Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
My Prince รักมากมายเจ้าชายของฉัน
cupcakeberry
ตอนที่ 5 ข้ออ้าง
5
08/09/2554 20:52:54
718
เนื้อเรื่อง

ห้องคหกรรม..
“ขาดีขึ้นมากแล้วนี่ ซันนี่”  มะลิทัก
“ถ้าขาหายเจ็บแล้ว  เธอก็หมดข้ออ้างที่จะให้เจ้าชายไปส่งแล้วสิ จะทำไงต่อไปล่ะ”  ยัยกระต่ายถามแหย่
                ถ้าขายหายเจ็บแล้วฉันจะทำยังไงต่อไปนะช่างมันเถอะ ฉันหันไปทำเค้กต่อ
“นี่ ฟังพวกฉันอยู่รึเปล่าเนี่ย” มะลิว่าพลางขยั้นขะยอ
“นี่ไง เสร็จแล้วววว”  พรึ่บ!!!!
“เค้กอะไรของเธอเนี่ย ไม่เห็นน่ากินเลย เค้กกบประหลาดเนี่ยนะ” กระต่ายว่าทำหน้าแหย่ ๆ
“ไม่ใช่สักหน่อย น่ารักจะตายไป”  ฉันยิ้มอย่างพอใจกับผลงานกบประหลาด(ที่ยัยกระต่ายว่า)สุดๆ ฉันวิ่งออกไปจากห้อง
“แล้วนี่จะไปไหน??” ยัยมะลิถาม
“จะเอาไปให้เจ้าชาย ยิ่งเร็วยิ่งดีฉันไปล่ะ เดี๋ยวมา”
“ยัยนี่ร่าเริงจริงๆ” ยัยกระต่ายว่าตามหลัง
                ฉันยังไม่อยากคิดเรื่องอนาคต...ถ้าคิดก็ต้องกลัวจนไม่กล้าจะทำอะไรแค่ทำวันนี้ให้มีความสุขที่สุดก็พอแล้วล่ะ
“เจ้าชายจะดีใจมั๊ยนะ เอ๊ะ นั้นไง เจ้าชายยยย”  เจอเจ้าชายทางลงบันไดพอดีเลย  ฉันโบกมือให้เจ้าชายแต่ระหว่างนั้นมีคนเดินมาชนฉันพอดีเลยทำให้ฉันไม่ทันตั้งหลัก จนตกบันได
“ซันนี่อันตราย” 
“กรี๊ดดดดด”  เจ้าชายรีบวิ่งมารับฉันเอาไว้
“เจ้าชายย  โอ๊ยเจ็บ  เจ้าชายบาดเจ็บนี่นารีบไปห้องพยาบาลกันเถอะ” ฉันเห็นเจ้าชายข้อศอกถลอกก็ตกใจแถบแย่
“ไม่เป็นไรแค่นี้เอง”  แล้วคนที่ชนฉันก็ลงมาขอโทษฉันซะยกใหญ่
“บาดเจ็บรึเปล่าฉันขอโทษนะ ฉันนี่มันซุมซ่ามจริง”  นายคนนั้นหล่อซะด้วยย  >__< แต่ก็สู้เจ้าชายของฉันไม่ได้หรอกนะ
“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะฉันต่างหากที่ผิดไม่ระวังตัว” ฉันยิ้มให้นายคนนั้น
“ชิ”เจ้าชายชิใส่ฉันฉันไปทำอะไรให้โกรธอีกล่ะเนี่ยอย่างกับหึงที่ฉันยิ้มให้นายคนนั้น เฮ้ออเราคงคิดไปเองมั่งเป็นไปไม่ได้หรอก
“เอ๊ะ  เค้กแบนแต๋เลย กะจะเอาให้เจ้าชายแท้ๆ  ขอโทษนะ แต่เดี๋ยวฉันจะไปทำให้ใหม่”
“นี่เธอจะบ้ารึเปล่า ขาเธอเลือดออกอยู่ไม่รู้เหรอ”
“....”  เจ้าชายเหมือนโกรธฉันมาก
“ขาเคล็ดคราวก่อนยังไม่ทันหายเจ็บตัวอีกแล้ว  รึว่า...หาข้ออ้าเพื่อตามตื้อฉันอีกรึไง  รู้มั๊ยว่าฉันเซงเธอจะแย่อย่าเข้าใกล้ฉันอีก”  เจ้าชายเดินจากไปไม่หันกลับมามองฉันสักนิด  ทำไงดี เรา...เราทำให้เค้าโกรธจริงๆ  เรานี่โง่จริงๆ ดีแต่ทำให้เค้าเดือดร้อน   อยากจะเก็บเค้าไว้คนเดียวแต่รักษาเค้าไว้ไม่ได้ หลงตัวเองชะมัด ทำให้เค้าลำบากใจแล้วยังทำให้เค้าบาดเจ็บอีก ถ้าเป็นแบบนี้ตัดใจแต่แรกเราคงไม่เจ็บจนแทบจะขาดใจตายแบบนี้ จะได้ไม่ต้องเห็นสีหน้าเอือมระอาแบบนั้นของเจ้าชาย  น้ำใสไหลออกมาจากตาอย่างห้ามไม่ได้  หมดเรี่ยวแรง  เหมือนอะไรแข็งๆ มาจุกอยู่ที่คอ เสียใจจัง มันเจ็บจนบอกไม่ถูก

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 265 ท่าน