Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
มารักกิ๊กกั๊กให้มันส์กึกกือ☼We'll meet again,☼นิยายแนวอินดี้แสบสันปั่นป่วนแร๊งส์!สุดๆในขณะนี้
ออกโรงเรียนเพราะว่าสอบตก
ct ;; 5....--- 100% up....
5
19/08/2554 23:31:09
966
เนื้อเรื่อง






              ct ;;  5....มีมี่ได้จับซุป'ตาร์ ตัวเป็นๆ   80% up....





“โชอิค่ะ โน่นไงมาแล้ว”  พอพี่สาวคนที่กำกับบทพูดจบ ฉันเกิดอาการช็อกซีนีม่าสองครั้ง>///<x2
ครั้งแรก เมื่อได้ยินชื่อ แล้วต่อมาคือหันไปเห็นโชอิเดินเข้ามาและตรงดิ่งมาที่
ฉันกำลังนั่งอยู่นี่ อ้าก!>O< นี่ฉันฝันหรือนี่O_o!  “ไงครับพี่ครีม วันนี้ผมต้องเล่นกับใครมั่ง แล้วก็มีเพิ่มเติมจากเมื่อวานเยอะมั๊ย อ้าวนี่ใครครับน้องสาวเหรอเนี่ยน่ารักจัง^^”  โชอิเดินมายืนตรงหน้าฉันตัวเป็นๆ แล้วก็มาบอกว่าฉันสวยนี่ มันทำให้โลกนี้ก็หมุนวิ้วๆแล้ว เปลี่ยนสีเป็นชมพูทันใดเลย>///<!
“นี่คือมีมี่ค่ะ เพิ่งมาเป็นนักแสดงวันนี้เอง รู้จักกันไว้ซิ เดี๋ยวโชอิต้องเล่นกับน้องฉากนี้แล้วนะ”
พี่สาวคนสวยพูดแล้วก็ยิ้มให้กับฉันพลางผายมือมาทางโชอิก่อนที่จะย้ายมาจับบ่าฉัน
“เหรอครับ ดีจริงๆ มีคนมาช่วยแสดง อย่างนี้ผมก็ต้องเทคแคร์มีมี่ให้เยอะๆซินะใช่ไหมครับ”
ฉันไม่ต้องทำอะไรแล้วในตอนนี้ มันทั้งร้อนหน้า คันมือ หูเย็น หัวมึน
หางส่ายดุ๊กดิ๊ก เอ้ย!หางมีที่ไหนเล่า
คือตอนนี้นะ บอกได้แค่
ว่า โลกนี้เป็นของช้านนนคนเดียววะฮ่าๆTOT
“ค่ะๆ มีมี่...เอ่อ...อ้า (-   -)ฉันพูดไม่ค่อยออก เพราะพี่โชอิจ้องหน้าอยู่อย่างไม่ยอมหันไปทางไหน
ตาเขางี้ เหมือนกับว่ามีมนต์สะกดให้ฉันตัวแข็งทื่อ “โชอิคะ เข้าไปข้างในเลยแล้วแต่งหน้านะคะจะเซ็ทฉากรอ เ ดี๋ยวเริ่มถ่ายต่อจากเมื่อกี้นี้”พี่ครีมที่กำกับบท เดินมาบอกเขาก่อนที่ฉันจะได้ทันพูดอะไรออกมาอีก เฮ้อ!เสี้ยดายจางงง...
 
       “กล้องหนึ่งเตรียม กล้องสองพร้อมนะ เอ้า กะล่อนรักไม่พักใจ เทคสี่ ฉากสอง แอ้กชั่น!”
คนสั่งซึ่งมีหน้าที่กำกับกล้อง สับสเลทในมือดังฉับ!เพื่อให้นักแสดงเริ่มต้น

"ใคร ไม่เกี่ยวถอยไป ฉันจะจี้เพื่อหาเงินไปเล่นเกมส์ว้อย!"  ไอ้คนที่แสดงเป็นโจร ตอนนี้มันเอามีดอันเก่าที่โดนฉันเตะจนมันหลุดไปนั้นมาถือจ่อไว้ที่พุง ผู้หญิงคนนั้นในท่่าเมื่อกี้อีกที
      "ว้ายช่วยด้วยโดนจี้ๆๆ!!.>o<" เมื่อผู้หญิงร้องให้ช่วยดังขึ้น ฉันก็จำได้ว่า ถึงบทของฉันแล้ว โอย หัวใจแสนจะบอบบาง และน่ารักของฉันนี้มันเต้น ตึ่ก!...
         ตึ่ก... แล้วก็ ตึกๆๆๆๆแทบรัวเป็นกลองเมื่อรู้ดีว่าเมื่อฉันเตะไอ้คนข้างหน้าซึ่งรับบทเป็นโจรแล้ว
หลังจากนั้น ฉันต้องโดนโจรจับตัวไว้ก่อนที่โชอิจะรีบมาช่วยฉัน อ้าก!!TOT นี่ีมันฝันเหรอนี่

