Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
[Project 1] Hot!! Gossip ล้วงรักปลดล็อกหัวใจนายมาทนิ่ง [UP!!! ตอนที่ 11 100% แล้วจร้าาาา]
Kantida
8
9
29/08/2554 00:33:24
787
เนื้อเรื่อง

8

                ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาฉันไม่ได้เจอคอนเน็กอีกเลย และวันนี้ก็เป็นวันที่นิตรสารHot!! Gossip วางขายค่ะ มันได้รับความสนใจจากสาวๆ เป็นอย่างมากจนขายหมดภายในเวลาไม่ถึงวัน มีสาวๆหลายคนมาขอซื้อถึงห้องชมรมจนเจ๊กิฟซี่ต้องไปสั่งพิมพ์เพิ่มอีกห้าสิบเล่ม เล่มนี้ที่ขายดีคงจะมีผลมาจากรูปต่างๆของพวกหนุ่มหล่อก็เป็นได้ ฮ้าๆ แม้แต่ผู้ชายก็ยังซื้อไปเลย แน่นอนว่าแค่เอาไปดูแต่รูปเจ้าหญิงกับราชินี และยิ่งรูปคู่ของฉันกับคอนเน็กที่ยัยจิ๊กโก๋ถ่ายออกมามันทำให้สาวๆจับตามองฉันมากขึ้นอีกด้วย TT^TT
 
           ภายในโรงอาหารที่แสนจะสับสนและวุ่นวาย ฉัน ยัยลิเวีย และยัยโฌเซฟีน พวกเรานั่งกินข้าวกันอย่างเงียบๆ หลายวันมานี้ยัยจิ๊กโก๋มักจะหายตัวไปบ่อยๆ โทรไปก็บอกว่าไม่ว่าง ยุ่งอยู่ ทำอย่างกับเป็นนักธุระกิจพันล้านอย่างนั้นแหละ
           “ข้าวหอมพอจะรู้มั้ยว่าจิ๊กโก๋หายไปไหน” โฌเซฟีนถามขัดจังหวะการกิน
           “ไม่รู้เหมือกันสิ จิ๊กโก๋อาจจะไปเร่งปั่นงานอยู่ก็ได้นี้ก็ไกลจะสอบปลายภาคแล้วด้วย”
          “ก็เป็นไปได้นะ ฉันก็คิดเหมือนแก” ลิเวียสมทบ
          “จริงสิ!! ข้าวหอม ลิเวีย เย็นนี้ว่างมั้ยเอ่ย~*[]*”
          “ทำไม”
          “ไปร้องเพลงกัน พอดีมีร้านเปิดใหม่ไม่ไกลจากโรงเรียนเท่าไหร่อ่ะ ^[]^”
          “ร้องเพลง”
          “อื้ม ^^”
          “เอาไงลิเวียแกจะไปมั้ย =[]=”
           “ไปก็ได้ อยู่บ้านก็ไม่ได้ทำอะไรอยู่แล้ว” ลิเวียพูดพร้อมกับยักไหล่
           “อื้มไปก็ไป”
           “ดีมากจ๊ะ ^^” ยัยโฌเซฟีนส่งยิ้มน่ารักมาให้
 
           หลังเลิกเรียนยัยโฌเซฟีนบุกมาหาฉันถึงห้องแล้วก็ลากฉันไปหายัยลิเวียที่หน้าตึกส่วนยัยจิ๊กโก๋เป็นบุคคลหายสาปสูญไปซะแล้วเพราะไม่สามารถติดต่อได้ ฉันถูกยัยโฌเซฟีนลากเดินออกมาจากโรงเรียน
           “กรี๊ด!!! พี่เค้าถือช่อดอกไม้มาให้ใครอ่ะแก >o<”
           “อุ๊ย!! แกเป็นดอกเดซี่หมดทั้งช่อเลยอ่ะ >///<”
           คงจะเป็นหนุ่มมารอแฟนหน้าประตูโรงเรียนอีกตามเคย แต่ดูเหมือนคนนี้จะหน้าตาดีเป็นพิเศษละ เพราะมีแต่สาวๆมารุมมากเป็นพิเศษ ว่าแต่ดอกเดซี่เหรอ ดีจังเลยเพราะฉันก็ชอบดอกเดซี่ >///<
           “พี่เดลต้าเอาดอกไม้มาให้ใครอ่ะอิจฉาจัง”
           หา!!ฉันหันไปมองทางนั้นอย่างรวดเร็ว  เดลต้าอย่างนั้นเหรอ
           ‘ไอ้เดลต้าบอกว่ามันจะจีบเธอ... -o-’
           ประโยคของคอนเน็กเมื่ออาทิตย์ก่อนพุดขึ้นมาในหัว หวังว่าสาวผู้โชคดีคนนั้นคงไม่ใช่ฉันหรอกนะ =O=!!ฉันรีบพายัยลิเวียกับโฌเซฟีนเดินห่างออกมา
           “เอ๊ะ!! ข้าวหอมอย่าพึ่งไป!!! สาวๆ ช่วยหลีกทางหน่อยครับ!!!”
