Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Good morning! ดีดคอร์ดเพลงรักสะเทือนใจให้ ตึก ตัก!
แม้วอวกาศ •w•
ตอนที่ 3 เหมือนพี่ชายของผม 1
5
13/09/2554 20:02:35
427
เนื้อเรื่อง

3
เหมือนพี่ชายของผม
 

                  ห้องพยาบาล  18.00 น.
                  ฉันตื่นขึ้นมาบิดขี้เกลียดหลังจากที่นอนพักไปนานนนน =_=ชิ เจ็บเป็นบ้าเลย ฉันจะขออธิบายก่อนว่าทำไมฉันต้องขนของมากมายขนาดนั้นคนเดียว
                  เริ่มแรกเลยฉันเดินออกมาจากสาขาของไอ้สี่คนนั้นปุ๊บก็รีบกลับไปบอกข่าวดีกับทุกคนในสาขา ทุกคนต่างดีใจกันมากที่สาขาจะไปรอดแล้ว T^Tและเมื่อรู้ข่าวดีเขาเลยก่ะจะซ้อมดุริยางค์กัน แต่ไม่มีใครไปเอากับฉันเลยสักคน = =บ้าที่สุด ฉันเลยต้องมาขนของคนเดียว และฉันเลือกที่จะไปทางลัดโดยการเดินไปที่โรงจอดรถของโรงเรียนผลออกมาก็อย่างที่อ่านไปนั้นแหละ ฉันเจอไอ้บ้ามอร์นิ่งและมีเรื่องกันนิดหน่อย และโชคร้ายเจอรถเบรกแตกอีก เจ็บมาทั้งตัวเล๊ยยยย ไอ้ซวย!ฉันร้องโอยๆเบาๆและจับเอวจับหลังบิดไปมาเบาๆ นั่งเอาหลังพิงหัวเตียง เฮ้อ ~เดี๋ยวตอนหกโมงฉันก็ต้องไปซ้อมอีก จะไหวมั้ยเนี่ย ยังไม่รู้เลยว่าตัวเองได้ทำอะไร แล้วเจ็บตัวแบบนี้ไม่ไปก็ไม่ได้ อุส่าได้เข้าวงแล้วแท้ๆ สงสัยจะต้องไปจริงๆ  
                 ก๊อกๆ
                 ''อ้าว ตื่นแล้วหรอวะ ฉันก็นึกว่าแกจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหนซะอีก =O='' ดีนเดินเข้ามาในห้องพร้อมคำพูดที่แทงใจดีจริงๆ =_=ฉันจิกตาใส่มันและเชิดหน้าใส่ ด่าไปฉันก็ไม่แคร์! :P
                ''เออ แล้วนี่  กี่โมงแล้ววะ''ฉันหันไปถามไอ้ดีนที่ตอนนี้นั่งกินส้มสบายใจอยู่ -_-นี่มันมาเยี่ยมฉันหรือมันมาหาของกินไงวะ!
                ''เอ้า!นาฬิกาก็มีก็แหกตาดูสิวะ''ดีนชี้มือไปที่นาฬิกาฝาผนัง ฉันหันไปมองตามนิ้ว และดูเวลา ฉันมาที่นี่ตั้งแต่สิบเอ็ดโมง ตอนนี้ ก็ =O=โอ้ หกโมงเย็น แล้ว ตายๆอีกหนึ่งชั่วโมงฉันต้องไปซ้อมแล้ว แบบนี้นอนต่อไม่ได้แล้วเว้ยเฮ้ยยย >O<
                ฟึ่บ!
