Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ยัยมาเฟียน้อย@[email protected] (ตั้งได้ติ๊งต๊องมาก)
tuewnon
Chapter 1.จุดเริ่มต้นของคำเล็ก
5
14/09/2554 18:20:23
531
เนื้อเรื่อง

Chapter 1.
จุดเริ่มต้นของคำเล็ก
 

                  ณ สถานที่แห่งหนึ่งที่ฉันไม่รู้จัก.....
   “ลงมาได้แล้ว ผมไม่ได้พาคุณมาทำมิดีมิร้ายหรอกน่ะ”
   “...” นายพูดยิ่งทำให้ฉันคิดนะเนี่ย
   “จะไม่พูดอะไรเลยหรอ ผมอุตส่าพามานะ”
   “...”
   “แถวนี้ฟ้าสวยจริงๆเลยนะครับ”
   “อืม”
   “...”
   “พายุ”
   “...” เขาหันมาทางฉันและทำหน้านิ่ง
   “...” ลืมเลยอ่าว่าจะพูดไร  “ดาวสวยดีนะ” ฉันพูดพลางชี้ไปที่ท้องฟ้า
   “หึๆวันนี้ไม่มีดาวหรอกนะคุณ” เขาพูดจบก็เดินมาลูบผมฉัน
    “-///-”
ตึกๆตึกๆใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะอีกแล้ว
   “พายุ”ทำไมไม่มีเสียงเรียก
   “พายุ”รู้สึกหมดแรง
                พึบ!
                ฉันรู้สึกเหมือนมีคนมาพยุงฉันไว้
(บันทึกพิเศษของพายุ)
                ตอนนี้ผมพาเธอไปส่งที่บ้านเพราะผมไม่อยากไปโรงพยาบาล เมื่อผมเดินเข้าไปในห้อง สภาพของห้องนั้นดูไม่ได้เลยแหละเพราะต่างคนต่างนอนไปคนละทาง
                ผมอุ้มกุญแจซอลเข้าไปในห้องเพื่อให้เธอได้พักผ่อน
   “โรรี่”
   “อืม อาราย”เธอตอบผมด้วยอาการอยากนอน
   “ไปดูกุญแจซอลให้หน่อย”
   “อืม”
   “เปลี่ยนเสื้อผ้าให้กุญแจซอลด้วย”
   “อืม”
   “อย่าลืมเช็ดตัวด้วย”
   “พอยัง”
   “...”
                เมื่อเวลาผ่านไปครู่หนึ่งผมก็เปิดห้องกุญแจซอลเพื่อไปคุยอาการกับโรรี่
   “ไม่ เคาะประตูเลยนะ”
   “...”ผมจึงหันหลังไปเคาะประตูหึๆ “เป็นไงบ้าง”
   “ก็ OK”
   “อืม”
   “แล้วไปทำไรมาถึงกุญแจซอลเกิดอาการแบบนี้ล่ะ”
   “ฉันแค่ ...นิดหน่อยน่ะ ก็แค่นั้น”
   “ที่หลังก็ห้าม”
   “ครับ”ตอนนี้ใครเป็นเจ้านายผมเนี้ย
                ตื้นๆ ตื้นๆ (เสียงโทรศัพท์กุญแจซอล) ผมจึงรับแทน
      “ครับ”
      (แกเป็นใครอ่ะทำไมมารับโทรศัพท์ลูกสาวฉัน)
      “ผมเองครับ คิมิโซ”
      (หรอหึๆ โทษที)
      “ท่านครับ กุญแจซอลมีอาการเกิดขึ้นครับ”
      (ทำไมล่ะ)
      “คือ...”
      (คืออะไรเล่า)
      “ผมพาเธอไปเที่ยวทะเลและก็...”
      (อืมแล้วก็มีอาการว่างั้น)
      “ครับ”
      “พายุใครโทรมาน่ะ” เสี่ยงของกุญแจซอล
      (งั้นฉันไปล่ะน่ะ)
      “ครับ”
      “ฉันถามว่าใคร”
                ปลายสายถูกตัด ผมจึงคืนโทรศัพท์ให้กับเธอ แต่เธอก็ทำหน้างงๆตามภาษาคนพึ่งตื่นนอนนั้นแหละ
      “พ่อเธอโทรมา”
      “แล้วไง” เธอทำหน้าเหมือนจะมึนๆอยู่
      “แล้วให้เธอดูแลตัวเองด้วย”
      “...”
