Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ยัยมาเฟียน้อย@[email protected] (ตั้งได้ติ๊งต๊องมาก)
tuewnon
Chapter 1.คนที่(ไม่เคย)รู้จัก
2
05/09/2554 18:32:42
664
เนื้อเรื่อง

  Chapter 1.คนที่(ไม่เคย)รู้จัก          

              ในชั่วโมงศิลปะ วันนี้อาจารย์เขาให้ระบายสีด้วย ได้ระบายสีน้ำเป็นอะไรที่ยากมาก แต่สิ่งนี้ฉันก็ชอบมากเช่นกัน เพราะมันทำให้ฉันนึกถึงอารมณ์และธรรมชาติตอนนี้ฉันมีสมาธิมากแล้วก็อยากทำมาด้วย
                เริ่มแล้วนะ.....
   “กุญแจซอล” มีเสียงรบกวนมาจากโต๊ะริมหน้าต่างหลังห้อง มันก็ทำให้ฉันเบื่อแล้ว
   “ใครว่ะ” ฉันพูดเบาๆ พลางหันซ้าย หันขวา (--  )(  --) อย่าบอกนะว่าหมอนั้นอ่ะ  เซ็งเลย!
    “ -- -- _ _ ----” เขาพยักหน้าเหมือนจะให้ฉันเดินไปหา
    “มีไรหรอ”
   “ทำให้หน่อยดิ” เขายืนพู่กันให้ฉัน
   “ตรงไหนล่ะเดี่ยวทำให้ดู” พอฉันเงยน่าขึ้น ฉันก็เห็นหมอนั้นมองหน้าฉัน
   “จะจ้องหน้าผมทำไม เรียกมาให้ขึ้นให้ดูหน่อย ทำไม่เป็น...”
   “แล้วจะให้เริ่มตรงไหนล่ะ”
   “...”
( บันทึกพิเศษของพายุ )
                กุญแจซอลเคยมีใครชมว่าเธอน่ารักตอนวาดรูปบ้างป่าวนะ ทำไมน่ารักแบบนี้นะ  ผมจ้องหน้าเธอ อยู่ตลอดเวลาช่วงที่เธอกำลังทำพื้นกราฟิกให้ แล้วผมจะตกหลุมรักเธอไหมนะกุญแจซอล ผมสังเกตไปทั่วตั้งแต่ปลายนิ้วที่จับพู่กันและสายตาที่เอาจริงกับการทำงาน ‘น่ารักไปหมด ’
                เอ๋! เข็มขัดเธอไม่ตรงนี่  ผมเลยเอือมไปจับเข็มขัดของเธอและเลื่อนให้ตรง
   “นี่นายจะทำอะไร”
   “ก็เข็มขัดเธอไม่ตรงนี่” ผมตอบไปตรงๆไม่อ้อมค้อม
รู้ไหมตอนที่เธอน่าแดงก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย แต่ผมอยากรู้จังตอนโกรธเธอจะทำหน้ายัง
   “หึๆ” ผมหัวเราะให้เธอเห็นแล้วสิ
( จบบันทึกพิเศษของ พายุ ) 
   “หัวเราะไร ตาบ้า” ตอนนี้ฉันอายสุดๆ  >///<
   “ขอให้นักศึกษาทุกท่านที่เรียนในวันนี้ และยังทำชิ้นงานไม่เสร็จ ก็ขอให้เก็บไปทำเป็นการบ้านนะและพรุ่งนี้ค่อยเอามาส่งนะ”
                ดีนะที่อาจารย์มาขัดไม่งั้นนายตาย  เฮ้อ~ วันนี้น่าเบื่อจังกลับบ้านดีกว่า
   “ซอล...ยัยซอล ...” เสียงเพื่อนสุดที่รักฉันเอง ( ฝ้าย,เพลง,ต้อลแฟนเพลงและก็โรรี่เพื่อนจากฝรั่งเศสที่ย้ายมาพร้อมกับฉัน) และดูพวกมันเรียก เรียกซะเสียชื่อหมด ทีหลังเรียกดีๆหน่อยสิ – ๐-- 
   “มีอะไรหรอคะ คุณเพื่อน” ประชดนะ เนี่ยที่พูดอ่ะ
   “นั่งก่อนสิซอล... คือว่ามีเรื่องจะถาม” เพลงเปิดประเด็นวันนี้ขึ้น
   “ยัยฝ้ายเล่าให้ฉันฟังว่า เธอกันเด็กใหม่นั้นอ่ะใกล้ชิดกันมากเลย ถึงขนาดทำงานให้กันเลยหรอ อย่างนี้มันหมายความว่าไง” ต้อล ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษมากไปป่าวเนี่ยเดี่ยวยัยเพลงก็หึงหรอ  ฉันไม่ช่วยนะ
   “ทำ...งานให้งั้นหรอบ้าน่ะ ฉันแค่ช่วยนิดนึง” ฉันไม่ได้แก้ตัวนะ
   “แล้วที่ฝ้ายว่า แกโดนเด็กใหม่นั้นจูงไป....” โรรี่พูดไม่จบประโยคแต่ฉันแทรกขึ้นก่อน
   “จูงไร ไม่มี ฉันไม่ใช่หมานะย่ะที่จะจูงอ่ะ เขาก็แค่พาฉันไปเพื่อ .....” ดูเหมือนเพื่อนๆจะลุ้นกับฉันมากเลยนะ แล้วมันก็พูดไม่ออก
   “เพื่ออะไรเหล่ายัยซอล” มันจะลุ้นอะไรนักหนาล่ะก็แค่.......
