Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ยัยมาเฟียน้อย@[email protected] (ตั้งได้ติ๊งต๊องมาก)
tuewnon
Chapter 2. พี่ชายที่ไม่อยากมี
3
14/09/2554 18:10:35
499
เนื้อเรื่อง
                   ในขณะที่ฉันเดินทางไปมหาวิทยาลัย ฉันก็มานั่งคอยรถมารับ แต่รถสายนี้เนี่ยนะ มารับอย่างเดี่ยว ไม่รู้คนขับเขาจะอะไรนักหนากับมหาวิทยาลัยของฉันส่งก็ส่งไม่ถึง *-*
   “นี่ พายุนายขึ้นไปก่อนดิ”
   “ทำไมต้องให้ผมขึ้นก่อนด้วย ไม่เอาอ่ะ”
   “ก็ฉันจะนั่งตักนายไง เข้าใจไหมเนี่ย”
   “แต่เธอตัวหนักนาย” ตาบ้ากล้าพูด น๊า พูดเหมือนนายเคยอุ้มฉันงั้นแหละ
   “นะ นะ นะ คนที่นั่งรถคนนี้มันแยะ”         
   “ok” ดีเหมือนกันจะได้ไม่ต้องนั่งเบาะที่แข็งเหมือนไม้ซะที
   “หนูจ้า ขึ้นรถเร็ว เดี๋ยวไม่ทัน” ลุงคนขับรถทักให้ขณะที่พายุกำลังขึ้น
   “ค่ะ/ครับ/ฮ้า/จร้าาา” กลุ่มข้างหลังฉันตอบรับเป็นอย่างดี
                ตอนนี้คนก็ขึ้นรถกับหมดแล้ว แต่ฉันดูเวลาแล้ว ลุงคนขับคงไปทางลัดแน่ๆเลยไม่งั้นเดี๋ยวสายยยย
   “จับให้แน่นๆนะ มีหลุมข้างหน้า” ต่างคนต่างยึดตัวเองไว้ แต่ฉันไม่ต้องห่วงสบายมาก มีพายุทั่งคน อิอิ
( บันทึกพิเศษของพายุ )
                โอ๊ยตัวยัยบ๊อง (เปลี่ยนชื่อให้กุญแจซอลและ) ก็หนักอยู่แล้วนะไหนจะมีพื้นที่ทรุดลงไปเป็นหลุมอีก ประเทศครับช่วยมาทำทางที่ ผมทรมาณจริงๆนะ
   “โอ๊ย !!!!” ผมร้องรั้นกับการที่กุญแจซอลมานั่งอยู่บนตักผมและเลื่อนลงมาในจุดที่ไม่สมควรจะนั่งและในเวลาเดียวกันมันก็ดั้นมีหลุมซะงั้น ไม่รู้ว่าอวัยวะส่วนสำคัญของผมจะเป็นไงบ้าง อูย ~ เจ็บอ่า
   “เป็นอะไรของนาย”
   “ไม่เป็นไรหรอ แต่เธอลุกไปนั่งที่อื่นก่อนได้ไหม”
   “อื้ม แล้วนายจะบอกได้ยังว่าเป็นอะไร”
   “...” ไม่ต้องรู้จะดีกว่า *-*
   “ทำหน้าเมือนฉันไปนั่งทับน้องชายนาย งั้นแหละ” ก็ใช่อ่ะดิ ยัยบ๊อง
   “...”
