Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
The Black Angle
kuru kuru
Chapter 1 นางฟ้าสีดำ
2
06/09/2554 19:44:51
575
เนื้อเรื่อง
สังคมเมืองในปัจจุบันนี้มีแต่เรื่องมืดดำเต็มไปหมด สังคมที่ไม่โปร่งใส สกปรก แก๊งอันธพาลเต็มเมือง อาชญากรรมเกลื่อนกลาด คนในสันคมไร้ซึ่งจิตสำนึกในความดี และมีคนไม่น้อยเลยที่ตกเป็นเหยื่อของพวกมันเพราะถูกปกครองด้วยอำนาจมืดและสิ่งที่เรียกว่า ‘เงิน’...
อย่างเช่นเด็กหนุ่มหน้าใสอายุ 17 ปี รูปร่างผอมสูงผิวสีแทนคนนี้ที่กำลังวิ่งหนีแก๊งอันธพาลอย่างไม่คิดชีวิต เขาวิ่งและวิ่งลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยเล็กๆ ทั้งมุด ทั้งพยายามเบียดเสียดร่างตัวเองเข้าไปตามลืบต่างๆ ของตึกต่างๆ แต่ในที่สุดสิ่งที่เขาเจอก็คือทางตัน!!!
พวกมันตามเขาได้ทัน เขาไม่มีช่องทางที่จะหนีอีกแล้วทุกอย่างเหมือนมีอะไรสักอย่างมาปิดตาเขาไว้พร้อมกับผ้ายันต์สีแดงสดที่มาแปะหน้าผากเขาอย่างจัง ‘มืดแปดด้าน’
แม้รู้ตัวว่าหนีไม่ได้ เขาก็ยังคิดที่จะพยายามหาทางรอดด้วยการถอยหนีทีละก้าวช้าๆ จนหลังของเขาติดกับกำแพงไร้ซึ่งทางหนีอีกต่อไป ไม่เหลือแม้ทางรอดให้กับตัวเขาอีกแล้ว
“จ่ายมาซะดีๆ ถ้าไม่อยากเจ็บตัว!!!” ชายร่างกำยำตามแบบฉบับพวกอันธพาลเถื่อนคนหนึ่งตะคอกเสียงดังแล้วเดินเข้ามาหาเด็กหนุ่มที่กลัวจนตัวสั่นเทาจนแทบจะไม่เหลือแรงแม้จะยืน
“ผะ... ผม ไม่มีตังค์สักแดงเลยคราบบบบ ป... โปรดไว้ชีวิตผมด้วยยยยย” เด็กหนุ่มยกมือขึ้นไหว้ท้วมหัว ในใจนึกหวาดกลัวจนถึงขีดสุด มือของเขาสั่นระริกอ้อนขอชีวิตเพื่อหวังว่าคนพวกนั้นจะเห็นใจเขาสักนิด
“มาขายของในที่ของฉันก็ต้องมีค่าที่กันหน่อยเดะ” มันใช้มือดึงคอเสื้อของเด็กหนุ่มขึ้นอย่างเอาเรื่อง
‘แค่ขายเสื้อสกรีนหาเงินช่วยแบ่งเบาภาระทางการเงินของพ่อกับแม่มันผิดด้วยไง?อีกอย่างที่นั่นก็เป็นที่สาธารณะนะ แต่ถ้าไม่จ่ายก็ตายหองกันพอดี เฮ้ย!! ซวยจริงๆ เลยไอ้คิมเอ๊ย!!!’เด็กหนุ่มคิดในใจ หากแต่ก็ไม่กล้าที่จะทำอะไรทั้งนั้น
เขาค่อยๆ ควักเงินในกระเป๋ากางเกงขึ้นมาจ่าย ชายร่างกำยำคนนั้นคว้าเงินไปนับพลางปล่อยตัวเด็กหนุ่มร่วงลงสู่พื้น พวกมันหัวเราะร่าด้วยน้ำเสียงน่าเกลียดราวกับพวกสัตว์เดรัจฉานในนรกแล้วเดินจากไปโดยที่ไม่ใยดีเด็กหนุ่มอีกเลย
“หมดกัน... เงินของฉัน” เด็กหนุ่มสบถขึ้นมา “ทำไมกัน? ทำไม!” เขาใช้กำปั้นทุบพื้นอย่างเจ็บใจที่ตัวเองเกิดมาเป็นคนไม่กล้าสู้กับใคร เขามันป๊อดจริงๆ
เด็กหนุ่มพยุงตัวยืนขึ้นเงยหน้าขึ้นมองฟ้าอย่างเกียดชัง เขาทั้งน้อยใจและหดหู่กับโชคชะตาแบบนี้ อยากจะสาปแช่งฟ้าดินนัก!!!
