Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
[Project 2] Drama story โฟกัสรักปรับความคมชัดหัวใจ
Kantida
2
3
29/08/2554 01:08:13
672
เนื้อเรื่อง

2

         “จิ๊กโก๋!!! อยู่ไหนนนน~” เสียงยัยข้าว
         “อื้อๆ อั้นออู่อี้!!” (ฉันอยู่นี่!!)
         “ชู่ๆ เงียบๆก่อนสิยัยทอม” เสียงเจ้าของมือปริศนากระซิบบอกข้างหู อะไรนะ!!!ยัยทอมงั้นเหรอ >[]<
        “อ่าไอเอ็นออมอ่ะอะ!!!” (ว่าใครเป็นทอมน่ะหะ!!!)
        “ก็บอกว่าให้เงียบๆไง ถ้ายังดื้ออีก เดี๋ยวพ่อก็จับตีก้นซะหรอก” เค้ากระซิบอย่างหงุดหงิด
        “อุ๊บ!!...” ฉันเงียบเสียงโดยทันที
        “นั่นแหละ เด็กดี” เค้าพูดอย่างพอใจ
          ตึกๆ
        ดูเหมือนยัยข้าวหอมจะเดินไปแล้วนะ แง้ๆ TT^TT เพื่อนร้ากกกก!!~ ฉันอยู่นี่!! อยู่ในนี้!!~มาช่วยฉันหน่อยสิ แง้ๆ ไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้มันจับฉันเข้าส้วม ชิ!!ฉันไม่รอความช่วยเหลือจากแกก็ได้ยัยข้าวหอม
       “ดูเหมือนจะไปแล้วแฮะ!โอ้ย!!!” เค้าร้องอย่างเจ็บปวด ก็แน่ละฉันกระแทกเยียบเท้าของเค้าอย่างเต็มแรง
        ปึก! ปึก!
        ขอแถมให้อีกสองทีนะ ^w^
        “โอ้ย!! เท้าฉัน!!เฮ้ยๆ เธอจะทำอะไรน่ะ!!” หลังจากที่เค้ามัวแต่สนใจเท้าตัวเองฉันเลยถือโอกาสดึงแขนแล้วผลักเค้าออกไปนอกห้องน้ำ
         ตุบ!!
        “โอ้ย!! ฉันเจ็บนะ ยัยทอมบ้านี้” เค้าล้มลงหน้าทิ่มพื้น นอนขดตัวอย่างเจ็บปวด
        “คำก็ทอม! สองคำก็ทอม!ไหนขอดูหน้าชัดๆ หน่อยซิ!!!” ฉันเดินเข้าไปกระชากแขนให้เจ้าบ้านี่ลุกขึ้นแต่ก็ต้องตกใจเมื่อเห็นหน้าของเจ้าบ้านี่ชัดๆ
        “นาย!!! เดลต้า”
        “ก็ฉันยังไงล่ะ!!!T[]T”
        “แล้วนายลากฉันเข้าห้องน้ำทำไม!!!!” ฉันร้องโวยวาย
        “ฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องเธอหน่อยนะ นะ นะ *^*” เดลต้าทำหน้าตาบ้องแบ้วใส่ฉัน
        “ขอร้อง? เรื่องอะไร”
        “เธอคือเพื่อนที่สนิทที่สุดกับข้าวหอมใช่มะ ^[]^”
        “อะ อื้ม...” ฉันมองเค้าอย่างไม่หน้าไว้วางใจ
        “คืออย่างงี้นะ ฉันชอบเพื่อนของเธอ และก็อยากจะจีบ เธอช่วยฉันหน่อยได้มั้ยอ่ะ ฉันไม่รู้อะไรเกี่ยวกับตัวข้าวหอมเลยซักนิดเดียว นะ นะ นะ ช่วยฉันหน่อยนะ!!!”
         “ไม่เอา!!! ฉันไม่ช่วยนายเด็ดขาด!!!หน้าตานายหล่อก็หล่อ สาวๆ ตอมนายเป็นร้อยๆ กะอีแค่จีบผู้หญิงคนเดียวยังทำไม่ได้ ฉันว่านายไปผูกคอตายกับหลักกิโลเถอะ =[]=” ฉันว่าพร้อมกับเดินหนี
         หมับ!!
         “เดี๋ยว!!! อย่าพึ่งไป!ช่วยฉันเถอะนะ ก็ข้าวหอมไม่เหมือนกับผู้หญิงที่ฉันเคยคบด้วยนี่นา ข้าวหอมเค้าไม่ง่ายเหมือนผู้หญิงพวกนั้น และอีกอย่างนะ!! ฉันรู้สึกจริงจังกับข้าวหอมมากๆเลยนะ!! รู้จักป่ะ!!รักแรกพบน่ะ >[]<” เดลต้าพูดพร้อมกับเขย่าตัวฉันเหมือนเด็กกำลังรบเร้าแม่ซื้อของเล่น =[]=;;;
         “หยุดๆ!! เลิกเขย่าฉันซะที!!!” ฉันสะบัดตัวออกห่างจากเดลต้าพร้อมกับผลักเค้าล้มลงอีกครั้ง และเดินไปเก็บของที่อยู่หน้าห้องน้ำ เสร็จแล้วฉันก็รีบวิ่งออกมาโดยทันที ไม่ได้สนใจเสียงร้องโวยวายที่ไล่ตามหลังมา
 
