Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Good morning! ดีดคอร์ดเพลงรักสะเทือนใจให้ ตึก ตัก!
แม้วอวกาศ •w•
ตอนที่ 2 หนี้ชีวิต
4
13/09/2554 19:46:54
416
เนื้อเรื่อง

2
หนี้ชีวิต

             ''หมายความว่ายังไง''ฉันกุมขมับทันทีที่ได้ยิน ฉันว่าแล้วววว การจะให้พวกนี่ช่วยมันไม่ง่ายๆอย่างที่คิดเลย

              ''ง่ายๆ แค่พวกฉันขอร้องอะไรเธอ  เธอก็ต้องทำแต่จะขอร้องเฉพาะเรื่องที่จำเป็นเท่านั้น คนล่ะหนึ่งข้อ พวกฉันมีสี่คนก็รวมเป็นสี่ข้อพอดี ถ้าเธอตกลงก็จะถือว่าเราเป็นวงเดียวกันแล้ว''ไนท์อธิบายให้กระจ่างขึ้นเพื่อนๆอีกสามคนยิ้มนิดๆผิดกับฉันที่ เป็นทุกข์คนเดียว โอ๊ย!คนอื่นอาจจะคิดว่าแค่นี้เอง แต่สำหรับฉันนะ คิดไว้เลยว่าพวกไม่ธรรมดา ต้องขอร้องให้ฉันทำอะไรที่ฉันไม่อยากทำแน่ๆ =_=โอยยย ถ้าไม่ถือว่าฉันต้องการพวกนี้ฉันไม่ยอมหรอก!
               ''เข้าใจแล้ว ฉันตกลง -_-''
               ''ดี!นั้นฉันขอร้องให้เธอปล่อยฉันสะ >O<!!'' บายล์รีบตะโกนขึ้นมาทันที ฉันหันไปมองและถอนหายใจก่อนจะเดินไปแก้มัดให้ แต่คิดว่าฉันจะปล่อยง่ายๆหรอ ?
              ฝันไปเหอะ!!
              ''เฮ้ย!!ยัยโรคจิตเธอทำอะไรช้านนนนน >O<ว้ากกกก''  บายล์ร้องลั่นเมื่อฉันแก้มัดเสร็จก็ผลักบายล์เต็มแรงจนเก้าอี้ของหมอนั้นหงายหลังตกลงไปกับพื้นขาของบายล์ตั้งขึ้นและหงายหลังอีกรอบ มอร์นิ่งรีบวิ่งไปดูเพื่อนทันที
              ''ไอ้บายล์ เป็นไงบ้างวะ''
              ''แงงง นางมารร้ายแกล้งเค้า TOT''
              ''เฮียบายล์เสียสติไปแล้วฮะ >O<!''
              ไนท์ยืนมองเพื่อนตัวเองทั้งสามและส่ายหัวปลงๆ ฉันหันไปมองไนท์พลางยิ้มไปด้วย และเดินตรงไปที่ที่สามคนนั้นอยู่ ทั้งสามคนมองหน้าฉัน อาฟเตอร์มองด้วยความสงสัย บายล์มองฉันอย่างสยอง-_-ส่วน มอร์นิ่งมองฉันด้วยสายตาอาฆาต ฉันเดินไปตรงหน้าพวกนั้นและยิ้มยั่วอารมณ์โมโหใส่
                ''จำไว้ ถึงฉันจะยอมรับข้อเสนอ แต่ฉันไม่ยอมเป็นสองรองใคร และฉันไม่ได้ชื่อ ยัยโรคจิต ฉันชื่อ ลัลลา จำไว้!''