                ''เฮ้ย!ไอ้ลัลแกจะไปไหนวะ จู่ๆ ก็ลุกขึ้นเนี่ย >_<''
                ''ไม่มีเวลาแล้ว ไอ้พวก Four Goodมันเรียกซ้อมทุกวันตอนหกโมง!ฉันรีบมากโทษนะเว้ยยย >O<'' ฉันวิ่งออกจากห้องอย่าว่องไวแล้วไม่พาลจะวิ่งชนคนอื่นไปด้วย คำด่ามากมายกระทบหูฉันตลอดทางแต่คิดหรอว่าฉันจะสนใจคำด่าพวกนั้น ฉันวิ่งไปที่สาขาของไอ้สองสวัส กับไอ้สองลาก่อน (ดูการเรียกมัน) ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิมจากกับตอนเช้าแต่ที่แปลคือ ทำไมไอ้ยามสองตัวนี้ปล่อยให้ฉันเข้าไปได้ วะ =___=
                ''คำสั่งของรุ่นพี่น่ะ -_-''ไอ้ยามเบอร์หนึ่งตอบจากที่มองหน้าฉันและอ่านออกว่าฉันสงสัยอะไรอยู่ฉันพยักหน้า เออ ออ ไปกับเขาด้วยและหันกลับไปวิ่งต่อ โอ๊ย เหนื่อย!เจ็บตัวไม่พอยังต้องมาวิ่งอีกหรอเนี่ย >O<หรือฉันจะถึกจริงวะเนี่ย =_=ฉันวิ่งไปที่ห้องของไอ้สี่คนที่มาหาตอนเช้าที่ก็พบว่าข้างในไม่มีคน แล้วพวกนั้นไปไหนล่ะเนี่ย T^Tฉันวิ่งลงมาข้างล่างเพื่อตามหาสี่คนนั้นทุกห้องที่ผ่านแต่ก็ไม่พบ อ้ากกกก!ไปมุดดินที่ไหนวะเนี่ยยยยย ในระหว่างที่ฉันกำลังวิ่งวุ่นอยู่นั้น เด็กชายรุ่นราวน่าจะสิบห้าสิบหกก็เดินผ่านมาพอดี ฉันจึงรีบวิ่งไปกระชาก (เน้นว่ากระชาก -*-) เด็กนั้นทันที
               ''น้องจ๊ะ =O='' เด็กชายที่ถูกกระชากรีบหันมามองฉันทันที
                ''คะ..ครับ'' 
                ''รู้จักพวก Four Good มั้ยเอ่ย *O*''
                ''รู้ครับ ถามทำไมอะ''
                ฉันยิ้มเล็กน้อยและปล่อยแขนเด็กน้อยออกก่อนจะเดินไปดักตรงหน้ากันไม่ให้หนี หึ หึ + +
                 ''พวกนั้นอยู่ไหน ?''
                 ''ไม่ทราบครับ >_<''เด็กชายส่ายหน้าและเดินถอยหลัง ฉันเดินตามเขาไปทีล่ะก้าว จนหลังของเด็กชายติดกับกำแพง
                ''ไม่รู้ได้ยังไง!นายเป็นเด็กของสาขานี้ ก็ต้องรู้สิวะ ว่าเวลานี้พวกนั้นอยู่ไหน!'' ฉันดึงคอเสื้อของเด็กชายขึ้นมา เขาถึงกับชะงักทันที เหงื่อก็เริ่มออกเล็กน้อย เมื่อฉันตะคอกใส่
               ''ผมไม่รู้จริงๆครับ อย่าผมเลยผมต้องไปเอาของนะครับ TOT''
               ''ก็บอกมาก่อนสิว่าไอ้สี่ตัวนั้นอยู่ไหน ถ้าไม่บอกฉันจะ เอามือล้วงเข้าไปในปากนายดึงตับไตไส้พุง ลำไส้ บลาๆ ออกมากองตรงหน้าแล้วก็กระทืบมันทิ้งสะ!ต่อด้วยโยนให้หมาแทะอีกาจิกกินสะ ว่ะฮ่าๆๆๆ >O<'' ฉันหัวเราะดั่งคนโรคจิต  เด็กชายทำหน้าอยากร้องไห้หาแม่ทันที เมื่อเห็นหน้าอันวิปริตของฉัน =_=
              ''ถ้าไม่อยากโดน บอกมาสะ!''
              ''ย่ะ..อยู่''
              ''อยู่ไหน!''
              ''ย่ะ..อยู่ ห้องซ้อมหลังโรงละครครับ TOT!!''
 
              ณ หลังโรงละคร 18:35 น.