   “เขา บอกชื่อฉันด้วย” เอาง่ายๆ แค่แนะนำตัวอ่ะนะ
   “แล้วเขาชื่อไรหรอ” ไอ้พวกนี้ลุ้นไม่เลิก
   “พายุ” แล้ววันนี้หูฉันจะแตกไหมเนี่ย
                กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด กรี้ดดดดด
   “พายุ” 2สาว ทวนชื่อของเขาอีกครั้ง แล้วต้อลก็เกิดอาการหึงขึ้นมา
   “เพลง ยังไม่เห็นหน้ายังกรี๊ดแล้วอ่ะ  แล้วถ้าเห็นหน้าเธอจะไม่ รักมันไปเลยหรอ” ต้อลพูดจบก็เดินจากไป
   “เพลง เธอรีบไปง้อดีกว่า เดียวต้อลจะงอนไปมากกว่านี้นะ” โรรี่บอกให้เพลงเพราะคนที่รู้จักอารมณ์ของต้อลดีที่สุด(เป็นพี่น้องกัน)
                เมื่อเพลงวิ่งตามต้อลไป ฉันเองก็จะต้องกลับบ้างเพราะขืนอยู่ไปยัยฝ้ายคงสอบสวนอีกนาน แต่ก็ขี้เกียจเม้าท์และด้วย
   “ยัยซอล” เสียงนี้มันทำให้ฉันต้องหยุดชะงัก
   “มีอะไรอีกหรอจ๊ะ” ฉันถามไปด้วยน้ำเสียงที่กังวลว่า พวกฝ้ายจะเรียกฉันกลับไปคุย
   “เดียววันนี้ฉันโทรหานะ” โอ้ เสียงจากสวรรค์ที่จะไม่โดนในตอนนี้ หรือจะเป็นจากนรกที่จะได้ยินภายในไม่ช้า
                เอ๋!ก็ยังดีที่เป็นเสียงของโรรี่โทร ฮิ อิ
   “จร้า...” และฉันก็ยิ้มให้กับโรรี่
( บันทึกพิเศษจากต้อล )
                เพลงกำลังคิดอะไรอยู่ถึงกล้า กรี้ดผู้ชายคนอื่นต่อหน้าผมอ่ะ เธอไม่รู้ไงว่าผมก็แคร์เธอเหมือนกัน แต่เธอน่าจะรู้นะเพราะคบกันมาตั่ง 4 ปีแล้วกว่าจะกันได้ถึงขนาดนี้อ่ะ แต่เพราะผู้ชายใช่ไหมที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้อ่ะ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนมีคนตามผมมาช่วงนึงแล้วนี่นา
   “ต้อล...” มีคนเรียกชื่อผม ผมเลยหันหลังกลับไปดู แล้วคนที่เรียกนั้นก็คือคนที่ผมหึงและห่วงที่สุด ของที่สุดเลยแหละ
   “มีไร..” ผมวางหน้านิ่งใส่เธอแล้วก็หันหลังเพื่อเดินกลับบ้าน
                พึ่บ...๐0๐ !?
   “ต้อล นายโกรธฉันหรอ ฉันทำไรผิดล่ะเราคุยกันได้ไม่ใช่หรอ แล้วทำไมนายต้องเดินหนีฉันด้วย” เธอสวมกอดผมทางด้านหัน ทำให้ผมรู้สึกว่ามีอะไรเปียกๆมาโดนเสื้อผม
   “แล้วเธอจะร้องไห้ทำไม” ผมเอามือเธอออกจากร่างของผม และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น (ผมเป็นพวกแพ้น้ำตาผู้หญิง)
   “นายโกรธฉันแบบนี้ทำไมเล่า” เธอพูดพลางเช็ดน้ำตา
   “ผมไม่โกรธก็ได้ ยัยบ๊อง” ผมพูดพลางขยี้ผมเธอ
   “แล้วนายหนีมาแบบนี้ ฉันก็ตกใจหมดเลย” ก็เธอทำแบบนี้ฉันก็ตกใจเหมือนกันนะ
   “ฉันก็แค่อยากให้ยัยบ๊องมาง้อ ผมหึงนี่” 0///0
   “นี่ นายคิดอารายอยู่ห๊า ตาบ้า คบกันมากี่ปีแล้ว” เธอหัวเราะใส่ผม (เมื่อกี้ยังร้องไห้อยู่เลย)
   “งั้น วันนี้ผมไปส่งคุณที่บ้านดีกว่า ดีไหมครับคุณแฟนแสนน่ารัก”
   “๐///๐ ใครว่าอะไรนายเล่า” ตอนนี้ผมรู้ได้แค่ เธอหน้าแดงมากๆๆๆๆๆ
   “ฉันรักเธอนะเพลง”
   “หยุดพูดได้แล้วตาบ้า” โอ๊ยผลักผมซะกระเด็นเลย
                เนี่ยแหละที่ทำให้ผมรักเธอได้ถึงตอนนี้ (มือหนักชะมัด) รักเพลงจัง....
( จบบันทึกพิเศษของต้อล )
               
18: 40 น.
    ทำไมวันนี้มืดเร็วจังเลยอ่า ถ้าฉันมีคนไปรับไปส่งเหมือนเพลงบางก็ดีน๊า แต่มันหาไม่ได้นี่สิ
                พี้บ ~ ~กรี้ดๆ
   “ช่วยด้วยคะ”
   “เดินคนเดียวเหงาไม สาวน้อย” รู้สึกว่าเสียงคุ้นหูจัง พายุ
   “นายมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย”
   “ ก็ผมบอกแล้วไงว่าจะเดินมาส่งอ่ะ”
   “ตอนไหนว่ะ !” ฉันพูดเบาๆ
  “ก็ตอนเธอหลับมั่ง” ถ้านายจะพูดลอยๆก็ให้มันเนียนหน่อยสิ ไม่ก็พูดคนละเรื่องได้ไหม
และทำไมฉันต้องมายื่นข้างนายด้วย ฉันกลายเป็นคนตัวเตี้ยไปเลยอ่ะ แต่ถ้ามองนายดีๆนะ นายเข้ากับบรรยากาศตอนนี้มากเลยอ่ะ ถึงฉันจะมองนายมุมไหนนายก็เย็นชาอีกแล้ว แต่นายทำหน้าแบบนี้ก็น่าหยิกชะมัด อยากเห็นนายตอนเขิน ตอนโกรธ
และก็แอ๊บ จะเป็นยังไงน๊า ...... กรี้ด ไม่ไหวจะเคลียร์
   “กุญแจซอล”
   “ห๊ะ”
   “...”
   “เรียกแล้วก็ไม่ยอมพูด เดี่ยวปัด..”
   “จะถึงยัง” หน้าของเขาเมื่อกี้น่ากลัวอ่ะ
   “ยัง”
   “อีกนานไหม”
   “เมื่อยหรอ อีกนิดเดียวเอง”
   “ป่าว ...”
  “อื้ม ถึงบ้านฉันและ” พายุถึงกับอึ่งกับบ้านของฉัน ป่าวหรอฉันมีอยู่ห้องเดี่ยว
                แม่ของฉันซื้อเอาไว้ประมาณ 5 ปีกว่า เป็นห้อง VIP ของคอนโดดาเมโรมาร์ตไว้ และพอฉันย้ายมาที่นี่ แม่ก็เลยให้ของขวัญฉันเป็นห้องที่นี่เนี่ยแหละ แต่เสียดาย ฉันไม่ได้รับของขวัญนี้กับแม่ (แค่พ่อฉันเล่าให้ฟังเฉยๆ)
( บันทึกพิเศษของพายุ )
                สมแล้วที่เป็นลูกมาเฟียรวยชะมัด มียามเฝาอยู่ตลอดเวลา แค่ตอนนี้ผมเดินเข้ามากับกุญแจซอลนะ ป่านนี้เราก็เป็นผู้บุกรุกแล้ว แต่ดีนะที่ผมเป็นคนในองกร ก็เลยไม่เป็นอะไร แค่มีสัญลักษณ์ก็พอแค่นี้เข้าสบายๆ
   “พายุนายเดินเข้ามาได้ไงอ่ะ ยามไม่...”