   “ชิ ไม่คุยด้วยแล้ว” เอ้าผมผิดหรอ
                ในห้องเรียน A-2(ศิลปะศาสตร์)
                ผมเดินเข้ามาในห้องพร้อมกับกุญแจซอล และรู้สึกว่าสายตาของคนทั้งห้องจะมองมาที่ผม ไม่ก็กุญแจซอล ผมก็เลยทำเป็นไม่สนใจและมานั้งข้างริมหน้าต่างที่เดิม ส่วนกุญแจซอลก็มานั่งอยู่ข้าง
   “ซอล ทำไมวันนี้เธอมากับพายุด้วย”
   “อะไร ฉันไม่รู้ ฉันง่วงนอน”
   “ไม่ต้องมาแกล้งเลยนะ และวันนี้เธอก็ไม่ไปหาพวกเราด้วย”
   “ฉันมาสาย โอเคไหม” ท่าทางแบบนี้แกล้งทำจริงๆหรอกหรอ เหมือนจริงมากๆ
   “...” ผมก็กะจะฟังให้จบอ่ะนะ แต่ฝ้ายก็ดันหันมาทางผม และทำสายตาอำมหิตใส่ ผมก็เลยเอาตัวรอดโดย
   “กุญแจซอลจัง ตอนเช้ายังไม่ได้กินข้าวมาเลย ไปกินข้าวกันนะ”
   “ไม่ ...” เธอนี่ดื่อจริงๆเลยนะ
   “ไม่ปฏิเสธ เพราะท้องเธอร้องแล้ว” และผมก็ลากกุญแจซอลมาทันที่ ต่อหน้าฝ้ายที่ยืนทำหน้างงอยู่
   “ไม่ไป ฉันไม่หิว” เธอชะงักผมไว้
   “ถ้าเธอไม่ไป ผมอุ้มนะ”
   “ไม่ต้อง ไปก็ไป” ^^นี่แหละเอาตัวรอดสุดๆ
                ณ โรงอาหารมหาวิทยาลัย
                ผมเดินเข้ามาในโรงอาหารแล้วก็มาซื้อข้าวมานั่งที่โต๊ะ
   “ต้อลมานั่งนี่สิ” ในขณะที่ผมนั่งทานข้าวอยู่กับกุญแจซอล อยู่ๆกุญแจซอลก็เรียกชายร่างสูง ผมน้ำตาลอ่อน มานั่งโต๊ะเดียวกัน
   “พายุ นี่เพื่อนฉันเอง”
   “...” ผมเงยหน้าฟังเธอและทานข้าวต่อ
   “ต้อลนี่พายุนะ เด็กใหม่ที่ยัยฝ้ายชอบอ่ะ”
   “OoO...ห๊ะ” ผมเกือบสำลักษ์กับคำพูดของกุญแจซอล
   “ยินดีที่ได้รู้จักครับ” สภาพก็ดูดีเรียบร้อย ท่าจะมีสาวแยะพอสมควร
   “ครับ”
   “แล้วเพลงกับโรรี่ล่ะ” กุญแจซอลพูดแทรกขึ้น เอ๋โรรี่ชื่อมันคุ้นมาเลยนะ
   “เดี๋ยวตามมาน่ะ เอ่อตามมาแล้ว เพลงจ้าทางนี้ครับ” ใครน๊าเป็นแฟนต้อลเนี่ยคงนะน่ารักพอสมควร
   “เอ้า...ยัยซอล” น่ารักอ่ะ เรียบร้อยกว่าเธอมากเลยกุญแจซอล
   “นี่เพลง พายุไง”
   “ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
  “แล้วนี่...”
   “โรรี่ ยินดีที่ได้รู้จักครับ”
   “...” ยัยนั้นทำหน้างงเหมือนไม่รู้จักกันไงแหละ^^
   “ผมพายุครับ” เงียบเห็นเดิมเลยนะ แต่ทำไงได้เธอไม่ได้สวยจากเก่าเลย
                ผมไม่คิดเลยนะว่ากุญแจซอลจะรู้จักกับโรรี่ด้วย หลังจากที่ผมทานข้าวเสร็จแล้วก็เห็นว่ากุญแจซอลยังคุยกับเพื่อนอยู่ก็ไม่กล้าเข้าไปขัด ผมจึงเก็บจานให้กุญแจซอลและเดินออกมา
( จบบันทึกพิเศษของพายุ )
                12 :25 น.
( บันทึกพิเศษของโรรี่ )
   “พี่คร๊าบบ ฟังผมเล่นกีตาร์หน่อยสิ”
   “อืมว่ามาดิ” ~ ~ฉันชื่อโรรี่ ราสมี่เกรซ เป็นพี่แท้ๆของต้อลเกิดเวลาไล่กัน ฉันเรียนอยู่กับกุญแจซอลมาตั้งแต่ฝรั่งเศสแล้วก็ตามมาเรียนที่นี่ แต่เมื่อพักเที่ยง ฉันว่าคนที่ชื่อพายุเนี่ย มันหน้าตาเหมือนกับคิมโซเลยนะ แล้วมันจะเป็นพายุได้ไง
   “เป็นไงบ้าง”
   “ใช่ไม่ได้” ต้อลนี่สอนเป็น60กว่ารอบแล้วและทำไมไม่รู้เรื่องเลยนะ
   “แล้วทำไงล่ะ ผมแก้มา4รอบแล้วนะพี่”
   “แกก็ลองแก้อีกสักรอบจะเป็นไรไป”
   “เออ ใช่...”
