Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Good morning! ดีดคอร์ดเพลงรักสะเทือนใจให้ ตึก ตัก!
แม้วอวกาศ •w•
ตอนที่ 3 เหมือนพี่ชายของผม 2
6
13/09/2554 20:11:04
681
เนื้อเรื่อง
               ''อะ…อาฟเตอร์!นายเป็นบ้าอะไรของนาย ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ''
               ''เจ๊รู้มั้ยว่ารูปนั้นน่ะ แม้แต่พวกผมจับยังถูกเฮียมอร์ต่อยเกือบตาย! เจ๊ไม่รู้หรอกว่าทำไมผมถึงต้องโกรธแทนแบบนี้''
               ''ฉันจะรู้กับแกมั้ยไอ้เด็กบ้า! ปล่อยฉันเดี๋ยวนะ ใช่สิ!ฉันมันไม่เคยเข้าใจอะไรอยู่แล้วฉันสงสัยอะไรฉันต้องรู้!  ถ้าฉันรู้ฉันจะช่วย ไม่ใช่มานั่งโกรธแทนหรือเก็บกดแบบนาย!!''
               ฟึบ!
              ''แฮก แฮก…''
              อาฟเตอร์บีบคางฉันเต็มแรงและปัดไปด้านข่างฉันหลุดจากมือ เสียงหอบจากความโกรธ ของเขาทำให้ฉันพูดไม่ออก ฉันจับคางตัวเองเบาๆบรรเทาให้หายเจ็บ อาฟเตอร์เดินไปนั่งข้างๆมอร์นิ่งที่ยังไม่ตื่นขึ้นมา ฉันมองเขาไม่ละสายตา
              ''เฮียมอร์นิ่งเป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลที่เคยร่ำรวยมาก่อน…ครอบครัวของเฮียรักกันมากอยู่ด้วยกันเพียงแค่สามคน และครั้งสุดท้ายที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน  พ่อของเฮียมอร์นิ่งต้องไปทำติดต่องานต่างประเทศ ในวันนั้นเกิดอุบัติเหตุเครื่องบินตก และเครื่องบินนั้นก็เป็นลำเดียวกันกับที่พ่อของเฮียโดยสารไปด้วย''
              ''พระเจ้า...''  
              ''ทุกคนในเครื่องบินตายกันหมดแม้แต่พ่อของเฮียก็ไม่รอด ข่าวนี้ดังมาถึงหูของแม่เฮียมอร์นิ่ง ผลออกมาก็คือแม่ของเฮียเสียสติ คลั่งเหมือนคนโรคจิตที่รู้ว่าคนรักของตัวเองต้องตาย ในตอนนั้นเฮียมอร์นิ่งพึ่งอายได้แค่สี่ขวบ เฮียแกไม่รู้อะไรเพียงแค่รู้ว่าพ่อจะไม่กลับมาอีกแล้ว แค่นี้ แม่ของเฮียมอร์คิดว่าเฮียแกเป็นต้นเหตุที่พ่อต้องไปตาย เฮียมอร์นิ่งบอกกับพ่อว่า 'ถ้าพ่อไปต่างประเทศผมคงจะได้อวดเพื่อนแน่ๆครับ >O<' และพ่อของเฮียจึงไป แม่ของเฮียมอร์เหมือนจะแค้นจนลืมไปว่านี่คือลูกของตัวเองจึงทำร้ายเฮียมอร์ในตอนกลางคืนที่ไม่มีใครช่วยได้ เด็กสี่ขวบก็สู้กับผู้ใหญ่ไม่ได้…มันคือเหตุผลที่ทำไมเฮียแกถึงกลัวกลางคืน เรื่องนี้รู้เพียงแค่สี่คนเราไหนๆเจ๊ก็รู้แล้วอย่าได้บอกใครเป็นอันขาด ผมไม่อยากให้เฮียมอร์ต้องถูกกีดกันจากสังคมเพราะแม่ได้ชื่อว่าเป็น 'บ้า' ไม่ต้องการให้คนไม่อยากคบไม่เป็นที่สนใจ เฮียมอร์โตมาด้วยการเลี้ยงดูของญาติๆ พอเริ่มโตจึงมาอยู่หมู่บ้านจัดสรรคนเดียว อาจจะลำบากแต่เฮียแกก็พยายามที่จะไม่พึ่งใครยกเว้นต้องกลับบ้านคนเดียวตอนกลางคืน -_-;;เฮียเป็นเหมือนตัวอย่างของผม ทั้งความกล้า ความพยายาม ความอดทน และอีกเยอะที่ผมอยากเป็นเหมือนเฮียมอร์ได้ เฮียคอยช่วยผมดูแลผมเหมือนน้องชายคนหนึ่ง ผมที่เสียพี่ชายที่แท้จริงไปแล้ว ก็ได้แต่คิดว่าเฮียมอร์นิ่งคือพี่ชายที่ผมรักที่สุดคนหนึ่ง ผมเลยอยากจะปกป้องเฮียบ้าง แต่ก็ทำได้ดีที่สุดเพียงแค่มาส่งที่บ้าน หึ''