เสียงเดลต้าจริงๆด้วย TT^TT ฉันหันไปทางต้นเสียงก็เห็นเดลต้ากำลังพยายามแหวกสาวๆซึ่งรุมล้อมตัวเองออกมาหาฉันอย่างทุลักทุเล
           “งะ ไงเดลต้า ^^;;”
           “อ่ะ!ฉันให้ ฉันพอจะรู้มาว่าเธอชอบดอกเดซี่น่ะ ^[]^” เดลต้ายื่นช่อเดซี่ช่อเล็กๆน่ารักให้ฉัน
           “ขะ ขอบคุณ -///-” อ้ากกกก ตอนนี้คนที่เดินผ่านไปผ่านมามองมาทางนี้อย่างสนอกสนใจ(สอดรู้สอดเห็น) และส่วนมากดูเหมือนจะเป็นผู้หญิง T^T
           “แล้วว่าแต่จะไปไหนกันล่ะ กลับบ้านกันเหรอ ฉันไปส่งเอาไหม” เดลต้าถามเป็นชุด
           “พวกเรากำลังจะไปร้องเพลงกันค่ะ ^^” ยัยโฌเซฟีนบอกออกไปพร้อมกันยิ้มไรเดียงสา
           “อ้อ... งั้นถ้าไม่ว่าอะไรขอผมติดไปด้วยอีกคนได้มั้ยครับเจ้าหญิง ^^”
           “ถ้าหน้าด้านพอ ก็มาสิสุดหล่อ –o-” ยัยลิเวียชิงตอบก่อนโฌเซฟีน
           “ถ้างั้นก็ขอไปด้วยนะครับ ^---^”
          “=_=;;” ยัยลิเวียหันมามองฉันเหมือนอยากจะบอกว่า ‘ด้านกว่านี้มีอีกมั้ย’
          “แหะๆ” ฉันหัวเราะเบาๆ
 
          ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะเนี่ย >///<
          ตอนนี้พวกฉันนั่งอยู่ในห้องคาระโอเกะที่มีฉัน ลิเวีย โฌเซฟีน เดลต้า และแขกที่เดลต้า(หน้าด้าน)พามาเพิ่มอีกสามคนนั่นก็คือ นโปเลียน ดาวินชี แล้วก็ผู้ชายที่ฉันไม่ได้เห็นหน้าตลอดทั้งอาทิตย์คอนเน็กนั่นเอง
นโปเลียนกำลังร้องเพลงอยู่ เขาไม่ใช่แค่หน้าตาดีเพียงอย่างเดียวเสียงก็ดีอีกด้วย >w<ส่วนดาวินชีนั้นกำลังทำสงครามชิ่งสมุดรายชื่อเพลงกับยัยลิเวียอยู่ ปล่อยให้ยัยโฌเซฟีนและฉันนั่งอยู่กับคอนเน็กและเดลต้า ทำไมตอนนี้ฉันรู้สึกว่าบรรยากาศตรงนี้มันมาคุๆนะ = =;;
          “ข้าวหอมจ๋า~โฌเซฟีนว่าตอนนี้อากาศมันแปลกๆ สงสัยจะเป็นเพราะภาวะโลกร้อนรึเปล่านะ (‘o’)”
          “แหะๆ ไม่รู้สิ ^^;;” ยัยนี้ก็คิดบวกซะ เป็นเพราะหนุ่มหล่อสองคนที่นั่งโซฟาตรงข้ามเราต่างหากล่ะยะ
          “ข้าวหอมเดี๋ยวโฌเซฟีนไปช่วยลิเวียเลือกเพลงก่อนนะ ^^”
