Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
My Prince รักมากมายเจ้าชายของฉัน
cupcakeberry
ตอนที่ 3 ไปส่งบ้านหน่อยสิ!!!
3
08/09/2554 20:44:47
735
เนื้อเรื่อง
ห้องพยาบาล…..
“ขาเคล็ด อีกหนึ่งอาทิตย์ถึงจะหายนะดูแลตัวเองด้วย” อาจารย์พยาบาลทำแผลให้เสร็จแล้ว ฉันจึงกล่าวขอบคุณเธอ
 “ขอบคุณค่ะ” 
ครืดดดด  เสียงประตูเปิดออกไปของครูพยาบาล  ฉันวิ่งกระเพกๆ ไปหาเจ้าชาย
“ขอบใจนะที่มาส่งเจ้าชาย ใจดีจริงๆ เลย”^___^
“ไม่เลยฉันแค่สมเพชยัยซุ่มซ่ามคนนึ่งต่างหากล่ะ แล้วก็เลิกเรียกฉันว่าเจ้าชายได้แล้ว ฉันกลับล่ะ”
“เดี๋ยว”  ฉันดึงมือเจ้าชายเอาไว้
“เจ้าชายไปส่งฉันหน่อยสิ”  ถึงจะรู้คำตอบแล้วแต่ก็ต้องลองดูสักตั้งแล้วกัน
“ไม่” เป๊ะ เลยกะแล้วว่าต้องพูดแบบนี้
“เจ้าชายมาจักรยานไม่ใช่เหรอ ฉันเดินมาขาแพลงแบบนี้เดินกลับไม่ไหวแน่”  ฉันยังพยายามตื้อต่อ
“อะไรเล่า เธอหกล้มเองเกี่ยวอะไรกับฉันเล่า”   เจ้าชายดึงมือกลับแล้วเดินจากไป แต่มีเหรอคนอย่างซันนี่จะยอมแพ้ง่ายๆนะ
“คนใจดำ ฉันหกล้มเพราะเจ้าชายแท้ๆ ยังจะทอดทิ้งกันอีก กระสิกๆ” ฉันแกล้งดราม่า  ซึ่งตอนนี้ทุกคนแถวนั้นก็จ้องเจ้าชายด้วยสายตาตำหนิ  อิอิ เสร็จฉันละเจ้าชายขี้เก็ก
“คนเลือดเย็น แล้งน้ำใจ ไม่มีมนุษยธรรม ใจร้าย นายมันปีศาจร้ายคราบเทวดา ฉ่อดๆๆๆ”
“โอ๊ยยย โอเคๆ ก็ได้ เธอหยุดโหวกแหวกได้แล้ว ฉันอายเค้าจะแย่”  แต่สายตาจ้องเจ้าชายก็ยังมีอยู่
“สำเร็จ!!!ในที่สุดก็ได้นั่งซ้อนแคโรไลน์แล้ว ไชโย”
“แคโรไลน์อะไรของเธอ กระโดดเหยงๆ แบบนั้นกลับเองได้แล้วมั่ง”
“อะ ปูนี่ไว้สิกันเจ็บก้นไง”  เจ้าชายยื้นเสื้อแจ๊คเก็ตมาให้
“เอาเสื้อเจ้าชายมารองก้นได้ยังไงหม่อมฉันมิบังอาจ”  -_-!!
“เมื่อกี้ยังไม่เห็นเกรงใจจะมาเกรงใจอะไรตอนนี้ ขึ้นมาเร็ว”
“... อะ อื้อ” ^0^ ว้าว++ เหมือนกับฝันไปเลย จู่ๆ ทำไมตื่นเต้นยังไงก็ไม่รู้นะให้ตายสิ
“จับให้แน่นๆ ล่ะเดี๋ยวตกไม่รู้ด้วย”  ฉันได้ใกล้ชิดเจ้าชายจริงๆ เหรอเนี่ย ไหล่กว้างจัง  งั้นไม่เกรงใจแล้วนะ
“เพค่ะ เจ้าชายยยย>__< ”  ฉันเลยไม่ขัดศรัธากอดเจ้าชายซะแน่น  เจ็บขามากแต่ก็มีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเลยแหะ
“ตัวหนักชะมัด หัดไปลดน้ำหนักซะบ้างนะ” วูบบ!!!  ตาบ้าเจ้าชายพาเสียบรรยากาศหมดเลย ชิ
“ปากร้าย ว่าผู้หญิงอ้วนได้ไง”  (ถึงมันจะถเป็นความจริงก็เหอะ)
“ก็มันจริงนี่นา ฮ่าๆๆๆ”  ปกติเป็นถนนที่คุ้นเคยเดินผ่านเป็นประจำแต่แค่เจ้าชายอยู่ด้วยทางเดิมๆ กลับกลายเป็นทางระยิบระยับผิดตา ถ้าทางมันไกลกว่านี้ก็คงจะดีมีความสุขจังไม่อยากให้ความสุขแบบนี้หายไปเลยเนอะ
เอี๊ยดดด!!
“ว้า ถึงแล้ว เศร้าจัง”TT__TT
“ฉันไปล่ะ เธอตัวหนักจนฉันปวดเอวจะแย่ ฮ่าๆๆ ”  เชอะ เจ้าชายบ้า เอ๊ะ !!! เหงื่อเจ้าชายไหลเป็นทางเลยแหะ
“เดี๋ยวรอแป๊บนะ” ฉันรีบวิ่งเข้าไปหาน้ำมาให้เจ้าชายเหงื่ออกแบบนั้นคงหิวน้ำแย่เลย เอ๋?? มีไหนเนี่ย กุกกัก โครม  ว้าย.. เจ๊บ
“.....”
“ขอโทษนะที่ให้รอ”
“!!!”  ฉันยืนน้ำอัดลมเย็นๆ ให้กับเจ้าชาย
“ตอบแทนที่มาส่ง ขอบใจมากนะ”  เจ้าชายมองหน้าฉันนิ่ง แล้วอยู่ๆ ก็ตะวาดฉันขึ้นมา
“นี่เธอจะบ้ารึเปล่า มัวแต่ห่วงคนอื่นอยู่ได้ เจ็บอยู่ไม่ใช่เหรอหัดดูแลตัวเองซะบ้างสิ”  เอ่ออ....นี่เค้าเป็นห่วงเราเหรอเนี่ย       ขนาดโดนด่าแท้ๆ แต่กลับดีใจจนบอกไม่ถูก....^_____^
“แต่ก็...ขอบใจนะ” เจ้าชายเสมองไปทางอื่นเพิ่งเคยเห็นสีหน้าแบบนี้ของเจ้าชายเป็นครั้งแรก   เราคิดถูกแล้วที่ไม่ยอมตัดใจซะก่อน

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 161 ท่าน