          “แฮ่กๆ คงไม่ตามมาแล้วใช่มั้ยเนี่ย...” ฉันพิงประตูโรงเรียนอย่างเหนื่อยอ่อนๆ
          ตึกๆ
          “นี่!! อย่าพึ่งไปสิยัยทอมพลังช้าง เธอต้องตอบตกลงก่อนถึงจะไปได้นะ” ว้ายยยย!!! ฉันหันไปมองทางด้านหลังปรากฏว่าไอ้เจ้าบ้าเดลต้าวิ่งตามมาอยู่ไม่ไกล
         “นี่!!! หยุดสิยัยบ้า”
         หยุดให้โง่น่ะสิ!!!เจ้าบ้านั่นทำไมยังตื้ออยู่อีกล่ะเนี่ย!! >[]<;;;ฉันออกวิ่งไปที่ป้ายรถเมล์ทันที นั่นไงๆ รถเมล์มาแล้ว ลาขาดล่ะเจ้าบ้าเดลต้า!! ฉันรีบวิ่งขึ้นรถเมล์โดยทันที เฮ้อ... ในที่สุดก็สลัดพ้นสักที ฉันนั่งรับลมข้างหน้าต่างรถอย่างเหนื่อยหอบ
          ตุบ!!
          “แฮ่กๆ” ใครคนนึ่งทิ้งตัวลงบนที่นั่งข้างๆฉัน พร้อมกับเสียงหอบเหนื่อย O O;;
          “...” คงไม่ใช่หรอกมั้งนะ!! ฉันนั่งตัวแข็งทื่อมองออกไปข้างนอกหน้าต่าง ไม่กล้าหันไปมองว่าใช่อย่างที่ตัวเองคิดรึเปล่า TT^TT
          “แฮ่กๆ ยัยทอม เธอหนีฉันไม่พ้นหรอก >[]<;;”
          “TT^TT” ใช่เจ้าบ้าเดลต้าจริงๆ ด้วย
          “แฮ่กๆ หันหน้ามาคุยกันให้รู้เรื่องเลย ยัยทอม!!”
          “งะ ไง ^^;;;” ฉันจำใจต้องหันหน้าไปทางเดลต้าอย่างช่วยไม่ได้
          “ยังจะไม่ไงอะไรอีกล่ะ = =;”
          “T^T;;” จนมุมซะแล้วสิเรา
 
