Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
My house school เธอและฉันเราและนาย
BJ's 21
บทนำ
1
10/09/2554 18:57:59
533
เนื้อเรื่อง
~ให้บอกว่ารักเท่าจักรวานมันก็ยังไม่พอ ก็อยากได้ยินเธอพูดซ้ำ...~
เสียงเรียกเข้าของILLSLICKดังลั่นไปทั่วทั้งห้องนอน แขนเรียวเล็กสีแทนข้างหนึ่งโผล่ออกมาจากใต้กองผ้านวมผืนเบ้อเริ่ม แล้วกดรับโทรศัพท์ด้วยอาการงัวเงียและอารมณ์เสียแบบสุดขีดเพราะถูกใครหน้าไหนก็ไม่รู้โทรมาปลุกในออกจากการเข้าเฝ้าพระอินทร์แต่เช้าตรู่!
"ฮัล...ฮัลหลิว~" เจ้าของเสียงพยายามพูดให้ชัดที่สุดเท่าที่จะทำได้ในขณะที่กำลังพยายามปรือตาขึ้นมารับอรุณ
(เฮ้ย!ตื่นยังแว๊!?) ปลายสายเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"เออ..ตื่นแล้ว เพิ่งตื่น! ว่าแต่...ใครวะเนี่ย = =." ฉันตอบคำถามกลับไปด้วยอาการมึนๆงงๆ
(อ้าว! ยัยบ้า...ลืมเพื่อน นิสัยไม่ดี :{) ปลายสายตอกกลับมา ก่อนที่ฉันจะกดดูเบอร์ปลายสายที่โทรเข้ามา หลังจากที่ได้สติ (นิดๆ) 
"อ่อ..มินนี่ - -* มีรัยอ่ะ ?"ฉันถามกลับไปด้วยอาการงงๆที่ยัยนี่โทรมาปลุกแต่เช้า
(ก็ไม่มีไรมากหรอก..ก็แค่จะโทรมาถามว่าเก็บของเสร็จยัง ?)ยัยมินนี่ตอบกลับมายิ่งทำให้ฉันงงกว่าเดิม
"เก็บของ..เก็บทำไมอ่ะ ?"
(อ้าวเฮ้ยยย! ยัยบ้า...นี่แกจำไม่ได้เหรอว่าวันนี้วันอะไร ?)ยัยมินนี่ตะโกนกลับมาด้วยน้ำเสียงตกใจแบบสุดขีด ทำเอาขี้หูเกือบออกมาเต้นระบำเลย -..-
"จำได้จะถามมะ ?"
(โอ้ยยยยนังบ้า ก็วันนี้มันวันรายงานตัวเข้าหอนะเฟร้ย! นี่อย่าบอกนะว่าแกลืม ?)O_O! เออว่ะ...ลืมไปสะสนิทเลย
"เอ้ยยยบ้า! วันสำคัญๆแบบนี้จะลืมได้ไงเล่า"แก้ตัวน้ำขุ่นๆว่ะเรา - -"
(จริงอ่าาาา)ยัยมินนี่ลากเสียงยาวเหยียด
"เออสิ! พอๆวางๆ จะไปอาบน้ำแล้ว"ฉันพูดตัดบทยัยมินนี่แล้วกดวางทันที เพื่อไม่ปล่อยช่องว่างให้ยัยมินนี่ได้เอ่ยปากถามอะไรฉันอีกแล้วคว้าผ้าเช็ดตัววิ่งแจ้นเข้าห้องน้ำทันที
 
15 นาทีต่อมา
ฉันรีบกระโจนออกจากห้องน้ำหลังจากที่อาบน้ำและแต่งตัวเสร็จ แล้ววิ่งมาเก็บเสื้อผ้าตัวโปรดแต่ละตัวลงในกระเป๋ากระเป๋าใบใหญ่ของฉัน แล้วตามไปด้วยของรักของหวงของไว้ดูต่างหน้าต่างๆนาๆของฉัน ซึ่งเป็นวินาทีเดียวกันที่ฉันได้ยินเสียงของแม่ตะโกนขึ้นมาด่าลูกสาวอันเป็นที่รัก
"ยัยแคน เมื่อไหร่จะลงมา มันสายมากแล้วนะ!!"ฉันสะดุ้งเฮือกทีนึงก่อนที่จะขานแม่กลับไป
"ใกล้แล้วๆๆ รอแปปสิแม่ รีบไปไหน"
"ไม่ได้รีบ แต่นี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว ตื่นก็สาย ยังจะช้าอีก[email protected]#$%^&*()"แม่บ่นอะไรไม่รู้สารพัดอย่างแต่ฉันจับใจความที่แม่บ่นได้แค่นี้
"โอ้ยเสร็จแล้วๆ"ฉันตะโกนกลับไปพร้อมกับกระชากประตูห้องนอนออก
"เสร็จแล้วๆ แล้วเมื่อไหร่มันจะเสร็จสักทีหะ!"แม่ยังคงบ่นต่อไปเรื่อยๆ
"โอยบ่นจัง ไปแล้วเนี่ย - -*"ฉันพูดพร้อมกับลากกระเป๋าของตัวเองลงบันได
ตึง! ตึง! ตึง!