‘ทำไมผมต้องมาเจอเรื่องแบบนี้ด้วย ทำไมฟ้าไม่เข้าข้างผมเลย ขอร้องล่ะช่วยเห็นใจผมที’
“ส่งใครก็ได้มาช่วยผมที...” เด็กหนุ่มตะโกนดังลั่นเพื่อหวังว่าใครสักคนจะได้ยิน
ไม่นานนักท้องฟ้าก็เริ่มครึ้มมีเมฆมืดสีดำลอยเต็มท้องฟ้าดูท่าเหมือนฝนจะตกหนัก ทั้งที่ก่อนหน้านี้ท้องฟ้าปลอดโปร่งและไม่มีวี่แววที่ฝนจะตกเลยแม้แต่น้อย ลมเริ่มพัดแรงขึ้นจนก่อตัวขึ้นเป็นพายุขนาดเล็กต่อหน้าเด็กหนุ่มคนนั้น
ทุกอย่างสงบลงกลับคืนสู่ปกติ พายุลูกเล็กนั้นค่อยๆ คลายตัวและเผยให้เห็นร่างของหญิงสาวหุ่นนางแบบ ใบหน้าเรียวยาว ดวงตาคมสีเทาเข้มมีเสน่ห์น่าดึงดูดแต่กลับดูดุดันเล็กน้อย จมูกโด่งเชิดรับกับริมฝีปาก ผิวขาวสว่างตัดกับผมยาวสลวยสีดำขลับ เธอแต่งแต้มใบหน้าในโทนสีดำ ดูเหมือนภาพวาดนางในเทพนิยายสักเรื่องหลุดออกมาก หากแต่การแต่งกายที่เป็นชุดราตรียาวสีดำสนิทกับมือข้างซ้ายที่ถือไวน์แดงราวกับว่าเธอผู้นี้คือราชินีจากโลกปีศาจที่น่าเกรงขาม
“หา!? นะ... นั่นใครกัน??” เด็กหนุ่มถามแล้วมองตาค้างราวกับต้องมนต์สะกด
ดวงตาสีเทาคู่นั้นกวาดตามองบรรยากาศโดยรอบที่เปลี่ยนไปอย่างไร้สิ้นเชิง!!!