              ฉันวิ่งตั้งแต่สาขาของพวก Four Good มาจนถึงหลังโรงละครที่เอาไว้แสดงงานต่างๆ เช่น ดนตรี เสื้อผ้า หนังสั้น ฯลฯ  หลังตึกนี้จะมีห้องซ้อมที่ใหญ่พอสมควร แต่ไม่มีคนใช้เท่าไรเพราะบริเวณนี้มืดมากในตอนกลสงคืนออกแนวสยองดีแต่กลับเป็นที่ซ้อมที่ดีที่สุดก็ว่าได้ ไม่คิดเลยว่าไอ้พวกสี่คนนี้จะเอาที่นี่เป็นห้องซ้อม =_=ฉันดูเวลาในโทรศัพท์มือถือก็พบว่านี้ ก็ปาไปสามสิบห้านาทีแล้ว ย้ากกกก ตายโหงแน่ตรู T^T ไม่นานฉันก็วิ่งมาถึงหน้าประตูแล้ว *0*พอแอบส่องดูตรงกระจกของประตูก็พบว่าทั้งสี่คนกำลังซ้อมกันอยู่ ไนท์ไม่แต่งตัวปกปิดทั้งตัวแล้ว เขาทำตัวสบายๆ ส่วนมอร์นิ่งน่ะหรอ ฉันสังเกตเห็นว่า แถวที่เขาเล่นกีต้าร์อยู่มีไฟเยอะเป็นพิเศษ ทำให้ดูเหมือนตอนกลางวัน =___=;;ฉันถอนหายใจยาวและให้กำลังใจตัวเอง ฉันต้องหน้าด้าน โอเย้ เข้าไปเล๊ย >O<

                แอ๊ดด~
                (- -) (  - -) (  - -) (- -) >>>>>(-_-;; )
                ''เลดไปสี่สิบนาที''  ไนท์
                ''เจ๊ไปมุดรูตุ่นที่ไหนมาฮะ''  อาฟเตอร์ 
                ''เหอะ!วันแรกก็สายแล้วหรอวะ ''บายล์ 
                ''ฉันไม่ได้บอกเธอหรอว่าซ้อมตอนไหน -_-'' มอร์นิ่ง
                ฉันก้มหัวยอมรับคำถามของทั้งสี่คนจะบอกยังไงดีล่ะ =__=ถ้าบอกตรงๆว่าไปนอนห้องพยาบาลมา ก็จะถูกหาว่า อู้ ขี้เกลียด แต่ถ้าบอกไปสาขามาก็อาจจะถูกไล่กลับไปเลยก็เป็นได้ -0-โอ๊ย จะบ้าตาย ฉันค่อยๆเดินไปตรงหน้าทั้งสี่คน อาฟเตอร์ที่กำลังจับไมค์อยู่ก็ปล่อยมือออกแล้วเดินมาหาฉันพร้อมอีกสามคนที่เดินมาหาฉันเช่นกัน
                 ''ช่างเถอะ ไหนๆ ก็มาแล้วนั้นเรามาหาตำแหน่งให้ยัยนี่กัน''บายล์พูดขึ้นและมองหน้าฉัน
                 ''เธออยากเล่นอะไร''คนเดิมถาม
                 ''ฉันอยากเป็นนักร้อง *0*''ฉันตอบอย่างมั่นใจ และพยายามส่งสายตาอ้อนวอนใส่ทั้งสี่คน ทุกคนเหงื่อตกกันเป็นแถว อะไรยะ ฉันก็มีความฝันของตัวเองนะ T^Tทำแบบนี้เหมือนไม่อยากให้เป็นเลย >O<
                 ''ไหนลองร้องเพลงสิ๊''มอร์นิ่งสั่ง ฉันหันไปมองทันทีเมื่อได้ยินคำสั่ง ทุกคนต่างพากันเออออ ด้วยทันที ฉันนึกเพลงที่ร้องดีที่สุดออกมาและสูดลมหายใจ ก่อนจะเปร่ง เสียงออกมา
                 ''Do you remember, we were sittin' there, by the water?
                 You put your arm around me for the fist time
                 You made a rebel of a careless man's careful daughter
                 You are the best thing that's ever been mine''
                 ''O_O''

                 ทั้งสี่คนมองหน้าฉันและพร้อมใจกันทำตาโต อึ้ง เงียบ อะไร = =;;เสียงฉันมันห่วยมากเลยหรอ ? ฉันพยายามร้องดีที่สุดแล้วนะ T^Tแถมยังร้องแบบช้านิดๆแล้วนะฉันมองหน้าพวกเขาตอบกลับก่อนจะเอ่ยถามขึ้น
                 ''เอ่อ...ฉันร้องไม่ได้เรื่องหรอร่ะ...หรือ ว่าร้องผิด T^T''
                 ''ไม่!  ไม่ได้ร้องผิดหรอกฮะ แต่เจ๊ร้องเพราะมาก ถูกใจเลยอ่ะ >O<!'' อาฟเตอร์จับไหล่ฉันแน่นและเขย่าไปมาเพื่อให้กำลังใจ โอเค ฉันเริ่มมั่นใจแล้ว แต่คนเดียวหรอที่ชม ? แล้วฉันจะได้เป็นนักร้องมั้ยเนี่ย >O<ฉันไม่อยากป็นเด็กขนของนะเว้ย!
