Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Creamy Cream's Promise สัญญาร้าย มัดใจ ยัยแว่นหน้าเด็ก
mypuppy_1209
:: Creamy Cream's Promise Chapter 1 :: เรื่องยุ่งๆในตอนสายของยัยเด็กหื่น(?)
2
23/11/2556 16:16:20
531
เนื้อเรื่อง

บทที่ 1
เรื่องยุ่งๆในตอนสายของยัยเด็กหื่น(?)

 
 
“นี่ลุงค่ะ ไปให้ทันเร็วกว่านี้ไม่ได้หรอคะ? หนูรีบ!!!>0<” ฉันถามลุงขับรถอย่างร้อนรนเป็นที่สุด ทำไงได้ก็ฉันรีบนิ เพราะเพื่อนสมัยม.ปลายของฉันนัดฉันให้ไปที่ร้าน P’Ice ห้าง PF ตอน 10 โมง! ย้ำ 10 โมง! แต่ตอนนี้น่ะหรอ? 9 โมง 57 นาทีแล้วจ้าาา~ หรือพูดง่ายๆก็คือเหลืออีก 3 นาทีเท่านั้น และตอนนี้ฉันก็ยังอยู่บนถนนระหว่างทางไปห้างนั่นแหละ T^T
“ขอโทษครับคุณหนูครีมมี่ แต่ว่ามันเร็วได้เต็มที่ของมันแล้วนะครับ แล้วอีกอย่างขับเร็วมากเดี๋ยวจะเกิดอุบัติเหตุเอาได้นะครับ”คุณลุงขับรถเตือนด้วยความหวังดี แต่ว่าตอนนี้นะฉันรีบโว้ยยยยยยยยยยย!!
“แต่ว่าหนูจะไปไม่ทันนัดอยู่แล้วนะคะ”ฉันเร่งลุงขับรถอย่างเต็มที่ที่จะเร่งได้ เพราะวันนี้รถมันไม่ค่อยติด
“คุณหนูครับถึงรถมันจะไม่ติด แต่รถที่วิ่งอยู่บนถนนเนี่ยมันก็พอสมควรเหมือนกันนะครับ เอาเป็นว่าผมจะรีบให้ถึงที่สุดแล้วกันนะครับ”ลุงตอบฉันอย่างสุภาพ มันก็จริงอย่างที่ลุงเขาพูด ฉันก็เลยได้แต่ยอมรับชะตากรรมของตัวเองว่ายังไงก็คงจะไปไม่ทัน 10 โมงแน่ๆ T^T
บ้าจริง! ทำไมต้องมาเกิดเรื่องเอาวันนี้ด้วยเนี่ย!?! แต่จะโทษใครก็ไม่ได้ ก็เพราะเราไม่รอบคอบเช็คของใช้ของตัวเองให้ดีนี่นา
ความจริงแล้ว ถ้ามันเป็นไปตามแผนที่ฉันคิดไว้เนี่ย ตอนนี้ฉันต้องอยู่ที่ห้างเรียบร้อยแล้ว ไม่ใช่นั่งร้อนรนอยู่บนรถแบบนี้หรอก ส่วนสาเหตุมันก็เป็นเพราะ ความโก๊ะของฉันเอง T0T
 
ซึ่งเรื่องมันก็มีอยู่ว่า....
 
ย้อนไปหาสาเหตุ....
 
ติ๊ดๆๆๆๆๆๆ
หาว~~~ ง่วงนอนจังเลย 8 โมง แล้วหรอเนี่ย ฉันแทบไม่อยากจะลุกจากเตียงเลย พึ่งจะปิดเทอมของปี 1 แท้ๆ ถ้าไม่ติดว่าวันนี้ยัยสองตัวแสบนัดฉันตอน 10 โมงเอาไว้หล่ะก็ ฉันจะไม่ตื่นเด็ดขาด ง่วงจะตายชัก (=0=) แถมยัยตี้พูดไว้เป็นปริศนาว่า ‘เวลาของฉันเหลือน้อย’ และถ้าอยากรู้ก็ต้องมาตามนัด พูดเหมือนฉันจะตายยังไงยังงั้นอ่ะ ทำไมเวลาของฉันถึงเหลือน้อย ฉันไม่ได้เป็นโรคร้ายอะไรเสียหน่อย มันจะไปเหลือน้อยได้ไงวะ? ช่างเถอะ! เดี๋ยวไปก็คงรู้เอง ไปอาบน้ำดีกว่า
ก๊อกๆ
ใครเนี่ยมากวนตอนกำลังอาบน้ำเนี่ย เซ็งจริงๆเลย
ก๊อกๆๆๆ
“นี่ครีม!!!!! ตื่นหรือยัง? ทำอะไรอยู่?” เสียงเมลนี่เอง นึกว่าใครซะอีก ว่าแต่น้ำเสียงของเมลนี่ซิ ทำไมดูร้อนรนจัง?
ก๊อกๆๆๆๆ
ยัยเมลเป็นอะไรเนี่ยยยยยย เคาะเรียกอยู่ได้ ไม่มีอะไรจะทำหรือไง มาเคาะประตูอยู่ได้ คนกำลังอาบน้ำ -*-
ก๊อกๆๆๆๆๆๆๆๆ
เสียงเคาะประตูก็ยังดังต่อไป จะเคาะอะไรนักหนาเนี่ย เริ่มจะรำคาญแล้วนะ!
