Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ยัยมาเฟียน้อย@[email protected] (ตั้งได้ติ๊งต๊องมาก)
tuewnon
Chapter 3.เหตุการณ์ที่ไม่น่าเป็น Unbelievable
4
14/09/2554 18:17:33
575
เนื้อเรื่อง

         Chapter 3.
เหตุการณ์ที่ไม่น่าเป็น Unbelievable
      

 

                 ณ ทางกลับบ้าน
                ซื้อก็ซื้อเองแถมยังถือเองอีกต่างหาก ผู้ชายนี่มีไว้ทำไมเนี่ยเคยมีประโยชน์ในสายตาผู้หญิงบางไหมนะ จะให้ฉันบ่นในใจอีกนานไหมเนี่ยไอ้คุณชายพายุก็ถือแค่สมุดวาดเขียนกับสี ส่วนต้อลนี่แล้วใหญ่เลย แหม้!มีแค่โน้ตเพลงฉันล่ะเครียด -_-;
   “กุญแจซอลผมช่วย” พายุขอบใจมากนะ แต่นี่มันจะถึงบ้านแล้ว
   “ยัยลิงลม ม่ะเดี๋ยวถือให้” หมดเรื่องคุยแล้วใช่ม่ะถึงมาช่วยอ่า *-*
   “ขอบใจ ...” เมื่อกี้นายเรียกฉันว่าลิงลมงั้นหรอ ไอ้ต้อล แกตาย !!!
   “กุญแจซอล พ่อเธอฝากมา Happy birthday น่ะ” ห่ะ วันนี้วันเกิดฉันดิ เออลืม
   “อืม...ว่าแต่ทำไมพ่อไม่โทรหาฉันเอง” ใช่ๆแทนที่จะโทรบอกเราเอง... ชั่งมันเถอะ
               