                 ''ร้องงั้นๆแหละ'' มอร์นิ่ง
                 ''ผ่านหูได้ ไม่แสบแก้วหู '' บายล์ (ฉันอยากตบมันมาก ถ้าไม่ถือว่ามันชม)
                 ''ฉันให้เธอเป็นนักร้องก็ได้'' ไนท์พูดแค่นั้น ฉันถึงกับยิ้มออกมาทันที เย้ >O<ในวงเก่าฉันก็ไม่ได้เป็นเพราะรุ่นน้องกับเพื่อนขอเลยต้องไปเล่น พวกแซ็ก ฯ หรือ ทรัมเป็ดเอา แงๆ T^Tได้ร้องเพลงแล้วเว้ยยยยย
                 ''ไนท์! ทำไมไม่ถามพวกฉันก่อนว่าจะให้ยัยนี่ร้องมีไอ้อาฟเตอร์ก็พอแล้วจะไปเอาอีกทำไมวะ''
                มอร์นิ่งขัดขึ้นมาฉันถึงกับหุบยิ้มทันที ไอ้ส้มเน่าเอ๊ย!ขัดความสุขชาวบ้านเขาสนุกนักหรือไง ฉันจ้องมอร์นิ่งเขม่งทันที หมอนั้นหันมามองฉันอย่างไม่ใส่ใจก่อนจะเชิดหน้ากับไปมองเพื่อนตัวเองต่อ!เออ ขอบคุณย่ะ ที่ไม่ใส่ใจฉันไม่อยากมองหน้าแกหร๊อกกกก ไอ้ส้มบูด เน่าในเอ๊ย!
                ''ก็ร้องเพลงของผู้หญิงสิ เสียงก็ดีนิ  ร้องก็ได้ ถ้าร้องคู่กับอาฟเตอร์ได้เราอาจจะมีผลประโยชน์มากขึ้น ไม่หัดคิดแล้วยังสอด''ไนท์พูดอย่างไร้เยื้อใย มอร์นิ่งมองไนท์ไม่วางตาไนท์เพียงแค่มองกลับแต่ไม่ได้สนใจจึงเดินไปหยิบเนื้อเพลงตรงหน้าของคนร้องและดึงกระดาษออกมาหนึ่งแผ่น ไนท์อ่านมันสักพักและเดินมาฉันก่อนจะยื่นกระดาษาใบนั้นมาให้
                ''อะไรอะ =O='' ฉันถามเมื่อไนท์ยัดกระดาษมันเข้ามาในมือฉัน
                ''เพลงที่ฉันจะให้เธอร้อง ที่จริงอาฟเตอร์เป็นคนร้องแต่เห็นเธอก็ร้องเพลงดี เลยเอามาให้  เอาไปลองร้องดูน่าจะเคยฟังนะ''
               ฉันพลิกดูหน้ากระดาษและเห็นหัวข้อชื่อเพลงตัวสีดำหนาทึบบอกชื่อเพลงว่า
               ''Things I'll Never Say''ฉันอ่านชื่อเพลงเบาๆ และมองไนท์อย่างงงๆ ไนท์ไม่ได้ตอบอะไร
               ''เป็นเพลงของ Avril Lavigneน่ะฮะ ^^ผมเห็นว่าเพราะดีเลยเอามาลองร้องดูแล้วดันร้องไม่ได้ T^Tจะทิ้งก็เสียดายเพราะแกะเพลงมาแล้ว เห็นเจ๊ร้องเพลงนี้ผมคงดีใจมากเลย *O*'' อาฟเตอร์กำมือสองข้างแล้วยกมาชิดกันด้านหน้า เหอะๆ =__=น่ารักตายล่ะไอ้เด็กบ้า ฉันอ่านเนื้อเพลงดู ก็รู้สึกว่าเพลงนี้เหมือนฉันเคยฟังเลยแหะ คงไม่ยากหรอกถ้าจะซ้อมร้องเพลงนี้  -*-