“มีอะไรนักหนาเนี่ย! ยัยคาราเมล!เคาะอยู่ได้ คนกำลังอาบน้ำอยู่”ฉันตะโกนอย่างหัวเสียสุดๆ เพราะไม่ชอบให้ใครมารบกวนตอนกำลังอาบน้ำ
“นี่ยัยครีมมี่!นี้มันจะ 10 โมงแล้ว ถ้าไม่รีบจะไปไม่ทันนัดนะยะ”ยัยเมลก็ยังคงตะโกนต่อไป เอ๊ะ!!!มะ..เมื่อกี้...ยะ...ยัยเมลบอกว่าอะไรนะ จะ 10 โมงแล้ว เป็นไปได้ไงก็ดูนาฬิกา มันพึ่งจะ 8 โมงเองนี่นา
“จะบ้าหรอ!!!!นี่พึ่ง 8 โมงเองไม่ใช่หรอ? O[]o”ฉันตะโกนถามออกไปด้วยความสงสัย
“แกซิที่บ้า!!!! มีแต่นาฬิกาห้องแกนั่นแหละที่พึ่ง 8 โมงอ่ะ นาฬิกาทั้งบ้านน่ะอ่ะตอนนี้น่ะ 9 โมง 50 แล้ว!ถ้าไม่รีบจะไปไม่ทันนัดไม่รู้ด้วย!”ยัยเมลตะโกนตอบกลับมา
“ตายแล้ว พระเจ้าช่วย!!!!! ทำไงดีเนี่ย!จะสายแล้วววววว~ ToT ”
“งานนี้พระเจ้าก็คงไม่ช่วยแกแล้วล่ะ ฉันว่าแกเอาเวลาที่ขอให้พระเจ้าช่วยไปอาบน้ำแต่งตัวดีกว่าไหมยะ?”
เมื่อได้ยินยัยเมลพูด ฉันก็เริ่มคิดได้ จึงรีบไปอาบน้ำให้เร็วที่สุด จากที่ค่อยๆอาบอย่างพิถีพิถันกลายเป็นรีบแบบสุดๆ ไม่พิถีพิถันอีกแล้ว อาบยังไงก็ได้ที่ทำให้ทัน 10 โมง ไม่งั้นโดนยัยสองเพื่อนซี้บ่นเอาแน่เลย T_T ยัย 2 คนนั้นชอบบ่นฉันอยู่เรื่อยเวลาที่ฉันไปสาย เพราะเวลาที่นัดกันฉันไปสายเยอะกว่าใครในกลุ่ม 2 คนนั้นมักจะไปไหนมาไหนพร้อมกัน ก็เลยกลายเป็นว่าฉันไปสายอยู่คนเดียว แต่ทุกครั้งที่ฉันสายก็มักจะมาจากรถติดเท่านั้น ไม่ใช่เพราะตื่นสายแบบนี้ มันเพราะนาฬิกาปลุกของฉันแท้ๆเลย บอกได้คำเดียวว่าเซ็ง!รีบอาบน้ำดีกว่าเดี๋ยวไปไม่ทัน แล้วไหนจะรถติดอีก
ไม่น่าเชื่อว่านี้เป็นครั้งแรกที่ฉันใช้เวลาไม่ถึง 5 นาที ในอาบน้ำแต่งตัว ถ้าเป็นปกติ ชั่วโมงหนึ่งฉันยังไม่เสร็จเลย เพราะฉันชอบนอนแช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ มันสบายมากๆเลยยย~>_< ถ้ารีบหน่อยก็ประมาณครึ่งชั่วโมง แต่งตัวอีกประมาณ 15 นาที เพราะเหตุนี้ฉันจึงตั้งนาฬิกาปลุกตอน 8 โมงเพื่อจะได้มาอาบน้ำแต่งตัว เพราะถ้าเป็นไปตามแผน ฉันก็จะอาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็ประมาณ 8 โมง 45 ทานข้าวเช้า 15 นาที แล้วก็เตรียมตัวออกจากบ้านไม่เกิน 9 โมง 10 นาที เพราะต้องเผื่อเวลารถติดด้วย ก็น่าจะไปทัน 10 โมง แต่นี้มันจะ 10 โมงอยู่แล้ว แผนที่อุตส่าห์วางไว้พังหมดเลย ดันลืมนึกแผนที่ว่าถ้าตื่นสายจะทำยังไง เพราะไอ้นาฬิกาบ้านั่นทีเดียวเลย
“ทำอะไรอยู่เนี่ย? ยังไม่เสร็จอีกหรอ?”ยัยเมลตะโกนขึ้นมาอีกรอบ เพื่อเร่งฉัน
“เสร็จแล้ววววว กำลังจะออกไปอยู่เนี่ยแหละ”
พอออกไปเจอยัยเมลเท่านั้นแหละ ทำเอายัยนั่นอึ้งเลยทีเดียว
“แกจะไปทั้งๆแบบนี้จริงๆหรอ?”ยัยเมลถาม
“ก็ใช่น่ะสิ ตอนนี้นะมัน 9 โมง 55 แล้วนิ”
“อืม งั้นขอให้โชคดีแล้วกันนะ”
 
เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละ นาฬิกาปลุกทำพิษ ตอนนี้ ฉันก็เลยนั่งเซ็งอยู่ในรถของฉันซึ่งอยู่ระหว่างทางจากบ้านฉันไปที่ห้าง บอกได้คำเดียวว่าเซ็ง!!แต่ว่าไอ้ประโยค ‘งั้นขอให้โชคดีแล้วกันนะ’ ของยัยเมลเนี่ย ทำไมเราถึงได้รู้สึกว่ามันจะไม่ได้โชคดีอย่างที่ว่าแฮะ เหมือนว่าจะโชคร้ายมากกว่าอีก คงคิดมากไปเองล่ะมั้ง? ก็ได้แต่หวังว่าเราจะคิดมากไปน่ะนะ = =
 