      “...”
      “อืม” เธอพยักหน้าเหมือนเอาใจ “แล้วพ่อฉันรู้ได้ไงว่าฉันไม่สบาย”
      “ก็ผมบอกไง”
      “หรอ” เธอพอเข้าใจ “แล้วใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ฉัน”
      “...”ผมกำลังมองหาโรรี่อยู่แต่เธอดันเสียไปแล้ว-_-
      “อย่าบอกนะว่านายO///O”
      “ไม่ใช่ๆไม่ใช่แน่นอน”
      “แล้วใครอ่ะ”
      “โรรี่”ผมตอบสั่นๆ
      “ฉันง่วงแล้วอ่ะ”
      “ตามบาย”
      “...”
      “แต่เมื่อกี้เธอพึ่งตื่นน่ะ”หลับสะและกุดไนท์นะ
                เช้าวันต่อมา แปดนาฬิกาแปดนาฬิกา
เป็นผู้หญิงอารายกันเนี่ยตื่นสายชะมัดดูดิขณะซื้อโจ๊กหมูมาให้ป่านนี้ยังตื่นเลย
                ก๊อกๆ
      “กุญแจซอล”
      “ผมเข้าไปแล้วนะ” ผมเปิดประตูเข้าไปเธอกำลังขยี้ตาและร้องคางอยู่เลย
      “ตื่นได้แล้ว” ผมลงนั่งข้างๆเตียงของเธอแต่รู้สึกว่าเธอนั้นยังไม่ตื่นดี-_-?
      “พ่อค่ะหนูไม่อยากเสียแม่ไป”เมื่อเธอพูดจบเธอก็ขว้าต้นแขนผมไปกอดทำให้ตัวผมนั้นก็ลืมไปด้วย
      “กุญแจซอลอย่าดึงสิ”
      “คิดถึงแม่อ่ะพ่อฮือๆ” เธอร้องไห้ออกมาให้เห็นและก็กอดแขนผมไว้แน่น
      “กุญแจซอลตื่นได้แล้ว” ผมไม่กล้าที่จะดึงแขนของผมออกมาแรงๆเพราะกลัวจะโดนหน้าของเธอ
                                (จบบันทึกพิเศษของพายุ)
      “อืมตื่นแล้ว”ฉันเริ่มลุกขึ้นมา เรียกไมเนี่ย
      “ตื่นแล้วทำไมไม่ลืมตาเล่า เด็กคนนี่”
      “อืม อืม ลืมแล้ว O_O”
      “ไปอาบน้ำ”พายุดึงผ้าห่มจากฉัน
      “OK”ว้ากกกผ้าห่มมันติดกับข้อเท้าของฉันทำให้ตัวของพายุล้มลงมาทับฉันเต็มที่เลย
      “ O///O”พายุ
      “O///O”ฉันเอง
    “ขอโทษ”
   “ขอโทษ”
   “ไม่เป็นไรฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”ฉันเอาผ้าขนหนูแล้วก็วิ่งไปเข้าห้องน้ำส่วนพายุก็ไปเตรียมจัดโต๊ะ ฉันนั่งโต๊ะทานอาหารและก็เห็นโจ๊กหมูใส่ไข่ที่ฉันชอบ
   “ขอเจาะไข่แดงได้ป่ะ”
   “นายว่าไงนะ”
   “ขอเจาะไข่แดงได้ไหม”เขาทวนคำถามให้ฉัน
   “ฉันไม่คิดเลยนะว่านายจะลามกได้ขนาดนี้อ่ะ ไอ้โรคจิต ไอ้ทะลึ่ง ไอ้ลามกอานาจารย์ ลามปามนายนี่มันหื่น”
   “โอ้โห เป็นชุดพอและนะและก็หยุดคิดไปในทางที่ไม่ดีเลยมานี่มาคิดตรงนี่เจาะไข่แดงที่โจ๊กเธอ”
   “หรอ”
   “อืม”
   “โทษที”
   “เมื่อกี้ว่าผมหื่นกันหรอ”
   “แฮะๆ”
   “...” พายุพูดพลางจะลุกขึ้นมาแต่เขาก็นั่งลงกินโจ๊กต่อฉันเลยนั่งลงกินโจ๊กกับเขาด้วย
   “จะไปไหนกันดี”เขาเปิดประเด็นถามฉัน
   “...”