               ''วันนี้เธอยังไม่ต้องซ้อมก็ได้ ไปลองฟังเพลงแล้วฝึกร้องมาสะ แล้วเราจะซ้อมกันพรุ่งนี้เวลาเดิม ห้ามมาสายอีกเพราะตอนนี้เธอเป็นนักร้องแล้ว -_- ฉันกลับก่อนล่ะดึกแล้ว''  มอร์นิ่งพูดขึ้นมา  แล้วเดินไปหยิบกระเป๋าของตัวเอง ทุกคนมองเขาแต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร  มอร์นิ่งเดินไปเปิดประตูโดยไม่สนใจใคร แต่แล้ว เมื่อเขาเปิดประตูก็ถึงกับชะงัก ข้างนอกมืดอย่างกับปิดไฟ  =O= มอร์นิ่งรีบปิดประตูทันทีและวิ่งมากอดแขนไนท์
                ''ไนท์ ! ไปส่งฉันที ฉัน...ฉัน'' สายตาและท่าทางของมอร์นิ่งดูแปลกไปจากเดิม จากกวนๆ หน้าตาหน้าตบ แต่ตอนนี้กลับเหมือนคนกำลังกลัว สับสน มองนิ่งหันซ้ายหันขวาเหงื่อเริ่มออก ไนท์ถอนหายใจเบาๆ บายล์เดินมาด้านหลังฉันก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดตาฉัน เฮ้ย!ปิดทำไมวะ ฉันไม่ได้แอบดูผู้ชายอาบน้ำนะโว้ยยย >O<!
                ''อย่ามอง''บายล์กระซิบข้างหูฉัน
                ''ทำไมล่ะ หมอนั้นเป็นอะไร นายบอกมานะ>O<'' ฉันพยายามจะแกะมือของบายล์ออกแต่ก็ไม่เป็นผล บายล์บีบขมับฉันแรงขึ้นเหมือนบอกให้หยุด ฉันหยุดทันทีเพราะรู้สึกเจ็บมาก
                ''เธอไม่มีสิทธิที่จะรู้มีแค่สี่คนเราที่จะเห็นภาพแบบนี้เธอเป็นคนนอก!''
                ฉันกำลังจะตะโกนด่าบายล์แต่แล้วเสียงหนึ่งเสียงที่ฟังดูเจ็บปวดก็ดังขึ้น
                ''ฉันไม่อยากไป! มืด มันมืด!แม่ แม่จะฆ่าฉัน ไม่ไป ไม่ ม่ายยยยยยยยย!!''
                ''O_O!''  บายล์ปล่อยมือออกจากตาของฉันและรีบวิ่งไปช่วยไนท์จับมอร์นิ่ง ที่ตอนนี้ คลั่งดั่งคนบ้า เขาดิ้นไปหาเอาแต่บอก ไม่ไปๆ น้ำตามากมายเริ่มไหลออกมา ภาพที่แสนจะน่าสงสารนี้ ฉันรู้สึกมองไม่ได้  ฉันรับไม่ได้ หมอนี่เป็นอะไร ทำไม ถึงกลัวกลางคืนขนาดนี้
                ''อาฟเตอร์!!'' ไนท์ตะโกนเรียกเสียงดัง จนฉันถึงกับสะดุ้ง
                ''ขอโทษนะเฮียมอร์ ผมจำเป็นจริงๆ T^T'' 
                อาฟเตอร์เดินตรงเข้าไปมอร์นิ่งที่ตอนนี้  จิกหัวไนท์  ถีบบายล์ อย่างบ้าคลั่ง =_=ตอนนี้หมอนี่น่ากลัวเป็นบ้าเลย มอร์นิ่งยังคงดิ้นเอาเป็นเอาตาย อาฟเตอร์เดินไปตรงหน้ามอร์นิ่ง ก่อนจะทำสิ่งที่ฉันคาดไม่ถึง =O=!!
                ''อย่าเข้ามา!!พวกแกเป็นใคร จะฆ่าฉันใช่มั้ย จะทำร้ายฉันแบบแม่ะ..อุ๊ก!''