                แต่ถ้าหมอนั้นเป็นคิมโซจริงๆแล้วจะย้ายมาเรียนที่นี่ทำไม และอีกอย่างนี่มันจะปิดภาคเรียนแล้วด้วย เขารับนักศึกษาเพิ่มแบบนี้ด้วยหรอ หรือว่าคิมโซต้องมาทำงานอะไรซะอย่างที่นี่ แล้วทำไมเห็นมีใครแจ้งให้เรารู้อะไรเลยนะ   ไม่นะ หมอนั้นมันต้องไม่ใช่คิมโซแน่ๆ เพราะดูจากอาการทะเลนแล้วเนี่ยไม่น่าจะเป็นคิมโซ แต่หน้าตามันเหมือน แต่บุคคิกมันไม่ใช่
   “พี่คร๊าบบบบ ขออีกรอบได้ป่ะ”
   “อืม ก็ลองเล่นดูสิ” เฮ้ย !ก็ทำนองเดิมนิ เออ ! แล้วแกจะเปลี่ยนตรงที่ดีอยู่แล้วทำไมเนี่ย
   “...”
   “ฉันสอนแกรอบที่5จะเป็นไรไป”
   “ขอบคุณครับพี่” ฉันอยากจะบอกแกว่าฉันพูดประชดนะ ไอ้เจ้าเด็กบ้า
                แล้วแกเป็นแบบนี้สอบเข้ามาได้ไงเนี่ย หาโชคที่ไหนมาเดี๋ยวฉันจะได้ไปหามาบ้างเจ้าน้องบ้า ฉันชักจะเบื่อแล้วนะสอนไม่รู้กี่ครั่งต่อกี่ครั่งแล้วก็ไม่จำเลย แล้วจะไหนเรื่องของพายุนั้นอีก
   “แล้วพี่จะสอนผมตรงไหนก่อน”
   “แกจะเอาตรงไหนล่ะ ฉันสอนได้หมดนั้นแหละ”
   “ทั้งหมดเลยก็ดีนะครับ^^” ยังจะมาทำหน้าระรื่นอยู่ได้ ฉันประชดแกนะ
(จบบันทึกพิเศษของโรรี่)
   “นายพายุ หยุดก่อนสิ” ฉันวิ่งตามนายตั้งแต่อาคาร2 ถึงอาคาร5แล้วนะ ไม่รู้จะอ้อมทำไม ทางตัดตรงมันก็มี
   “...” ยังไม่หยุดเดินอีก
   “พายุ...โอ๊ย!นายจะหยุดเดินทำไมเนี่ย” หยุดแล้วทำไมไม่พูดว่ะ ดั่งะหักไหมนะ โอ๊ยเจ็บ
   “ก็คุณให้ผมหยุดไม่ใช่หรอ” นี่นายหาว่าฉันผิดงั้นหรอ
   “...” อูย เจ็บจมูกอ่ะ
                -///- นายจะจ้องหน้าฉันทำไมล่ะ ผู้หญิงก็มีความรู้สึกเหมือนกับนะ อย่ามาจ้องหน้าฉันจะได้ไหม *///* แล้วนายคิดว่าฉันจะอ่อนไหวง่ายหรือไงไม่มีทาง ฉันตัดสินใจมองหน้าพายุกลับ แต่สายตาของพายุ มันดูแล้วฉันอยากจะบ้าตายผู้ชายอะไรตาเป็นประกายชะมัด เห็นแล้วหมันไส้
   “-///-”
   “...” พายุไม่พูดอะไรเลย ฉันเองก็ไม่กล้าพูดกับหมอนี่ด้วย
   “ไม่มีอะไรจะพูด ผมไปก่อนนะครับ”
   “ไปด้วย” เขายิ้มแห้งและเราสองคนก็เดินกลับห้องไปพร้อมๆกัน แต่ก่อนจะถึงห้องฉันก็เดินห่างจะพายุ2-3ก้าว เพราะกลัวว่ามันจะเป็นเหมือนเมื่อเช้า มันเหมือนสายตาของคนให้ห้องทุกคนถูกจับให้มามองในที่ๆเดี๋ยวกัน
 ในห้องเรียน A-2(ศิลปะศาสตร์)
                ฉันเดินเข้ามาหลังพายุประมาณ10นาที เป็นการไม่ให้เพื่อนสงสัยกัน และจะได้ไม่โดยยัยฝ้ายเอาไปนินทา แต่รู้สึกว่าวันนี้ลืมอะไรบางอย่างไปนะ นึกไม่ออกก็ไม่ต้องนึกแล้วเพราะหัวฉันมันกำลังจะระเบิด ไหนจะเรื่องมีอยู่ดีๆพายุก็เป็นญาติฉันทั้งๆที่ฉันไม่เคยรู้จักแท้ๆอ่ะ จริงไหมล่ะถ้าเป็นญาติกับจริงๆพ่อแม่ก็น่าจะให้เรา2คนรู้จักกับบาง แต่นี่ไม่เลย ไม่เคยเห็นน่าด้วยซ้ำ