“ใครกันที่เรียกข้ามา” สายตาของเธอไล่มาหยุดอยู่ที่เด็กหนุ่มคนนั้นแล้วถามขึ้นด้วยคำแทนตัวว่า ‘เจ้า’ และ ‘ข้า’ อย่างประหลาดๆ “นายสินะที่เรียกข้ามา” เธอจิกตามองเขาอย่างไม่พอใจเล็กน้อย
เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยถาม
“คุณ... เป็นใครหรอครับ?” เขาถามในสิ่งที่อยากรู้ พร้อมกับเกาหัวแกรกๆ พลางยิ้มเฟือนๆ
“ก็เจ้าเป็นคนเรียกข้ามาเอง ยังมาทำเป็นงงอีกรึ!!” หญิงสาวสะบัดหน้าหนีอย่างเหนื่อยใจ
“หา?? งั้นก็หมายความว่า...” เขายกมือที่สั่นระริกชี้หน้าหญิงสาวโดยที่ลืมว่าการกระทำแบบนั้นมันเสียมารยาทมากแค่ไหน หากแต่เธอเองไม่ได้ใส่ใจ กลับหันมายิ้มให้เขาแบบยโสโอหังอย่างที่เธอชอบทำบ่อยๆ กับเทวดาและนางฟ้าตนอื่นๆ บนสวรรค์
“ผมเรียกปีศาจสาวสวยอย่างคุณออกมาช่วยผมมมมมมมมม” น้ำเสียงของเด็กหนุ่มไม่คงที่เพราะกำลังสับสนว่าควรดีใจหรือเสียใจกันแน่
“หืม??” รังสีอำมหิตแผ่กระจายทั่วร่างของเธอ “นี่เจ้ากล้าดียังไงมาบอกว่าข้าเป็นปีศาจฮ้า.......” เธอเดือดสุดขีดราวภูเขาไฟปะทุ เธอเควี้ยงแก้วไวน์ที่ยังไม่ได้ลิ้มรสเลยแม้แต่หยดเดียวลงพื้นจนแก้วแตกไม่เหลือชิ้นดีด้วยความรู้สึกไม่เสียดายไวน์ในแก้วเลยแม้แต่น้อย
เสียงตวาดลั่นของหญิงสาวและท่าทางที่แสดงให้เห็นทำให้เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยงด้วยความกลัว เด็กหนุ่มผู้นั้นจึงปีนขึ้นไปเกาะอยู่บนเสาไฟฟ้าที่สูงและใกล้ที่สุดด้วยความลืมตัวจนแทบจะถึงสุดยอดของเสาเลยก็ว่าได้
“ขอโทษครับๆ ผมกลัวแล้ว” เด็กหนุ่มหลับตาปี๋ไม่กล้าที่จะลืมตาขึ้นมามองโลกภายนอกอีก
‘ผมทำอะไรลงไปเนี่ยเรียกอะไรออกมาก็ไม่รู้ ตายแน่ตายแน่ตูตายแน่ แม่จ๋าพ่อจ๋าช่วยผมด้วย’
คำรำพันใคร่ครัวของเด็กหนุ่มในใจไม่ช่วยให้หญิงสาวเข้าใจว่าเขากลัวเธอขนาดไหน เด็กหนุ่มสั่นพะหวาไปทั้งตัวจนหญิงสาวเริ่มรู้สึกว่าเขาเกิดความกลัว เธอทำท่าทางเหนื่อยใจอีกเป็นครั้งที่สอง การมาโลกมนุษย์ครั้งนี้เธอรู้สึกว่าเสียเวลาเปล่าจริงๆ กับเด็กปอดแหกคนนี้
“นี่ ! กลัวข้ารึไง” หญิงสาวเงยหน้าตะโกนให้เขาได้ยิน
เด็กหนุ่มพยักหน้ารัวเร็ว
“กลัวทำไม? ข้าเป็นนางฟ้านะไม่ใช่ปีศาจลงมาคุยกันก่อนดีมั้ย?” น้ำเสียงของเธออ่อนโยนลงบ้างเล็กน้อย แค่เพียงเล็กน้อยเท่านั้น
เธอไม่อยากจะง้อเจ้าเด็กนี่เลย แต่ไม่ทำก็ไม่ได้ ในเมื่อเจ้าเด็กบ้านี่เป็นคนเรียกเธอออกมาเธอก็เลยจำเป็นต้องทำสิ่งที่เขาปรารถนาให้สำเร็จไม่งั้นเธอจะไม่ได้กลับไป(เป็นจุดบอด)บนสวรรค์ ก็มันเป็นกฎข้อบังคับนี่ขัดไม่ได้เล้ย
“คุณจะไม่ฆ่าผมแน่นะครับ” เด็กหนุ่มลืมตาขึ้นและมองไปที่หญิงสาวผู้นั้น “เอ๋?? คุณตัวหดลงรึเปล่าทำไมตัวเล็กจัง” เขาเอียงคอพลางทำหน้างงๆ
“เฮ้อ... ข้าอยากจะบ้าตาย” หญิงสาวสบถออกพลางกุมขมับด้วยความปวดหัว ใครมียาพาราเธอจะขอเดี๋ยวนี้เลยล่ะขอบอก!!
