Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
วัน ใส ใส กับ ใจ รัก สอง เรา
qb+lucky
4...รักเราจะเริ่มตรงนี้...
4
30/09/2554 02:18:42
467
เนื้อเรื่อง
  


  “เอาล่ะ งั้นเจี๊ยบขอเปิดงานเลยถ้าพี่พร้อมนะ...”


           หญิงสาวเอามือแนบข้างตัว แล้วยืนตรงเหมือนตอนจะเข้าแถวเคารพธงชาติ

              “อะหึ้ม!...ท่านสุภาพบุรุษข้างหน้านี้โปรดฟัง เนื่องด้วยท่านได้ทำสัญญาว่า หากทำให้... เอ่อลืมไป...คุณชื่อจริงว่าอะไรนะ คือมันเป็นการให้เกียรติน่ะเลยต้องเอ่ยชื่อหน่อย”


        สาวน้อยเอามือป้องกระซิบทำท่าจริงจัง จนชายหนุ่มอมยิ้มด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็รีบปั้นหน้าขึงขังตอบโดยการยืนตรงแล้วเอ่ยเสียงดัง

 
        “วันรัตน์  โสรัตนาคาม ครับผ๊ม!”


          หญิงสาวฟังจบก็รีบกลับไปยืนที่เก่า ทำท่าเหมือนเดิม


              “คุณวันรัตน์ นามสกุลไม่ต้องบอกก็ได้ เพราะฉันไม่มีทางได้ใช้แน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์
คุณได้ตกลงว่า จะทำให้ฉันบอกรัก และบอกโดยไม่ได้บังคับขู่เข็น ไม่ได้เอามีดมาจี้ ไม่ได้เอาระเบิดมาวาง ไม่ได้เอาหมาดุๆมาขู่แฮ่ๆ ไม่ได้...”



         “นี่ตกลงจะทำสัญญารักกัน หรือว่าทำประกันภัยกันแน่เนี่ย งั้นไว้รอให้เจี๊ยบพูดให้จบเสียก่อนนะ ค่อยไปปลุกพี่มาดีมั๊ย”
 


      ชายหนุ่มทำท่าทางเหมือนเคืองๆใส่เธอ ก่อนที่สาวน้อยจะรีบมาจับมือเขาไว้
 


“โอ้ย!แค่เนี้ยก็ทนฟังไม่ได้ แล้วต่อไปเกิดได้อยู่ด้วยกัน...”
   

           หญิงสาวเอามือปิดปาก  ดวงตาสวยเบิกกว้าง  แล้วจ้องตาเขานิ่งเมื่อพูดคำนี้ออกมา ไม่รู้มันเกิดความรู้สึกหน่วงๆแบบนี้ได้ยังไง ไม่คิดเลยว่า  ตัวเองจะพูดได้เธอนึก...


       ชายหนุ่มก็เช่นกัน เขามองเธอด้วยแววตาทีมีความหมาย อันความรู้สึกของทั้งสองตอนนี้ มันบอกไม่ได้ว่า เกิดจากอะไรกันแน่ มันหาคำตอบไม่มี


    “พูดต่อซิครับกำลังฟังเพลิน...”   เขาบอกพร้อมกับกระพริบตาแล้วหันหน้าไปอีกทาง
 
     “เอ่อ...เอาเป็นว่า ถ้าหากทำให้เจี๊ยบบอกรักโดยตัวเองได้ ก่อนที่จะถึงสามเดือนนับจากวันนี้เป็นต้นไป เจี๊ยบจะให้ตามสัญญา...”


    พูดมาถึงตอนนี้ น้ำเสียงค่อยๆลดลงจนแผ่ว ดวงหน้าหวานนั้นหันหลบสายตาเขาไปอีกทาง  เพราะโดนเขาจ้องไม่วาง


     “อ้าว...ไม่บอกรายละเอียดหน่อยเหรอครับคุณ เกิดผมทำได้อย่างที่บอก แล้วคุณ  มาโมเมว่าไม่มีรายการนี้ ผมก็แย่นะซี...” 

           ชายหนุ่ม เอ่ยเสียงจริงจัง แต่สาวน้อยกลับหน้าแดงขึ้นมาดื้อๆ มือเธอนั้นขยี้ชายเสื้อไปมาจนเกือบขาดแล้วรัตน์นึกด้วยความขำ


        “โธ่...เจี๊ยบไม่ใช่คนขี้โกงสักหน่อย แต่เอาเถอะก็ได้ๆ  งั้น ถ้าพี่ทำได้จริง เจี๊ยบก็จะ...ให้จูบกอด!ตกลงตามนี้”




         เธอเอามือมาเสยผมจนมองเห็นแก้มขาวนวลทั้งสองข้างนั้นแดงยิ่งกว่าเก่า ดวงตาหลบมองต่ำ
เท้าเขี่ยโน่นนี่ไปมา



     “ตกลง แล้วก็...ใครผิดคำสัญญา...”   รัตน์เอ่ยพร้อมกับเอานิ้วก้อยยื่นมาให้เธอข้างหน้า


   “ให้ฟ้าผ่าตูดแตกตาย!”    เจี๊ยบหัวเราะแล้วก็ยื่นนิ้วเกี่ยวก่อนที่จะโยกไปมาสามที ดวงตาสองหนุ่มสาว มีแต่ความแจ่มใสเปล่งประกายออกมา
 


