Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Score only!! เพราะฉันมีเพียงเธอ
หน้าหนาว
1
1
29/08/2554 23:30:28
551
เนื้อเรื่อง
ติ๊ด…เสียงกดรับสายโทรศัพท์ดังขึ้นภายในรถหรูคันหนึ่ง เจ้าของโทรศัพท์เครื่องดังกล่าวหรี่เสียงเพลงที่เปิดภายในรถลงอย่างหามิได้
                “ผมกำลังจะถึงครับ”
                <เฮ้…นายสายประจำเลยสิน่า>ปลายสายเอ่ยอย่างเบื่อหน่าย
                “ผมรู้แล้วน่า จะเหยียบให้เต็มที่เลย”
                <ไม่ ไม่ต้องล่ะ…ไหนๆนายก็มาเป็นคนสุดท้ายแล้ว ฝากแวะรับช่อดอกไม้ประกอบฉากที่ AF หน่อยนะ โทรไปสั่งเค้าล่วงหน้าแล้ว แต่ staff ดันลืมซะนี่>เขาเอ่ย <เอ้อ!แล้วอย่ามัวเลือกเพลินจนหนีไปอีกล่ะ>
                “เฮ้อ รู้แล้วละน่า”
ชื่อของเขาคือ อันชินวู นักดนตรีเจ้าระเบียบที่วงการบันเทิงต้องการตัวมากที่สุด
เขาถอนหายใจพลางวางสาย ก่อนจะหักพวงมาลัยมุ่งหน้าไปยังร้านดอกไม้ใกล้ๆทันที
 
<บันไดหนีไฟบริษัทAbout Flower>
“เฮ้อ…อกหักครั้งนี้ก็เหมือนครั้งก่อนแหละน่ามินจี คราวที่เลิกกับยังซอกเธอดูเข้มแข็งจะตายไป” เจ้าของเสียงเล็กเอ่ยพลางซดโกโก้ร้อน
“แต่มันไม่เหมือนกันนี่…สำหรับคังยอนแล้ว เค้าเป็นรักแท้ของฉันเลยนะ ฮืออ” เธอกรีดนิ้วเช็ดน้ำตาแบบผู้ดีอังกฤษ
“ฉันไม่เคยมีแฟนด้วยสิ ขอโทษนะที่ช่วยอะไรไม่ได้”
“ไม่เลยชินเฮ” อีกฝ่ายรีบส่ายหน้า “แค่เธอมาหาฉันที่นี่ก็ดีใจจะแย่”
“ดื่มนี่สิ”เธอยื่นแก้วโกโก้ร้อนในมือให้
“ไม่ล่ะ”
“เอ๊ะ มีคนมานี่” ชินเฮเอียงหูฟัง
“อะไรนะ”
“มีคนกำลังเดินมาที่นี่” เธอรีบผลักมินจีให้ซ่อนตัวทันที “เงียบๆนะ ถ้าไม่อยากตกงานเพราะแอบอู้ "ชู่วว”
“แต่ฉันอยู่ในเจ้านี่ไม่ได้หรอก มันแคบเกินไป” มินจีส่ายหน้าพลางมองไปยังแกลอนใส่น้ำขนาดใหญ่ที่วางอยู่ใกล้ๆ
“ไปเถอะน่า…ทนๆหน่อย” ชินเฮพยายามดันตัวเพื่อนรักเข้าไปข้างใน แต่มินจีกลับทำตัวแข็งทื่อไม่ยอมหลบซะอย่างนั้น
“แต่มันเหม็นมาก”
“เร็วๆเข้าเถอะยัยเพื่อนบ้า” เธอพยายามดันมินจีเข้าไปอย่างสุดแรง “หึ้ยย ตัวหนักเป็นบ้า”
ภาพที่เห็นในขณะนี้คือ ชินเฮกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกับมินจีอย่างสุดฤทธิ์
แต่ทันใดนั้น ชายสวมแว่นกันแดดเจ้าของเสียงฝีเท้าเมื่อครู่ก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้า
“พวกเธอ…ทำอะไรกัน”ชายหนุ่มยืนเอียงคอมองทั้งคู่
“เอ๋?” ชินเฮหยุดผลักเพื่อนตัวดีทันที
“เอ่อ…แหะๆ” มินจีรีบฉีกยิ้ม
“เปล่านี่” เธอเอ่ยพลางซดโกโก้ร้อนในมือเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
“พวกเธอ…เป็นเลสเบี้ยนหรอ”
พรวดดด!!!!!
โกโก้ร้อนในปากชินเฮพุ่งพรวดออกมาโดนตัวเขาเต็มๆ สองสาวมองตาค้างด้วยความตกใจ แต่อีกฝ่ายกลับนิ่ง ใบหน้าใต้แว่นกันแดดราคาแพงนั้นเริ่มแดงก่ำขึ้นนเรื่อยๆเพราะความโกรธ
“นี่เธอ…ทำฉันสกปรกหรอ” เขาเบิกตาดูน่ากลัวมากแม้จะอยู่ภายใต้แว่นดำก็เถอะ
“โอ๊ะ!! ขอโทษค่ะ!” ชินเฮรีบเข้าไปปัดเสื้อให้ทันที
“อย่าแตะต้องตัวฉัน!!!” เขาปัดมือเธออก
มินจีรีบดึงชินเฮให้ออกห่างจากเขา แต่ทั้งคู่ก็ยังยืนก้มหน้ารับความผิดอยู่ใกล้ๆ
“คุณอัน” คังอิน พนักงานของประทานคังรีบเดินเข้ามาหาอีกฝ่าย “อยู่นี่เองหรอครับ”
“…” เขาไม่ตอบอะไร เอาแต่ยืนควันออกหูจ้องหน้าชินเฮด้วยความแค้น
“เสื้อผ้าเลอะหมดเลยนี่ครับ…นี่มันเกิดอะไรขึ้น!”