ณ ทางไปห้อง
ทำไมวันนี้ยามเยอะจังขโมยขึ้นบ้านไงเนี่ย ชั่งมันเถอะไม่เกี่ยวกับเราไปดีกว่า
ปัง ปัง ปัง
   “สุขสันต์วันกิดครับ” มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทำเอาฉันตกใจ
   “พ่อ!!!” ฉันวางทุกอย่างลงและวิ่งกอดพ่อ
   “พ่อมาไม่ได้นานนะลูก”
                พ่อไม่พูดฉันก็รู้เพราะปีนึงฉันก็จะได้เจอพ่อได้เพียงแค่ครั้งเดียวและแปปเดียวเท่านั้นและฉันก็เข้าใจว่าพ่อมีธุระที่สำคัญจริงๆที่จะต้องทำไม่มีเวลาให้กับฉันมากนักและก็ช่วยไม่ได้ ฉันดันเกิดมาเป็นลูกมาเฟียเอง และพ่อก็หันไปคุยกับพายุ
   “คิม...เอ้ย พายุ ฝากน้องด้วยนะพ่อไปและ”
   “ครับ”
                และยามก็หายไปพายให้พลิบตา>0< ไปฝึกนินจามาหรือไงเท่ดีแหะ
   “ไปจัดห้องกันเถอะ เดี๋ยวสาวๆมาแล้วจะไม่ทัน”
   “อื้ม”  มีเวลาอีก2ชั่วโมงคงทันนะ
                ฉันพูดพลางเปิดประตูเข้าห้อง และตอนนี้ฉันและก็ผู้ชายอีก2คน ก็เร่งมือในการจัดห้องอย่างมาก คิดดูดิ เจ้าของวันเกิดต้องมาจัดหน้าให้กับเพื่อนที่จะมากินกันอีก นี่มันคืความซวยของฉันไงเนี่ยที่ต้องมีเพื่อนแบบพวกนั้น และตอนนี้ต้อลก็จัดในส่วนของอาหาร ส่วนฉันก็จัดนูน จัดนี่ ตามภาษาคนขี้เกียจ
   “พายุ เอาอันนี้ไปแขวนตรงนู้นให้หน่อยดิ”
   “ยัยเตี้ย” พายุก็พูดเบาๆนั้นแหละแต่ฉันหูดี
   “เตี้ยแล้วไง สูงนักก็ทำไป” ฉันส่งให้เขาด้วยความไม่พอใจ
                ผู้ชายอะไร หล่อแต่ปากนี่...ทุเรศ นิสัยเสียคิดว่าหล่อแล้วจะชนะฉันได้ไง...ไม่มีทาง-_-*** แล้วฉันก็เดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อไปหยิกน้ำมากิน ข้างนอกมีแต่น้ำอัดลม   เฮอะ...~~~เหนื่อยชะมัดเลยการจัดปาร์ตี้นี่มันเหนื่อยขนาดนี้เลยหรอ และจะไปจัดข้างนอกต่อไหวไหมนะ....
   “ว้าย / อ๊าก” ฉันหันมาชนกับพายุเข้าอย่างจังเลยทำเอาเสื้อของฉันกับเข้าเปียกทั้งคู่เลย
   “ผมขอโทษ” เข้าเปิดปากขอโทษฉันก่อน
   “ไม่เป็นไร ฉันเองก็ผิดเหมือนกัน”
   “ไม่ใช่เรื่องนี้ แต่เป็นเรื่องที่ผมว่าคุณเตี้ยต่างหาก”
   “ ฉัน..ฉันลืมไปแล้ว ชั่งมันเถอะ”
                ตึกๆ ตึกๆ โอ๊ย...มันรู้สึกแสบไปถึงหัวใจเลย โอ๊ยๆ เป็นอะไรเนี่ยเจ็บแล้วก็แสบไปหมดแล้ว แต่ทุกทีก็ไม่เคยเป็นนี่ เจ็บอ่ะ!!ไม่ไหวแล้ว และฉันก็ทรุดตัวลงไปกองอยู่กับพื้น แต่พายุกลับพยุงตัวฉันไว้ นี่นายฉันไม่มีแรงจะยืนแล้วนะ ตาบ้า!!
                ปัง!!
   “Happy birthdayเดย์ เดๆ” 0///0
   “ทำไมพายุกับกุญแจซอลมาทำ...ทำอะไรที่นี่ล่ะ” ยัยฝ้ายและเพื่อนทั้งหมดมาเห็นฉันกับพายุอยู่ในสภาพที่ ไม่ควรจะเกิดขึ้นฝ้ายก็เลยเปิดประเด็นขึ้น
   “ผมขอตัวก่อนนะครับ” นายจะเอาตัวรอดคนเดี๋ยวเลยหรอตาบ้า
   “นายจะไปไหนไม่ได้” โรรี่พูดทำเอาพายุต้องหยุดชะงักทันที
   “(­­­ _ _ ) (-- --)”
   “ฉันแค่อยากรู้จักเพื่อน ทุกคนออกไปรอข้างนอกนะ” โรรี่ไม่เคยเป็นแบบนี้นี่น๊า ต้องมีอะไรซ่อนอยู่แน่เลยอ่า หรือว่า 2คนนี้เคยเป็น แฟนกันมาก่อน แต่ที่อยู่ฝรั่งเศสก็ไม่เห็นว่าโรรี่จะมีอะไรเลยนี่น๊า แล้วตกลงมันเป็นอะไรกันแน่เนี่ย ฉันล่ะงงจริง
                20 นาทีผ่านไป   (ทำไมยังไม่ออกมาอีกนะ)
                ฉันเดินวนเวียนอยู่หน้าห้องครัวด้วยความเป็นห่วงโรรี่ ไม่รู้จะเป็นอะไรบ้าง แล้วฉันก็เดินวนไปเวียนมาจนฉันเวียนหัวซะเองเลยก็ลากเก้าอี้มานั่ง
   “เป็นอะไรของแกเนี่ย ฉันว่าแกเปลี่ยนไปนะยายซอล” ฝ้ายเริ่มทักฉันขึ้นมา
   “อะ..อะไร เปลี่ยน...เปลี่ยนยังไง” แล้วฉันจะพูดติดๆขัดๆทำไมเนี่ย
   “แกอยู่กับพายุ 2 ต่อ 2 ทั้งๆที่ต้อลอยู่ข้างนอกแกกับพายุกลับไปคุยอะไรกันอยู่ในห้องครัว ห๊า!!!!!”
   “แกๆ หยุดเลย ฉันรู้ว่าตอนนี้แกคิดไร ฉันไม่มีอะไรกับพายุเลย”
   “จิงอ่ะ เอาจริงๆนะ”
   “อื้ม ฉันไม่ชอบผู้ชายแบบนั้นหรอกย่ะ”
   “^^”   ^^! ไม่มีอะไรเลย แหะๆๆ
                คื้น~ (เสียงประตูห้องครัวเปิดออก)
                ฉันเห็นโรรี่กับพายุเดินออกมาอย่างเงียบๆ (เป็นอารายกานค่า) และพายุก็จับต้นแขนฉันและดึงออกไปข้างนอกห้อง นายจะบ้าหรอพายุวันเกิดฉันแต่กลับให้เพื่อนของฉันมาสนุกในวันเกิดฉันเนี่ยนะ นี่ฉันก็ได้แต่บ่นอยู่ในใจและพายุก็พาฉันขึ้นรถทันทีทั้งๆที่ยังไม่ได้พร้อมจะไปเลยตาบ้านี่ บรื้นนนน~~ กรี้ด ไอ้บ้าฉันยังไม่ทันตั้งตัวเลย
   “อะไรของนายเนี่ยพายุ” ขับรถเร็วชะมัด กลัวที่จะไปมันจะหายไปไง
   “...”
   “ถ้าไม่บอกฉันจะกระโดดลงไปจริงๆนะ”
   “ทะเล”
   “นี่มันดึกแล้วนะ แล้วมัน...”
   “ไม่หรอกน่า ถามขับอยู่ในระดับนี้ตลอด” 0๐0 ไอ้บ้านี่มัน 170 แล้วนะ โอ๊ยจะอ้วก
   “แล้ว...แล้วทำไมต้องไปด้วยล่ะ”
   “ก็.....ก็...ก็วันเกิดคุณไง”
   “-///- ไฟเขียวแล้วตาบ้านี่ไม่ดูเลย” ฉันเปลี่ยนเรื่องคุยทันที
   “ตอนที่คุณอยู่ในห้องครัวเมื่อกี้อ่ะ แล้วคุณก็ทรุดตัวลงไป เป็นอะไรหรือป่าว”
   “ถามทำไม ฉันไม่ต้องการให้นายมาห่วง...”
   “ผมก็แค่ทำตามคำสั่งคุณอา”
   “งั้นฉันก็จะบอกว่า...แน่นหายใจไม่ออกแล้วก็รู้สึกเจ็บจี๊ดที่หัวใจ ประมาณนั้น นายก็ไปบอกพ่อฉันแบบนี้ก็แล้วกัน”
   “นี่..หึๆ คุณคิดว่าผมเป็นบอร์ดี้การ์ดคุณไง”
   “ไม่ขนาดนั้นหากแต่นายขับรถช้าหน่อยดิ”
   “ไม่ได้ เดี๋ยวไม่ถึงครับ”
                ไอ้บ้าฉันว่าได้ถึงข้างทางมากกว่า ขับได้ช้ามากเลย แล้วทำไมฉันต้องเอาชีวิตฉันมาฝากที่นายด้วยเนี่ย 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 359 ท่าน