-ณ ห้าง PF -
 
ที่ห้างนี้ เป็นห้างที่เหล่าวัยรุ่นชอบมารวมตัวกัน เพราะที่ห้างนี้เป็นศูนย์รวมของกิจกรรมที่วัยรุ่นชอบ ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารสไตล์ต่างๆ บรรยากาศดีๆ มีร้านเพลง ร้านหนังสือ ลานโบว์ลิ่ง ร้องคาราโอเกะ ดูหนัง ส่วนบรรยากาศของห้างก็มีหลายบรรยากาศตามแต่ละชั้น ทำให้เป็นห้างที่เหมาะสำหรับทุกแนวและทุกวัย
ตอนนี้ก็เป็นเวลา 10 โมง 10 นาทีแล้ว ในที่สุดฉันก็มาถึงสักที สายจนได้ เหนื่อยเป็นบ้าเลย >0< รีบแทบตายกว่าจะมาถึงที่นี้ ให้คนขับรถเร่งความเร็วแบบสุดๆ ดีนะที่วันนี้รถติดน้อยกว่าทุกวัน ค่อยยังชั่วหน่อย อย่างน้อยก็มีความโชคดีในโชคร้าย ที่เหลือก็แค่ไปที่ร้าน P’Iceดีกว่า นัดกับยัยเพื่อนตัวแสบไว้ รีบไปดีกว่า แค่นี้ก็โดนยัย 2 ตัว เอ้ย 2 คนบ่นจะแย่อยู่แล้ว รีบวิ่งไปเลยดีว่า~
พลั๊ก!
“โอ้ย!!!”
คงไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเสียงอะไรนอกจากฉันที่วิ่งแบบไม่ดูทาง ทำให้ไปชนกับใครบางคนเข้าอย่างจังเลย เจ็บจัง T-T แต่ต้องขอโทษเขาก่อน เพราะเราเป็นฝ่ายผิดที่ไปชนเขา
“ขอโทษค่ะ พอดีรีบไปหน่อย”ฉันพูดก่อนที่จะลุกขึ้น แล้วกำลังจะเดินจากไป เรื่องของเรื่องมันต้องรีบทำเวลาเพราะฉันสายแล้ว แต่ก็มีมือดึงเอาไว้
“เดี๋ยวสิ!เธอทำเสื้อของฉันเปียก คิดว่าจะหนีไปได้ง่ายๆหรอ -_-+”เสียงทุ้มต่ำเจ้าของมือที่จับฉันอยู่ก็พูดขึ้นมา หนอย~! ฉันก็ขอโทษแล้วนะ พูดอย่างนี้หาเรื่องกันนี่หว่า ยอมไม่ได้~ รู้จักครีมมี่คนนี้น้อยไปเสียแล้ววว~
“นี่นาย!จะเอาอะไรอีก ฉันก็ขอโทษไปแล้วไง!”ฉันตอบกลับ ก่อนจะหันไปมองเจ้าของมือที่จับมือฉันอยู่ อยากรู้จริงๆว่ามันเป็นใคร ถึงได้กล้าพูดจาหาเรื่องฉันแบบนี้!
แล้วฉันก็ได้พบกลับใบหน้าของเขา...
โอ้แม่เจ้า! O[]O ทำไมถึงได้หล่อแบบนี้ เหมือนเทพบุตรขนาดนี้! O/ / /O
ผมสีดำที่ซอยจนระต้นคอ ทำให้ใบหน้าดูเด่น เป็นประกาย ยิ่งเป็นคนผิวขาวด้วยแล้ว ผมสีดำเนี่ยตัดกับใบหน้าที่ขาวและเรียวยาว ผิวหน้าเนี่ยเนียนมาก เรียกได้ว่าแค่ผิวหน้ากับทรงผมเนี่ยก็นำไปกว่าครึ่งและ นี่ยังไม่รวมนัยน์ตาสีดำเข้ากับสีผม คิ้วบางดูดี จมูกโด่ง ริมฝีปากบางได้รูป ส่วนความสูงนี่ก็กินขาด น่าจะสูงประมาณ 180 กว่าๆ จะสูงไปไหนเนี่ย? แม่เจ้าหล่อได้อีก!!!ไม่ว่าจะบรรยายยังไงก็ไม่หมด ถ้าไม่ติดกับน้ำเสียงที่จะหาเรื่องนั่นหล่ะก็ เขาก็แทบจะเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟ็กต์เอามากๆ (สรุปหน้าตาเทพบุตร แต่นิสัยซาตาน)
“นี่! จะมองอีกนานไหม ยัยเด็กหื่น =_=^”หมอนั้นตอบกลับมา เมื่อเห็นว่าฉันมองหน้าเขานาน ว่าแต่เมื่อกี้ หมอนั่นพูดว่าอะไรนะ?
 
“นี่! จะมองอีกนานไหม ยัยเด็กหื่น =_=^”
“ยัยเด็กหื่น”
 
ว่าไงนะ O.O ยัยเด็กหื่นหรอ ยอมไม่ได้~!!