“มันเป็นแค่อุบัติเหตุนะคะ” มินจีรีบแก้ตัว
“เธอปล่อยให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้กับแขกของท่านประทานได้ยังไงกันห๊ะ….แล้วนี่เธอแอบพาคนนอกเข้ามาในบริษัทอีกแล้วใช่มั้ย”
“เอ่อ…คือว่า”
“เรามีเรื่องต้องคุยกัน!
 
“ได้เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่แล้วสบายตัวขึ้นมั้ยครับ” คังอินเอ่ยในขณะที่กำลังพาชินวูมุ่งหน้าไปยังห้องของประทานบริษัท
“ยัยบ้านั่นยังอยู่ใช่มั้ย”
“ถ้าหมายถึงคนนอกนั่นล่ะก็ อยู่แน่นอนครับ”
ชินวูเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าห้อง พลางหันควับไปมองชินเฮและมินจีที่นั่งรออยู่ แต่ทันทีที่ทั้งคู่เห็นเขา เธอก็หลบสายตาทันที
“รีบไปเถอะครับ ท่านประทานรออยู่”
ทันทีที่ชินวูเดินหายเข้าไปในห้อง ชินเฮก็ทำหน้าเหมือนกำลังจะตายให้ได้เลย
“ดันไปมีเรื่องกับคนอย่างอันชินวูซะนี่….เขาไม่เอาเราไว้แน่” มินจีถอนหายใจเฮือกใหญ่
“แววตาเค้าน่ากลัวจัง เธอว่ามั้ย”
“ก็แหงอยู่แล้วล่ะ เค้าไม่เคยยิ้มให้ใครนี่ วันๆเอาแต่ขมวดคิ้ว” มินจีแอบแลบลิ้นใส่
“เพราะฉันแท้ๆเลย เธอจะตกงานรึเปล่านะ”
“อย่าคิดแบบนั้นเซ่…ถ้าตกงานก็ดีน่ะสิ จะได้ตกเป็นเพื่อนเธอ”
“ฉันอยากยิ้มให้เธอจังเลย” ชินเฮซบหน้าลงบนฝ่ามือตัวเอง
“เอ๊ะนั่น เหมือนเขาจะออกมาแล้วนะ!” มินจีชี้ไปที่ประตู “ชู่ววว”
“คราวหน้ามีอะไรให้บริษัทรับใช้ก็บอกนะครับคุณอัน แต่ส่ง staff มาแทนก็ได้นี่” ประทานอันเอ่ยพลางมองมาที่ชินเฮ “อ้อ…คนนี้เองหรอที่ก่อเรื่อง”
“เอ่อ แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจนี่คะ” ชินเฮเดินเข้าไปหาเขา พลางโค้งตัวขอโทษอีกครั้ง “ขอโทษจากก้นบึ้งของหัวใจค่ะ”
“ว่าไงนะ? ขอโทษจากก้นบึ้งของหัวใจงั้นหรอ หึ!” ชินวูเริ่มทำตาขวางอีกแล้ว “มาทำเสื้อผ้าฉันเหม็นแถมยังเลอะเทอะอีก  แต่มาพูดแค่ขอโทษเนี่ยนะ”
“โกโก้กลิ่นหอมจะตายไป ส่วนที่เลอะ นายก็คิดซะว่ามันเป็นงานศิลปะสิ” ชินวูเอียงหน้ามองเธอ
“ว่าไงนะ”
“นี่ฉันกำลังคุยกับเด็กอนุบาลรึเปล่า ทำไมต้องให้พูดซ้ำอยู่เรื่อยเลย”
“ชินเฮ เธออย่าโวยวายสิ” มินจีเขยิบเข้ามากระซิบ
ประทานอันส่งซิกบอกคังอินว่าให้ทำอะไรสักอย่าง ก่อนที่ชินเฮจะทำให้ลูกค้าของเขาโกรธไปมากกว่านี้
“เธอควรให้เกียรติแขกของท่านประทานด้วยนะ”คังอินเอ่ย
“ฉันไม่ได้ทำงานที่นี่ซักหน่อย”
“นี่เธอ!” ชินวูเบิกตากว้างพลางชี้หน้าชินเฮราวกับจะกินเลือกกินเนื้อ
“หยุด! ฉันยังพูดไม่จบ”
“เธอกำลังทำให้เขาโกรธนะ” มินจีเข้ามากระซิบเธออีกรอบ
“เรื่องวันนี้มันเป็นอุบัติเหตุ ก็เพราะเขามาหาว่าฉันเป็นเลสเบี้ยนนี่นา”เธอเอ่ยพลางสะพายกระเป๋า มินจีจึงรีบสะพายตาม
“…”
“แล้วฉันก็ขอโทษนายแล้วด้วย” เธอเดินเข้าไปตบไหล่กว้างของชินวูที่ยังคงยืนค้างท่านั้นอยู่ “ไปละนะ หวังว่าคงไม่เจอกันอีก สวัสดีค่ะ”
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 136 ท่าน