Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Good morning! ดีดคอร์ดเพลงรักสะเทือนใจให้ ตึก ตัก!
แม้วอวกาศ •w•
ตอนที่ 4 โอ้พระเจ้า.... 1
7
13/09/2554 20:19:50
454
เนื้อเรื่อง

4
โอ้  พระเจ้า

      
        ''I'm tugging at my hair  
         I'm pulling at my clothes        
         I'm trying to keep my cool        
         I know it shows        
         I'm staring at my feet        
         y cheecks are tuing red         
         I'm searching for the words inside my head
 
         I'm feeling nervous         
         Trying to be so perfect         
         Cause I know you're worth it        
         You're worth it         
         Yeah 
 
        If I could say what I want to say        
        I'd say I wanna blow you... away         
        Be with you every night         
        Am I squeezing you too tight         
        If I could say what I want to see         
        I want to see you go down        
        On one knee        
        Marry me today        
        Guess I'm wishing my life away        
        With these things I'll never say…''
       
            ''พอ! ร้องดีกว่าเมื่อวานเยอะเลย เธอจำเนื้อเพลงได้ทั้งหมดแล้วใช่มั้ยลัลลา''         
            ไนท์สั่งและถามอย่างเป็นการเป็นงาน ฉันพยักหน้าเป็นเชิงตอบ เฮ้อ ~นี่ก็ปาเข้าไปหนึ่งอาทิตย์แล้วที่มาซ้อมอีกแค่หนึ่งอาทิตย์งานที่เราจะไปแสดงก็จะมาถึง งานที่ไนท์จะยกวงไปก็คือ งานนิทรรศการของโรงเรียนดังแห่งหนึ่ง ซึ่งเราขออนุญาตโรงเรียนแล้วและได้รับการอนุมัติจากครูใหญ่สะด้วย =w=ฉันไปเล่าเรื่องนี้ให้คนในสาขาฟังทุกคนต่างพากันดีใจและอวยพรกันว่าฉันต้องทำได้ สาขาของเราอยู่ในมือฉันแล้ว T^Tที่ดีใจไม่ใช่เพราะอะไร ถ้าเราแสดงได้ดี ทางที่จ้างเราไปเขาจะต้องส่งความเห็นกับวงของเรามาว่าดีหรือไม่ดี แค่ไหน ถ้าดีก็ได้คะแนน ไม่ดีก็ถูกหัก คะแนนนอกสถานที่ได้ยี่สิบคะแนน ถ้าในโรงเรียนจะได้แค่สิบคะแนน ถือว่าเยอะมากเลยนะ เพราะไม่มีการหารหรืออะไรทั้งนั้น!
            ช่วงนี้อาฟเตอร์ดูเหมือนจะติดฉันและมอร์นิ่ง (ที่ติดอยู่แล้ว) มากไปไหนมาไหนก็จะไปด้วยกันสามคน ฉันไม่อยากเชื่อเลยหละว่าจะต้องไปไหนมาไหนกับสองคนนี้ เพื่อนๆในห้องก็กู่กันเข้ามาถามนู่นถามนี่มากมาย =__=แอบเบื่อนะแต่ก็มีความสุขดีที่ได้สนิทกับสองคนนี้ บายล์ก็เริ่มหายโกรธฉันแล้วแต่ก็ชอบแกล้งให้ฉันร้องเพลงหลายๆรอบ เช่น
            ฉันกำลังซ้อมร้องเพลงตามปกติ