                ฉันผลักบายล์อีกรอบและเดินเชิดอย่างผู้ชนะ มอร์นิ่งลุกขึ้นจะวิ่งมาดึงมือฉันแต่ฉัน เอามือตัวเองหลบทันก่อน หมอนั้นขมวดคิ้วทันทีที่เป็นแบบนั้น ฉันหันไปมองและขยิบตาให้อย่างกวนก่อนจะเดินสะบัดผมสีเจิดของตัวเองออกไป ไนท์มองฉันด้วยหางตาอย่างเยือกเย็น ฉันไม่ได้สนใจและเดินออกไป ทันที
 
                 (บรรยายกาศในห้อง)
                 บายล์ลุกขึ้นโดยมีอาฟเตอร์ช่วยเหลือ ก่อนพาเขาเดินไปหามอร์นิ่งที่ยืนมองผู้หญิงคนผมสีครีมดวงตาสีฟ้าซี๊ดใส ที่ท้าทายและยั่วยุ้ เขาจำมันได้ขึ้นใจ ไนท์เดินเข้ามาหาพวกเขาทั้งสามและเริ่มพูดขึ้นกรบความเงียบ
                 ''ฉันคิดว่า เราเจอสิ่งที่ไม่ธรรมดาแล้ว ^^'' รอยยิ้มที่แถบไม่เคยโผล่ออกมาแสดงถึงความพอใจที่ได้เจอ ‘เธอ’
                 ''ไม่ปกติมากกว่า!พวกกแกรู้มั้ยว่ายัยนั้นจับฉันล็อกคอไว้ตั้งแต่เจอที่หน้าประตูอะ >O<  พอบอกให้ปล่อยยัยนั้นก็เอาฉันไปมัดไว้ที่เก้าเป็นแหนมเลย แถมบอกจะส่งฉันไปยโสธรด้วย T^Tแล้วยังจะให้ฉันไปมีเมียเป็นควายอีก อ้ากกกก''
                 ''ฮ่าๆ ดีจังเลยที่ผมไม่ไปเปิดประตู ขอบคุณเฮียนะฮะที่ไปแทนผม >_<''
                 บายล์วิ่งไล่เตะอาฟเตอร์ที่พูดขอบคุณทั้งๆที่มันไม่น่าเลยด้วยซ้ำไป มันถือเป็นความซวยด้วยซ้ำไปที่ต้องมาเจอยัยคนนั้น หน้าตาดีสะเปล่าแต่นิสัย ขอบอกว่ารับไม่ได้!บายล์คิดเช่นนั้นอย่างโกรธแค้น แต่ก็ต้องอารมณ์เสียหนักกว่าเดิมที่ยัยมารร้ายจะต้องมาร่วมวงด้วย
                  ''แกก็ด้วยไนท์ ไปให้ยัยนั้นเข้าวงเราทำไม สาขายัยนั้นจะถูกปิด จนต้องมาขอแรงเราแบบนี้มันแสดงว่า ยัยนั้นไม่เก่งพอหรือไม่ได้เรื่อง!ยังจะไปรับมาเป็นตัวถ่วงทำไมวะ''
                 บายล์ถามอย่างไม่เข้าใจ เขาคิดแค่ว่าไม่อยากจะเจอและไม่อยากเข้าใกล้ยัยโรคจิตนั้นอีกแล้ว ผิดกับไนท์ที่เขาเป็นคนมองคนออกและรู้ทันคน เขายิ้มบางๆและเริ่มอธิบาย
                 ''แกดูไม่ออกจริงๆหรอ ที่ยัยมาขอร้องเราเพราะอะไร ดูจากสายตาที่มุ่งมั่นนั้นสิ ยัยนั้นไม่กลัวเลยว่าเราจะปฎิเสธ หรือเราจะไล่ ยัยนั้นคิดแค่ว่า ขอให้สาขาของตัวเองไม่ถูกปิด หรือรุ่นน้องมีปัญหาทางสาขาเพราะตัวเองยัยนั้น เป็นถึงประธานสาขาแต่ต้องมาขอความร่วมมือจากคนอื่น คิดว่าเสียศักดิ์ศรีแค่ไหนล่ะ ฉันเลยยอมช่วยๆไป ดูว่ายัยนั้น จะทำได้ดีสักแค่ไหน''    ไนท์อธิบายสายตาที่เขาจับได้ของลัลลา เขาเป็นพวกที่มองคนได้ทะลุปุโปรง และมักจะพูดถูกเสมอบรรดาเพื่อนๆจึงเชื่อและพากันพยักหน้า ยกเว้ยมอร์นิ่ง ที่ยังคงนึกอยู่ เขากำลังคิดอยู่ว่าไอ้การขยิบตาที่แสนจะกวนและมั่นใจนั้น ทำไมถึงทำให้เขาหมั่นไส้ปนรำคาญได้ขนาดนี้
                  ''เฮียไนท์ไม่แพ้แดดแล้วหรอครับ =O='' จู่ๆ อาฟเตอร์ก็พูดขึ้นทำให้คนทั้งห้องต่างสงสัย
