Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
Stay with you อยู่กับเธอตลอดไป
เงาสีขาว
บทที่ 4 ชินจิ คุโรยามิ
4
12/08/2554 19:10:15
760
เนื้อเรื่อง
“หา......ที่นี่ที่ไหนอีกล่ะเนี่ย?”

ผมตื่นขึ้นมาอีกทีกลางดึก ที่ห้องของใครก็ไม่รู้ ผมตั้งใจจะลุกขึ้นจากเตียงนอนเพื่อที่จะสำรวจดูห้อง แต่ก่อนที่ผมจะได้ขยับตัว ผมก็ได้ยินเสียง ๆ หนึ่ง        

“กุก กัก กุก กัก”

ผมรีบลุกขึ้นจากเตียงทันที และมองหาต้นกำเนิดของเสียง ๆ นั้น เสียงนั้นมาจากประตูบานเลื่อนถัดไปมันเป็นห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง น่าจะเป็นห้องเก็บของ ในห้องนั้น มันมีเสียง เสียงที่เริ่มดังขึ้นเลื่อย ๆ

“ก๊อก ๆ แก็ก ๆ”

ผมเดินเข้าไปใกล้ ด้วยความกลัว จนขาของผมเริ่มไร้เรี่ยวแรง มีวิญญาณอื่นตามผมมาด้วยหรอ หรือว่า....

“กุก แก็ก ก๊อก กัก ๆ ๆ ๆ ๆ”

คำที่ผมกำลังคิดอยู่นั้นมัน..... มันคือสิ่งที่ไม่ไปผุดไปเกิด มันคือ.....ไม่ ๆ ๆ ๆ ต้องไม่คิดถึงมัน ไม่ ๆ ความคิดของผมมันกำลังปั่นหัวผมเข้าไปทุกที ไม่ได้จังหวะนี้ผมต้องตั้งสติเอาไว้ สติ สติ ๆ ๆ จนกระทั่งผมยื่นมือออกไปจับบานเลื่อนประตูโดยอัตโนมัติ เหงื่อเริ่มออกจากมือของผม หัวใจเริ่มเต้นแรง หายใจเริ่มไม่ติดคัด

“............”

                   ทันใดนั้นเสียงในห้องเก็บของ ก็หยุดเงียบไปอย่างน่าสงสัย ผมจึงตัดสินใจเปิดบานเลื่อนประตูด้วยความรวดเร็ว    แต่ว่า........ไม่มีใครอยู่ในนั้น!!?!? ขาผมเริ่มหมดแรงอย่างจริงจัง เสียงหายใจผมเริ่มดังขึ้นจนกลายเป็นเสียงหอบ ผมรู้สึกเย็นวูบทางด้านหลัง ผมชายตามองไปที่หางตาและสังเกตว่าสิ่งที่อยู่ด้านหลังผมมันเป็นรูปร่างของอะไรซักอย่างตัวสีขาว ๆ ผมรีบเบนสายตากลับมาที่ตู้เก็บของแสนว่างเปล่าตรงหน้าผม ผมอดคิดไม่ได้ว่าตอนนี้มีบางสิ่งบางอย่าง หรือบางคนกำลังยืนจ้องมองแผ่นหลังผมอยู่ ผมทนไม่ไหวแล้ว รับไม่ได้ ว้าก!!กลัวเว้ย!!!!ด้วยความที่สติของผมหลุดการควบคุมแล้ว ด้วยสถานการณ์ในตอนนี้ ผมจึงตัดสินใจโดดเขาตห้องเก็บของ และปิดบานเลื่อนประตูขังตัวเองเอาไว้อยู่ในนั้น สำหรับผมในตอนนั้นการโดดเข้าตู้ เป็นความคิดที่บรรเจิดที่สุดแล้ว

“....................”