“นายว่าใครว่ายัยเด็กหื่นนะ >0<”
“ก็ว่าเธอไง! ฉันคุยอยู่กับเธอ 2 คน เธอคิดว่าฉันว่าใครหล่ะ? ยัยเด็กหื่น -_-+ ดูท่าทางแล้วน่าจะยังอยู่ ม.ต้น แต่ทำหน้าตาตอนที่เจอฉันได้หื่นมากกกก~ถึงแม้ว่าเธอจะใส่แว่นบังตาเอาไว้ แต่มันปิดสายตาหื่นๆของเธอไม่มิดเลยนะจะบอกให้ แล้วอีกอย่างนะ! ถึงฉันจะหล่อแค่ไหน แต่ก็เลือกนะ เสียใจด้วยที่ฉันไม่ชอบกินเด็กม.ต้นหรอก มันไม่เร้าใจเท่าไร แล้วอีกอย่างนะ ยิ่งซุ่มซ่าม แต่งตัวเชยๆแบบเธอเนี่ย ฉันไม่สนหรอกนะ จะบอกให้”
หน๊อย!ไอ้บ้านี่ มันจะมากไปแล้ว ครีมมี่คนนี้ยอมไม่ได้ เกิดมายังไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับเรามาก่อนเลย นายคิดว่านายเป็นใครกันแน่เนี่ย หล่อมากหรือไง? (ถึงแม้ว่าฉันพึ่งจะชมมันก็เถอะ แต่จากที่หมอนั่นพูดเมื่อกี้เนี่ย อย่าหวังเลยว่าฉันจะชมมันอีก) แต่ว่าเมื่อกี้หมอนี่บอกว่าฉันอยู่ม.ต้น ไม่แน่ ถ้าหมอนี่รู้ว่าฉันไม่ใช่เด็กม.ต้นอาจจะพูดจาดีกว่านี้ก็ได้ แต่ยังไงก็ขอด่าหน่อยเถอะ หมั่นไส้!!!
“ไอ้บ้า! ฉันอยู่มหา’ลัยแล้วโว้ยยย~แล้วก็ปล่อยข้อมือฉันได้แล้ว! ฉันรีบ!ไม่อย่างนั้น...นายไม่รอดแน่!”ฉันบอกพร้อมกับพยายามสลัดมือของหมอนั่นออก กินกาวมาหรือไงวะ? หรือว่าเป็นญาติกับตุ๊กแก มือเหนียวชะมัด -*-
“เนี่ยนะ!เด็กมหา’ลัย O_O อย่ามาหลอกกันซะให้ยากเลย อมพระตัวเป็นๆมาพูด ฉันก็ไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด!!!”หมอนั่นพูดอย่างไม่เชื่อ คิดในแง่ดีคือฉันดูเป็นเด็กมาก แต่ถ้าคิดในแง่ร้ายคือฉันเป็นคนไม่น่าเชื่อถือ แต่คิดว่าน่าจะเป็นอันแรกมากกว่า อิๆ ขอหลงตัวเองหน่อยแล้วกัน แต่ว่า...หมอนี่จะจับมือฉันอีกนานไหมเนี่ย?
“จะไม่เชื่อก็ตามใจ แต่ช่วยกรุณาปล่อยมือฉันด้วยฉันรีบ! ฉันมีนัดกับเพื่อน - - + ส่วนเรื่องเสื้อ ก็ถือว่านายโชคร้ายแล้วกัน เพราะฉันถือว่าฉัน-ขอ-โทษ-นาย-แล้ว!”ฉันพูดก่อนที่จะพยายามเดินหนีจากหมอนั่น คนอะไรมีดีแค่หน้าตา นิสัยเนี่ยแย่สุดๆ
“ไม่! ฉันไม่ปล่อย เธอต้องชดใช้ที่ทำเสื้อฉันเลอะ!!!” โอ้ยยย~ ชักจะรำคาญแล้วน้า มันจะอะไรกันนักกันหนาเนี่ย
“แล้วนายจะเอาไง! ฉันก็บอกแล้วไงว่าฉันรีบ! - - + นึกพิศวาสฉันขึ้นมาหรือไง!!!”