"เออๆ เอาเข้าไป เอาให้บ้านมันพังลงมาเลยไหม"แม่ยังคงบ่นและพูดประชดกันอย่างต่อเนื่อง
"โอ้ยๆ พอแล้วแม่ บ่นไปก็ไม่มีอะไรดีขึ้นหรอก"ฉันบ่นกลับ ก่อนที่แม่จะยื่นจานข้าวมาให้จนเกือบกระแทกหน้าฉันย้ำ**"เกือบกระแทกหน้า"
"อ้าวกินสะ!"
(- -*) 
ฉันมองหน้าแม่ด้วยอารมณ์เซงๆก่อนจะรับจานข้าวในมือแม่มากิน ซึ่งแม่ก็ยังคงบ่นอะไรก็ไม่รู้อย่างต่อเนื่องแล้วก็เดินเข้าไปในห้องครัว สักพักก็เดินออกมาพร้อมกับสรรพสิ่งหลายๆอย่าง ทั้งขนม นม เนย อาหารแห้ง ต่างๆนาๆ แล้วยื่นให้ฉัน ฉันเงยหน้ามองแม่ด้วยอารมณ์สุดซึ้งในความรักของแม่ก่อนที่จะยื่นมือรับของในมือแม่มาวางไว้ข้างตัว
"อ้าวๆ วางไว้อย่างนั้น เดี๋ยวพอตอนรีบๆเดี๋ยวก็ลืม เก็บใส่ไว้ในกระเป๋าสิ"ฉันเลยจับมันยัดเข้ากระเป๋าเพื่อความสบายใจของแม่ (ทั้งๆที่จริงๆมันแทบจะไม่เหลือที่ว่างให้ยัดอะไรลงไปแล้ว)
"แคน..เสร็จยัง ?"พี่แฟง(ชื่อเต็มๆฟักแฟง)ตะโกนถามในขณะที่กำลังวิ่งลงบันไดบ้าน
"เสร็จแล้วๆ"ฉันตะโกนกลับไปพร้อมกับถือจานข้าวเอาไปเก็บในห้องครัว
"เออ..ดี เร็วๆ ฉันมีงานต่อ"พี่แฟงตอบ
"เออออออค่ะ! เสร็จแล้วเนี่ย - -."ฉันว่าพลางถือกระเป๋าใบใหญ่เดินออกจากบ้าน โดยมีแม่เดินตามออกมาเพื่อจะมาส่งลูกสาวของเธอ
"แคนไปแล้วนะแม่"ฉันหันกลับมาบอกลาแม่หลังจากที่โยนกระเป๋าของตัวเองเข้าไปในรถพี่เสร็จ
"เดินทางดีๆนะลูก อย่าดื้อ อย่าซนนะลูกนะ Y.Y"แม่พูดในขณะที่น้ำตาคลอเบ้า ฉันเห็นดังนั้นก็เลยโผเข้ากอดแม่ตัวเองก่อนจะไม่ได้กอดไปอีกนาน
"จ้า..แม่อยู่บ้านดูดีตัวเองดีๆด้วยนะ อย่านอนดึกล่ะ มีอะไรโทรมาแคนได้เสมอนะ :)"
"เหมือนกันนะลูก อย่านอนดึก กินข้าวให้ตรงเวลา นอนห่มผ้าด้วยนะลูก มีไรโทรมาหาแม่ได้เสมอนะ แล้วแม่จะแวะไปเยี่ยมบ่อยๆ"แม่พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทำเอาฉันเองก็เริ่มน้ำตาคลอบ้าง