ผมตกอยู่ในความมืดที่แท้จริงแล้ว ไม่มีแม้แต่แสงจันทร์หรือแสงไฟ มีแต่ห้องเก็บของแคบ ๆ ที่เต็มไปด้วยฝุ่นกับกลิ่นอับ ผมหายใจแรงขึ้นกว่าเดิม ผมตื่นกลัวกับสิ่งที่ผมรู้สึก ตอนนี้ไม่ว่าจะหลับตา หรือลืมตามันก็มีค่าเท่ากันเพราะผมมองไม่เห็นอะไรเลย มืดอย่างถ่องแท้

“อ๊ะ.....เฮ้ย....”

จู่ ๆ ผนังบานเลื่อนตรงส่วนขาผมมันก็เริ่มเลืองแสง และก็ และก็คือ.......มะ มะ มะ มือ มือออ!!!มือง่ะ มือสระอือ ใส่ อ.อ่าง ง่ะ เว้ยยยยย!!??!มันคือมือเรืองแสงสีขาว มันทะลุเข้ามา มันทะลุ มันทะลุมันกำลังเข้ามาในห้องเก็บของเลื่อย ๆ จนกลายเป็นท่อนแขนไม่ ๆ ๆ                
ชัดเลย!!!! ผีแน่นอน   ผี ๆ ๆ ผี  โว้ย!!!ผีตัวจริง เล่นจริง กลัวจริง ไม่ใช่ผีเล่น ๆ นะเนี่ย OMG!!!!!ว้ากกกก!!...... ส่วนหัวเริ่มเข้ามาเลื่อย ๆ จนเห็นเส้นผม!!!ไม่เอาแล้วแง ๆ ๆ หนูกลัวแล้วนะ !!!!!!! ผมใช้มือตัวเองปิดตาเนื่องจากผมตาค้างกับสิ่งที่เห็น หลับตาลงไม่ได้

“ฮัลโหล จ้า อ้าว!เป็นไรรึ?”  หา!! ผีทักผมด้วย!!?!? ผมรีบเอามือออกจากตาทันที และผมก็เห็นเด็กผู้หญิงผมสีน้ำตาล ที่ชอบพูดจาน่ารัก ๆ ใส่ชุดกระโปรงสีขาวลายลูกไม้ สิ่งที่ผมนึกขึ้นได้ทันทีเลย

“จิบิ !?!”

“ก็ใช่อ่ะสิ คิดว่าหนูเป็นผีจริง ๆ หรอ ฮะ ฮะ ฮา ๆ ๆ ๆ” เออ เอาเข้าไป หัวเราะเข้าไปเลย ไอ้เด็กบ้า!! นางฟ้าอะไรกันฟ่ะเนี่ยน่าบีบคอให้ตาย!!!

จิบิ เล่าให้ผมฟังว่าหลังจากที่ผมเดินเข้าไปในประตูแล้ว วิญญาณของผมก็เดินทางเข้าไปในประตูด้วย ทันใดนั้นวิญญาณของผมก็ได้เขามาอยู่ในร่างของคนคนหนึ่ง ร่างที่ผมมาสิงอยู่เป็นร่างของ “ ชินจิ คุโรยามิ” ชื่อฟังแล้วตลกหูจริง ๆ (ยามิ = ความมืดมิด )คุโรยามิเป็นเด็กผู้ชาย อายุ 17 ปีเรียนอยู่มัธยมปลายปี 3  ( ม.6) ตอนนี้อาศัยอยู่ที่หอพักตัวคนเดียว ผู้ที่เป็นพ่อแม่ของเขาแยกไปอยู่ที่ต่างประเทศ จิบิบอกว่ามนุษย์คนนี้ที่ผมอาศัยอยู่คือบททดสอบ ซึ่งผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามนุษย์คนนี้มีความเกี่ยวกับภารกิจแต่อย่างใด

“ว่าแต่ว่า จิบิ ตามผมมาทำไมล่ะเนี่ย”

