Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
เล่ห์ร้าย เสน่ห์ลวง
สาวหมวกแดง
บทที่1 : สิ่งสำคัญ [100%]
3
04/09/2554 19:54:32
905
เนื้อเรื่อง




 

                                            บทที่ 1

                                           สิ่งสำคัญ
 

                  "น้องเพลินคะ"เสียงเรียกจากเพื่อนร่วมงานทำให้ร่างบางที่กำลังง่วนอยู่กับ การดูพวกเด็กๆระบายสีเงยหน้าขึ้นมอง  หญิงสาวพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้ก่อนจะ ผละออกมาหาคนที่เรียกเธอเมื่อครู่ "มีคนมาหาค่ะ"


                   "ใครหรอคะพี่ปลา"


                   "จะ ใครล่ะคะ  ก็หนุ่มหล่อไฮโซคนเดิมนั่นแหละ ตามส่งเช้าส่งเย็นจนคนโสดแถวนี้เริ่มจะตาร้อนผ่าวๆกันแล้วนะคะเนี่ย"ปาจา รีย์อดแซวไม่ได้

 
                   ตอนนี้บรรดาครูในโรงเรียนอนุบาลแห่งนี้ไม่มีใครไม่เคยเห็น'ภาคิน อัครภิวัฒน์สกุล'นักธุรกิจหนุ่มไฟแรง แม้แต่พวกผู้ปกครองเด็กนักเรียนยังคุ้นหน้าคุ้นตาเขาดีทั้งตามหน้า หนังสือพิมพ์และตามหน้าโรงเรียน เพราะชายหนุ่มมักจะมารอรับ'เพลินไพลิน'กลับบ้านบ่อยๆจนเพื่อนร่วมงานพากัน แซวซะยกใหญ่


                   เพลินไพลินยิ้มน้อยๆอย่างเขิน อายส่งให้ปาจารีย์ก่อนจะขอตัวไปหาภาคินที่นั่งรออยู่ในสวน  ปกติแล้วเขาจะมารอรับเธอกลับพร้อมกันแทบทุกวันเพราะโรงเรียนที่เธอเป็นครู สอนอยู่และบ้านของเธอเป็นทางผ่านของเขาพอดี 


                   เธอ พบกับภาคินเมื่อหลายปีก่อน เขาเป็นหนึ่งในผู้บริจาคเงินค่ารักษาพยาบาลให้แก่ผู้ยากไร้ที่ไม่สามารถจ่าย ค่ารักษาได้ พ่อของเธอเป็นโรคมะเร็งระยะที่สองแต่เธอเป็นเพียงนักศึกษาที่ ยังไม่มีรายได้มากพอจะจ่ายค่าทำคีโมให้พ่อ มีเพียงรายได้พิเศษที่พอเลี้ยงป้าที่ตาบอดกับตัวเองให้อิ่มท้องไปวันๆ เท่านั้น  ในเวลานั้นเองที่เธอได้พบกับภาคินเขาเป็นคนออกค่ารักษาทั้งหมดให้ กับพ่อจนกระทั่งไม่กี่ปีต่อมาพ่อเธอก็เสียชีวิตลงเพราะโรคมะเร็งที่รักษาไม่ หาย เมื่อไม่มีพ่อทั้งเธอและป้าเสมือนขาดเสาหลักของบ้านไปโดยปริยาย เธอต้องเรียนต่อให้จบเพื่อจะได้มีทำงานหาเงินเลี้ยงป้าด้วยเหตุนี้เองเธอจึง ต้องบากหน้าไปยืมเงินภาคินอีกครั้ง 


                    ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาเธอกับภาคินก็ติดต่อกันอยู่ตลอดเวลาจนถึงเดี๋ยวนี้ เขาก็ยังคงคอยช่วยเหลือเธออยู่ ทั้งเรื่องเรียนหรือแม้กระทั่งเรื่องงานเขาก็เป็นคนหาให้เธอ ความประทับใจ ที่มีให้เขาตั้งแต่แรกพบค่อยๆเปลี่ยนกลายเป็นความรักไปทีละนิดจนตัวเธอเอง ยังไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ และเธอหวังเหลือเกินว่าเขาจะรู้สึกเช่นเดียวกันกับที่เธอรู้สึก 

                    ...หลงรักในตัวตนและความดีของเขา...


