Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ตำนานของเซเริม
[P]ปิดมุม[D'M]
ตำนานผู้พิทักษ์
1
13/08/2554 08:50:04
414
เนื้อเรื่อง

ตำนานผู้พิทักษ์
        ร่างบางพลิกไปมาอยู่บนที่นอนที่เก่า เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น และน้ำฝนที่โปรยปรายลงมาจากนภา ใบหน้าที่ใส แต่กับมีร่อยรอยของปานแดงเต็มใบหน้า เสียงครางเบาๆดังขึ้นเป็นระยะ ร่างบางยังคงหลับอยู่ในห้วงแห่งภวังค์ต่อไป
          ฝนยังคงโปรยปรายต่อไป เสียงของสัตว์ป่าร้องโหยหวนเหมือนกำลังบ้าคลั่ง สายลมโบกสะบัดท่ามกลางความหนาวเย็นในรอบปี จากเม็ดฝน ก็เริ่มหนามาเป็นก้อนหิมะสีขาวสะอาดตา เด็กสาวกอดเข่าแนบอกแน่ ในที่สุดฤดูหนาวก็มาเยื้อนที่นี่ ที่เซเริม ป่าของกาลเวลา เปลือกตาบางเริ่มขยับเปิดออก สายลมยังคงพัดอย่างไม่เกรงกลัวสัตว์ป่า เจ้าของเปลือกตาค่อยๆลุกขึ้นและเก็บข้าวของที่ถูกวางอย่างกระจะกระจาย
          “อือ”ด้วยความหนาวเย็น ทำให้ร่างบางขยับตัวได้อยากยากลำบากนัก แม้ว่าตัวของเธอจะชา แต่เธอก็ยังคงดิ้นรนเก็บของบนพื้นต่อไป แสงเจิดจ่าถูกส่องมาจากอีกด้านของป่าทำลายความมืดมิด ร่างบางแสยะยิ้มออกมา และในที่สุด เธอก็ทิ้งตัวที่หนักอึ้งลงไปนอนแนบอยู่บนพื้นดิน
          ชายทั้งสามคนเข้ามาประคองเธอเอาไว้ ผู้ชายทั้งสามต่างใส่ชุดที่ต่างกัน และอาวุธก็ต่างกัน ที่แน่ๆ พวกเขาไม่ใช่พวกเดียวกัน ชายทั้งสามปะทะสายตากันจนเกิดสายฟ้าผ่าลงมาที่จุดศูนย์กลาง ร่างบางที่นอนสลบยังคงนอนอย่างไร้เดียงสา ชายคนหนึ่งมองเธอด้วยความโอบเอื้ออารี อีกคนหนึ่งมองเธอด้วยความรักใคร่ สนิทสนม และคนสุดท้ายมองเธอเป็นเหมือนสาวที่รัก ถึงแม้ภายนอกของเธอไม่เป็นที่น่ารัก แต่ก็มีคนรักใคร่เธอเป็นจำนวนมาก
          เงามืดหลังต้นไม้ กำลังทอดมองดูเหตุการณ์อย่างเงียบๆ เขาค่อยๆร่ายคาถาเบาๆ ก่อนที่สายลมจะหยุดพัดพาเอาความชื้นเข้ามา “ซามา ซามา” เงามืดท่องก่อนที่เหตุการณ์เบื้องหน้าจะชะงักหยุดลง เงามืดค่อยๆเดินเข้าไปขว้างตัวหญิงสาว ก่อนที่จะลดตัวต่ำก้มลงไปเก็บข้าวของที่อยู่บนพื้น และไม่ลืมวางการ์ดใบเล็กๆ ที่เขียนไว้ว่า “ขอบคุณที่ใช่บริการ จากเมฆา”
        บ้านเก่า ทรุดโทรมไปตามเวลา มันชอบหาว่าตัวเองคือหัวหน้า เพราะเป็นบ้านที่มีอายุมานับพันปี และมีประสบการณ์มากมาย
          แอด..