          แกร็ก!! แอ๊ดดดดด~
          “เข้ามาก่อนสิ!” ฉันจำใจเชิญเจ้าบ้าเดลต้าเข้าห้อง ฮื่อๆ เมื่อฉันไม่ยอมตอบตกลงในตอนที่อยู่บนรถเมล์จ้าบ้านี่ก็จะตามฉันไปเลื่อยๆ ไม่ว่าฉันจะไปที่ไหน แถมตอนนี้ยังตามมาถึงห้องอีก TT[]TT
          “ว้าว!! ห้องเธอสวยชะมัด” เดลต้าเดินเข้าไปสำรวจรอบๆห้อง
ที่นี่คือคอนโดที่ฉันอาศัยอยู่เองแหละค่ะ ความจริงมันเป็นห้องของพี่ปลาเก๋าพี่ชายฉันเองแหละค่ะ ตั้งแต่ที่พี่ชายของฉันซื้อบ้านมันก็เลยถูกทิ้งร้างไว้หลายเดือนจนฉันอดสงสารเจ้าห้องนี้ไม่ได้และอีกอย่างมันก็อยู่ใกล้โรงเรียนอีกด้วยก็เลยขอพี่ และขนข้าวขนของมาอยู่ที่นี่อย่างที่เห็น วันไหนที่พี่ปลาเก๋าว่างๆ พี่ก็จะซื้อกับข้าวมาฝาก
          ตั้งแต่ที่ฉันอยู่คนเดียวฉันก็กลายเป็นผู้หญิงอเนกประสงค์ ทำงานเป็นแทบจะทุกอย่าง ไม่ว่าจะจัดห้องแต่งห้อง ฉันทำเองทั้งหมด ห้องนั่งเล่นฉันทาสีเป็นสีเขียวอ่อน วาดรูปดอกไม้ประดับนิดๆ หน่อยๆ ตรงมุมห้อง และตรงส่วนครัวฉันทาสีเหลืองและวาดรูปเครื่องครัว สีขาวๆ น่ารักๆ ติดไว้ด้วย แล้วห้องน้ำจากแต่เดิมเป็นสีขาว ถูกฉันทาสีฟ้าอ่อนแทนที่ลงไป และส่วนสุดท้ายห้องนอนของฉันฉันทาสีขาวค่ะ ขาวทั้งห้องแต่ยกเว้นเพดาน ฉันทาสีฟ้าครามเอาไว้ และตกแต่งเพดานด้วยการติดดาวเรื่องแสงมาติดจนทั่วเพดานเลยค่ะ เมื่อตอนกลางคืนแล้วเราปิดไฟเข้านอนบนเพดานก็จะเหมือนอวกาศอยู่แค่เอื้อมเลยล่ะ ^[]^ เอ๊ะ!! ว่าแต่เจ้าบ้าเดลต้าไปไหนแล้วเนี่ย
          “เฮ้!!เดลต้า!!นายอยู่ไหนน่ะ”
          “ฉันอยู่นี่!!!” เสียงของเค้าดังมาจาก ห้องนอนของฉัน!!!! O[]O
          ฉันรีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนตัวเอง ก็เห็นเดลต้ากำลังเดินดูรูปวิว และ สถานที่ที่ฉันไปเที่ยวแล้วถ่ายเก็บไว้ พออัดรูปมาก็ แปะๆ ไว้บนผนังห้อง เดลต้าหันมามองฉันอย่างทึ่งๆ
          “มองอะไรของนายน่ะ!! ออกไปจากห้องของฉันได้แล้วนะ!! >[]<”
          “นี่เธอ!!! ถ่ายเองทั้งหมดเลยเหรอ O[]O”
          “อื้ม!!! ออกจากห้องฉันได้แล้ว”
          “แล้วเธอ!!! ก็ไปเองทั้งหมดเลยเหรอ O[]O!!”
          “อื้ม!!!!ออกไปจากห้องนอนของฉันได้แล้ว” ฉันพูดพร้อมกับลากแขนเดลต้าให้ออกมากับฉันด้วย แต่จะไม่แปลกหรอกที่เจ้าบ้าเดลต้าจะตกใจ ก็พันกว่ารูปอ่ะ ที่ฉันแปะๆ ไว้ที่ผนังห้อง ส่วนมากฉันเลือกที่จะถ่ายรูปวิวทิวทัศน์มากกว่าที่จะถ่ายคน เพราะถ้าถ่ายคนแล้วเอามาแปะๆ ผนังห้องนอนแล้วคงจะหลอนพิลึก =[]=;;;
            พลั่ก!!!
            ฉันลากเดลต้าออกจากห้องแล้วก็ผลักเค้าลงที่โซฟาห้องนั่งเล่น
            “โฮ้ย!!! เบาๆหน่อยสิ ทำไมเธอถึงชอบใช้กำลังกับฉันนักล่ะ!! >[]<”
            “นายต้องการอะไรกันแน่ -[]-”
            “ก็ฉันบอกแล้วไง!! ว่าฉันอยากจะให้เธอช่วยฉันจีบข้าวหอมอ่ะ~” 
            “ถ้าฉันไม่ช่วยนายล่ะ -[]-;;”
            “ฉันก็จะตามตื้อเธอไม่ยอมไปไหน ^[]^” ไอ้หน้าด้าน -[]-;;;;
            “ก็ได้!! ฉันจะช่วยนายก็ได้”
            “จริงเหรอ!! *[]*”
            “แต่ว่านะ!!”
            “ง่ะ!! แต่อะไร -O-;”
            พรึ่บ!!!
            ฉันยิบกระดาษข้อสอบวิชาภาษาอังกฤษออกมา วางบนโต๊ะรับแขก เดลต้ามองหน้าฉันก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือมาหยิบกระดาษไปดู ถ้าฉันจำไม่ผิดรู้สึกว่า เจ้าบ้านี่อยู่ห้อง ม.5/1 นี่นา น่าจะพอช่วยฉันที่อยู่ห้อง 5/12 ได้ *[]* (ป.ล.ห้อง ม.5/1-5/6 เท่ากับห้องเก่งเรียงจากเก่งสุดจนถึงเก่งธรรมดา ส่วน ม.5/7-5/12 ห้องสุดท้ายคือบ้วยที่สุด) เดลต้ามองกระดาษข้อสอบแล้วก็ขมวดคิ้วทำหน้าเคียด
           “ทำคะแนนได้ตั้ง 19...”
           “^---^;;”
           “ส่วน 50 เธอนี่โง่สุดยอดเลยอ่ะ =[]=”
           “รู้มั้ยฉันได้ท็อปของห้องเลยนะ นอกนั้นได้คะแนนกันไม่ถึง 15 ด้วยซ้ำ >[]<”
           “แต่ 19 มันก็สอบตกอยู่ดีไม่ใช่เรอะ!!=[]=;;”
           “ก็เพราะเหตุนี้ไงฉันถึงยอมช่วยนาย!! และนายก็ต้องช่วยฉันให้สอบผ่านวิชาภาษาอังกฤษด้วย ^[]^”
          “ง่ะ =[]=;;;”
          “ตกลงมั้ย ^[]^”
          “ก็ได้ฉันจะพยายาม ว่าแต่ว่า...”
          “อะไร?”
          “เธอชื่อว่าอะไรนะ...ฉันลืมไปแล้ว ^o^;;”
          “=[]=;;” ไอ้เจ้าบ้านี่
 
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 180 ท่าน