                  ''อ่อ ฉันแต่งตัวขนาดนี้แล้วก็คงจะกันได้อยู่หรอก  ใกล้บ่ายแล้วมอร์นิ่งคงอยู่ได้ไม่นาน ฉันรับงานช่วงบ่ายโมงเอาไว้ในอีกสองอาทิตย์ เดี๋ยวเราค่อยนัดซ้อมล่ะกัน''
                  ''อืม''ทุกคนพยักหน้ารับ
                            ''มอร์นิ่ง'' ไนท์เรียกมอร์นิ่งและกวักมือเรียกให้มาหา มอร์นิ่งเดินไปหาเพื่อนหนุ่ม
                  ''มีอะไร''
                  ''ฉันจะให้นายไปตามยัยโรคจิตนั้นมาซ้อมพร้อมกับเรา ส่วนตำแหน่งอย่าพึ่งคิดคอยถามยัยนั้นเอา ฉันหวังว่านายจะทำได้นะ ^^'' ไนท์จับไหล่ของมอร์นิ่งเบาๆและส่งยิ้มให้กำลังใจก่อนจะเดินออกจากห้องไป มอร์นิ่งที่เห็นเช่นนั้น กำลังจะตะโกนเรียกแต่ก็ไม่ทันสะแล้ว อาฟเตอร์เดินมาข้างๆมอร์นิ่งและพูดขึ้นเพื่อให้กำลังใจ
                  ''เฮียไม่ต้องห่วงหรอกครับ แค่ผู้หญิงคนเดียวเอง เฮียทำได้ >O<''
                  ''คนเดียวก็จริงแต่ไอ้คนที่ต้องไปหาน่ะ มันไม่ถูกชะตาแบบแปลกๆวะ''
                  ''ระวังไปตกหลุมรักล่ะเฮียยยยยย >//<''
                  ''ไอ้เวรอาฟเตอร์!!!''
                  ''บ๊ายบายยยยย >O<''
                  อาฟเตอร์รีบวิ่งหนีมอร์นิ่งออกไปข้างนอกทันทีที่ถูกตะคอกใส่ หลงรักหรอ ? เหอะ! คนอย่างเขาไม่มีวันหลงรักยัยบ้าพลังแบบนั้นหรอกมีอย่างที่ไหนทำร้ายผู้ชาย ชิ!มอร์นิ่งหันไปมองบายล์ที่ตอนนี้เดินไปนอนตรงโซฟาแล้ว เขามองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้เป็นเวลาเก้าโมงเกือบสิบโมงแล้ว มอร์นิ่งเดินออกจากห้องตรงไปที่รถของตัวเองทันที ในระหว่างที่เขากำลังจะขับรถออกไปจากโรงจอดรถ สายตาก็ไปสะดุดที่ผู้หญิงผมยาวประบ่าสีครีม ร่างเล็กๆที่วิ่งไปหอบเครื่องดนตรีเต็มตัวที่มากกว่าสองชิ้นเช่น แซ็กโซโฟน (ห้อยคอ) ทรัมเป็ดสอง ( คล้องข้อมือสองข้าง)  ในปากคาบไม้กลองแต๊ก และเครื่องประกอบมากมายที่อยู่บนตัวเธอ เขาได้แต่อ้าปากค้างและคิดว่า 'ยัยนี่ทำได้ไงวะ' เขาลงจากรถและวิ่งไปหาเธอทันทีที่เห็นเช่นนั้น
                 ''แรงเยอะขนาดขนเครื่องดนตรีคนเดียวได้เลยนะ มิน่าถึงผลักผู้ชายที่ตัวใหญ่กว่าล้มได้ ถึก!จริงๆเธอเนี่ย''  เขาเดินไปดักหน้าเธอลัลลาเห็นเช่นั้นก็เอาไม้กลองแต๊กออกจากปากและโต้ตอบกลับไป
                ''ฉันไม่อ่อนแอ ปวกเปียกแบบพวกนาย ทุเรศ ถอยไป ฉันกำลังยุ่ง''  คำติดปากของเธอว่า ‘ฉันกำลังยุ่ง’เหมือนแสดงการตัดบทสนทนา
                ''เย็นนี้มีซ้อมตอนหกโมง และซ้อมทุกวันด้วยนะ -__-อีกสองอาทิตย์เราจะออกงานแล้ว โดยมีเธอด้วย''เขายังคงพูดกับเธอต่อและเริ่มเข้าเรื่องทันที ลัลลาชะงักทันที  รีบหันมามองคนตรงหน้าด้วยความดีใจ
                ''จริงหรอ *O*เจ๋งไปเลย ฉันอยากเป็นนักร้อง น้าๆๆๆ >O<''
                ''ฝันตอนเช้าหรือไงยัยบ้า!อาฟเตอร์มันเป็นนักร้องอยู่แล้วไปแย่งมันทำไมอย่างเธอไปเป็นคอรัส หรือไปแบกของเหอะ ยัยถึก!'' 