   “...” ถ้าผมบอก เธอคงงงไปอีกนาน ไม่บอกดีกว่า
ตอนนี้ผมก็มาส่งกุญแจซอลที่หน้าประตูห้องแล้ว แต่อยากเข้าไปดูความละเอียดในห้องเธอซะหน่อย
   “เดี๋ยว ! นายจะเข้าไปทำไม”
                ผมรู้สึกว่ากุญแจซอลจะไม่ให้ใครเข้าห้องง่ายๆนะ หรือว่าเพราะเราเป็นผู้ชาย หรือไม่ก็สาเหตุอื่น หึและผมก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่เธอ โดยผมเองก็พึ่งรู้ตัว
   “จะไม่ชวนแขกเข้าไปดื่มน้ำบ้าวหรอ ผมหิวน้ำพอดี”
   “แล้วไง” เธอทำหน้ากวนประสาทใส่ผม แต่ก็ชั่งเถอะ ทำอย่างนี้ก็น่ารักดี
   “..อื้ม..” ผมทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินเธอพูด
   “ผู้หญิงอะไร ใจร้ายชะมัด น้ำแก้วเดียวเอง” ผมทำเหมือนจะบ่นไม่ให้เธอรู้
   “ก็เข้ามาสิ ใครว่าไรนาย...” ผมก็เข้าไปพลางยิ้มให้เธอ
                ตอนนี้ผมเข้ามาอยู่ในห้องของกุญแจซอล ห้องของเธอมีกลิ่นของกาแฟอ่อน อบอวนอยู่ในห้องของเธอ ~. ~ หอมจังผมชอบกลิ่นนี้มากๆ แต่กลิ่นนี้มันมีน้อยมาก (ถ้าจำไม่ผิด) มันมีราคาที่สูงพอสมควรมีคนจำนวนน้อยที่มีกลิ่นแบบนี้อยู่ในบ้านตัวเอง แต่ที่แน่ๆไม่ใช่ของกุญแจซอลแน่นอน
                ผมเดินไปทั่วห้องของเธอ แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติเลย ไม่อยากจะเชื่อเรื่องนึง คือ ห้องของกุญแจซอลสะอาดมาก
( จบบันทึกพิเศษของพายุ )
21: 07 น.
                ฉันเห็นพายุเดินสำรวจห้องของฉัน ราวกับว่าเขานั้นจดแผนที่เก็บกลับบ้านไปเลย ไม่น่าให้นายเข้ามาเลยนะพายุ แกล้งนายหน่อยดีกว่า อิอิ
   ‘ยาถ่ายอยู่ไหนน๊า  ...อ่ะ เจอแล้ว’ ฉันหายาถ่ายในตู้ยา แต่ที่แน่ๆมันไม่มีฉลากก็เลยดูยากหน่อย แต่ฉันก็หามันเจอเพราะมันเป็นผงสีขาวก็เลยจำได้ โดนแน่ อิอิ
   “กุญแจซอล บ้านเธอไม่มีน้ำเปล่าไง” ดูพูดเข้าสิ กวนประสาทส่วนกลางชะมัด
   “มาแล้ววววว”
   “ทำไรก่อนมารือเปล่า ช้าจัง” ในขณะนั้นพายุก็ดื่มน้ำไปเต็มๆ หวานชื่นใจ
   “เข้าห้องน้ำมาเมื่อกี้นี้เอง”
   “...” ถึงกับสำรัก
   “ งั้น...เดี่ยวฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”
( บันทึกพิเศษของพายุ )
                น้ำเล่าที่นี่มันหวานไปป่าวเนี่ย แต่กุญแจซอล เธอนี่ก็กล้าพูดนะ ผมเป็นผู้ชายนะเนี่ยยังกล้าบอกว่าจะปาอบน้ำเนี่ยเป็นผู้หญิงสะป่าว ทำไมทำตัวแบบนี้เนี่ย แต่ก็น่ารักดี
   “ว้ายยย..ไอ้บ้าเอย แสบตา” เกรงใจหน่อยก็ได้ ไม่ต้องตะโกนจะดีมากเลย
   “เป็นไรของเธอ” ผมว่าแชมพูเข้าตาชั่ว
   “พายุ”
   “ห๊ะ!”
   “วาน หยิบผ้าเช็ดตัวให้หน่อยสิ” อารายนะ ผมเป็นผู้ชายนะคุณ ๐0๐
   “แล้วผ้าเช็ดตัวเธออยู่ไหนล่ะ” ผมพูดพอให้เธอได้ยิน และพอเจอก็เลยส่งให้กับเธอ
   “ขอบใจ”
                ปัง !!!!
ปิดประตูห้องน้ำสะดังเลยไม่กลัวฟังไง ยัยบ้า
                ผมนั่งลงบนโซฟาและรู้สึกว่าผมปวดหัวตึบ โอ๊ย รู้สึกเหมือนมีอะไรร้อนๆอยู่ในตัวเลย ไม่ไหวแล้ว มันมึนมากเลย
( จบบันทึกพิเศษของพายุ )
                ฉันออกมาจากห้อง และใส่เสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงวอมขายาวแต่รู้สึกเหมือนว่าพายุแลจะเงียบผิดปกตินะ เราใส่ยาถ่ยน้อยไปป่าวว่ะ แต่ก็น่าจะใช่เพราะใส่เท่าขี้เล็บเองนี่น๊า หรือว่าหมอนั้นเป็นพวกเก็บอาการ ไม่ก็....
   “พายุ...นายเป็นอะไร” นายไม่มีสิทธิ์มานอนแบบนี้นะ
   “เฮอ เฮอ ร้อน” เสียงเบามากเลยไม่ได้ยิน
                เอ๋ !เดียวนะ ยาผงสีขาวงั้นหรอ นั้นมันยาปลุกความร้อนในร่างกายของพ่อนี่น๊า (ใส่นิดเดียว มีผลถึงขนาดนี้เลยหรอ) โอ๊ยฉันทำอะไรลงไปเนี่ย 3.2.1. เตรียมนับไว้ก่อน ใช้ผ้าสิ ผ้าเย็นไง ผ้าชุบน้ำ น้ำแข็ง เอามาให้หมดเลย
   “เฮอ เฮอร้อนไปหมดแล้ว เฮอ เฮอ” เริ่มมีอาการแล้วอ่า ทำไงดี
   “พายุ นายใจเย็นไว้ก่อนนะ” ตอนนี้ฉันพยายามใช้ผ้าเย็นเช็ดตัวพายุ “ขอโทษนะ” แต่พายุก็ไม่หยุดดิ้นฉันก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อของเขา แต่ทำไงได้ล่ะก็พายุไม่หยุดดิ้นเลย
ว้ายๆ !...