   “ไปช็อปปิ้งไหมหรือจะเป็นตลาดสยามดี”
   “ฉันไม่ชอบ”
   “แล้วเธอจะไปไหน”
   “ไปมหาลัย
   “ไปทำไม”
   “ไปเถอะน่า นะนะ”
   “อืม” ฉันขอร้องให้พายุพาฉันไปมหาวิทยาลัยเพราะวันนี้มีแข่งขันบาสเกตบอลด้วย
   “มาทำไรที่โรงยิมกันตั้งเยอะตั้งแยะ”
   “ก็วันนี้มีแข่งบาสประจำปี”
   “...”ฉันเองก็อยากเห็นนายเล่นเหมือนกัน
   “ในวันนี้เป็นวันแข่งขันบาสเกตบอลของมหาลัยเทคโยมิซึ(มหาลัยฉันเอง)และมหาลัยโนงาวะ”
   “แล้วมหาลัยเราไม่เห็นมีใครเลย”
   “ก็เอาจากคนข้างสนามไง”
   “-_-?”
   “ไม่ต้องงง เดี่ยวก็รู้”เมื่อฉันพูดจบก็ได้ยินเสียงพิธีกรพูด
   “เราจะนับ1-10เท่านี้ถ้ามหาลัยเทคโยมิซึไม่มีใครออกมาเราจะตัดสินว่าแพ้”
   “ไปสิพายุ”
   “จะดีหรอ”
   “อืม--__--”1..2..3..4......7
   “ไป”
   “ไปดิเดินไปเลย”ไชโยจะได้เห็นพายุเล่นบาสแล้ว
                และการแข่งรอบแรกก็จบลงฉันก็เลยลงไปดูพายุข้างล่างซะหน่อย
   “ไหวไหม”ฉันพูดพลางยื่นผ้าเช็ดหน้าและหยิบน้ำให้
   “ไม่ไหว”
   “ทำไมอ่ะ”และฉันก็นั่งลงข้างๆพายุ
   “แต่ตอนนี้อยากจะแข่งแล้ว”กวนประสาท
   “สู้ๆนะ”-///-
   “...” ทำตาหยี่ใน เดี๋ยวแม่ก็ให้หมัดซะเลย
   “ตาบ้า”
   “ได้ยินนะ”อิอิกะจะให้ได้ยินน่ะแหละ
                หลังจากจบการแข่งขัน
                และมหาวิทยาลัยเทคโยมิซึก็เป็นฝ่ายชนะ
   “ไปหาไรกินกัน”
   “...”
   “พายุนายไม่ไปซ๊ายม่าฉันไปล่ะ”
   “รอด้วยดิ”
   “55+”
   “ไม่ต้องมาหัวเราะเลย”
   “แต่นายเองก็เล่นบาสเกตบอลเก่งดีน่ะ”
   “แน่อยู่แล้ว”
   “หลงตัวเอง”
   “ปะหิวแล้ว”ฉันกับพายุขึ้นรถแล้วก็ไปหาร้านอาหารกัน
   “ร้านนี้ไหม”
   “(..)(..)(...)(...)”ฉันส่ายหน้าแทนคำตอบ
   “พูดนิดหนึ่งสิเธอเงียบแบบนี้ฉันกลัวเป็นนะ”
   “-o-” ฉันทำหน้ายิ้ม
   “ยิ้มไร”
   “55+เป็นไงล่ะเข้าใจความรู้สึกของฉันหรือยัง”
   “OKๆฉันผิดไปแล้ว”
   “ดีมากๆ”
   “แล้วจะไปไหนล่ะครับ”
   “ไปสวนสนุก”
   “เฮ้ยยังไม่ได้กินข้าวเลย”
   “ก็ไปกินสิ” ฉันหลอนประสาทใส่เขา:p 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 316 ท่าน