   “จะเข้าเรียนแล้วอ่ะ ไปล้างหน้าก่อนไป”
   “แล้วหน้าฉันมันเลอะอะไรมิทราบ” ฉันตอบยัยฝ้ายไปอย่างกวนๆ
   “ไม่เลอะอะไรหรอก แต่ฉันว่าจมูกแกแดงเกินไป”
   “จมูกงั้นหรอ” ฉันพูดพลางชี้ไปที่จมูกของตัวเอง
                ชั่วโมงศิลปะ A-2
   “วันนี้ของดูงานที่ให้ไปทำหน่อยนะว่าไปถึงไหนแล้ว” OoO ว่าแล้วว่าลืมทำการบ้านนี่เอง
   “...” วันนี้เราก็ถือว่าเราขาดเรียนแล้วสินะ
   “ใครไม่ได้เอามาเชิญครับ” อับอายมาก ไม่เคยทำเลย เพราะนายคนเดี๋ยวเลยไอ้บ้าพายุ
   “พายุ..กลับบ้านกัน” ฉันเดินออกมาและสะกิดพายุก่อนออกไปข้างนอกห้อง
   “...”
   “เดี๋ยวไปร้านเครื่องเขียนด้วยนะ”
                ตื้นๆ ตื้นๆ (เสียงโทรศัพท์ฉันเอง)
   ( ยัยซอล ฉันไปบ้านแกวันนี้อย่าลืมซื้อของกินมาด้วยล่ะ )
   “จร้า บาย!”
   ( เดี๋ยว อย่าลืมชวนพายุมาด้วยนะ )
   “จ้า”
(บันทึกพิเศษของพายุ )
                ในขณะที่กุญแจซอลกำลังคุยกับเพื่อนทางโทรศัพท์อยู่ ก็มีคนโทรมาหาผมเช่นกัน แต่ที่โทรมา หลับตาเดาก็ถูก เพราะเป็นเจ้านายผมเองที่โทรมา
                คิกๆ คิกๆ รับโทรศัพท์ดิ (เสียงโทรศัพท์ผมเอง *-*)
   “ครับ เจ้านาย”
   (คิมโซวันนี้วันเกิดลูกสาวฉัน แต่ถ้าฉันไปก็ไปได้แปปเดี๋ยว ฉันฝากอะไรแกอย่างนึงได้ไหม)
   “ได้ครับ”
   (แต่ตอนนี้มีคนเดินตามแกมา ฉันฝากลูกสาวฉันไว้ที่แกแล้วนะ)
   “ครับ แต่...”
                เจ้านายผมเนี่ย ปล่อยให้ผมต้องหาทางเองทุกทีเลย เอ๋!ข้างหน้ามีซอยพอดีเลย
   “กุญแจซอล เธอเดินไปก่อนนะ”
   “ทำไมล่ะ”
   “เงียบสิ ผมรู้สึกว่ามีคนเดินตามมา”
   “...” แล้วกุญแจซอลก็ทำทางเหมือนจะ หันหลังไปดู
   “ไม่ต้องหัน เดินไปเลย เดี๋ยวผมจัดการเอง”
   “...” เธอเงียบแล้วมันแปลกๆนะ มันแปลกกว่าคนที่เดินตามมาซะอีก
                ในตอนนี้ผมก็เดินแยกออกมาจากกุญแจซอลและก็เดินเข้าไปในซอย และทันใดนั้นคนที่สะกดรอยก็เดินตามมา สะกดรอยตามรอยตามแบบนี้ไม่เนียนเลยน่ะ และผมพุ่งเข้าไปล็อกคอคน คนนั้น
   อ๊ากกกกกก
   “พายุ” ผมได้ยินเสียงเธอมาแต่ไกล
   “ผมจับได้แล้ว”
   “ปล่อยเขาเร็ว” เธอทำหน้าเหมือนเจอผี และพยายามดึงมือผมออก
   “ปล่อยผมเถอะ อ๊าก!หายใจไม่ออก” เสียงนี้คุ้นๆ
   “ต้อลหรอ”
   “- - _ _ - - _ _” เธอพยักหน้า ผมก็เลยต้องปล่อย ขอโทษนะต้อล
(จบบันทึกพิเศษของพายุ) 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 370 ท่าน