“โอ้โห!!! O-O คิดได้ไงเนี่ยว่าฉันพิศวาสเด็กอย่างเธอ -_-+หน้าตาก็งั้นๆ แต่ว่า...คิดอีกทีแล้วเนี่ย...เด็กม.ต้นอย่างเธอเนี่ย ก็น่าลองดูเหมือนกันนะเนี่ย แปลกใหม่ดี ไม่แน่นะ...อาจจะเร้าใจกว่าเด็กในสต็อกของฉันก็ได้”หมอนี่ไม่พูดเปล่ากลับเอามือที่จับข้อมืออยู่ดึงฉันเข้าไปกอดอีกต่างหาก >///<
“ไอ้บ้านี่!ปล่อยนะโว้ย >//< ไหนบอกว่าไม่พิศวาสฉันไง?”ฉันพูดพร้อมกับพยายามดิ้นให้หลุด แต่มันก็ไม่ยอมหลุดสักที มันไปกินควายหรือแรดมาหรือไงเนี่ย? แรงเยอะโคตร
“ไม่ปล่อย!!!เธอทำเสื้อฉันเปื้อน เธอต้องชดใช้ ถึงแม้ฉันจะไม่พิศวาสเด็กอย่างเธอ แต่ก็น่าจะพอแทนกิ๊กของฉันที่มาไม่ได้” มันบอกว่าไม่พิศวาสฉัน แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อย แถมยังเอาฉันไปเปรียบเทียบกับผู้หญิงในสต็อกของนายอีก มันจะมากเกินไปแล้วนะ -*-
“ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้น้าาา~>0<”ฉันตะโกนบอกหมอนี่อย่างเหลืออด วันนี้มันวันซวยอะไรของฉันเนี่ยยยย~
“ก็บอกว่าไม่ไง!..ยัยเด็กนี่นิหยุดดิ้นได้แล้ว”หมอนี่ตอบกลับ หน๊อย!!!ไม่ยอมปล่อยฉันใช่ไหม แต่เอ๊ะ!!!หมอนี่บอกว่าฉันเป็นเด็กม.ต้นนี่นา ดีหล่ะ คิดแผนบางอย่างออกแล้ว เป็นแผนที่จะทำให้นายต้องอับอายด้วยการแสดงของฉันต่อจากนี้เป็นต้นไป รับรองว่านายนั่นต้องคาดไม่ถึงแน่นอน จัดให้นายโดยเฉพาะเลยนะเนี่ย นายเสร็จแน่งานนี้! ^O^
“จะไม่ปล่อยฉันใช่ไหม!...ได้!...พี่ค่ะปล่อยฉันไปเถอะค่ะ หนูยอมแล้ววว หนูกลัวแล้วค่าาาา~ T0T”ฉันขู่หมอนั่น ก่อนที่ฉันจะตะโกนออกไปด้วยน้ำเสียงกลัวๆ ทำให้คนที่อยู่รอบๆหันมามอง ภาพที่ทุกคนมองเห็นในตอนนี้คือ หมอนี่กำลังกอดฉันอยู่ ก็ดูเหมือนกำลังพยายามลวนลามฉันซึ่งทุกคนมองว่าฉันเป็นเด็กม.ต้นที่กำลังถูกรังแก จึงเริ่มมีเสียงซุบซิบกันใหญ่ หมอนั่นทำหน้างงสุดๆ
“นี่! ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย?” หมอนั่นถามแบบงงสุดๆ เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับฉัน ฉันไม่ตอบคำถามของหมอนี่ เพียงแค่ส่งสายตามองหมอนี่ก่อนที่จะแสดงต่อ
“พี่คะ!ขอร้องหล่ะ ปล่อยหนูเถอะ หนูขอโทษที่ทำเสื้อพี่เลอะ อย่าลวนลามหนูอีกเลย หนูกลัวแล้ววว~ ฮือๆๆๆ”ฉันก็ยังไม่สนใจแสดงละครต่อไป พร้อมกับบีบน้ำตาให้ไหลออกมา การแสดงของฉันนี่สุดยอดจริงๆ ถ้าเป็นดาราป่านนี้ได้ตุ๊กตาทองแล้วล่ะ และด้วยการแสดงของฉันก็ทำให้มีผู้หวังดีมาช่วยฉันออกจากเขา หมอนี่ก็ยิ่งอึ้งยิ่งกว่าเดิม อิอิ..สะจายยย~ ^0^ คิดไม่ถึงหล่ะสิว่าฉันจะทำแบบนี้ ถึงจะอายหน่อยก็ไม่เป็นไร ศรี..เอ้ย!..ครีมทนได้
“นี่นาย หน้าตาก็ดีทำไมต้องทำเรื่องแบบนี้ด้วย!!!”ผู้หวังดีคนหนึ่งพูดขึ้น หมอนั่นก็ยิ่งทำหน้าตาอึ้งๆปนงง เหมือนยังไม่เข้าใจเหตุการณ์ที่เกิดจากฝีมือการแสดงของฉันอยู่
“ช่ายยย~”ตามมาด้วยคนอื่นๆ
“เด็กแบบนี้นิ นายยังจะรังแกเค้าอีก ชอบของแปลกหรอวะ?”คนอื่นเริ่มเสริม แต่ว่าได้ประโยคเมื่อกี้นิ รู้สึกเหมือนโดนหลอกด่ายังไงไม่รู้แฮะ T^T
หมอนั่นก็ยังอึ้งอยู่ O-O
“เดี๋ยวๆ ผมยังไม่ได้...”หมอนั่นกำลังจะพูด แต่ก็มีเสียงอื่นแทรกขึ้นมา
“ก็เห็นๆ อยู่ว่าแกกำลังจะทำอะไรเด็กคนนี้!ยังจะแก้ตัวอีก”หมอนั่นพยายามจะแก้ตัว แต่ก็ไม่มีใครยอมฟังเขาเลยสักคน ฮ่าๆๆๆ สะใจโว้ยยย~
