะ
   “จะไปไหน”
   “ไปหากุญแจซอล”
   “ก็ไปดิ” เอ้าทำไมไม่บอกตั้งแต่แรก
   “แล้วกุญแจซอลอยู่ไหน”
   “สายบอกว่าเธออยู่ที่บ้านผี...”
                ผมไม่ฟังเธอจับหรอกเพราะผมเป็นห่วงว่าพวกมันจะยุ่งกับเจ้านายผมและสถานที่แห่งนี้คงฉุดตัวกุญแจซอลได้ง่ายๆ ผมเร่งฝีเท้าเต็มที่ เพื่อให้ถึงกุญแจซอลให้เร็วที่สุด
   “กุญแจซอล”ตอนนี้ผมอยู่ในบ้านผีสิงและพยายามเรียกเธอ
(จบบันทึกพิเศษของพายุ)
ฉันรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงของพายุแต่มันมืดอย่างนี้แล้วจะเจอไหม
                อุ้ย!ขอ...
   “ขอโทษครับ/ค่ะ”
   “ไม่เป็นไรค่ะ/ครับ” เฮ้ยจะพร้อมอะไรขนาดนั้น(เสียงเหมือน...)
   “พายุ”
   “กุญแจซอล”อยู่ๆเขาดึงฉันเข้าไปกอดทำเอาตกใจยิ่งกว่าบ้านผีสิงอีก
   “นายเป็น อารายของนายเนี่ย”
   “...”
   “ทำไมไม่ใช่ฉันแนะนำ นายให้รู้จักมิจจี้กะน้ำก่อนล่ะ”
   “...”
   “จะเงียบอีกนานไหม!”
   “เออ..ผมไปเจอเพื่อนเก่าเลยไม่ได้บอกเธอก่อนนะ..”
   “นายไม่อยู่อ่ะ ฉันกลัวรู้ไหม”
   “ผีหรอ”
   “เปล่า!กลัวความมืด”
   “....”อิอิ ผิดหวังอ่ะดิ ^^
   “ป้ะออกไปกันเถอะ....” 

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 351 ท่าน