          เมฆาเปิดประตูออกเบาๆ พลางก้มตัววางหญิงสาวลง แลถอดเสื้อนอกออก ห่มให้กับหญิงสาว ภารกิจของเขาเสร็จแล้ว เขาคิด พลางเดินออกจากบ้าน และหาไปพร้อมกับสายลมที่พัดปลิวไปทั่วอาณาเขต บ้านเก่าร้องเพลงให้หญิงสาวฟัง ด้วยการที่มีเพื่อนคนแรกในรอบร้ายร้อยปีที่ถูกปิดตายจากสังคมภายนอก บ้านเก่ายิ้ม เขารู้สึกรักหญิงสาวที่นอนแน่นิ่งอยู่ภายในตัวของมัน
          พายุเริ่มเข้าครอบคลุมป่าเซเริม เสียงอีดออดดังขึ้นเป็นระยะ พร้อมกับเสียงของลมที่ยังคงก้องไปทั่วรอบเขตบ้าน บ้านเก่าพยายามจุดเตาผิงให้ความอบอุ่นแกหญิงสาวที่นอนหมดสติ เสียงฝีเท้าเบาๆก้าวเข้ามาในบ้านอย่างไร้ความประหม่า  เมฆากลับมาพร้อมเสบียงที่ขโมยมาจากบ้านคุณฮิปโป เวลานี้ เสียงของพายุเริ่มบนลงบ้างแล้ว เมฆาเดินอ้อมหญิงสาวไปนั่งอยู่บนโซฟาขาดๆสีแดง เขานั่งมองเธอตลอดทั้งคืน พลางไม่ได้คิดถึงสิ่งที่จะย่ามกายเข้ามา
         
          ฟ้าใสของวันถัดมา พายุอ่อนแอลง หิมะเองก็หยุดตกแล้ว แสงอาทิตย์สาดส่องไปทั่วอาณานิคม ภายในบ้านที่ปลอดโปร่ง หญิงสาวตื่นขึ้นมาเป็นคนแรก เธอเห็นเสบียงที่เมฆาวางไว้บนโต๊ะก่อนจะหยิบมากิน และปลุกบ้านเก่าให้จุดเตาผิง เธอร้องเพลงให้เมฆาผู้ที่ยังคงนอนอยู่บนโซฟาฟัง เขาช่างมีใบหน้าที่งดงาม หญิงสาวคิด พลางก้มมองใบหน้าของเมฆา เธอหัวเราะชอบใจ หญิงสาวไม่เคยเห็นใครหน้าตาแบบเขามาก่อน ใบหน้าที่ดูสะอาดสะอ้าน ไร้หนวดเครา ผิวขาวเนียนใส ด้วยตาคมกริบ ขอบตาสีน้ำตาลทองเป็นประกาย แล้วยังมีจมูกโด่งเป็นสัน เขาช่างเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์เสียจริงๆหญิงสาวจ้องมองเมฆาด้วยความหลงใหล
          เปลือกตาของเมฆาเริ่มขยับเล็กน้อย ทำให้เห็นถึงดวงตาสีฟ้าครามครอบทอง หญิงสาวสะดุ้งจนร่างเซเลื่อนไปข้างหลัง เมฆายิ้มให้เธอจางๆ ก่อที่จะยืนขึ้นมา
          “อรุณสวัสดิ์”เขาพูด”เธอชื่ออะไร” เมฆาถามหญิงสาวที่ยืนจ้องตัวเขาอยู่ เมฆาเดินเข้าไปใกล้ๆหญิงสาวที่ยืนสั่นระริก พร้อมกับลูบหัวเธออย่างแผ่วเบา
          “เว..เวหา” เธอตอบ “แล้วพี่ชายล่ะ ชื่ออะไร”
          “เมฆาจ๊ะ พี่ชื่อเมฆา”
          เมฆาตอบ ก่อนที่จะเดินอ้อมหญิงสาวไปหยิบผลไม้มานั่งกิน หญิงสาวเองก็เดินไปหยิบผลไม้มานั่งกิน พลางจ้องมองเมฆา เธอเผล้งมองเมฆาอย่างอารมณ์ดี
          “พี่ชาย เวหามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” หญิงสาวถาม ก่อนที่จะเดินเข้าไปนั่งข้างเมฆา เหมือนว่ากำลังจะเล่านิทานให้เธอฟัง
          “ฟังนะ”เมฆาว่า ก่อนที่จะวางผลไม้ลง “เจ้านายของฉันสั่งให้เข้ามาค้นหาหญิงสาวคนหนึ่งที่ได้ขึ้นว่าเป็นทายาทของราชินี แต่เพราะไม่รู้ว่าลักษณ์ใบหน้าเป็นอย่างไร ฉันจึงต้องออกเดินทางมาอย่างไร้จุดหมาย ฉันไม่รู้หรอกนะว่าจะได้เจอเธอ แต่พอเห็นเธอกับผู้ชายทั้งสามที่แย่งตัวของเธออยู่ ฉันเลยเข้าไปช่วย ก่อนที่จะได้ตัวของเธอมา จบ..”