“อย่าว่าพี่เขาเลยค่ะ หนูผิดเองที่ไปชนพี่เขา”ฉันแสร้งพูดออกไป ทำให้คนอื่นสงสารปนเห็นใจฉันมากขึ้นกว่าเดิม
“โถ...เป็นคนดีเสียจริง พยายามแก้ตัวให้พี่เขา ไม่ต้องกลัวนะ เดี๋ยวตรงนี้เราจัดการเองรีบไปเถอะจ้ะ”ผู้หวังดีอีกคนหนึ่งพูดขึ้น
“แต่ว่า…”ฉันพยายามทำน้ำเสียงที่ดูลังเลที่สุด ทั้งที่ความจริงแล้ว ฉันอยากจะไปจากตรงนี้จะแย่ แต่ต้องแสดงละครต่อไปเดี๋ยวคนอื่นจะสงสัย
“ไปเถอะจ้ะ...ไป”
“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะ”ฉันพูด ก่อนจะเดินจากไป พร้อมกับมองหน้าของหมอนั้นที่แสดงแววตาที่แค้นฉันสุดๆ สมน้ำหน้า อยากมาหาเรื่องฉันดีนัก ตายจริง!!!10 โมงครึ่งแล้วนี้ สายแล้ววว~
 
10 โมง 35 นาที ฉันก็มาถึงที่ร้าน P’Ice ที่ได้นัดกับยัย 2 ตัวแสบไว้สักที รีบเข้าไปข้างในดีกว่า~
 
ร้าน P’Ice เนี่ยเป็นร้านไอติม ปนกับ ร้านน้ำแข็งใสเกล็ดหิมะ มีน้ำผลไม้ปั่นหลายชนิด ส่วนบรรยากาศของร้านก็ดูเย็นสบาย ภายในร้านจะเน้นสีขาว ฟ้า และ น้ำเงิน บ่งบอกถึงความหนาวเย็น จึงเป็นที่ถูกตาต้องใจของเหล่าคนที่ต้องการจะหนีความร้อนหาความเย็น มีโต๊ะที่เป็นตัวๆ เหมาะสำหรับเพื่อนที่นัดกันมาเป็นกลุ่มกับโต๊ะเคาเตอร์สำหรับคนที่มาคนเดียวและไม่ได้นัดใครเอาไว้
“สวัสดีค่ะ ร้าน P’Ice ยินดีต้อนรับค่ะ มากี่ท่านคะ?”ทันทีที่ฉันเข้าไปในร้าน พนักงานต้อนรับก็เดินมาต้อนรับฉันทันที
“พอดีมีเพื่อนรออยู่ข้างในน่ะค่ะ นัดเพื่อนเอาไว้”
“ค่ะ”พนักงานรับคำทันทีที่ฉันพูดจบ ว่าแล้วฉันก็เดินหายัย 2 ตัวแสบนั่นทันที
นั่นไง! เจอแล้วกำลังนั่งคุยกันอยู่เลย ทั้ง 2 คนนั้นเป็นเพื่อนสมัยม.ปลายของฉันเอง คือยัยบิวตี้ เรียกสั้นๆว่า ตี้ (ถึงแม้ว่ามันจะพยายามให้ฉันเรียกว่า บิวก็เถอะ แต่ฉันก็ไม่เคยเรียกตามเลย ทำไมต้องเรียกเหมือนคนอื่นด้วย อาร์ตป่ะล่ะ?) เพื่อนของฉันคนนี้เนี่ยชอบทางด้านแฟชั่นเอามากๆ ศึกษาแฟชั่นต่างๆจากทางนิตยสารหรือในเน็ตเป็นประจำ จนได้ฉายาว่า Magical stylistเธอมีรูปร่างสูง ผอม หุ่นดีราวกับนางแบบ สูงประมาณ 170 ซม. ผิวขาวมาก ไม่ค่อยชอบที่จะออกแดด หรือถ้าออกแดดเนี่ยก็จะต้องทาครีมกันแดด กางร่ม หรือไม่ก็ใส่เสื้อแขนยาวขายาว แบบว่า She กลัวดำมากกก~ผมยาวสีดำตรงสลวย ใบหน้าแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางเล็กน้อยดวงตาโต จมูกโด่ง โด่งมากกว่าฉันอีก แต่ก็ดูไม่น่าเกลียดเลย กลับดูดีมาก ริมฝีปากบางได้รูป
ส่วนอีกคนหนึ่งคือยัยโตแมง (หล่อนมักจะให้เรียกชื่อเต็มๆ แต่ฉันก็มักจะเรียกว่า ยัยโต ถึงแม้ร่างกายจะไม่ค่อยโตก็เถอะ) รายนั่นนะ ไม่ค่อยชอบทางด้านแฟชั่นสักเท่าไหร่ ชอบอ่านนิยายแนวแฟนตาซี หรือไม่ก็หนังสือแนวจิตวิทยา เรื่องลึกลับ เรื่องน่ารู้ของสัตว์ (ต่างกับฉันที่อ่านแต่นิยายรักหวานแหวว) จนได้ฉายาว่า Novel readerยัยโตแมงเนี่ยจะเตี้ยกว่ายัยตี้พอสมควร แต่ก็ยังสูงกว่าฉันอยู่ดีนั่นแหละ สรุปในกลุ่มของฉันเนี่ยฉันเตี้ยสุด ยัยโตจะมีผิวสีแทนหน่อยๆ เนื่องจากที่บ้านของยัยโตแมงเนี่ยมีฟาร์มเลี้ยงสัตว์ ก็เลยต้องตากแดดอยู่บ่อยๆ และด้วยความที่ว่าอยู่กับฟาร์มสัตว์ จึงมีความรักความผูกผันกับสัตว์ ก็เลยอยากจะเป็นสัตวแพทย์ ส่วนหน้าตาของเธอก็จัดได้ว่าโอเค ออกแนวหมวยหน่อยๆ เนื่องจากยัยโตแมงมีเชื้อจีน ตาไม่ค่อยโตมากเท่าไร แต่ก็ไม่ถึงกับตี่มาก ปากเล็ก จมูกไม่โด่งมาก แต่ก็เข้ากับใบหน้าของยัยนั่นน่ะนะ