               ''พี่ชายที่แท้จริงของนาย เขาเป็นอะไร''  ฉันถามขึ้นเมื่อฟังเรื่องราวของมอร์นิ่งจากอาฟเตอร์จนจบ อาฟเตอร์ดูเหมือนไม่อยากพูดถึงแต่ก็ต้องจำเป็นที่จะต้องบอก
               ''พี่ผม…เขาเป็นมะเร็งเม็ดเลือดขาวฮะ''
               ''ลูคีเมียหรอ O_O!''
               ''ฮะ -*- ผมเสียพี่ชายไปตอนอายุสิบสองตอนนี้ก็สิบเจ็ดแล้ว ^^ ผมทำใจได้ตั้งแต่ได้พี่ชายใหม่อย่างเฮียมอร์แล้ว >O<''
              ฉันยิ้มบางๆให้อาฟเตอร์ ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องที่น่าเศร้ามากที่จะต้องเสียพี่ชายไป อาฟเตอร์ที่พยายามทำตัวสดใสไม่เสียใจกับสิ่งที่กำลังเล่านั้นเห็นรอยยิ้มที่ฉันยิ้มให้ ก็เหมือนจะรู้ว่าโกหกต่อไปไม่ได้ อาฟเตอร์หุบยิ้มช้าๆ น้ำตาไหลออกมาเป็นสายฉันอดไม่ได้ที่จะต้องเดินไปกอดอาฟเตอร์ไว้ โธ่ เด็กน้อยเอ๊ย เรื่องแบบนี้ใครเขาจะมานั่งยิ้มแบบนายได้มันต้องปลดปล่อยออกมาบางสิ อาฟเตอร์กอดฉันคืนพร้อมกับปล่อยโฮ่ออกมาเต็มที่ เสื้อฉันตอนนี้ก็เป็นเหมือนผ้าเช็ดน้ำตากับน้ำมูก =_=;;ไม่เป็นไรอย่างน้อยเด็กคนนี้ก็ยอมปลดปล่อยสิ่งที่อยู่ในใจได้แล้วว่าทำไมถึงได้เป็นห่วงมอร์นิ่งขนาดนี้
               ''ผมไม่รู้ทำไม ผมถึงยอมเล่าทุกอย่างที่ผมต้องเสียใจให้เจ๊ฟัง ทั้งๆที่เราเจอกันแค่วันแรก และไม่กี่ชั่วโมงด้วยซ้ำ แต่ แต่ผมเหมือนได้เจอคนที่สามารถช่วยเฮียมอร์นิ่งได้และช่วยผมที่ต้องอึดอัดกับความศร้าเรื่องพี่ชาย เจ๊เหมือนแม่คนที่สองเลย T^T''
               แม่งั้นหรอ =_=++วันนี้ไอ้พวกยามบ้าก็เรียกป้า ไอ้นี่เล่นแม่เลย ย้าก >O<
               ''พี่สาวก็พอมั้ง -_-+''
               ''เจ๊จะเป็นพี่สาวผมจริงๆหรอ T^Tผมอยากมีมานานแล้ว แงงงง TOT''
               อาฟเตอร์ถึงแม้จะร้องไห้แต่เมื่อฉันบอกจะเป็นพี่สาวอีกคนให้เขาก็ปล่อยโฮ่อีกรอบทันที โอ๊ยดีใจหรือเสียใจกันแน่เนี่ย =O=ฉันดึงอาฟเตอร์ออกมาจากอ้อมแขน ใช้หัวแม่มือปาดน้ำตาให้เบาๆ เฮ้อ เป็นลูกคนเดียวมาตั้งนานมีน้องชายกับเขาก็น่าสนุกแหะ ^^
               ''ฉันจะหาทางทำให้มอร์นิ่งกลัวกลางคืนน้อยลงไม่ก็หายเลย!นายจะได้ไม่ต้องคอยอึดอัดไงล่ะ ฉันเองก็สงสารเขาเหมือนกันที่ต้องเป็นแบบนี้''
               ''ฮะ^O^!''