   “ปล่อยเดียวนี้เลยนะตาบ้า ปล่อย” ฉันที่นั่งอยู่ข้างๆพายุก็ล่มลงไปกระแทกอกพายุเติมที่ แต่ฉันรู้สึกว่าหมอนี่กำลัง แตะอั่งฉันอยู่นะ ปล่อยเลยนะไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ฉันพยายามทุบไปที่หน้าอกของเขาแรงๆ เพื่อให้ได้รู้สึกตัว
   “ซอล ทำไมผมร้อนแบบนี้ล่ะ”
   “เดี่ยวมานะ” ฉันพึ่งคิดได้ว่า ทำไมเราไม่เปิดแอร์ตั้งแต่แรกนะ
                หลังจากที่ฉันเปิดแอรืแล้วก็รีบพยุงพายุ เข้าไปนอนในห้องนั้น ทำไมนายตัวหนักแบบนี้นะ โอ๊ยๆ เซๆ เฮ้ยถึงซะที ฉันเอามาปราดเหงื่อของตัวเอง แต่ร่างกายฉันไม่ไหวแล้วอยู่เข่ามันก็ทรุดลงไปข้างเตียงที่พายุนอนอยู่         ห้าวzZ..... 23 : 11น.
1 : 17 น.
( บันทึกพิเศษของพายุ )
                อื้ม..?เฮ้ย !เสื้อหายไปไหนว่ะ ‘กุญแจซอล กุญแจซอล’ผมเขย่าร่างของเธอแต่เธอก็ไม่ตื่น ตอนนี้ผมรู้สึกว่ามันร้อนพอสมควรก็เลยอยู่ในห้องของเธอสักพัก แต่ห้องของกุญแจซอลนี่มีหนังสือแยะพอสะสมเลยนะเนี่ย
                ปึก!
                ร่างของกุญแจซอลที่ฟุบตัวอยู่ที่ข้างเตียงตกลงไปนอนขดตัวอยู่ที่พื้น ผมก็เลยอุ้มร่างของเธอมานอนบนเตียง ฮึบ ผู้หญิงตัวแค่นี้ตัวหนักใช่เล่นเห็นตัวเล็กแบบนี้ไม่เบาเลยนะ หลังจากที่ผมอุ้มเธอมาไว้บนเตียงแล้วก็เลยออกมานั่งบนโซฟาข้างนอก
                ปึก!
   “ซอล เกิดอะไรขึ้น” ผมรีบวิ่งเข้าไปในห้องนึกว่าจะเกิดอะไรขึ้น
   “นี่เธอนอนดิ้นหรอกหรอ”
                และผมก็อุ้มเธอขึ้นไปนอนเหมือนเดิม
                คิกๆ คิกๆ รับโทรศัพท์ดิ (เสียงโทรศัพท์)
   “ครับ..นายท่าน”เจ้านายโทรมาตอนตี 1 เนี่ยนะ
   “คิมโซ ฉันจัดห้องให้เธอแล้วนะ อยู่ในห้องยัยซอล ข้างๆห้องครัวน่ะ”
   “นายครับ แต่ผมไม่มี...”
   “ฉันเตรียมไว้ให้หมดแล้ว บอกลูกฉันด้วยว่าฉันคิดถึง”
   “ครับนาย”
   “อย่าลืมกับสิ่งที่เธอสัญญากับพ่อเธอล่ะ อย่าลืมนะและฉันเองก็เชื่อใจแก”
   “ครับ...” ผมจะทำให้ดีที่สุด
                ปลายสายถูกตัดไป ผมจึงตัดสินใจกลับไปนายในห้องที่นายท่านจัดไว้ให้ เอ๋!ตี2 อีก3-4 ชั่วโมงก็เช้าแล้วจะนอนไงเนี่ย     ผมไม่นอนและ นอนดูหนังตรงนี้แหละ แล้วตอนเช้ากุญแจซอลเห็นต้องตกใจแน่ แล้วจะหาอะไรมาแก้ตัวดีนะ
                ปึก !!!
   “ยัยนอนดิ้น” ผมพูดพลางวิ่งไปเปิดประตู แล้วมันก็เป็นอย่างที่ผมคิดเลยกุญแจซอลที่นอนอยู่บนเตียงตอนนี้เธอลงมานอนข้างล่างเรียบร้อยแล้ว ผมก็ต้องอุ้มเธอขึ้นไปนอนข้างบนอีกครั้ง เธอนี่ตกเตียง 3 รอบแล้ว คอจะเค็ตไหมนะ
( จบบันทึกพิเศษของพายุ )
                7 : 00น.
   “เมื่อยจัง เมื่อคืนตาพายุนายนี่ทำฉันแสบมากเลยนะ เดี๋ยวไปมหาลัยก่อนเถาะ เจอตัวเมื่อไหร่นายตายแน่ โอ๊ย” ฉันบ่นพลางหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อจะไปอาบน้ำ แต่วันนี้ฉันเมื่อยจริงๆนะเนี่ย
                แกรก...แกรก...!!!
                เฮ้ย!ทำไมประตูหน้าน้ำเปิดไม่ได้นะ ลูกบิดเสียป่ะเนี่ย เฮ้ย หรือว่ามีคนอยู่ข้างใน ฉันพยายามเคาะประตูแต่รู้สึกว่า มีคนอยู่ข้างใน เพราะฉันได้ยินเหมือนมีใครเปิดน้ำก๊อกเหมืนจะล้างอะไรซะอย่าง
   “รู้แล้วครับ กำลังออกไป” เสียงนี้มัน พายุนี่!แล้วมาอยู่....
   “กรี้ดดดดด” หลังจากพายุพูดจบเขาก็เดินออกมาทันที โดยมีแค่ผ้าเช็ดตัวสีขาวเพียงชิ้นเดียว ที่ปิดอวัยวะเบื่องล่างของเขาเท่านั้น>.<นี่มันบ้านฉันนะ แล้วนายมาทำแบบนี้ทำไม โอ๊ย จะเป็นตากุ้งยิงไหมเนี่ย
   “เป็นอะไรของเธอน่ะ กุญแจซอล”
   “นายนั้นแหละ มาอยู่ที่นี่ได้ไง” ฉันถามด้วยความงง
   “ก็ พ่อผมกับพ่อคุณรู้จักกับก็เลยให้ผมมาอยู่กับคุณ จะสงสัยอะไรอีกไหม”
   “แล้วจะมาอยู่กับฉัน แบบนี้เนี่ยนะ” อยู่กับผู้ชายอบ่างนี้ ฉันไม่เล่นหรอกนะ พ่อนี่คิดอะไรอยู่นะ
   “อืม...”