          “จ๊ะ!! ^^;;” อย่าพึ่งทิ้งฉันไปนะโฌเซฟีนน้อยยย~อย่าปล่อยให้ข้าวหอมนั่งสูดบรรยากาศมาคุนี่สิ เอาข้าวหอมไปด้วยยย~TT[]TT ฉันคร่ำครวญในใจ แต่ความเป็นจริงนั่งจิบน้ำส้มพร้อมกันอาการเหงื่อแตกพลั่ก ไม่รู้เป็นเพราะอะไรเดลต้ากับคอนเน็กมองหน้ากันเหมือนมีใครซักคนไปฆ่าพ่อของตัวเองอย่างนั้นแหละ =[]=
           “ข้าวหอม ถ้าเดลต้าจีบข้าวหอม ข้าวหอมจะว่าอะไรมั้ยครับ ^^”
            พรวดด!!! ~
            ฉันที่กำลังดื่มน้ำส้มต้องพ่นมันออกมาด้วยความตกใจ และดูเหมือนมันจะพุ่งปะทะเข้ากับหน้าของเดลต้าไปเต็มๆ
            “แค่กๆ อะไรนะ!! จะจีบฉัน”
            “ยัยนี้เป็นผู้หญิงของฉัน” คอนเน็กพูดขึ้นมาเสียงเย็น
            “นายว่าใครเป็นผู้หญิงของนายกัน!!>///<”
            “เห็นมั้ยไอ้คอน!ข้าวหอมเขาไม่ใช่ผู้หญิงของแกว่ะ!!”
            “ยัยนี้เป็นผู้หญิงของฉัน...” คอนเน็กหันมาทางฉันแล้วพูดขึ้นย้ำอีกครั้ง
           “นะ นาย O///O”
           “มันจะมากไปแล้วนะไอ้คอน!!ไหนตอนนั้นแกบอกฉันว่าไม่ได้กิ๊กอะไรกันไง!!!ไหงตอนนี้ดันมาบอกว่าข้าวหอมเป็นผู้หญิงของแกกันหะ!!!!” เดลต้าพูดพร้อมกับกระชากคอเสื้อของคอนเน็ก เหตุการณ์นี้ทำให้เสียงร้องเพลงของนโปเลียนเงียบลงและเรียกร้องให้ทุกคนในห้องหันมามองอย่างสนใจ
          “ตอนนั้นส่วนตอนนั้น แต่ตอนนี้ยัยนี้เป็นผู้หญิงของฉันแล้ว -o-”
          “อะไรกันวะไอ้คอน!!!มันจะมากไปแล้วนะโว้ย!!!”
          “แกต่างหากไอ้เดล!! ฉันไม่ยักรู้ว่าแกชอบผู้หญิงมีเข้าของ!!!”
          “เอ่อ!!!ฉันมันชอบผู้หญิงมีเจ้าของว่ะ!!!! เพราะว่ายิ่งมีเจ้าของมันคุ้มถ้าจะแย่งมาว่ะ!!!”
          พลั่ก!!!
          เดลต้าไม่พูดเปล่า เขาปล่อยหมัดใส่หน้าคอนเน็กอย่างจัง
          “เฮ้ยๆ ทำอะไรกันวะพอๆ ไอ้ดาแกไปจับไอ้คอนไว้” นโปเลียนเข้ามาล็อกแขนเดลต้าไว้
          “นี่มันเป็นเรื่องของฉันกับไอ้คอน!! พวกแกไม่ต้องยุ่ง!!!” เดลต้าหันไปตะคอกใส่หน้านโปเลียน
          “เอ่อ!!! จะทำอะไรกันก็เชิญ ในเมื่อห้ามกันแล้วไม่ฟัง!!!”