 
               22.30 น.  ณ บ้านของลัลลา
               เหนื่อยเหลือเกิ๊นนน =O=โอย ฉันนอนเล่นอยู่บนเตียงในห้องนอนที่บ้านาได้สองสามชั่วโมงแล้วล่ะ ย้อนกลับไป ณ บ้านมอร์นิ่ง ฉันกับอาฟเตอร์ช่วยกันแบกมอร์นิ่งไปนอนที่เตียงห้องนอนของเขาก็ไม่ต่างอะไรกับข้างล่างเลยจะบอกให้ =__=อยู่ไปได้ไงฉันก็ยังงง หลังจากห่มผ้าและจัดท่านอน(ที่แสนจะลำบาก) เสร็จอาฟเตอร์ก็อาสาจะไปส่งฉันที่บ้าน ^O^ฉันเลยบอกทางให้อาฟเตอร์และบอกหมอนี่ว่า ถ้ามีอะไรก็มาได้เลย พ่อแม่ฉันไม่ค่อยอยู่บ้าน พ่อก็ส่วนใหญ่เดินทางไปต่างประเทศบ่อยมาก จนเกือบจำทางมาบ้านตัวเองไม่ได้ =__=(พ่อฉันเป็นสจ๊วตน่ะ) แม่ฉันเองก็อยู่อเมริกานานๆทีจะกลับมา แม่ฉันเป็นคนอเมริกาแท้ และเป็นนักแสดงอยู่ที่นั้น นานๆจะกลับมาบ้าง พ่อเป็นคนไทยครึ่งอังกฤษ ทั้งพ่อและแม่คิดว่าประเทศไทยน่าอยู่สวยงามถึงแม้จะร้อนก็เหอะ เลยเลือกที่จะสร้างบ้านและให้ฉันอยู่ที่นี่ เรื่องราวเกี่ยวกับครอบครัวฉันก็เล่าให้อาฟเตอร์ฟังพอประมาณดูเหมือนหมอนี่จะตื่นเต้นมากเมื่อรู้ว่าฉันเป็นลูกสาวของแม่ที่เป็นดาราในดวงใจของเขาและพ่อที่เป็นสจ๊วตก็เอาแต่บอก เท่ๆ อยากเป็นๆ >O<อาฟเตอร์ส่งฉันถึงบ้านก็บอกจะกลับไปที่โรงเรียนเอารถของมอร์นิ่งไปคืนและเอารถตัวเองกลับบ้าน ฉันเลยโบกมือลา เดินเข้าบ้านเมื่อส่งเสร็จ
                 จนมาถึงตอนนี้ก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มครึ่งแล้วฉันกลับยังนอนไม่หลับ เอาแต่คิดเรื่องของมอร์นิ่ง ถ้ายัยพวกเพื่อนในห้องรู้ว่าอาฟเตอร์ให้ฉันเป็นพี่สาว และได้ไปบ้านของมอร์นิ่งรู้เรื่องที่ยัยพวกนั้นไม่รู้ คงจะอิจฉากันแน่ๆ ฮ่าๆ แต่ฉันคงไม่อยากได้หน้าโดยการเอาความลับของใครไปเล่าหรือไปอวด สิ่งที่ฉันทำได้คือ เป็นพี่สาวให้อาฟเตอร์หาทางช่วงมอร์นิ่ง เป็นประธานสาขาที่ดีและพยายามเป็นนักร้องหญิงของวงให้ดีที่สุดเพื่อสาขาของตัวเอง >O<สู้โว้ย!ฉันหลับตาลงไม่คิดเรื่องอื่นนอกจากเรื่องการร้องเพลง!การซ้อม!ฉันต้องทำได้อีกสองอาทิตย์เท่านั้น ฉันต้องทำด๊ายยยยย…ครอก!   zZ~
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 365 ท่าน