   “>///<” บ้าน่า ฉันฝันอยู่ใช่ไหม
  “สายแล้วนะไม่ไปอาบน้ำหรอ” OoO อ้อ ลืมเลยอ่า
   “เออใช่  นายอาบน้ำเสร็จแล้ว ก็หลีกไปสิ” ฉันพูดพลางผลักพายุออกไปแล้วฉันก็รีบปิดประตูทันที1
ในชั่วโมงศิลปะ วันนี้อาจารย์เขาให้ระบายสีด้วย ได้ระบายสีน้ำเป็นอะไรที่ยากมาก แต่สิ่งนี้ฉันก็ชอบมากเช่นกัน เพราะมันทำให้ฉันนึกถึงอารมณ์และธรรมชาติตอนนี้ฉันมีสมาธิมากแล้วก็อยากทำมาด้วย
                เริ่มแล้วนะ.....
   “กุญแจซอล” มีเสียงรบกวนมาจากโต๊ะริมหน้าต่างหลังห้อง มันก็ทำให้ฉันเบื่อแล้ว
   “ใครว่ะ” ฉันพูดเบาๆ พลางหันซ้าย หันขวา (--  )(  --) อย่าบอกนะว่าหมอนั้นอ่ะ  เซ็งเลย!
    “ -- -- _ _ ----” เขาพยักหน้าเหมือนจะให้ฉันเดินไปหา
    “มีไรหรอ”
   “ทำให้หน่อยดิ” เขายืนพู่กันให้ฉัน
   “ตรงไหนล่ะเดี่ยวทำให้ดู” พอฉันเงยน่าขึ้น ฉันก็เห็นหมอนั้นมองหน้าฉัน
   “จะจ้องหน้าผมทำไม เรียกมาให้ขึ้นให้ดูหน่อย ทำไม่เป็น...”
   “แล้วจะให้เริ่มตรงไหนล่ะ”
   “...”
( บันทึกพิเศษของพายุ )
                กุญแจซอลเคยมีใครชมว่าเธอน่ารักตอนวาดรูปบ้างป่าวนะ ทำไมน่ารักแบบนี้นะ  ผมจ้องหน้าเธอ อยู่ตลอดเวลาช่วงที่เธอกำลังทำพื้นกราฟิกให้ แล้วผมจะตกหลุมรักเธอไหมนะกุญแจซอล ผมสังเกตไปทั่วตั้งแต่ปลายนิ้วที่จับพู่กันและสายตาที่เอาจริงกับการทำงาน ‘น่ารักไปหมด ’
                เอ๋! เข็มขัดเธอไม่ตรงนี่  ผมเลยเอือมไปจับเข็มขัดของเธอและเลื่อนให้ตรง
   “นี่นายจะทำอะไร”
   “ก็เข็มขัดเธอไม่ตรงนี่” ผมตอบไปตรงๆไม่อ้อมค้อม
รู้ไหมตอนที่เธอน่าแดงก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย แต่ผมอยากรู้จังตอนโกรธเธอจะทำหน้ายัง
   “หึๆ” ผมหัวเราะให้เธอเห็นแล้วสิ
( จบบันทึกพิเศษของ พายุ ) 
   “หัวเราะไร ตาบ้า” ตอนนี้ฉันอายสุดๆ  >///<
   “ขอให้นักศึกษาทุกท่านที่เรียนในวันนี้ และยังทำชิ้นงานไม่เสร็จ ก็ขอให้เก็บไปทำเป็นการบ้านนะและพรุ่งนี้ค่อยเอามาส่งนะ”
                ดีนะที่อาจารย์มาขัดไม่งั้นนายตาย  เฮ้อ~ วันนี้น่าเบื่อจังกลับบ้านดีกว่า
   “ซอล...ยัยซอล ...” เสียงเพื่อนสุดที่รักฉันเอง ( ฝ้าย,เพลง,ต้อลแฟนเพลงและก็โรรี่เพื่อนจากฝรั่งเศสที่ย้ายมาพร้อมกับฉัน) และดูพวกมันเรียก เรียกซะเสียชื่อหมด ทีหลังเรียกดีๆหน่อยสิ – ๐-- 
   “มีอะไรหรอคะ คุณเพื่อน” ประชดนะ เนี่ยที่พูดอ่ะ
   “นั่งก่อนสิซอล... คือว่ามีเรื่องจะถาม” เพลงเปิดประเด็นวันนี้ขึ้น
   “ยัยฝ้ายเล่าให้ฉันฟังว่า เธอกันเด็กใหม่นั้นอ่ะใกล้ชิดกันมากเลย ถึงขนาดทำงานให้กันเลยหรอ อย่างนี้มันหมายความว่าไง” ต้อล ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษมากไปป่าวเนี่ยเดี่ยวยัยเพลงก็หึงหรอ  ฉันไม่ช่วยนะ
   “ทำ...งานให้งั้นหรอบ้าน่ะ ฉันแค่ช่วยนิดนึง” ฉันไม่ได้แก้ตัวนะ
   “แล้วที่ฝ้ายว่า แกโดนเด็กใหม่นั้นจูงไป....” โรรี่พูดไม่จบประโยคแต่ฉันแทรกขึ้นก่อน
   “จูงไร ไม่มี ฉันไม่ใช่หมานะย่ะที่จะจูงอ่ะ เขาก็แค่พาฉันไปเพื่อ .....” ดูเหมือนเพื่อนๆจะลุ้นกับฉันมากเลยนะ แล้วมันก็พูดไม่ออก
   “เพื่ออะไรเหล่ายัยซอล” มันจะลุ้นอะไรนักหนาล่ะก็แค่.......
   “เขา บอกชื่อฉันด้วย” เอาง่ายๆ แค่แนะนำตัวอ่ะนะ
   “แล้วเขาชื่อไรหรอ” ไอ้พวกนี้ลุ้นไม่เลิก
   “พายุ” แล้ววันนี้หูฉันจะแตกไหมเนี่ย
                กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดด กรี้ดดดดด
   “พายุ” 2สาว ทวนชื่อของเขาอีกครั้ง แล้วต้อลก็เกิดอาการหึงขึ้นมา
   “เพลง ยังไม่เห็นหน้ายังกรี๊ดแล้วอ่ะ  แล้วถ้าเห็นหน้าเธอจะไม่ รักมันไปเลยหรอ” ต้อลพูดจบก็เดินจากไป
   “เพลง เธอรีบไปง้อดีกว่า เดียวต้อลจะงอนไปมากกว่านี้นะ” โรรี่บอกให้เพลงเพราะคนที่รู้จักอารมณ์ของต้อลดีที่สุด(เป็นพี่น้องกัน)
                เมื่อเพลงวิ่งตามต้อลไป ฉันเองก็จะต้องกลับบ้างเพราะขืนอยู่ไปยัยฝ้ายคงสอบสวนอีกนาน แต่ก็ขี้เกียจเม้าท์และด้วย
   “ยัยซอล” เสียงนี้มันทำให้ฉันต้องหยุดชะงัก
   “มีอะไรอีกหรอจ๊ะ” ฉันถามไปด้วยน้ำเสียงที่กังวลว่า พวกฝ้ายจะเรียกฉันกลับไปคุย
   “เดียววันนี้ฉันโทรหานะ” โอ้ เสียงจากสวรรค์ที่จะไม่โดนในตอนนี้ หรือจะเป็นจากนรกที่จะได้ยินภายในไม่ช้า
                เอ๋!ก็ยังดีที่เป็นเสียงของโรรี่โทร ฮิ อิ
   “จร้า...” และฉันก็ยิ้มให้กับโรรี่
( บันทึกพิเศษจากต้อล )
                เพลงกำลังคิดอะไรอยู่ถึงกล้า กรี้ดผู้ชายคนอื่นต่อหน้าผมอ่ะ เธอไม่รู้ไงว่าผมก็แคร์เธอเหมือนกัน แต่เธอน่าจะรู้นะเพราะคบกันมาตั่ง 4 ปีแล้วกว่าจะกันได้ถึงขนาดนี้อ่ะ แต่เพราะผู้ชายใช่ไหมที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้อ่ะ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนมีคนตามผมมาช่วงนึงแล้วนี่นา
   “ต้อล...” มีคนเรียกชื่อผม ผมเลยหันหลังกลับไปดู แล้วคนที่เรียกนั้นก็คือคนที่ผมหึงและห่วงที่สุด ของที่สุดเลยแหละ
   “มีไร..” ผมวางหน้านิ่งใส่เธอแล้วก็หันหลังเพื่อเดินกลับบ้าน
                พึ่บ...๐0๐ !?