“ไง โตแมง บิวตี้ เป็นยังไงบ้าง? ^^;”ฉันถาม ในขณะที่โตแมงกับบิวตี้ทำหน้าแบบเซ็งสุดๆ
“ตอนนี้กี่โมงแล้วจ้ะ...ครีมมี่?? ^^+”ยัยบิวตี้ถาม
“เออ..10โมง 35 จ้ะ Y-Y”ฉันตอบอย่างสำนึกผิด ทันทีที่ฉันตอบ ยัยตี้กับยัยโตก็พร้อมใจกันหันมาหาฉันด้วยสีหน้าที่เซ็งกว่าเดิม แต่ก็ต้องทำหน้าอึ้งเมื่อเห็นหน้าฉัน
“นะ...นี่แกเรียนหนักไปหรือเปล่าทำไมถึงได้กลายเป็นแบบนี้ล่ะ? ขอร้อง! อย่างน้อยเวลามาเที่ยวกับพวกฉันเนี่ย ช่วยแต่งตัวให้มันดีกว่านี้ได้ไหมยะ?”ยัยตี้ถามก่อนใคร เพราะในกลุ่มยัยนี่จะคอยดูเรื่องความงามของฉันกับยัยโตแมง
“ตอนไปเรียนแล้วแกใส่แว่น ฉันยังพอรับได้นะ แต่แกเล่นมาแบบนี้เวลาเที่ยวกับพวกฉันเนี่ย ถึงฉันจะไม่ค่อยสนใจเรื่องความงามแต่ฉันก็รับไม่ได้นะ แบบนี้อ่ะ =0=;”ตามมาด้วยยัยโตแมง
สาเหตุที่ยัย 2ตัวนี้ถามแบบนี้ก็เพราะ ตอนนี้ฉันแต่งตัวแบบเนิร์ดนิดหน่อย เนื่องจากไม่มีเวลาแต่งตัวพอก็เลยใส่เสื้อยืด กระโปรงยาวประมาณเข่า รองเท้าผ้าใบ คือความจริงชุดมันก็ดูน่ารักแบบเด็กๆ ใสๆอ่ะนะ แต่ทรงผมน่ะถักเปีย เนื่องจากผมมันฟู ไม่มีเวลาเซ็ต ใส่แว่นตา คือความจริงแล้วฉันจะใส่คอนแทคเลนส์เวลาไปเที่ยวอ่ะนะ (ส่วนเวลาเรียนน่ะ ใส่แว่นอยู่แล้ว) แต่จะใส่คอนแทคเลนส์ก็ต้องใช้เวลา ซึ่งตื่นสายก็ไม่มีเวลาพอ มันเลยดูเนิร์ดไปนิด (แต่พวกฉันว่าไม่นิดนะ by…บิวตี้ & โตแมง) คือความจริงวางแผนและออกแบบเครื่องแต่งตัวมาแล้วนะ แต่มันตื่นสาย แทนที่จะน่ารักแบบใสๆ ก็เลยกลายเป็นเนิร์ดแบบไม่มีคำบรรยาย (ยอมรับความจริงก็ได้ T0T)
“เปล่าๆ เค้าตื่นสายนิดหน่อย แต่เค้าไม่ได้ตั้งใจนะ คือแบบว่านาฬิกาถ่านมันอ่อน ก็เลยมาช้า แถมยังเจอเรื่องบ้าๆอีก”
“แล้วมันเรื่องอะไรหล่ะ? =_=”ยัยโตแมงถาม
“คือว่า...ฉันพอมาถึงที่นี้มันก็ 10 โมงกว่าแล้ว ฉันก็เลยรีบมาก ก็เลยไม่ได้มองทาง ก็เลยไปชนกับชายคนหนึ่ง น้ำที่เขาถืออยู่ก็เลยหกใส่เสื้อของหมอนั่น ฉันก็เลยขอโทษไปแล้วก็จะเดินมาหา แต่ว่าหมอนั่นกับไม่ยอมปล่อยฉัน แล้วก็ว่าฉันเรื่องที่ฉันทำเสื้อเขาเลอะ ฉันก็บอกตั้งหลายครั้งว่าฉันขอโทษๆ หมอนั่นก็ไม่ยอม แถมยังเรียกฉันว่า ‘ยัยเด็กหื่น’ อีกต่างหาก หมอนั่นน่ะคิดว่าฉันเป็นเด็กม.ต้น พอฉันบอกไปว่าอยู่มหา’ลัยแล้ว หมอนั่นก็ไม่ยอมเชื่อ ฉันพูดยังไงหมอนั่นก็ไม่ยอมปล่อย ปากก็บอกว่าไม่พิศวาสเด็กอย่างฉัน แต่ก็พยายามจะลวนลามฉัน เปรียบเทียบฉันกับเด็กในสต็อกของหมอนั่นอีก กว่าฉันจะหลุดมาได้ ต้องใช้ความสามารถในการแสดงสูงมากเลยทีเดียว”
“เด็กในสต็อกหรอ? แสดงว่าต้องเป็นคนเจ้าชู้พอดูเลยนะเนี่ย”ยัยโตแมงวิเคราะห์
“นั่นน่ะสินะ ว่าแต่...ความสามารถในการแสดง??? เธอไปแสดงอะไรไม่ทราบ =0=”ยัยตี้ถามฉันทันที
“ก็หมอนั่นกอดฉันไม่ยอมปล่อย ฉันก็เลยทำเป็นเหมือนเด็กม.ต้นที่ไม่มีทางสู้ถูกผู้ชายนิสัยไม่ดีลวนลาม ด้วยฝีมือการแสดงของฉันทำเอาหมอนั่นถึงกับอึ้งไปเลยทีเดียว พอหมอนั่นทำท่าทีปฏิเสธว่าไม่ได้ลวนลามฉันก็ไม่มีใครเชื่อ คนที่เห็นเหตุการณ์ก็เลยมาช่วยฉัน ส่วนหมอนั่น ตอนนี้เป็นไงบ้างนั่น อันนี้ฉันก็ไม่รู้ รู้แต่ว่าหมอนั่นคิดผิดที่มาหาเรื่องกับคนอย่างฉัน ฮ่าๆๆ”ฉันหัวเราะทันทีที่ฉันเล่าเรื่องจบ แล้วพอฉันหันไปมองเพื่อนทั้ง 2 คนของฉันก็พบว่าหน้าตาของยัยเพื่อนทั้ง 2 ก็เป็นแบบนี้
“o_O”
จากนั้นก็....