                 ''กรี๊ด >O<หยาบคาย  ทุเรศอะเฟด ไม่มีมารยาท ไร้ความเป็นสุภาพบุรุษที่สุด ด่าผู้หญิงน่ารักอ่อนแอ บอบบาง น่าถะนุถะนอม อย่างฉันว่า ถึกเนี่ยนะ นั้นนายก็กระทิงส้มแล้ว ไอ้หัวเจิด :P''
                 มอร์นิ่งแถบอยากจะจับยัยผู้หญิงหลงตัวเองหักคอให้ตายตรงนี้ไปเลย!ยัยบ้านี่ด่าเขาได้เจ็บปวดไอ้ตรง ‘กระทิงส้ม’เว้ยย!สีส้มที่เขาแสนจะภูมิใจและชื่นชอบ กลับถูกยัยบ้าคนหนึ่งด่าเจ็บถึงไส้ติ่งยันลำไส้ใหญ่!!มอร์นิ่งเดินเข้าไปประจัญหน้ากับยัยตัวแสบปากจัดหล่อนเองก็ไม่ยอมให้เขามองหน้าฝ่ายเดียวหรอกนะ!เขาทั้งสองส่งสายตาอาฆาตใส่กัน แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเกิดเหตุที่ไม่คาดฝันขึ้น
                
ปี๊นนนนนน!!
                  ''หลบป๊ายยยยยย>O<! เบรกแตกจ้า! อ้ากกกก!!''
                  ''O_O!!''  ลัลลาทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนมองรถข้างหน้า ขาทั้งสองข้างไม่ยอมขยับตามที่ใจคิด เครื่องดนตรีนี่ก็หนักเหลือเกิน มอร์นิ่งที่ตั้งสติได้รีบฉุดลัลลาไปหาตัวเองและกอดเธอเอาไว้ก่อนจะกระโดดพาร่างกายออกไปให้พ้นจากบริเวณนั้น
                   คลุคๆ
                   ตุ้บ!
                   ทั้งสองกลิ้งไปพร้อมๆกันเครื่องดนตรีขูดกับพื้นเสียงดังลั่นแต่ก็ไม่มีใครสนใจมันแล้วตอนนี้สนใจก่อนเถอะว่าตัวเองจะเป็นยังไงบ้าง!!
                   ''โอ๊ยยยยTOT!เจ็บเอวเว้ยยยย''ลัลลาดิ้นออกจากอ้อมกอดของมอร์นิ่งและร้องโอยเจ็บทันทีที่ออกมาได้
                   ''เวรเอ๊ย!เจ็บเป็นบ้าเลย''  มอร์นิ่งลุกขึ้นนั่งและรู้สึกเจ็บไปทั้งตัว  มอร์นิ่งหันไปมองคนข้างๆและดูว่าเธอเจ็บตรงไหนมั้ย ผลออกมาคือ ถลอกนิดหน่อยกับแหกปากร้องเจ็บเอว =___=ถ้ารู้ว่ารอดแล้วยัยบ้านี่จะแหกปากขนาดนี้ เขาผลักยัยถึกนี่ไปชนรถยังดีกว่าอีก เฮ้อ!