           "มีมี่ กระโดดถีบเล้ย!"
ผู้ กำกับร้องสั่งผ่านไมโครโฟน เพราะเขาอยู่ห่างจากตรงนี้มาก ฟังว่ากลัวลูกหลง แล้วอีกอย่างได้ยินมาว่า ผู้กำกับคนนี้ ไม่กล้ามองภาพหวาดเสียวแบบนี้เลยT^T

      แล้วก็ได้เวลาของฉากสำคัญฉันคิดอย่างนั้น
เพราะทุกคนกำลังจ้องและสายตานั้นมันบอกว่าหวังในตัวนักแสดงคนใหม่อันแสนน่ารักคนนี้มากๆๆๆT^T
            "ฮึ้บ! ย้าก><"
ฉันหลับตากระโดดตัวลอยเอาเท้ากระทืบไปที่ก้นโจรจนเขาร้อง  แอ๋ง >O<
พอมองหน้าเขาแล้วมันบอกได้คำเดียวว่า
soเจ้บเจ็บT_T แต่เขาก็ยังฝืนลุกขึ้นมาแล้วเอามือมาจับตัวฉันไว้
    "อย่านะ อย่าทำฉัน!"  ฉันพูดไปตามบทที่่ท่องมานั้นเพื่อไม่ให้หลุด เพราะเดี๋ยวถ้าพลาด มันจะต้องถ่ายใหม่แล้วทีนี้ พี่โชอิ ก็จะไม่มาเข้าฉากไง ฉันคิดอย่างนี้ทุกคนว่าฉันเนี่ยฉลาดมากๆใช่ไหมล่ะ^^


                 ตัวโจรจับแัน่นเลยจนฉันเกือบหายใจไม่ออก >< แต่ก็ยังทนให้เขาจับเพื่อความสมจริง
แต่ว่า...แน่นเกินไปเสียแล้วนะเนี่ย จนฉันมึนเลย
แต่ก็ยังได้ยินเสียงเขาร้องว่า

             "ใครใช้ให้เธอมาเสนอหน้าห๊ะั!>o<"
หน้าตาอันโหดเหี้ยมนั้นมันทำให้ฉันกลัวจริงๆเลยอ่ะT_T แต่ก็รีบยกมือขึ้นสองข้างในท่ายอมแล้วก็รอ้งบอกเขาไปดังๆชัดๆแบบสมบทบาทเลยว่า

        "ผู้กำกับไงใช้ให้ฉันมา ตาไม่แหกดูเหรอ!><"





...................up50%................



       
      “คัท!...”  

พี่ครีมร้องเสียงดังพลางหันไปมองผู้กำกับ  ฉันกำลังโมโหน้อยๆที่โจรในเรื่อง
เขาทำทารุณกรรมกับตัวประกอบที่น่ารักเยี่ยงฉันเนี่ย เลยลืมบทไปหน่อยนะ><!

พอได้สติสตังค์ หน้าสวยๆของฉัน ก็ค่อยๆหันไปมองหน้าผู้กำกับ  (=_*-) แล้วก็เห็นว่า
สีหน้าเขา เดี๋ยวก็แดง บางทีเขียว และอีกทีก็ด่างสลับดำ (><';;)
    ตอนนี้ฉันคิดว่านะ ผู้กำกับต้องโมโหแน่ๆที่ตัวประกอบทำให้เขาต้องเสียเวลาถ่ายซ่อมฉากนี้ใหม่
แน่นอนว่าถึงตอนนี้ ตัวฉันต้องหาที่หลบเสียก่อนT^T ยังไงคราวนี้ไม่มีทางที่ผู้กำกับจะลดโทษให้แน่นอน เงินก็คงไม่ได้แล้ว กลับบ้านไปนอนกลางวันแล้วตื่นกลางคืนมาแช็ตเอ็มดีกว่า=o=
        ฉันค่อยๆก้มหัวหลบแล้วเดินย่องๆ ออกไปด้านหลังกองถ่าย y_y
ค่อยๆเดินผ่านตัวพี่ครีม ผ่านกล้องถ่ายหนัง และเกือบจะพ้นตัวผู้กำกับแล้ว  แต่ว่า...
 