หญิงสาวแทบอยากจะบินขึ้นไปตบกะโหลกเจ้าเด็กหนุ่มคนนั้นทันที หากแต่เธอไม่สามารถนำปีกออกมาใช้ในที่สาธารณะได้หากมีคนเห็นเธอแย่แน่ๆ แล้วอีกอย่าง... ถ้าเจ้าเด็กคนนั้นเห็นเธอบินได้มันจะเกิดบ้าจนวิ่งเตลิดไปทำให้เธอจะลำบากเปล่าๆ
“ลงมาจากเสาไฟซะเจ้าเด็กโง่!!”
เสียงของหญิงสาวกลับสู่โหมดเดิม เสียงนั้นกระตุ้นให้เด็กหนุ่มมองรอบๆ ตัวจึงรู้ว่าตัวเองอยู่บนเสาไฟ เขาหน้าซีด เผือกและหดลงเหลือเพียงคืบ เด็กหนุ่มยิ่งเกาะเสาแน่นกว่าเดิมตาเลิ่กหลั่กมองซ้ายขวาอย่างหวั่นๆ
“ลง... ไม่เป็น... ครับ” เขาพูดเสียงสั่น
“หาว่าไงนะ!!” หญิงสาวกุมขมับคิดอีกครั้งแล้วจึงปิ๊งไอเดียดีๆ ขึ้นมา เธอแสยะยิ้มออกมา “ถ้าไม่ลงมาฉันจะขึ้นไปเก็บนายเดี๋ยวนี้!!” เธอขู่พร้อมกับตวาดลั่นแบบครั้งก่อน
เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยงรีบไต่ลงมาจากเสาไฟได้สำเร็จ เขานั่งหอบอย่างหมดแรงหมดอารมณ์ที่จะทำอะไรทั้งสิ้น หญิงสาวคนนั้นเดินเข้ามาหาเขาอย่างสง่างามและนั่งลงตรงหน้าเขา
“บอกมาหน่อยสิว่าจะให้ข้าช่วยอะไร”
“เหวอ~” เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นและพยายามถอยหลังหนีแต่...
“จะกลัวไปถึงไหนก็บอกแล้วไงว่าข้าเป็นนางฟ้าใจดี๊ใจดี” หญิงสาวปั้นหน้ายิ้มร่าพลางจับไหล่เด็กหนุ่มไม่ให้หนี
“แล้วทำไมนางฟ้าอย่างคุณถึงใส่ชุดสีดำล่ะครับไม่ใส่ชุดสีขาวหรอ” เขาเหลือบตามองอย่างหวั่นๆ
“ก็ข้าชอบสีดำเกลียดสีขาว มันเป็นสไตล์ของข้า เจ้าอย่าใส่ใจ” เธอพูดแบบไม่พอใจจะตอบเท่าไหร่ “เจ้านอกเรื่องแล้ว บอกมาสักทีสิว่าต้องการให้ข้าช่วยอะไร”
“คือ... ผมก็ไม่รู้”
“หา!! ว่าไงนะเจ้าเด็กบ้า....” หญิงสาวใช้สองมืดบีบคอเด็กหนุ่มแล้วเขย่าไปเขย่ามา “รู้มั้ยว่าข้าเสียเวลากับเจ้าขนาดไหน ข้าอุตส่าห์อดทนรอไม่ขย้ำเจ้าเพื่อให้เจ้าบอกสิ่งที่อยากให้ช่วยถ้าเจ้าไม่บอกมาแบบนี้แล้วข้าจะช่วยเจ้าได้ยังไงแล้วข้าจะกลับสวรรค์ได้ยังไง? เจ้ารู้มั้ยว่าเจ้าทำให้ข้าเดือดร้อน เป็นเพราะเจ้าคนเดียว” หญิงสาวพูดยาวรวดเดียวแบบไม่หยุดพักหายใจ