   “ต้อล นายโกรธฉันหรอ ฉันทำไรผิดล่ะเราคุยกันได้ไม่ใช่หรอ แล้วทำไมนายต้องเดินหนีฉันด้วย” เธอสวมกอดผมทางด้านหัน ทำให้ผมรู้สึกว่ามีอะไรเปียกๆมาโดนเสื้อผม
   “แล้วเธอจะร้องไห้ทำไม” ผมเอามือเธอออกจากร่างของผม และทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น (ผมเป็นพวกแพ้น้ำตาผู้หญิง)
   “นายโกรธฉันแบบนี้ทำไมเล่า” เธอพูดพลางเช็ดน้ำตา
   “ผมไม่โกรธก็ได้ ยัยบ๊อง” ผมพูดพลางขยี้ผมเธอ
   “แล้วนายหนีมาแบบนี้ ฉันก็ตกใจหมดเลย” ก็เธอทำแบบนี้ฉันก็ตกใจเหมือนกันนะ
   “ฉันก็แค่อยากให้ยัยบ๊องมาง้อ ผมหึงนี่” 0///0
   “นี่ นายคิดอารายอยู่ห๊า ตาบ้า คบกันมากี่ปีแล้ว” เธอหัวเราะใส่ผม (เมื่อกี้ยังร้องไห้อยู่เลย)
   “งั้น วันนี้ผมไปส่งคุณที่บ้านดีกว่า ดีไหมครับคุณแฟนแสนน่ารัก”
   “๐///๐ ใครว่าอะไรนายเล่า” ตอนนี้ผมรู้ได้แค่ เธอหน้าแดงมากๆๆๆๆๆ
   “ฉันรักเธอนะเพลง”
   “หยุดพูดได้แล้วตาบ้า” โอ๊ยผลักผมซะกระเด็นเลย
                เนี่ยแหละที่ทำให้ผมรักเธอได้ถึงตอนนี้ (มือหนักชะมัด) รักเพลงจัง....
( จบบันทึกพิเศษของต้อล )
               
18: 40 น.
    ทำไมวันนี้มืดเร็วจังเลยอ่า ถ้าฉันมีคนไปรับไปส่งเหมือนเพลงบางก็ดีน๊า แต่มันหาไม่ได้นี่สิ
                พี้บ ~ ~กรี้ดๆ
   “ช่วยด้วยคะ”
   “เดินคนเดียวเหงาไม สาวน้อย” รู้สึกว่าเสียงคุ้นหูจัง พายุ
   “นายมาทำอะไรตรงนี้เนี่ย”
   “ ก็ผมบอกแล้วไงว่าจะเดินมาส่งอ่ะ”
   “ตอนไหนว่ะ !” ฉันพูดเบาๆ
  “ก็ตอนเธอหลับมั่ง” ถ้านายจะพูดลอยๆก็ให้มันเนียนหน่อยสิ ไม่ก็พูดคนละเรื่องได้ไหม
และทำไมฉันต้องมายื่นข้างนายด้วย ฉันกลายเป็นคนตัวเตี้ยไปเลยอ่ะ แต่ถ้ามองนายดีๆนะ นายเข้ากับบรรยากาศตอนนี้มากเลยอ่ะ ถึงฉันจะมองนายมุมไหนนายก็เย็นชาอีกแล้ว แต่นายทำหน้าแบบนี้ก็น่าหยิกชะมัด อยากเห็นนายตอนเขิน ตอนโกรธ
และก็แอ๊บ จะเป็นยังไงน๊า ...... กรี้ด ไม่ไหวจะเคลียร์
   “กุญแจซอล”
   “ห๊ะ”
   “...”
   “เรียกแล้วก็ไม่ยอมพูด เดี่ยวปัด..”
   “จะถึงยัง” หน้าของเขาเมื่อกี้น่ากลัวอ่ะ
   “ยัง”
   “อีกนานไหม”
   “เมื่อยหรอ อีกนิดเดียวเอง”
   “ป่าว ...”
  “อื้ม ถึงบ้านฉันและ” พายุถึงกับอึ่งกับบ้านของฉัน ป่าวหรอฉันมีอยู่ห้องเดี่ยว
                แม่ของฉันซื้อเอาไว้ประมาณ 5 ปีกว่า เป็นห้อง VIP ของคอนโดดาเมโรมาร์ตไว้ และพอฉันย้ายมาที่นี่ แม่ก็เลยให้ของขวัญฉันเป็นห้องที่นี่เนี่ยแหละ แต่เสียดาย ฉันไม่ได้รับของขวัญนี้กับแม่ (แค่พ่อฉันเล่าให้ฟังเฉยๆ)
( บันทึกพิเศษของพายุ )
                สมแล้วที่เป็นลูกมาเฟียรวยชะมัด มียามเฝาอยู่ตลอดเวลา แค่ตอนนี้ผมเดินเข้ามากับกุญแจซอลนะ ป่านนี้เราก็เป็นผู้บุกรุกแล้ว แต่ดีนะที่ผมเป็นคนในองกร ก็เลยไม่เป็นอะไร แค่มีสัญลักษณ์ก็พอแค่นี้เข้าสบายๆ
   “พายุนายเดินเข้ามาได้ไงอ่ะ ยามไม่...”