คอนเน็กพุ่งเข้าหาเดลต้าพร้อมกับต่อยหน้าเดลต้าจนปากแตก แล้วทั้งสองคนก็พุ่งเข้าต่อยกันอย่างเมามัน ไม่สิ!!! แล้วไหงมันถึงมาเป็นศึกชิงนางได้ละเนี่ย นี่พวกนายกำลังต่อยกันเพื่อแย่งฉันงั้นเหรอ ไม่นะ!ไม่เอานะ!! ฉันไม่อยากเป็นเฮเลนแห่งทรอยหรือนางสีดาในเรื่องรามเกียรตินะยะ ฉันไม่อยากเป็นสตรีที่จุดชนวนสงครามล้มบ้านล้มเมือง อ้ากกกกก ตอนนี้คอนเน็กคิ้วแตกเลือดไหลแล้ว ส่วนเดลต้าก็เลือดกลบปาก
          เลือด เลือด แล้วก็เลือด ไม่นะฉันกลัวเลือด...
          “พวกนายหยุดตีกันนะ...”
          แล้วฉันก็ล้มลงมานอกกันพื้นด้วยความหน้ามืด ตอนนี้ทุกอย่างดูหมุนติ้วๆ หน้าเวียนหัวไปหมด ฉันรู้สึกเหมือนเสียงต่อยตีกันจะหยุดไปแล้ว และดูเหมือนใครบางคนที่คุ้นเคยกำลังอุ้มฉันแนบอก ท่ามกลางเสียงวุ่นวาย ฉันได้ยินเสียงหัวใจของคนที่อุ้มฉันได้ชัดเจน มันเต้นเร็วและแรงจนหน้าเป็นห่วง
          “เฮ้ๆ ยัยขี้โวยวายตื่นสิ...”
          เสียงของคอนเน็กกระซิบอยู่ข้างหูอย่างร้อนรน แล้วทุกอยากก็เงียบหายไปพร้อมกับความมืดเข้ามาเยือน
 
           อื้อ...
          ฉันค่อยๆ เปิดเปลือกตาอันหนักอึ้งอย่างช้าๆ ทันทีที่แสงสว่างแย้งเข้าตาฉันก็รีบหลับตาลงอีกครั้ง แล้วก็ค่อยลืมตาใหม่พอตาเริ่มปรับแสงได้แล้ว ฉันก็รู้ว่ากำลังนอนอยู่ในห้องนอนตัวเอง ว่าแต่...ฉันมาโผล่ที่นี่ได้ไงเนี่ย ฉันหลับตาลงอีกครั้งแล้วนอนนึกภาพเหตุการณ์ที่ผ่านมา อืม...ความฝันแน่ๆ ไอ้เรื่องเมื่อกี้ต้องเป็นฝันชัวร์ หนุ่มหล่อของโรงเรียนต่อยกันเพื่อแย่งฉันงั้นเหรอ... งี่เง่าสิ้นดี ฝันบ้าอะไรของฉันกันเนี่ย หลับต่อดีกว่า...
          แต่แล้วฉันก็ต้องตกใจเมื่อมีเสียงทุ้มนุ่มเอ่ยขึ้นเบาๆ จากปลายเตียง
          “ยังจะนอนต่ออีกเหรอ –o-”
          ฉันสปิงตัวลุกพรวดขึ้นมาสบตามองเจ้าของตาสีฟ้าอย่างตกใจ
          “นายมาอยู่ในห้องฉันได้ยังไง!!! O[]O”
          ฉันตะโกนเสียงดังพร้อมกับดึงผ้าห่มมาคลุมตัวอย่างหวาดระแวง
          “เธอเป็นลม...-o-”
          “เอ๋?”