“แค่กๆ แหะๆ” เด็กหนุ่มโดนรัดคอจนแทบหายใจไม่ออก
หญิงสาวได้ยินเสียงสำลักนั้นจากเด็กหนุ่มก็ตาเบิกโพลงและหยุดการกระทำนั้นพลางค่อยๆ คลายมือออก ในแววตาของเธอนึกย้อนไปถึงความหลังข้อผิดพลาดที่เธอไม่มีวันจะให้อภัยกับตัวเองได้
“ผมขอโทษที่ทำให้คุณเดือดร้อน” เด็กหนุ่มลูบที่คอตัวเองทันทีที่เธอคลายออก เขาไม่โกรธอะไรหญิงสาวเลยเพราะรู้ดีว่าเขาเป็นคนผิด ผิดที่จำไม่ได้ว่าต้องการให้เธอช่วยอะไร
“ช่างเหอะ เอาไว้นายคิดออกค่อยบอกข้าก็ได้” หญิงสาวยืนขึ้นและสะบัดหน้าหนีพลางทำตัวเชิดเหมือนเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“แล้วถ้าผมนึกออกแล้วจะบอกคุณยังไง” เด็กหนุ่มลุกขึ้นตามพลางปัดฝุ่นออกจากกางเกง
“ข้าจะไปกับเจ้า อยู่กับเจ้าทุกที่” เธอบอกกับเขา
“เหอะๆ จะดีหรอครับเดี๋ยวคนอื่นเขาเห็นแล้วจะว่าผมเสียๆ หายๆ” เขาพูดพลางเกาหัวแกรกๆ และหลบตาไปด้วยความเขินอาย
“มีแต่คนที่เรียกข้าเท่านั้นถึงจะเห็นตัวตนของข้า” หญิงสาวหันกลับมาจ้องเด็กหนุ่มด้วยสายตาน่ากลัว “แล้วไอ้เรื่องเสียๆ หายๆ น่ะมันเป็นผู้หญิงต่างหาก แล้วเจ้าก็เลิกคิดลามกได้แล้วเจ้าเด็กบ้า”
โป๊ก!!
หมัดของหญิงสาวทุบลงกลางหัวเด็กหนุ่มพอดี
“อุย~ ครับๆจะไม่คิดอะไรแบบนั้นแล้ว” เด็กหนุ่มมีน้ำเสียงที่ผ่อนคลายกว่าครั้งแรกๆ ที่คุยกัน เขาเริ่มจะหายกลัวหญิงสาวตรงหน้าบ้างแล้ว “ตั้งแต่คุยกันมายังไม่รู้ชื่อคุณเลย ?”
“นามของข้าคือโรวีล่า”
“ยินดีที่ได้รู้จักอย่างเป็นทางการครับผมคิมหันต์” เขายื่นมือออกไปรอที่จะจับมือทักทายแบบตะวันตก
“ไร้สาระ” หญิงสาวเหลือบมอง “บ้านเจ้าอยู่ไหน? พาไปเร็วนี่ก็จะมืดอยู่แล้ว”
“ครับผมคุณโรวีล่านางฟ้าสีดำผู้ที่จะช่วยผม” เด็กหนุ่มพูดเต็มยศพลางยิ้มร่าและออกเดินนำ
หญิงสาวอดยิ้มไม่ได้กับความรั่วติ๊งต๊องของเด็กหนุ่มคนนี้ เธอเดินตามหลังไปไม่ห่าง เขาจึงไม่สังเกตเห็นรอยยิ้มแบบนี้ที่คนอื่นๆ หาดูได้ยากจากนางฟ้าสีดำตนนี้... 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 233 ท่าน