          “ชายทั้งสาม” เธอถามต่อ
          “เป็นแค่สามัญชนธรรมดา เธอคงไม่รู้จักหรอก”เมฆาตอบ
          “ขอบคุณนะ พี่ชาย แต่ฉันต้องไปแล้ว”หญิงสาวพูดขึ้นมา”มันหมดเวลาแล้ว เวลาของฉัน”
          “หมายความว่ายังไง”เมฆาถาม หญิงสาวไม่ตอบ เธอส่งสร้อยคอมาให้เมฆาก่อนที่จะเดินออกจากบ้าน โดยที่ไม่ลืมข้าวของที่เคยวางเอาไว้ เมฆาครุ่นคิด จ้องมองสร้อยหยกเนียนลายกบใส่มงกุฎ เมฆาจ้องมองแผ่นหลังของหญิงสาวที่กำลังจากไป ‘เวหา’นามของเด็กคนนั้น เขาจะไม่ลืมนามนี้เลย
 
          ปราสาทที่ถูกหิมะครอบคุลม มีผู้วิเศษคอยดูแลอยู่รอบอาณาเขต ปราสาทสูง กับหอคอยกำลังพูดคุยกันอย่างสนิทสนม เมฆาเดินเข้ามาในปราสาทอย่างผิดหวัง ทางการเรียกตัวเข้ากลับมา แต่เขายังทำภารกิจที่ได้รับมอบหมายไม่สำเร็จ เป็นครั้งแรก ที่เข้าถูกเรียกตัวกลับ ทั้งที่ยังคงดำเนินทำภารกิจอยู่
          เมฆาเดินเข้ามายังห้องโถมของผู้นำ เขาเหลือบมองเห็นหญิงสาวที่คุ้นตา ใบหน้าที่สะอาดสะอ้าน รอยปานแดงที่เคยสังเกตกับหายไป มีเพียงใบหน้าขาวใสไร้สิวเสี้ยน เสื้อผ้าที่ขาด ตอนนี้อยู่ในชุดที่ดูสบายตา เมฆาแทบไม่เชื่อ นี่ขาทำอะไรลงไป เขาดูหมิ่นทายาทแห่งเซเริม หญิงสาวมองมาที่เมฆา เมฆารู้สึกประหม่า เขาหลบสายตาของหญิงสาว
          “พี่ชาย”หญิงสาวยิ้มเล็กน้อย”พี่ใส่สร้อยที่เวหาให้ไปแล้วเหรอ”
          หญิงสาวพูดพลางมองสร้อยคอที่ห้อยอยู่ที่คอของเมฆา
          “พี่ชาย”หญิงสาวยิ้มกว้าง ก่อนที่จะลุกขึ้นยืน”ฉันของแต่งตั้งให้พี่ชายเป็นผู้พิทักษ์แห่งเซเริม” รอยยิ้มหายไป มีแต่ใบหน้าจริงจัง และน่ากลัว เพียงแต่ เมฆาไม่กลัวมันเลยแม่แต่น้อย เขาเลื่อมใสในตัวของหญิงสาว ต่อไปนี้ เขาจะขอสาบานไว้ว่า จะเป็นผู้พิทักษ์ป่าที่ดี
 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 217 ท่าน