         “จะไปไหนมีมี่...”    ฉันจำได้ว่า นี่เป็นเสียงผู้กำกับนี่ อ้าก!>O< นี่ฉันจะโดนทำโทษเหรอ
จะมีการเอาตัวฉันคนน่ารักไปทรมาณให้สาสมความผิดที่ก่อขึ้น แล้วหลังจากนั้น
เขาจะเอาไปประจานสามหมู่บ้านแปดสิบตำบล เจ็ดสิบแปดจังหวัด ว่าคนอย่างฉันแสดงหนังแล้วทำให้กองถ่ายพังเป็นแถบๆ โฮกTOT ไม่อยากคิดไม่อยากฝันแงๆๆ TT_TT
        “อย่าเอามีมี่ไปทรมานประจานเลยนะคะ มี่ขอโทษมากๆที่ทำผิดแล้วสร้างความปวดใจให้ผู้กำกับจนทำงานไม่เสร็จค่ะT^T”
     ฉันพูดเบาๆแล้วยกมือพนมไหว้เขาปะหลกๆ แต่ทำไมผู้กำกับเขาหัวเราะล่ะ ทำไมไม่ล้งเล้งเข่งทะลุหือ...
        “มีมี่พูดเรื่องอะไรเนี่ย พี่จะบอกน้องว่า ไปแสดงต่อฉากเมื่อกี้นี้ แล้วที่ทำตอนนั้นน่ะดีแล้ว พี่ชอบมาก  มันขำดีทั้งๆที่ไม่มีในบท แต่ว่าพี่ชอบ”




   ------------up80%------------------------




             อื๋อ...ผู้กำกับว่าฉันทำดี ทั้งๆที่ตอนนั้นไม่ได้ตั้งใจเนี่ยนะ= =??เป็นมึนค่ะT^T
สงสัยนี่คงเป็นเพราะพรของคุณยายคนนั้นแน่นอนเลย คิดแล้วขนลุกอ่ะ><;;;พอนึกได้อย่างนั้น
ฉันก็พลันมีความคิดชั่วร้ายขึ้นมาอย่างด่วนจี๋เลย>L<
        ถ้าเกิดเรา บอกให้ผู้กำกับคนนี้ ทำตามเราได้ อย่างเช่น ให้เปลี่ยนเรื่องไปตามใจฉัน  คงจะสนุกไม่น้อยนะฮ่าๆๆ=O=
แต่เอ๋ เกิดบอกไปแล้วเขาไม่เชื่อเราล่ะจะทำไงT^T  ความคิดด้านบวกคูณสองก็ดังก้องในตัวฉันขึ้นมา    โหย...คิดทำไมวะ ก็เรามาไม่ได้มีอะไรเลยสักอย่างถ้าจะไปโดยไม่มีอะไรก็ไม่เสียหายนี่นา><  ตัวฉันในความคิดชั่วร้ายก็พลันตอบกลับมาเสียงก้องเหมือนแอ๊กโค่เลย>>><<<
 
             ก็เกิดบอกไปแล้วผู้กำกับเขาโกรธล่ะ เกิดเขาบอกไม่ให้เงินค่าตัวเพราะบังอาจมาสั่งสอนเขา
ที่เป็นผู้กำกับหนังมานานเป็นหลายร้อยวันพันปีแล้ว ตัวฉันเป็นใครไม่มีความรู้เรื่องทำหนังเลยยังจะมาเสนอหน้าบอกเขาอีกเหรอT^Tนี่ก็เป็นความคิดบวกx2 มันพูดอีกแหละ
           โอ้ย!งี่เง่าเต่าตะนุ ทุลุเพดาน คานหาม><’’ทำไมไม่มีความมั่นใจในการใช้ชีวิตมั่งเล้ย!=o=!คนเรานะ ถ้าไม่กล้าทำกล้าคิด ชีวิตมันก็จะหยุดอยู่กับที่ไม่มีทางก้าวหน้าก้าวหลัง เอ้ย!ก้าวหน้าอย่างเดียว แล้วต่อไป ตัวเธอจะไม่มีความเชื่อถือตัวเองอีกต่อไปหากยังคิดว่าตัวเองไม่กล้าทำอะไรอย่างนี้จะบอกให้โฮกกกTOT  นี่เป็นเสียงของเจ้าความคิดด้านชั่วร้าย บอก แต่ตอนนี้มันดันบอกให้เรากล้าทำอย่างนี้ มันคงจะกลับตัวเป็นความคิดด้านบวกแล้วสินะ>O<
 