          จริงสิ!!! ฉันเห็นเลือดแล้วเป็นลมไปนี่นา... งั้นแสดงว่าเรื่องเมื่อกี้ก็ไม่ได้ฝันไปน่ะสิ O[]O ฉันขยับไปหาคอนเน็กที่นั่งอยู่ปลายเตียง เขานั่งนิ่งมองฉันอย่างสงสัย หวาๆ มองใกล้ๆ ฉันพึ่งเห็นแผลที่คิ้วของคอนเน็กได้ชัดๆ
          “คะ คิ้วนาย... เลือดยังไม่หยุดไหลนี่นา O[]O;;”
          “อืม” คอนเน็กกำลังยกมือขึ้นจะเช็ดเลือด
          “นี่!! นายทำอะไรน่ะสกปรก เดี๋ยวเชื้อโรคก็เข้าแผลหรอก!!!”
          ฉันรีบคว้าข้อมือคอนเน็กไว้ คอนเน็กจ้องหน้าฉันนิ่ง
          “ไม่กลัวเลือดแล้วเหรอ... –o-”
          “กะ กลัวสิ”
          “กลัวแล้วห้ามทำไม!จะได้เช็ดมันออก!!”
          คอนเน็กสะบัดข้อมือให้หลุดจากการเกาะกุมของฉัน แต่ตอนนี้มือฉันหนึบยิ่งกว่าเท้าตุ๊กแกเสียอีกย่ะขอบอก คอนเน็กพยายามดึงแขนออกแต่ดูเหมือนจะดึงแรงไปหน่อยจนฉันเสียหลักไปตามแรงดึงของเค้า
          “ว้าย!!!”
          ตุบ!!!
          ฉันชนเข้ากับอกคอนเน็กอย่างจังจนทำให้คอนเน็กล้มลงไปด้วยกัน อู้ย~จุกชะมัด ตอนนี้ฉันนอนทับหน้าซบอกคอนเน็กอย่างจังเลยอ่ะ >///<
         “เอ่อ... โทษที”
         ฉันค่อยๆ ชันตัวลุกออกจากอกของคอนเน็ก แต่คอนเน็กจับแขนของฉันไว้ก่อนที่จะลุกออกจากตัวเค้า ตอนนี้กลายเป็นว่าฉันกำลังค้อมอยู่บนตัวคอนเน็ก O///O
         “จะ จับแขนฉันไว้ทำไม”
         “เป็นอะไรรึเปล่า...”
         “เปล่า... ปะ ปล่อยได้แล้ว”
         คอนเน็กจ้องหน้าฉันนิ่งโดนไม่ยอมปล่อยมือ ฉันก้มลงสบตาสีฟ้าของเค้าเช่นกัน ฉันรู้สึกถึงแรงดึงดูดอีกครั้ง แรงดึงดูดจากผู้ชายคนนี้กำลังดึงฉันให้ฉันต้องก้มลงไปเรื่อยๆ อะไรกัน!!นี่ฉันเป็นบ้าอะไรเนี่ย ‘คิดถึง’คำๆนี้พุดขึ้นมาในหัวฉัน ทำไมฉันถึงได้คิดถึงเค้ามากขนาดนี้นะ ความรู้สึกมันเอ่อล้นจนฉันไม่อาจจะควบคุมตัวเองได้เลย ฉันก้มหน้าลงมาจนหน้าอยู่ห่างจากหน้าคอนเน็กแค่ไม่กี่เซ็นจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเค้า คอนเน็กยกมือขึ้นมาจับหน้าฉันไว้อย่างอ่อนโยน แล้วดึงหน้าฉันให้เข้าใกล้จนปลายจมูกชนกัน ฉันหลับตาลงช้าๆ เพื่อรอรับสิ่งที่จะตามมา แต่แล้ว...
          ปึง!!!
          เสียงกระชากประตูพร้อมกับเสียงสุดโหดดังขึ้น
          “นายจะทำอะไรลูกสาวฉันน่ะ!!!”
          “พ่อ!!!!O[]O;;;”
          ฉันรีบเด้งตัวออกห่างจากคอนเน็กเหมือนเค้าเป็นของร้อน
          “ข้าวหอม และ นายตามฉันลงมาข้างล่าง... เดี๋ยวนี้!!!!”
          “O[]O;;;”
          “-_-;;”
          เอาแล้วไง!!!
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
เป็นเรื่องแล้ว
จากคุณ ponkao/(ponkao) อัพเดตเมื่อ 22/09/2554 00:40:38
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 407 ท่าน