   “...” ถ้าผมบอก เธอคงงงไปอีกนาน ไม่บอกดีกว่า
ตอนนี้ผมก็มาส่งกุญแจซอลที่หน้าประตูห้องแล้ว แต่อยากเข้าไปดูความละเอียดในห้องเธอซะหน่อย
   “เดี๋ยว ! นายจะเข้าไปทำไม”
                ผมรู้สึกว่ากุญแจซอลจะไม่ให้ใครเข้าห้องง่ายๆนะ หรือว่าเพราะเราเป็นผู้ชาย หรือไม่ก็สาเหตุอื่น หึและผมก็ทำหน้าเจ้าเล่ห์ใส่เธอ โดยผมเองก็พึ่งรู้ตัว
   “จะไม่ชวนแขกเข้าไปดื่มน้ำบ้าวหรอ ผมหิวน้ำพอดี”
   “แล้วไง” เธอทำหน้ากวนประสาทใส่ผม แต่ก็ชั่งเถอะ ทำอย่างนี้ก็น่ารักดี
   “..อื้ม..” ผมทำเป็นเหมือนไม่ได้ยินเธอพูด
   “ผู้หญิงอะไร ใจร้ายชะมัด น้ำแก้วเดียวเอง” ผมทำเหมือนจะบ่นไม่ให้เธอรู้
   “ก็เข้ามาสิ ใครว่าไรนาย...” ผมก็เข้าไปพลางยิ้มให้เธอ
                ตอนนี้ผมเข้ามาอยู่ในห้องของกุญแจซอล ห้องของเธอมีกลิ่นของกาแฟอ่อน อบอวนอยู่ในห้องของเธอ ~. ~ หอมจังผมชอบกลิ่นนี้มากๆ แต่กลิ่นนี้มันมีน้อยมาก (ถ้าจำไม่ผิด) มันมีราคาที่สูงพอสมควรมีคนจำนวนน้อยที่มีกลิ่นแบบนี้อยู่ในบ้านตัวเอง แต่ที่แน่ๆไม่ใช่ของกุญแจซอลแน่นอน
                ผมเดินไปทั่วห้องของเธอ แต่ก็ไม่เห็นมีอะไรผิดปกติเลย ไม่อยากจะเชื่อเรื่องนึง คือ ห้องของกุญแจซอลสะอาดมาก
( จบบันทึกพิเศษของพายุ )
21: 07 น.
                ฉันเห็นพายุเดินสำรวจห้องของฉัน ราวกับว่าเขานั้นจดแผนที่เก็บกลับบ้านไปเลย ไม่น่าให้นายเข้ามาเลยนะพายุ แกล้งนายหน่อยดีกว่า อิอิ
   ‘ยาถ่ายอยู่ไหนน๊า  ...อ่ะ เจอแล้ว’ ฉันหายาถ่ายในตู้ยา แต่ที่แน่ๆมันไม่มีฉลากก็เลยดูยากหน่อย แต่ฉันก็หามันเจอเพราะมันเป็นผงสีขาวก็เลยจำได้ โดนแน่ อิอิ
   “กุญแจซอล บ้านเธอไม่มีน้ำเปล่าไง” ดูพูดเข้าสิ กวนประสาทส่วนกลางชะมัด
   “มาแล้ววววว”
   “ทำไรก่อนมารือเปล่า ช้าจัง” ในขณะนั้นพายุก็ดื่มน้ำไปเต็มๆ หวานชื่นใจ
   “เข้าห้องน้ำมาเมื่อกี้นี้เอง”
   “...” ถึงกับสำรัก
   “ งั้น...เดี่ยวฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”
( บันทึกพิเศษของพายุ )
                น้ำเล่าที่นี่มันหวานไปป่าวเนี่ย แต่กุญแจซอล เธอนี่ก็กล้าพูดนะ ผมเป็นผู้ชายนะเนี่ยยังกล้าบอกว่าจะปาอบน้ำเนี่ยเป็นผู้หญิงสะป่าว ทำไมทำตัวแบบนี้เนี่ย แต่ก็น่ารักดี
   “ว้ายยย..ไอ้บ้าเอย แสบตา” เกรงใจหน่อยก็ได้ ไม่ต้องตะโกนจะดีมากเลย
   “เป็นไรของเธอ” ผมว่าแชมพูเข้าตาชั่ว
   “พายุ”
   “ห๊ะ!”
   “วาน หยิบผ้าเช็ดตัวให้หน่อยสิ” อารายนะ ผมเป็นผู้ชายนะคุณ ๐0๐
   “แล้วผ้าเช็ดตัวเธออยู่ไหนล่ะ” ผมพูดพอให้เธอได้ยิน และพอเจอก็เลยส่งให้กับเธอ
   “ขอบใจ”
                ปัง !!!!
ปิดประตูห้องน้ำสะดังเลยไม่กลัวฟังไง ยัยบ้า
                ผมนั่งลงบนโซฟาและรู้สึกว่าผมปวดหัวตึบ โอ๊ย รู้สึกเหมือนมีอะไรร้อนๆอยู่ในตัวเลย ไม่ไหวแล้ว มันมึนมากเลย
( จบบันทึกพิเศษของพายุ )
                ฉันออกมาจากห้อง และใส่เสื้อกล้ามสีขาวและกางเกงวอมขายาวแต่รู้สึกเหมือนว่าพายุแลจะเงียบผิดปกตินะ เราใส่ยาถ่ยน้อยไปป่าวว่ะ แต่ก็น่าจะใช่เพราะใส่เท่าขี้เล็บเองนี่น๊า หรือว่าหมอนั้นเป็นพวกเก็บอาการ ไม่ก็....
   “พายุ...นายเป็นอะไร” นายไม่มีสิทธิ์มานอนแบบนี้นะ
   “เฮอ เฮอ ร้อน” เสียงเบามากเลยไม่ได้ยิน
                เอ๋ !เดียวนะ ยาผงสีขาวงั้นหรอ นั้นมันยาปลุกความร้อนในร่างกายของพ่อนี่น๊า (ใส่นิดเดียว มีผลถึงขนาดนี้เลยหรอ) โอ๊ยฉันทำอะไรลงไปเนี่ย 3.2.1. เตรียมนับไว้ก่อน ใช้ผ้าสิ ผ้าเย็นไง ผ้าชุบน้ำ น้ำแข็ง เอามาให้หมดเลย
   “เฮอ เฮอร้อนไปหมดแล้ว เฮอ เฮอ” เริ่มมีอาการแล้วอ่า ทำไงดี
   “พายุ นายใจเย็นไว้ก่อนนะ” ตอนนี้ฉันพยายามใช้ผ้าเย็นเช็ดตัวพายุ “ขอโทษนะ” แต่พายุก็ไม่หยุดดิ้นฉันก็เริ่มปลดกระดุมเสื้อของเขา แต่ทำไงได้ล่ะก็พายุไม่หยุดดิ้นเลย
ว้ายๆ !...