            'หยุดๆ ร้องบ้าอะไรของเธอห๊ะ เสียงอย่างกับไก่ถูกเฉือด เอาใหม่!ไม่พอใจเว้ย มีพลังในการร้องหน่อยเซ้'
         นี้แค่ช่วงแรกๆ สองวันต่อมาฉันกำลังทำความสะอาดเครื่องดนตรี (ไอ้บ้ามอร์นิ่งสั่งฉัน กรี๊ด)
            'โอ้โห เดี๋ยวนี้เลื่อนขั้นมาเป็นคนใช้แล้วหรอ ฮ่าๆๆ เหมาะมากๆ นี่ๆเช็ดกลองให้สะอาดๆนะ ไม้ตีกลองก็เอาให้มันไม่มีฝุ่นเกาะเลยเก้าอี้ก็เอาเงาวับๆ เลยนะ ฮ่า สู้ๆนะยัยคนใช้ >O<'
            เอามายกตัวอย่างแค่สองเหตุการณ์ -_-ช่วงแรกๆก็โมห้าง แต่เดี๋ยวนี้ฉันด้านชาจนหมอนั้นหมดอารมณ์แกล้งแล้ว จะว่าไปตั้งแต่วันที่ฉันไปบ้านของมอร์นิ่ง ฉันกับอาฟเตอร์ต้องไปส่งหมอนี่ตลอด เฮ้อ~คิดแล้วก็เหนื่อย แต่ก็ต้องทนเพราะอาฟเตอร์ขอหรอกนะ   ไนท์เดินไปคุยกับเพื่อนๆเรื่องงานนิทรรศการฉันจึงขอออกไปหาซื้ออะไรกินนอกโรงเรียนหน่อย แถวนี้ย่านร้านสะดวกซื้อมีเยอะอยู่เหมือนกัน ร้านอาหาร ร้านเสื้อผ้า ร้านเครื่องประดับ ร้านขายดนตรี แผ่นเสียง ฯลฯเยอะมากก็ว่าได้ ฉันเดินออกมาจนออกนอกเขตโรงเรียนแล้ว ตอนนี้ก็หกโมงสี่สิบนาทีเอง นักเรียนและคนทั่วไปมาเดินซื้อของกันเยอะเลยแหะ มาเป็นกลุ่มบ้าง คู่รัก เพื่อน คิดแล้วก็เปล่าเปลี่ยวใจ =_=ฉันไม่ค่อยมีเพื่อนที่จะคบแบบไปไหนมาไหนด้วยกันได้ เพื่อนแท้ เพื่อนสนิท เพื่อนตาย ฉันมีเพียงแค่เพื่อนที่พอรู้จัก และเพื่อนร่วมงานเท่านั้น เป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กๆแล้ว จนตอนนี้สิบแปดแล้วก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง น่าเศร้าใจ ฉันอยากมีเพื่อนบ้างก็ได้แค่คุยด้วยทั่วไปไม่กล้าที่จะปรึกษา อย่างดีน ถึงจะสนิทแต่ก็ไม่ติดกัน ดีนก็มีกลุ่มเพื่อนของตัวเอง แค่ดันเลือกมาอยู่สาขาฉัน ด้วยเหตุผลที่ว่า ‘ฉันชอบที่ที่คนไม่เยอะ เช่นที่นี่’  คิดๆไปฉันก็ไม่ได้เจอดีนมาหลายวันแล้วเหมือนกัน ไม่รู้ป่านนี้จะไปเล่นดนตรีกับกลุ่มเพื่อนรบกวนชาวบ้านเขาหรือเปล่า = =;;
            ''ออกมาซื้อของคนเดียวไม่กลัวหรือไง -_-''
            ''ย้าก! แม่จ๋า ผีหลอกหนู >O<''
               ''ผีบ้านเธอสิ!ไร้สาระ''
               มอร์นิ่งตบหัวฉันเบาๆ มาเงียบๆไม่ตกใจก็บ้าแล้ว ไอ้นี่นิ ฉันไม่สนใจมอร์นิ่งแล้วเดินไปเข้าร้านมินิมาร์ทร้านประจำ ที่มาตอนเลิกเรียนหรือเลิกซ้อม อย่างทุกวัน =w=
              ''ยินดีต้อนรับค่ะ คุณน้องลัลลา ^O^''พี่แจวพนักงานของร้าน พี่แจวยิ้มทักทายเป็นมิตรให้ ฉันยิ้มกลับและเดินไปแถวขนมที่ที่ฉันมาบ่อยที่สุดในร้าน ^O^
            ตึก ตึก ตึก