               อาฟเตอร์เตะเข้าที่ท้องของมอร์นิ่งเต็มแรง จนมอร์นิ่งสลบไปทันที ฉันปิดปากตัวเองไม่ให้ส่งเสียงร้อง ต้องรุนแรงขนาดนี้เลยหรอ
               ''ฟู่! หยุดบ้าสักที เป็นแบบนี้ตลอด'' บายล์ปล่อยแขนของมอร์นิ่งลง ส่วนไนท์ก็วางตัวของมอรนิ่งลงพื้นเบาๆ ฉันมองร่างที่สลบไปแล้วเนิ่นนาน หมอนี่เป็นอะไร ทำไมถึงได้เป็นแบบนี้ไปได้  ฉันมองไปที่อาฟเตอร์ที่ตอนนี้เอาแต่มองมอร์นิ่งไม่ต่างจากฉัน บรรยากาศในห้องเงียบจนได้ยินเสียงลมที่พัดผ่าน จนอาฟเตอร์ทนไม่ได้ต้องเป็นคนทำลายความเงียบลง
                ''หนึ่งทุ่มครึ่งแล้ว ผมว่าไปส่งเฮียมอร์นิ่งดีกว่าฮะ''
                ''ไนท์แกไปส่งนะ ฉันไม่ว่างว่ะ''
                ''โทษที ฉันมีนัดไม่ว่างไปเหมือนกัน''
                อาฟเตอร์มองรุ่นพี่ทั้งสองคนด้วยสายตาที่แปลกไปสายตาตอนนี้มีเพียงความว่างเปล่าเย็นชา
อาฟเตอร์เดินไปพยุงตัวมอร์นิ่งขึ้นเตรียมจะเดินออกจากห้องซ้อม
                ''ไม่มีใครไปส่ง ผมไปส่งเองก็ได้ เฮียแกตื่นมาก็จำอะไรไม่ได้อยู่แล้ว เฮียทั้งสองไม่ต้องเสียสละเวลาไปส่งหรอก''  
                อาฟเตอร์เดินจากไปพร้อมกับมอร์นิ่งที่หมดสติไปแล้ว ฉันยังคงอยู่ที่เดิม ไนท์กับบายล์มองตามหลังแต่ไม่ได้พูดอะไร ฉันเห็นเป็นแบบนี้ ก็ไม่รู้จะอยู่ทำไม ตามไปดูหน่อยดีกว่า
               ฉันวิ่งออกมาจากห้องซ้อม ตามหลังอาฟเตอร์ไปติดๆ จนวิ่งทันสักที เหนื่อยนะเนี่ย =__=;;
               ''อาฟเตอร์!'' 
               ''อ้าว เจ๊ O_Oตามมาทำไม''อาฟเตอร์หันกลับมาตอบฉันเมื่อได้ยินเสียงเรียก
               ''นายจะไปส่งมอร์นิ่งหรอ''
               ''ฮะ''อาฟเตอร์ตอบแค่นั้น ก่อนจะเดินตรงไปที่รถของมอร์นิ่งแล้วค้นหากุญแจรถในตัวเขา พอเจอก็จัดการเปิดประตูรถจับมอร์นิ่งเข้าไปนั่งในที่ข้างคนขับ  อาฟเตอรืปิดประตูรถเดินวนไปที่นั่งคนขับฉันรีบโฉยโอกาส วิ่งไปเปิดประตูรถข้างหลังก่อนจะเข้าไปนั่งหน้าตาเฉยคาดเข็มขัดด้านหลังเรียบร้อย อ่ะโฮะๆ ^O^
              ''เจ๊  =O=!ลงมาเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นผมเอาเจ๊ไปปล่อยข้างทางนะจะบอกให้''