   “ปล่อยเดียวนี้เลยนะตาบ้า ปล่อย” ฉันที่นั่งอยู่ข้างๆพายุก็ล่มลงไปกระแทกอกพายุเติมที่ แต่ฉันรู้สึกว่าหมอนี่กำลัง แตะอั่งฉันอยู่นะ ปล่อยเลยนะไอ้บ้า ไอ้โรคจิต ฉันพยายามทุบไปที่หน้าอกของเขาแรงๆ เพื่อให้ได้รู้สึกตัว
   “ซอล ทำไมผมร้อนแบบนี้ล่ะ”
   “เดี่ยวมานะ” ฉันพึ่งคิดได้ว่า ทำไมเราไม่เปิดแอร์ตั้งแต่แรกนะ
                หลังจากที่ฉันเปิดแอรืแล้วก็รีบพยุงพายุ เข้าไปนอนในห้องนั้น ทำไมนายตัวหนักแบบนี้นะ โอ๊ยๆ เซๆ เฮ้ยถึงซะที ฉันเอามาปราดเหงื่อของตัวเอง แต่ร่างกายฉันไม่ไหวแล้วอยู่เข่ามันก็ทรุดลงไปข้างเตียงที่พายุนอนอยู่         ห้าวzZ..... 23 : 11น.
1 : 17 น.
( บันทึกพิเศษของพายุ )
                อื้ม..?เฮ้ย !เสื้อหายไปไหนว่ะ ‘กุญแจซอล กุญแจซอล’ผมเขย่าร่างของเธอแต่เธอก็ไม่ตื่น ตอนนี้ผมรู้สึกว่ามันร้อนพอสมควรก็เลยอยู่ในห้องของเธอสักพัก แต่ห้องของกุญแจซอลนี่มีหนังสือแยะพอสะสมเลยนะเนี่ย
                ปึก!
                ร่างของกุญแจซอลที่ฟุบตัวอยู่ที่ข้างเตียงตกลงไปนอนขดตัวอยู่ที่พื้น ผมก็เลยอุ้มร่างของเธอมานอนบนเตียง ฮึบ ผู้หญิงตัวแค่นี้ตัวหนักใช่เล่นเห็นตัวเล็กแบบนี้ไม่เบาเลยนะ หลังจากที่ผมอุ้มเธอมาไว้บนเตียงแล้วก็เลยออกมานั่งบนโซฟาข้างนอก
                ปึก!
   “ซอล เกิดอะไรขึ้น” ผมรีบวิ่งเข้าไปในห้องนึกว่าจะเกิดอะไรขึ้น
   “นี่เธอนอนดิ้นหรอกหรอ”
                และผมก็อุ้มเธอขึ้นไปนอนเหมือนเดิม
                คิกๆ คิกๆ รับโทรศัพท์ดิ (เสียงโทรศัพท์)
   “ครับ..นายท่าน”เจ้านายโทรมาตอนตี 1 เนี่ยนะ
   “คิมโซ ฉันจัดห้องให้เธอแล้วนะ อยู่ในห้องยัยซอล ข้างๆห้องครัวน่ะ”
   “นายครับ แต่ผมไม่มี...”
   “ฉันเตรียมไว้ให้หมดแล้ว บอกลูกฉันด้วยว่าฉันคิดถึง”
   “ครับนาย”
   “อย่าลืมกับสิ่งที่เธอสัญญากับพ่อเธอล่ะ อย่าลืมนะและฉันเองก็เชื่อใจแก”
   “ครับ...” ผมจะทำให้ดีที่สุด
                ปลายสายถูกตัดไป ผมจึงตัดสินใจกลับไปนายในห้องที่นายท่านจัดไว้ให้ เอ๋!ตี2 อีก3-4 ชั่วโมงก็เช้าแล้วจะนอนไงเนี่ย     ผมไม่นอนและ นอนดูหนังตรงนี้แหละ แล้วตอนเช้ากุญแจซอลเห็นต้องตกใจแน่ แล้วจะหาอะไรมาแก้ตัวดีนะ
                ปึก !!!
   “ยัยนอนดิ้น” ผมพูดพลางวิ่งไปเปิดประตู แล้วมันก็เป็นอย่างที่ผมคิดเลยกุญแจซอลที่นอนอยู่บนเตียงตอนนี้เธอลงมานอนข้างล่างเรียบร้อยแล้ว ผมก็ต้องอุ้มเธอขึ้นไปนอนข้างบนอีกครั้ง เธอนี่ตกเตียง 3 รอบแล้ว คอจะเค็ตไหมนะ
( จบบันทึกพิเศษของพายุ )
                7 : 00น.
   “เมื่อยจัง เมื่อคืนตาพายุนายนี่ทำฉันแสบมากเลยนะ เดี๋ยวไปมหาลัยก่อนเถาะ เจอตัวเมื่อไหร่นายตายแน่ โอ๊ย” ฉันบ่นพลางหยิบผ้าเช็ดตัวเพื่อจะไปอาบน้ำ แต่วันนี้ฉันเมื่อยจริงๆนะเนี่ย
                แกรก...แกรก...!!!
                เฮ้ย!ทำไมประตูหน้าน้ำเปิดไม่ได้นะ ลูกบิดเสียป่ะเนี่ย เฮ้ย หรือว่ามีคนอยู่ข้างใน ฉันพยายามเคาะประตูแต่รู้สึกว่า มีคนอยู่ข้างใน เพราะฉันได้ยินเหมือนมีใครเปิดน้ำก๊อกเหมืนจะล้างอะไรซะอย่าง
   “รู้แล้วครับ กำลังออกไป” เสียงนี้มัน พายุนี่!แล้วมาอยู่....
   “กรี้ดดดดด” หลังจากพายุพูดจบเขาก็เดินออกมาทันที โดยมีแค่ผ้าเช็ดตัวสีขาวเพียงชิ้นเดียว ที่ปิดอวัยวะเบื่องล่างของเขาเท่านั้น>.<นี่มันบ้านฉันนะ แล้วนายมาทำแบบนี้ทำไม โอ๊ย จะเป็นตากุ้งยิงไหมเนี่ย
   “เป็นอะไรของเธอน่ะ กุญแจซอล”
   “นายนั้นแหละ มาอยู่ที่นี่ได้ไง” ฉันถามด้วยความงง
   “ก็ พ่อผมกับพ่อคุณรู้จักกับก็เลยให้ผมมาอยู่กับคุณ จะสงสัยอะไรอีกไหม”
   “แล้วจะมาอยู่กับฉัน แบบนี้เนี่ยนะ” อยู่กับผู้ชายอบ่างนี้ ฉันไม่เล่นหรอกนะ พ่อนี่คิดอะไรอยู่นะ
   “อืม...”
   “>///<” บ้าน่า ฉันฝันอยู่ใช่ไหม
  “สายแล้วนะไม่ไปอาบน้ำหรอ” OoO อ้อ ลืมเลยอ่า
   “เออใช่  นายอาบน้ำเสร็จแล้ว ก็หลีกไปสิ” ฉันพูดพลางผลักพายุออกไปแล้วฉันก็รีบปิดประตูทันที1 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 349 ท่าน