         หลังจากนั้นอีกสักพักกองถ่ายก็เตรียมจัดฉากใหม่เพื่อให้พี่โชอิเข้าบทกับฉัน
ตอนนี้ หัวใจมันกระตุกกระฉึ่กกระฉั่กเหมือนตอนรถไฟมันวิ่งเลย ฉันนั่งไม่ติดเก้าอี้ขาหักที่พี่เขาเอามาให้ ซึ่งฉันถามพี่เขาว่า เก้าอี้ดีๆไม่มีเหรอ แล้วทำไมคนอื่นๆเขานั่งแต่อันดีๆทั้งนั้น
      พี่เขาตอบมาอย่างไม่ค่อยจะเต็มเสียงว่า  คนที่แสดงหนังไม่เก่ง หรือแสดงไม่ค่อยเยอะเข้าฉากน้อย ก็ต้องนั่งอย่างนี้แหละ คือพูดง่ายๆก็ เป็นคนไม่สำคัญน่ะ (- -);;
            พอฉันได้ยิน ลมสว้านก็ออกหูพรืดๆๆจนหน้าแดงทันที >////<!!
หนอย ตัวฉันมันไม่สำคัญ เลยได้เก้าอี้ขาหักซึ่งเป็นสิ่งแสดงว่าเหมาะกับคนไม่สำคัญแบบฉันน่ะเหรอ ฮึ่ย!เอาล่ะ ถ้างั้น เราต้องคิดการใหญ่เสียแล้ว><;;
 
              ฉันแกล้งเดินไปที่ตรงหน้าผู้กำกับ และเห็นว่า
เขากำลังอ่านบทที่เป็นฉากต่อไปอย่างคร่ำเครียดปานว่ากำลังอ่านหนังสือตอนจะสอบ
           “เอ่อ...พี่คะ พี่ๆๆมีมี่จะพูดอะไรสักหน่อยจะได้ไหมคะ”
ผู้กำกับหันมาจ้องหน้าฉันแล้ว   และก็เอามือมาแคะขี้มูกเล่นยึกยักปานแคะขนมครก
   “มีมี่จะบอกอะไรพี่เหรอ แล้วทำไมไม่ไปเตรียมตัวเข้าฉากล่ะหือวันนี้พี่ยังทำงานได้ไม่ถึงห้าสิบเปอร์เซ็นต์เลยพี่กำลังเครียดนะน้อง”
พอฉันฟังเขาพูดจบ ใจมันก็หายวูบมาทันทีเลย คิดในใจว่า ตายล่ะ     สงสัยเขาคงจะโกรธเสียแล้ว ไม่เอาดีกว่า ไม่พูดแล้วถอยดีกว่าT*Tแต่ทันใดนั้น ความคิดด้านมืดของฉันก็พลันร้องตะโกนขึ้นในใจฉันว่า  อย่าไปกลัว เขาก็พูดไปอย่างนั้นแหละ ที่จริงเขากำลังง่วงนอน เมื่อคืนเขาเชียร์บอลแล้วเสียเงินไปหลายบาท เลยหาทางระบายแต่พอหาคนมาฟังเขาระบายไม่ได้จึง
 ไม่มีกะจิตกะใจจะทำงาน ดูตาเขาสิ ปรือๆเตรียมจะหลับมิหลับแหล่อยู่แล้วเห็นไหม= -;;
เออ พอมองหน้าผู้กำกับหนัง ฉันก็เห็นจริงอย่างเจ้าความคิดด้านมืดมันว่า
โฮะๆ.>O<’;’;อย่างนี้ต้องลองแล้ว
 
      “พี่คะ ทำไมไม่ลองเอาพระเอกมาหลงรักมีมี่ที่แสดงเป็นตัวประกอบมั่งล่ะ
หนังจะได้แปลกๆไงคะ คนดูคงเซอร์ไพรส์แน่นอนเลยค่ะ”
 
 พอผู้กำกับได้ยินฉันพูด ตาเขาก็โปนเป็นตาการ์ตูน   O-O;;!
แล้วหน้าเขาก็แดงราวกับคนชุบสี เขากำมือแน่น
เขาเกร็งเท้าจนขาโก่ง  เขากัดฟันเสียงดังเหมือนตอนแม่ฉันล้างกระทะ
 
แล้วเขาก็เอามือนั้นทุบโต๊ะดัง ปัง!!~
 
      “น้อง...พูดอย่างงี้ได้ยังไงหื๊อ!!!><”
 




 
 








 









 








 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 268 ท่าน