              อาฟเตอร์เปิดประตูทิ้งไว้แต่ไม่ยอมเข้าทำท่าจะไล่ฉันลูกเดียว ฉันเชิดหน้าขึ้นไม่แยแสทำขู่ใดๆทั้งสิ้น อาฟเตอร์เห็นเช่นนั้นก็ทำอะไรไม่ได้ เอาแต่ตะโกนไล่ฉันอย่างเดียว
             ''ผมนับหนึ่งถึงสาม ถ้าเจ๊ยังไม่ลงไปผมจะไม่นิ่งเฉยแล้วนะ >O<''
             ''อุ๊ย!O..Oน่ากลัวจังเลยเด็กน้อย จะทำอะไรพี่สาวจ๊ะ อ่ะโฮะๆๆ ^O^''
             ฉันนั่งไขว่ห้างหัวเราะอาฟเตอร์ เด็กหน้าหล่อผมสีทองสว่างมองฉันอย่างกลับมองขนมที่ไม่อร่อยสุดๆ =_=;;เฮ้ย ออย่าบอกนะว่ามันเอาจริง >O<กรี๊ด
              ''ผมจะเอาเจ๊ไปปล่อย ข้างวัดร้าง ที่ไม่มีใครไปช่วยเจ๊ได้ แล้วเจ๊ก็จะตายเป็นศพไร้ญาติอยู่ที่นั้นไปไหนไม่ได้ ฮ่าๆ เจ๊ตายเมื่อไรเข้าฝันผมให้ไปทำบุญได้นะฮะ + +''
              ดวงตาสีฟ้าเข้มส่องประกายวิ้งๆแสนจะน่ากลัว =__=;; (ตอนแรกว่าหล่อนะคิดไปคิดมาสยองมากมาย T^T) อาฟเตอร์เข้ามาในรถปิดประตูดังปัง ก่อนจะใส่เกียร์ออกรถเต็มแรง ฉันเอนหลังไปติดกับเบาะรถขนลุกไปหมด เฮ้ย!ไอ้เด็กน้อยมันโกรธแล้วหรอวะ โกรธง่ายไปมั้ย TOTฉันไม่น่าไม่แหย่มันเล๊ยยย แงๆๆๆ อาฟเตอร์ขับรถมาแถวๆย่านริมแม่น้ำที่เป็นที่ตั้งของหมู่บ้านจัดสรร หลังเล็กๆน่ารัก เอ่อ…มันวัดร้างตรงไหนวะ -_-หรอมันหลอกฉัน ? อ้ากกกก >O<หรือ ไอ้เด็กนี่คิดจะเอาฉันมาปล่อยเป็นหมาเฝ้าประตูหมู่บ้านหร๊อ!ไม่เอ๊า ไม่ >_<อาฟเตอร์เลี้ยวรถข้าไปในหมู่บ้านจัดสรร ฉันมองดูรอบข้างที่มีแต่บ้านหน้าตาเหมือนกัน =__=ไม่งงกันหรือไงว่าบ้านใคร เหมือนกันขนาดนี้ รถขับเข้ามาในตัวหมู่บ้านที่ลึกพอสมควร มีสนามเด็กเล่นกับน้ำพุด้วย *0*เด็กๆบางคนกำลังเล่นกระโดดยาง (ที่ฉันเล่นสมัย ป.2)  อาฟเตอร์จอดหน้าบ้านที่ปิดไฟมืดสนิท บ้านหลังนี้ดูไม่ต่างจากบ้านหลังอื่น แต่ที่ไม่เมหือนคือเงียบ เหมือนไม่มีคนอยู่ ต้นไม้ก็แห้งตาย ดูไปก็ไม่ต่างจากบ้านร้างเลย -_-;;หรืออาฟเตอร์จะเอาฉันมาปล่อยที่นี่วะ =O=!ไม่น้า หนูกลัวผี TOT
               ''เจ๊…ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้นก็ได้ เห็นแล้วผมกลัวผีหัวหอม =__=;;''
               ฉันสาบานว่าฉันจะฆ่าแก๊!ไอ้เด็กบ้า!