            เสียงฝีเท้าจากด้านหลังเหมือนจะเริ่มเข้ามาใกล้ตัวฉันมากขึ้น ฉันยืนนิ่งๆและคิดว่าใครบังอาจตามมา ต้องเป็นโจรโรคจิตแน่ๆ - -+เห็นฉันสวยหน่อยเดินตามเลยนะย๊ะ (กล้ามากกก)  ฉันหยิบ กระป๋องใส่มันฝรั่งทอดกรอบมาไว้ในมือ มือหนาแตะเข้าที่ไหล่ของฉัน ฉันรับยกกระป๋องขึ้นหันไปเตรียมจะฟาดเต็มแรงแต่ก็ต้องชะงักเมื่อมือของฉันถูกจับไว้ กรี๊ด มันสู้เจ้าค่าเอ๊ย >O<!
            ''ปล่อยฉันน้า ~ไอ้โจรโรคจิต ปล๊อย >O<!!'' ฉันพยายามดิ้นให้หลุดออกมาแต่ก็ไม่เป็นผลแถมถูกดึงเข้าไปชิดกับตัวของเขาด้วย ย้าก!ปล่อยนะโว้ยยยย
            ''เธอคิดจะฆ่าฉันด้วยไอ้กระป๋องเฮงซวยนี่งั้นหรอ!ทำได้ฉันไหว้เธอเลย หึ''
           ฉันไม่สนคำพูดของโจรบ้าถึงแม้เสียงจะคุ้นๆก็ตาม -_-แต่คิดหรอว่าฉันจะหมดความพยายามที่จะดิ้นออกจากการเกาะกุมนี่ ชิชะ!ฉันไม่ยอมหรอก!ฉันทั้งดิ้นทั้งกระทืบเท้า ก็ยังไม่ถูกปล่อย โธ่เว่ย!
              ''หยุดดิ้น! ถ้าเธอหยุดฉันจะปล่อย''
              สิ้นเสียงฉันหยุดตามคำสั่งทันที
              ''หยุดบ้าสะที เหนื่อยจะตาย -_-''
              ''นายตามฉันมาทำไม''
              ''ใครตามเธอ ? ฉันก็มาซื้อของของฉันน่ะสิ''
              ฉันมองหน้อร์นิ่งด้วยหางตาและเดินเชิดหน้าไปเลือกของกินต่อ ในขณะที่ฉันเดินไปข้างหน้ามอร์นิ่งก็จะเดินตาม ฉันหยุดหมอนี่ก็หยุด - -*มันตั้งใจจะแกล้งหรือกวนฝ่าเท้าฉันกันแน่!
              ''หยุดตามฉันสะที!''
              ''อะไร ใครตามเธอ หลงตัวเองที่สุด :P''  มอร์นิ่งแลบลิ้นใส่ฉันแล้วเดินกระแทกไหล่ฉันไปหยิบขนม หนอยยยย ไอ้บ้า! ไอ้หัวส้มเน่า! จำไว้เลยฉันจะไม่ไปส่งนายที่บ้านกับอาฟเตอร์แล้ว >O< 
              ฉันที่พอจะรู้ว่าด่ามอร์นิ่งในใจไปก็เจ็บใจเองเปล่าๆ เลยตัดสินใจเดินไปเลือกขนมปังดีกว่า เอ๊ะ ว่าไปแล้วซื้อนมไปให้อาฟเตอร์ดีกว่าเห็นบอกอยากกินตั้งแต่เช้าแล้ว ฉันเดินไปเปิดตู้แช่เครื่องดื่มของทางร้าน  เอารสอะไรดีหว่า ฉันยังไม่รู้เลยว่าอาฟเตอร์ชอบรสอะไร ฉันยืนดูอยู่นานก็ตัดสินใจหยิบรสหวานมา (ฉันชอบเองแหละ =__=) ฉันเดินไปกำลังจะจ่ายเงินแต่ก็ต้องพบกับมอร์นิ่งที่ตอนนี้ยืนอยู่นิ่งๆ ตาโตไม่กระพริบ เหงื่อมากมายเริ่มไหลออกมา ร่างกายสั่นระริก ฉันรีบดูนาฬิกาข้อมือของตัวเองทันที ตอนนี้เวลา....
                 หนึ่งทุ่มตรง!
                 มอร์นิ่งค่อยๆยกมือขึ้นมากุมขมับตัวเองไว้ ดวงตาสีเขียวเริ่มมีน้ำใสๆคลอเต็มเบ้าฉันทิ้งของในมือลง วิ่งไปหาคนตรงหน้าทันที
                 ''ไม่ ไม่!ไม่ อย่า ผมไม่รู้ ผมไม่รู้ แม่ อย่านะแม่!!!''
                 หมับ
                 ''มอร์นิ่งเงียบสะ!มีสติหน่อยสิ ที่นี่ไม่มีแม่นายหรอกนะ!''