"อะแอ่ม...ร่ำลากันพอหรือยังครับ คุณแม่คุณน้อง ผมจะได้รีบไปส่ง"พี่ฟักแฟกที่ยืนเงียบดูบทดราม่าของเราสองแม่ลูกอยู่นานพูดแทรกขึ้น
"เสร็จแล้วๆ ไปเดี๋ยวนี้แหละ"ฉันตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเซ็ง ก่อนจะโผเข้ากอดแม่อีกทีนึง แล้วหอมแก้ม ก่อนที่จะเดินขึ้นรถ
"โทรหาแม่บ่อยๆนะลูก ว่างๆแม่จะไปเยี่ยม U.U"นั่นคือเสียงที่แม่พูดไล่หลังตามมาก่อนที่ประตูรถจะถูกปิดลงพร้อมกับที่ฉันถูกตัดขาดจากความรักของแม่เพื่อไปอยู่หอที่โรงเรียนในช่วงระยะเวลาเปิดเทอม
"เว่อร์! เว่อร์มาก"พี่แฟงพูดขึ้นเป็นประโยคแรกหลังจากที่นั่งเงียบอยู่บนรถอยู่นาน ซึ่งทำให้ฉันต้องชายตามองพี่ชายตัวเองด้วยความเซ็ง อ่อ..เกือบลืมไปเลยค่ะ! สวัสดีค่ะท่านผู้อ่าน ฉันชื่อแคนดี้นะคะ (อย่างไปหลงเข้าใจผิดว่าฉันชื่อกระป๋อง(แคน)อะไรนั่นนะคะ มันเป็นศัพท์ย่อที่คนในบ้าน และเพื่อนใช้เรียกฉันน่ะค่ะ) ส่วนพี่ชายฉันชื่อฟักแฟง ชื่อดูเหมือนผู้หญิงใช่ไหมล่ะคะ แหะๆ เป็นผู้ชายนะคะ อิอิ :) 
"อะไร อิจฉาเหรอ!"ฉันพูดประชดกลับไป
"เหรอ...ฉันอิจฉาเหรอ? ฉันว่าฉันไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างนั้นเลยนะ"พี่แฟงชายตามามองน้องตัวเองด้วยสีหน้าเซ็งๆ
"แต่หน้าพี่มันฟ้องอ่ะ 555+"พี่แฟงหันควับมามองฉันก่อนจะทำเอ๋อๆใส่
"เปล่าสะหน่อย..ฉันก็แค่ไม่เข้าใจว่าแม่จะห่วงอะไรกันนักกันหนา ทั้งๆที่โรงเรียนแกกับบ้านมันก็ห่างกันไม่กี่กิโลเอง - -*"ฉันมองพี่ชายตัวเองด้วยอาการขำๆ เพราะฉันรู้ว่าพี่ชายฉันงอลแม่เรื่องที่แม่ไม่ค่อยห่วงอะไรมันเท่าไหร่
"เฮ้ย! ขำไร ?"พี่แฟงพูดขึ้นหลังจากที่หันมาเห็นน้องสาวนั่งขำตัวเองอยู่
"เฮ้ย! เปล่า"ฉันพูดกลบเกลื่อนไปทั้งๆที่พยายามกลั้นหัวเราะไว้
"ยัยน้องบ้าเอ้ย!"พี่แฟงพูดพร้อมกับส่ายหน้าไปมาอย่างขำๆ
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 132 ท่าน