Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
innocence เป็นนายเท่านั้นที่ฉันจะรัก-yaoi-
อไลอา
บทนำ
1
07/09/2554 21:29:27
394
เนื้อเรื่อง
Prologue....
 
 
 
สายลมแรงพัดพาละอองยะเยือกเย็นมากระทบใบหน้า ส่งผลให้เด็กชายเจ้าของเรือนผมสีชาเข้มจัดรีบกระชับหมวกไหมพรมแน่นเข้า เมื่อแหงนหน้ามองท้องฟ้าหม่นแล้วปะทะเข้ากับปุยสีขาวซึ่งพร่างพรูลงมาอย่างช้าๆ ทว่าต่อเนื่อง ริมฝีปากบางสีอ่อนก็เผยอยิ้มแล้วแลบลิ้นออกมา หวังลองลิ้มชิมรสชาติหิมะแรกของฤดู
แต่แล้วกลับถูกใครบางคนเอานิ้วจิ้มลงมา
 เขาร้องออกมาอย่างหงุดหงิด เกือบจะคว้านิ้วนั้นมากัดขย้ำ ถ้าไม่เผอิญได้รับรู้รสหวานหอมของช็อคโกแลตอาบซ่านไปทั่วลิ้น กับเสียงหัวเราะของเด็กชายผมดำหยักศกที่ยืนกอดอกตรงหน้า และยามนี้มองมาอย่างภาคภูมิใจ
มืออวบใหญ่ภายใต้ถุงมือสีแดงลายต้นสนสีขาวยื่นช็อคโกแลตนมให้เพื่อนสนิททั้งกล่อง แต่มันถูกดันกลับไปกลับมาอยู่หลายรอบ จนในที่สุดก็ตกพื้นดังแผละ ทั้งสองมองหน้ากันแล้วหัวเราะออกมาเสียงลั่นก่อนที่เด็กชายผมสีชาเข้มจะหยิบมันขึ้นมาเปิดออกแล้วส่งชิ้นแรกให้เพื่อน เสียงเพลงประจำเทศกาลดังกึกก้องไปทั่ว
ท่ามกลางแสงระยับหลากสีพริบพราว ต้นคริสต์มาสประจำเมืองตั้งตระหง่านท่ามกลางแสงจันทร์
มือสองมือเกาะกุม รับรู้ถึงความอบอุ่นที่มอบให้กัน
            “สัญญาแล้วนะ”
            “อื้ม!”
                ..........................................
                                                ............
                                             ............................. ..........      . .
 
                เวลาผ่านไป หิมะหยุดตก ซากุระเบ่งบานแล้วร่วงหล่น ฤดูกาลเปลี่ยนผัน จากปีหนึ่งสู่อีกปีหนึ่ง
ท่ามกลางอากาศอบอ้าวระคนชื้น เสียงจักจั่นร้องระงม แดดหน้าร้อนแผดจ้า ดอกหญ้าสีทองปลิวไปตามแรงลมอ่อน
มอเตอร์ไซค์คันใหญ่วิ่งซอกซอนซิกแซกภายในตรอกอันคดเคี้ยวอย่างรวดเร็ว หากเมื่อหลุดออกมาถึงถนนใหญ่ ท้ายรถยนตร์ที่คิดว่าจะต้องตามทันกลับห่างไกลไปจนสุดตา
ร่างโปร่งยืนนิ่ง ปล่อยรถล้มอย่างไม่ไยดี เมื่อมองไปรอบกาย คล้ายบังเกิดแรงอัดรุมเร้าเข้ามาบีบรัด ทุกที่ทุกมุม ไม่มีคนที่คุ้นเคย  ไม่มีใครคนหนึ่งที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ เขาเชื่อว่าจะยืนคอยรออยู่เสมอ  ไม่มีคนที่เคยบอกว่าเราจะก้าวไปด้วยกัน  
 
เจ้าของเสื้อนักเรียนสีขาวชุ่มเหงื่อยกแขนขึ้นปาดหน้า ผมย้อมทองเปียกลู่ ริมฝีปากบางสีเรื่อขมเม้มเข้าหากัน ก่อนขยับพึมพำเสียงแผ่วโหย ผิดหวัง
            “ก็สัญญากันแล้วนี่นา แล้วทำไมล่ะ โคจิ....ทำไม?
  
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 282 ท่าน