                 ฉันกอดมอร์นิ่งจากด้านหลัง พยายามปลอบ ทั้งๆที่ฉันปลอบใครไม่เป็น มือถือก็ทิ้งไว้ในห้องซ้อมฉัน เลยไม่รู้จะโทรตามอาฟเตอร์ยังไง มอร์นิ่งดิ้นดั่งคนบ้าคลั่ง ฉันทั้งจับ ทั้งรัด ก็ไม่เป็นผล มอร์นิ่งคิดว่าทุกคนกำลังจะทำร้ายเขา ฉันจับหน้าของมอร์นิ่งเอาไว้ให้หันมาสบตากับฉัน แต่มอร์นิ่งก็ยังคงดิ้นต่อ ฉันจำเป็นจริงๆที่จะต้องบีบหน้าไม่ให้ไปไหนเอาไว้
                   ''มองฉันสิมอร์นิ่ง!มองฉัน ฉันไม่ได้จะทำร้ายนายนะ''
                   ''แม่...แม่ ฮึก อย่า...หนูเจ็บ''
                  ดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว ถ้อยคำที่ฟังดูแล้วเหมือนเด็กอายุสี่ขวบที่กำลังได้รับความเจ็บปวด ‘หนูเจ็บ’ งั้นหรอ ? ฉันผ่อนแรงบีบที่หน้าของมอร์นิ่งแล้วดึงเขาเข้ามากอด ฉันลูบหัวของมอร์นิ่งช้าๆ เขาในตอนนี้ไม่เหมือนไอ้บ้าหัวส้มที่ฉันยังด่าในใจอยู่เลย  หมอนิ่งส่งเสียงสะอื้นดัง ฉันกอดเขาแน่นขึ้น กลิ่นหอมจากเส้นส้มสีเด่นของเขา ทำให้ฉันเหมือนตกอยู่ในโลกที่มีเพียงฉันและเขา จู่ๆ ทำไมฉันก็คิดอยากจะดูแล อยากจะช่วย อยากจะเป็นที่ระบาย มอร์นิ่งกอดฉันตอบแต่ยังคงร้องไห้อยู่เช่นเดิม เขาหันซ้ายขวาไม่หยุด
                   ''มอร์นิ่ง ฟังนะ ในโลกนี้ไม่มีใครคิดจะทำร้ายนาย แม้แต่เวลากลางคืน ความมืดถึงแม้จะน่ากลัวแค่ไหน แต่มันจะต้องมีแสงสว่างที่จะพานายผ่านพ้นไปจากความกลัวแน่นอน''
                    ''ไม่มี ไม่มี มะ...ไม่มีใครรักหนู แม่ก็ไม่รัก พ่อก็ทิ้งหนูไป มืด ฮึก กลัว!หนูกลัว!''
                    มอร์นิ่งส่ายหัวเบาในตอนแรกจากนั้นก็เริ่มแรงขึ้นจนเกิดอาการคลั่งเหมือนเดิม ฉันจับต้นแขนทั้งสองข้างของเขาเอาไว้ให้อยู่นิ่งๆ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงไปบนหน้าผากของเขาไว้เนิ่นนานจนมอร์นิ่งสงบลงฉันจึงถอดริมฝีปากออก
                     ''อย่ากลัว อย่ากลัวความมืดอีกต่อไป เพราะต่อไปนี้...ฉันจะเป็นแสงสว่างให้นายเอง''
                     สิ้นคำพูดมอร์นิ่งก็ยิ้มบางๆให้ก่อนจะสลบไป ฉันถอดหายใจอย่างโล่งอกและแบกร่างใหญ่ของคนหัวส้มเดินออกจากร้านมินิมาร์ท พนักงานและผู้คนที่เห็นเหตุการณ์ต่างจ้องมองมาที่ฉันกับมอร์นิ่งเป็นตาเดียว แล้วคิดหรอว่าฉันจะสน มองก็มองไป ไม่แคร์สื่อย่ะ!(คิดไว้ว่าตัวเองเริ่ด =_=)
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1

มาอัพต่อเร็วๆนะค่ะะ  สู้ๆนะ  สนุกมากเรยย  ><

จากคุณ mamuy_poy2541/(mamuy_poy2541) อัพเดตเมื่อ 12/10/2554 21:15:31
ความคิดเห็นที่ 2
แต่งดีมากเลย อัพต่อนะคะ
PS. ฝากนิยายด้วยค่าาาา

Lucifer ร้ายเกินไปไม่ไหวจะเคลียร์
จากคุณ nuunka/(nuunka) อัพเดตเมื่อ 18/09/2554 09:30:22
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 397 ท่าน