“ฉันจะมาติดตามชีวิตของคุณไง และเป็นไกด์ในโลกมนุษย์ให้คุณด้วยนะ อีกอย่างเห็นมีคนบอกว่าโลกมนุษย์มีแต่ของอร่อย ๆ ของแปลก ๆ อยู่เต็มไปหมดเลยล่ะ” จะบอกว่ามาเที่ยวล่ะสิไม่ว่า

“แล้วนี่.......จะมาติดตามผมยังไงหรอ”

“ง่าย ๆ เลยค่ะ ฉันจะตามคุณไปทุกที่เลย เหมือนกับวิญญาณที่อาฆาตแค้น ฉันจะลอยตามคุณไปทุกที่เลย ฮุ ฮุ ๆ ”ชัดเลย ไอ้เด็กผี

 “ว่าแต่ทำไม จิบิ รูปร่างหน้าตาเหมือนผีเลยล่ะ”

“ก็บนโลกมนุษย์มันไม่มีร่างให้สิงนี่ ก็ต้องเป็นวิญญาณลอยอยู่อย่างนี้แหละ ฮา ๆ ๆ” ขนลุก!

 “กุญแจที่ จิบิ ให้ผมมาน่ะใช้ขอพรได้จริง ๆ ใช้ไหม” ผมยื่นกุญแจออกมาจากกระเป๋ากางเกงออกมาโชว์ ตอนนี้มันไม่เลืองแสงแล้ว
“ใช่ ใช้ได้ตามสะดวกเลยค่ะ แค่อย่าทำหายก็พอ”

 “ทำไมง่ะ”

“...........อย่าทำหายล่ะกัน หนูขี้เกียจทำกุญแจสำรอง แค่นั้นแหละ แล้วเจอกันพรุ่งนี้นะคะ ฉันง่วงแล้ว” ทันใดนั้นร่างกายของ จิบิ ก็เริ่มจางหายไปต่อหน้าต่อตาผม
อย่างชัดเจน

หลังจากที่ จิบิ กลับไปโลกวิญญาณแล้ว ผมก็เริ่มการเดินสำรวจทั่วห้อง ผมดึงสวิตไฟที่อยู่ตรงกลางบนห้อง แสงไฟเริ่มสว่างขึ้นจนมองเห็นได้ทั่วทุกข์มุมของห้อง มีโต๊ะเขียนหนังสือที่เต็มไปด้วยกระดาษที่กระจัดกระจาย ตู้ชั้นวางของเต็มไปด้วยหุ่นตัวโมเดลตัวการ์ตูนและหนังสือการ์ตูนอยู่จำนวนไม่น้อย ท่าทาง คุโรยามิ จะเป็นคนรักการ์ตูนสินะ ผมมองไปรอบ ๆ ห้องอีกทีก็สังเกตเห็นว่าห้องค่อนข้างรกมาก ฝุ่นก็เกาะเต็มตามข้าวของต่าง ๆ เหมือนกับว่าห้องถูกทิ้งร้างอย่างงั้นแหละ

ผมเดินต่อไปที่ประตูของห้อง มีประตูข้าง ๆ ที่ติดกันอยู่ น่าจะเป็นห้องน้ำ ผมเปิดประตูเข้าไป ก็เจอกับคราบสกปรกเต็มห้องน้ำไปหมด ผมจึงรีบวิ่งเข้าไปสำรวจที่โถส้วมก่อนอันดันแรก

“เฮ้อออ...”

ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ คุโรยามิ ไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้ผม......ว่าแต่ว่า คุโรยามิ ตัวจริงหายไปไหนกันนะ ทำไมผมถึงจู่ ๆ ผมมาอยู่ในร่างเขาได้

“..............”