               ''นี่บ้านใครกันทำไม…ทำไมมันถึงได้เงียบแบบนี้ไม่เห็นเหมือนบ้านอื่นเลย''
               ฉันลงจากรถพร้อมอาฟเตอร์ที่เดินไปเดินประตูตรงที่ของมอร์นิ่ง สิ่งที่ฉันถามเหมือนจะไม่ได้เข้าไปในหูของอาฟเตอร์เลย - -*ฉันเดินไปช่วยอาฟเตอร์แบกมอร์นิ่งออกจากรถและพาเข้าไปในบ้าน อาเตอร์เปิดไฟภายในบ้าน แสงสว่างปรากฏสภาพในบ้านที่ดูแล้ว โอ้ ว้าว =__=อยู่ไปได้ไงฟะ โซฟาฝุ่นเกาะ ทีวีเก่าๆที่ดูแล้วจิ้มปุ่มเปิดก็คงจะระเบิด หลอดไฟติดๆดับๆ ข้าวของจัดไม่เป็นระเบียบจิ้งจกเดินเล่นข้างฝาผนังสนุกสนาน อาฟเตอร์เหมือนจะชินกับบรรยากาศแบบนี้แล้วจึงไม่ตื่นกลัวหรือตกใจเลย ผิดกับฉันที่มองสภาพบ้านเหมือนคนได้เห็นกองทัพจิ้งจก พระเจ้า!นี่บ้านหมอนี่หรอ =O=!อยู่ไปได้ยังไงเนี่ย ในภาพที่ฉันคิดตอนแรกหมอนี่ต้องเป็นคนรวย ฐานะดีมีอันจะกิน บ้านใหญ่โต ถูกดูแลมาอย่างดีถึงได้หล่อขาว ผิวดีน่ากินแบบนี้ (เกลียดแค่ไหนแต่ในหัวก็มีแต่เรื่องหล่อๆ =..=) แต่พอมาเห็นสภาพจริงๆแล้ว ไม่น่าเชื่อ
               ''ไม่ต้องตกใจหรอกฮะ นี่บ้านของเฮียมอร์นิ่ง เฮียแกอยู่คนเดียวเลยไม่ค่อยได้ดูแลน่ะฮะ ^^;;'' คงจะจริงอย่างที่พูด ในบ้านเงียบเกินกว่าจะมีใครอีกคนอยู่ด้วย อาฟเตอร์ค่อยๆวางมอร์นิ่งที่ยังคงไม่ได้สติลงบนโซฟาฝุ่นมหาสาร -_-เหอะๆ เป็นฉันนะ ฉันไม่กล้าจะข้าใกล้เลยแหละ ฉันสังเกตเห็นกรอบรูปที่ตั้งอยู่ข้างๆทีวี ฉันสาวเท้าเดินไปหยิบมันขึ้นมาดูทันที รูปผู้หญิงที่สวยมากๆคนหนึ่งนั่งลงยองๆกอดเด็กผู้ชายผมสีส้มสว่างดวงตาสีเขียวแสนคุ้นเคย ด้านขวาของเด็กชาย มีชายคนหนึ่งที่อายุราวๆสี่สิบกว่าๆ ซึ่งหน้าตาเหมือนกับเด็กคนนี้อย่างกับคนเดียวกัน!เท่าที่ฉันเดาได้ นี่ต้องเป็นพ่อแม่ของมอร์นิ่งและเขาในตอนเด็กแน่ๆ  หน้าตาของมอร์นิ่งในรูปดูมีความสุขตามประสาเด็กๆที่ได้อยู่กับพ่อแม่ รอยยิ้มของทั้งสามคน แลดูแล้วช่างอบอุ่นเกินจะบรรยาย
               ฟึ่บ
               ''O_O!''
               ''เจ๊ยุ่งเกินไปแล้วนะ!''
               อาฟเตอร์ที่แย่งกรอบรูปในมือของฉันไปไว้กับตัวเองตะโดกนตอกหน้าฉันอย่าไม่พอใจ ดวงตาสีฟ้าเข้มที่เต็มไปด้วยความโกรธใบหน้าของอาฟเตอร์ผิดไปกับตอนเจิกันครั้งแรก ฉันค่อยๆถอยหลังจนตัวไปติดกับผนังบ้าน อาฟเตอร์เดินมาประกบกันไม่ให้หนีไปไหน ฉันกลัวจนเหงื่อเริ่มออก อะไรกัน แค่ดูรูปครอบครัวแค่นี้มันหนักหนามากเลยหรือไง!ฉันหายใจหอบด้วยความตื่นกลัว อาฟเตอร์ใช้มือหนาบีบคางฉันเบาๆ หันพยายามดิ้นให้หลุดออกจากมือของอาฟเตอร์ แต่ก็ไม่เกิดผลอะไรนอกจากการที่โดนบีบแรงขึ้นกว่าเดิม!

_____________________________
เพลง Mineศิลปิน Taylor Swift
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
สนุกค่ะอัพต่อสู้ๆ
จากคุณ nuunka/(nuunka) อัพเดตเมื่อ 18/09/2554 09:29:10
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 218 ท่าน