----------------------------------------------------------






 
 
วันที่14 สิงหาคม 2554 วันแรกของการ “ท้ารัก”



 
 
 “เจี๊ยบ พี่เตรียมกระเป๋าหนังสือให้แล้วนะ อยู่ตรงโต๊ะทานข้าวแน่ะ พอกินอะไรเสร็จ ก็หยิบไปเลย อ้อ อีกอย่างนะพี่มีหนังสือวิธีทำสมาธิใส่ไว้ในนั้นด้วยนะ เอาไปอ่านด้วยจิตใจจะได้ไม่ว่อกแวกเวลาเรียนไง”


        รัตน์ซึ่งอยู่ในชุดเรียบร้อยของมหาวิทยาลัยเช่นกันเอ่ยบอกเสียงใสหลังจากตื่นขึ้นมาตอนเช้า  แล้วมาช่วยทำงานบ้านให้ป้าจนเสร็จ ซึ่งเป็นกิจวัตรประจำวันของเขาที่พอทำทีไรป้าจะตีมือเขาทุกครั้งว่าอย่าทำๆ ไม่ใช่หน้าที่


      “เออๆๆ ใจนะเพ่ แหม...เร่งทำคะแนนเชียวนะ แต่ก็ อย่างว่าแหละ ทำไป ก็ฟาวล์ เหลวเป๋ว อิ...”


      เจี๊ยบในชุดนักเรียน  ผมยาวนั้นถักเปียเรียบร้อย หน้าจิ้มลิ้มนั้นมีรอยยิ้มเยาะหน่อยๆ ผิดกับดวงตาซึ่งกลับมีแววอะไรสักอย่างฉายออกมา 

          เธอเอาถ้วยโอวันตินยกขึ้นดื่มโดยไม่นั่งลงที่เก้าอี้ พลางหยิบขนมปังปิ้งใส่ปาก  เคี้ยวหยับๆอย่างไม่อายคนที่จ้องอยู่นั้นว่า กำลังอมยิ้มขำในท่าทางแก่นๆของหล่อน


       “นั่งลงกินให้มันดีๆเสียหน่อยไม่ได้เหรอ จะรีบไปไหนกันหือ...นี่เพิ่งหกโมงเศษๆเอง โรงเรียนก็อยู่แค่นี้ ส่วนเรื่องนั้นน่ะ พี่ไม่สนใจเท่าไหร่หรอก...”


     ชายหนุ่มพูดเบาๆแล้วก็เดินมานั่งข้างๆเธอ เขามองหน้าหวานนั้นพลางนึกในใจว่า

       ถ้าหากเธอไม่เซี้ยว ไม่แก่นกะโหลกอย่างนี้ จะนับได้ว่า เป็นคนน่ารักมากๆเลย แต่ก็นั่นแหละ ถ้าหากเธอไม่เป็นอย่างนี้ เขาจะนึกอะไรต่อมิอะไรได้ขนาดนี้เชียวเหรอ

 
       “อ๋อ...จะถอดผ้า เอ้ย!ถอดใจแล้วเหรอ ที่พูดมาเนี่ย ตกลงไม่สนใจที่จะจีบเค้าแล้วเหรอ ฮิๆ”
 
        เธอพูดเสียงอู้อี้ไป  เคี้ยวขนมปังไป จนแก้มป่อง ก่อนที่จะเอาถ้วยโอวันตินมาซดเสียงดัง โฮก ปานเสียงเครื่องสูบน้ำ
          ชายหนุ่มส่ายหน้ากลั้นหัวเราะ นึกในใจอีกว่า  ความเป็น “กุลสตรี”สงสัยโดนแม่คนนี้ลืมเก็บเอามาด้วย ตอนที่พระพรหมท่านบอกให้มาเกิดเสียแล้วล่ะ เลยเหลือแต่ความเป็น “กรูสไตล์”ติดมาแทน

 
     “ไม่ได้บอกซ้าก... หน่อยว่า ไม่สนใจจีบน้อง แต่พี่หมายฟามว่า ไม่สนหรอกเรื่องฟาวล์ พี่มันเป็นคนประเภทชอบตกจากที่สูงครับ”


  เขาพูดแล้วจ้องตาเธอ มันทำให้ดวงหน้าสวยนั้นต้องชะงักมือที่ถือถ้วยนั้นค้างไว้ริมปากแดงนั้น ตาดำขลับจับจ้องเขานิ่งไม่หลบ

       “...ชอบซาดิสม์ก็ไม่บอกจะได้เอาไปฝากคณะเชิดสิงโตในศาลเจ้า เขากำลังขาดคนปีนเสาไม้อยู่พอดี...”
 
      พลันเธอก็วางถ้วยโอวันติน แล้วหยิบกระเป๋าผ้าที่ใส่หนังสือเรียน   ก่อนที่จะเดินลงบันไดไปเสียงดังกึงๆ
      
          ชายหนุ่มจ้องตามจนร่างเล็กนั้นลับไป สายตาคมวาวมีแวววูบวาบ มุมปากมีรอยยิ้มน้อยๆ ก่อนที่จะหยิบจานข้าวมาตักใส่ปาก


       “เอ๊ะ!...”   รัตน์อุทานเมื่อมองเห็นอะไรที่มุมโต๊ะ ก่อนที่จะคว้าแล้วรีบวิ่งลงบันไดไป



ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 403 ท่าน