ช่างเถอะ เดี๋ยวผมค่อยถาม จิบิ ทีหลัง ระหว่างตอนนี้ ผมมองไปที่นาฬิกานอกห้องน้ำ “ตี 2” แล้ว ถึงจะดึกแล้วแต่เนื่องจากผมก็ไม่ได้ง่วงนอนซะด้วย เพราะฉะนั้นผมจึงริเริ่มปฏิบัติการณ์ ล้างบางสิ่งสกปรก ผมเดินออกมาจากห้องน้ำ และไปที่ห้องเก็บของเพื่อเตรียมพร้อม ไม้กวาด ที่โกยผม น้ำยาขัด ผ้า โอ้วครบเครื่องแล้ว ลุยเลย!!!ผมเริ่มต้นที่โต๊ะเขียนหนังสือที่มีกระดาษที่กระจัดกระจายเต็มอยู่บนโต๊ะ กระดาษส่วนใหญ่เป็นภาพวาดเล่น ๆ ที่เป็นทั้งตัวการ์ตูน วาดทิวทัศน์ มีภาพถ่ายอยู่ด้วย.......

“รูปผู้หญิง ??!”

ภาพถ่ายรูปผู้หญิงของคุโรยามิ................สวย!! ในภาพที่ผมกำลังชื่นชมอยู่นั้นเป็นภาพของผู้หญิงคนหนึ่งในชุดนักเรียน กำลังส่งรอยยิ้มให้กับคนที่ถ่ายภาพ พร้อมกับเดินถือกระเป๋า เธอมีผมสั้นสีดำ ตาสีน้ำตาล หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูมาก จากหน้าตาเธอแล้ว เธอคนนี้น่าจะอายุห่างกับผมไม่กี่ปี ถึงแม้จะเป็น เพียงแค่ภาพถ่ายธรรมดา ๆ แต่ให้ความรู้สึกเหมือนจริง หยั่งกับว่าได้เจอหน้าผู้หญิงคนนี้ ๆ จริง ถ้ารูปนี้เป็นรูปแฟนของ คุโรยามิ จริง ๆ ผมคงดีใจตายเลยล่ะ ฮะ ๆ ผมเห็นอย่างนั้น ผมก็รีบเปิดลิ้นชักของโต๊ะหวังที่จะเก็บภาพไว้

“ก๊อก ๆ แก๊ก”

มีเสียงเหมือนขวดแก้วอยู่ในลิ้นชัก ผมหยิบขวดแก้วนั้นขึ้นมาดู มันเป็นขวดเล็ก ๆ สีขุ่นเอาไว้ใส่เม็ดอะไรซักอย่าง แต่ผมก็ไม่ใส่ใจกับมันเท่าไร ผมจึงตัดสินใจโยนขวดนั้นทิ้งลงในถังขยะขนาดเล็กข้าง ๆ โต๊ะ และใส่รูปผู้หญิงของ คุโรยามิเข้าไปแทนและกลับไปทำความสะอาดห้องต่อ

“โอ้ย เสร็จซักที”

ตอนนี้ห้องของผมสะอาดเรียบร้อยแล้ว หมดจดทุกตะรางนิ้ว ผมหันไปมองนาฬิกาในห้องอีกครั้ง “ตี 4” ผมแปลกใจอยู่ซักพัก ที่ตัวเองทำความสะอาดห้องได้รวดเร็วขนาดนี้ แต่ในเวลาเดียวกันผมก็เริ่มง่วงนอนขึ้นมาแล้วซิ ผมจึงลดตัวลงนั่งที้เก้าอี้ตรงโต๊ะเขียนหนังสือและหลับเอาแรงซักพัก
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
งงอะ เเต่ก็สนุกดี ได้อ่านเเบจบจบสักที อ่านมาหลายคนเเละมะจบสะที
อิจฉาคนเขียนจบจัง ผมยังไม่เคยเขียนจบเลยสักเล่ม --
จากคุณ tunwa00000/(tunwa00000) อัพเดตเมื่อ 29/08/2554 00:42:40
ความคิดเห็นที่ 2
งงค่ะ สรุปแล้วมันเป็นความฝันหรืออะไรคะเนี่ย!?!
จากคุณ jin-jin/(jin-jin) อัพเดตเมื่อ 21/08/2554 16:04:55
หน้าที่ 1 จาก 1 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 148 ท่าน