                   ''แหกปากอยู่ได้ยัยบ้า!ดูเรื่องดนตรีดิพังหมดแล้วเนี่ย''เขาบุ้ยปากไปทางเครื่องดนตรี
                   ''อ้ากกก!ไม่นะ ฉันตายแน่ แงๆๆ เพราะนายคนเดียวไอ้บ้า ไอ้เฮงซวย ไอ้กระทิงเจิด ไอ้หัวสะท้อนแสง ไอ้ตาเขียว กรี๊ด TOTแม่จ๋า ช่วยหนูด้วยยยยย ~'' ลัลลาแผ่ขาทั้งสองออกและดิ้นไปมาชี้หน้าด่ามอร์นิ่งอย่างไม่อายใคร มอร์นิ่งกุมขมับแน่นทันทีที่เห็นแบบนั้น ยัยหัวซาวครีมบ้านี่!ช่วยไว้แท้ๆยังมีหน้ามาด่าอีก
                   ''เธอเป็นหนี้ชีวิตฉันนะเว้ยยยยย!!ฉันช่วยเธอก็ดีแค่ไหนแล้วไม่ปล่อยให้ถูกรถชนตายก็ดีแล้ว ยัยปัญญานิ่ม ตัวเล็กไม่พอสมองยังเล็กตามอีก โรคจิต ถึก หนังหน้า เหมือนหน้า  ยัยไม่รู้จักบุญคุณ!''  มอร์นิ่งยืนขึ้นและสบประม่าคำด่าพอๆกับคนตรงหน้าออกมา เธอค่อยๆลุกขึ้นมา จ้องหน้าคนตรงข้ามอย่างเอาเรื่องแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เมื่อคิดได้ว่าสิ่งที่เขาพูดก็ถูก เขาช่วยเธอไว้ เธอคือหนี้ชีวิต แต่ไม่ใช่ว่าเธอจะยอมแพ้นะ!แค่ไม่อยากถูกมองว่า 'ไม่รู้จักบุญคุณ!'
                     ''จะให้ฉันทำอะไรชดเชยล่ะ ด่านายทุกตอนเช้าหรือไงห๊ะ!''
                     ''ยอมให้ด่าก็โง่เต็มทนแล้วยัยบ้า  ฉันยังไม่คิดตอนนี้หรอกหน้าที่ของเธอคือไปซ้อมตามที่ฉันบอกไม่ว่าเธอจะอยู่ในตำแหน่งอะไรก็ช่าง!อยู่ใกล้เธอไม่ได้จริงๆ ฉันจะจำไว้เลยว่าใกล้เธอแล้วต้องเจอแต่เรื่องอัปมงคล!'' มอร์นิ่งตะคอกใส่ลัลลา และเดินไปขึ้นรถโดยไม่สนใจอะไรอีก เขาขับรถผ่านหน้าลัลลา อย่างไม่แคร์ เธอก็ไม่ได้อยากให้ใครมาสนใจหรืออะไรเธอ เพียงแค่เธออยากให้เขาคิดบ้างว่า เธอที่ทั้งๆก็เป็นผู้หญิงแต่เจ็บขนาดนี้น่ะ ถึงตัวจะ ‘ถึก’แต่มันก็เจ็บนะโว้ย!  ลัลลากุมท้องตัวเองที่สัมผัสถึงความแสบและเจ็บปวด โลหิตสีแดงสดไหลออกมาจากแผลถลอกที่ขูดกับแซ็กโซโฟนที่ห้อยคอไหนจะแผลที่แขนที่ได้จากทรัมเป็ดละอื่นๆอีก
                     ลัลลาค่อยๆลุกขึ้นและขนของไว้เช่นเดิมก่อนจะเริ่มออกตัวเดินต่อ เธอเจ็บไปทั้งตัวแต่ก็ต้องเดินกลับไปที่สาขา ระหว่างทางไม่มีใครมาช่วยเธอด้วยเหตุที่ว่า เธอไม่ได้เด่นดังอะไร เพื่อนก็มีน้อย คนไม่ค่อยรู้จักเพราะสาขาเก่ามาก =__=แต่เธอก็เก่งพอที่จะเดินไปที่สาขาของตัวเองได้ เพื่อนๆและรุ่นน้องในสาขาพากันเข้ามาช่วยแบกของทันที ลัลลาถูกดีนเพื่อนที่สนิทที่สุดในสาขาพาไปทำแผลที่ห้องพยาบาลและให้เธอหลับพักผ่อนหลายชั่วโมงทีเดียว
                          
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 332 ท่าน