                    "คุณ ภาค"ร่างสูงที่กำลังนั่งทอดอารมณ์อยู่บนม้านั่งสีขาวหันมองตามเสียงเรียก เมื่อเห็นว่าเป็นคนที่ตนรออยู่เขาก็เปิดยิ้มหวานส่งให้เธอ  ไม่ว่าจะมองหน้าเธออีกสักกี่ครั้ง...เขาก็ยังไม่ชินกับนัยต์ตากลมโตหวาน ซึ้ง ริมฝีปากแดงๆของเธอซะที


                    "ผมมารบกวนเวลาสอนของคุณหรือเปล่า"ภาคินถามขณะที่เว้นที่ให้หญิงสาวนั่งลง ข้างๆกัน เพลินไพลินส่ายหน้าเบาๆก่อนที่จะตอบออกไป


                    "เปล่า ค่ะ  เพลินให้งานพวกเด็กๆแกทำอยู่ ว่าแต่คุณภาคมีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าคะถึงมาหาเพลินในเวลางานแบบนี้"ชาย หนุ่มชะงักไปนิดนึงก่อนจะปรับสีหน้าให้เหมือนเดิมอย่างรวดเร็วจนเพลินไพลิน ไม่อาจทันสังเกตเห็น  


                    "เย็นนี้คุณยังไม่มีนัดใช่มั้ย"

                     
                    "ไม่มีค่ะ" พอได้ฟังคำตอบที่น่าพอใจชายหนุ่มก็ยิ้มออก 

                    
                   ภาคินไม่รู้เลยว่าการที่จะเปิดเผยความรู้สึกกับใครสักคนมันจะยากถึงเพียงนี้  ทั้งๆที่ก่อนเจอเพลินไพลินเขาก็เคยข้องแวะกับผู้หญิงคนอื่นมาก็มาก  แต่ผู้หญิงตรงหน้ากลับไม่เหมือนหญิงสาวหลายๆคนที่เขาเคยเจอเลยสักคน เดียว... 


                    "มีอะไรหรือเปล่าคะ"เพลินไพลินถามขึ้นเมื่อเห็นชายหนุ่มเอาแต่อ้ำอึ้ง 


                    "วันนี้ตอนเย็นผมจะพาคุณไปทานข้าวที่บ้าน  ผมอยากให้พ่อกับแม่รู้จักคุณในฐานะ...คนสำคัญของผม"เพลินไพลินฟังแล้วหน้า ร้อนวูบ ใจเต้นรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  


                    ...เขาพูดราวกับจะสารภาพรักกับเธออย่างนั้นแหละ...


                     หญิง สาวไม่คิดจะถามอะไรเขาต่อนอกจากตอบตกลงก่อนที่ภาคินจะขอตัวกลับไปทำงานต่อ แล้วบอกเธอเพียงว่าจะมารับตอนเย็น  หลังจากมองส่งรถยุโรปของเขาจนเลี้ยวหายออกไปที่ถนนใหญ่แล้วเพลินไพลินอดไม่ ได้ที่จะยกมือทาบลงบนตำแหน่งหัวใจของตัวเอง 

                     
                     เธอรู้สึกว่าหัวใจพองฟูเหมือนลูกโป่งถูกเป่าลม เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่าการ ที่ได้รับความรู้สึกแบบเดียวกันจากคนที่หมายปองมันมีความสุขขนาดใหน เธอเป็นผู้หญิง...จึงไม่อาจบอกความรู้สึกของตัวเองให้ฝ่ายชายรู้ก่อน แม้จะเดาได้ว่าเขารู้สึกแบบเดียวกับที่เธอรู้สึกกับเขาก็ตามที  


                     อย่าง น้อยชีวิตที่อาภัพมาตลอดของเธอก็ยังได้พบเจอกับความสุขบ้าง เพลินไพลินก็ได้แต่หวังว่าความสุขในครั้งนี้จะอยู่กับเธอไปนานๆเพื่อทดแทน ความทุกข์ต่างๆที่เธอได้ประสบพบเจอมาตลอดชีวิต...


                    ...แต่โบราณมักบอกไว้เสมอว่าความสุขไม่ได้อยู่กับเรานาน...


                    ...ดังเช่นเพลินไพลินที่ไม่รู้หรอกว่าเมื่อใดที่มีความสุข...เมื่อนั้นความทุกข์แสนสาหัสก็จะมาเยือนเธอ!!!



                                                            

โปรดติดตามชมตอนต่อไป....

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ตามจ้าาา ><
จากคุณ beelovefang/(beelovefang) อัพเดตเมื่อ 24/09/2554 12:16:29
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 104 ท่าน