“ฮ่าๆๆๆๆ ตลกเป็นบ้าเลย”ยัยเพื่อนตัวแสบทั้ง 2 ก็ระเบิดหัวเราะออกมาอย่างไม่มียั้ง
“ใช่ๆ มันก็จริงนะ ที่หมอนั่นจะไม่เชื่อว่าแกอยู่มหา’ลัย เพราะแกทำตัวเป็นเด็กๆ ตัวก็เล็ก ถ้าแกถอดแว่นหน้าก็ยิ่งเด็ก ดีนะที่แกใส่แว่น ขนาดใส่แว่นเฉยๆ ยังไม่มีใครชื่อเลยว่าแกจะอยู่มหา’ลัยแล้ว”ยัยตี้พูดขึ้นหลังจากที่หยุดหัวเราะแล้ว มันก็จริงอย่างที่ยัยตี้พูด เพราะฉันหน้าเด็ก ก็เลยแต่งตัวแบบเด็กๆ ก็เลยทำตัวเป็นเด็กๆซะเลย ก็เลยไม่ค่อยมีคนเชื่อว่าฉันอยู่มหา’ลัยจริงๆขนาดใส่แว่นเฉยๆแล้ว ก็ยังไม่มีใครคิดว่าอยู่มหา’ลัยอยู่ดี
“นั่นสิ ว่าแต่หมอนั่นหน้าตาเป็นยังไงหรอ? เพราะถ้ามีเด็กในสต็อกได้ก็น่าจะหน้าตาดีพอสมควรล่ะนะ”ยัยโตแมงถาม
“ก็งั้นๆแหละ”ความจริงก็อยากบอกว่ามันหล่อนั่นแหละ ถ้าไม่ติดว่าหมอนั่นปากดีหล่ะก็ ฉันชมว่าหล่อไปนานแล้ว
“แล้วไอ้ก็งั้นๆของแกเนี่ยมันหน้าตาเป็นยังไงพอจะบอกได้ไหม?”คราวนี้เป็นยัยตี้แทนที่ถามฉัน
“ก็มีผมสีดำที่ซอยจนระต้นคอ ผิวขาว ผิวหน้าเนียน นัยน์ตาสีดำเข้ากับสีผม คิ้วบาง จมูกโด่ง ริมฝีปากบางได้รูป ส่วนความสูงนี่ก็กินขาด น่าจะสูงประมาณ 180 กว่าๆ จะสูงไปไหนก็ไม่รู้ รวมๆแล้วมันก็งั้นๆแหละเนอะ ใช่ไหม? เพื่อน!”ทำเอาทั้ง 2 คนนั้นมีสีหน้าแบบนี้
“O[]O!!”
“นี่หรอคือ ก็งั้นๆของแกอ่ะ = =”<< ยัยตี้
“มันจัดได้ว่าเป็นเทพบุตรในฝันของใครหลายๆคนเลยนะ ไอ้สิ่งที่แกบรรยายให้พวกฉันฟังเนี่ย”<< ยัยโตแมง
“อืม แล้วไงอ่ะ?”
“นี่แกจะบ้าหรอ!!!”ยัยเพื่อนทั้ง 2 คนพูดพร้อมกัน
“สายตาแกเนี่ยน่าจะไปตรวจนะ”<< ยัยโตแมง
“ถ้าอย่างนั่นเรียกว่าไม่หล่อเนี่ย ก็คงไม่มีผู้ชายคนไหนในโลกหล่อแล้ว”<< ยัยตี้
“ก็หมอนั่นอยากมาหาเรื่องฉันก่อนทำไม ยังไงฉันก็มองว่ามันไม่หล่อ”
“เอาเถอะๆ อยากจะมองว่าไม่หล่อ ก็ไม่หล่อ”<< ยัยโตแมง
“ถามจริงเถอะ ที่นัดฉันมาวันนี้เนี่ย มันมีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่าเนี่ย ไอ้ที่บอกว่าเป็นเรื่องที่สำคัญมากๆ แล้วก็ไอ้ที่บอกว่าเวลาของฉันมันเหลือน้อยแล้วเนี่ยมันหมายความว่าไงถ้าฉันไม่มาตามนัดเนี่ย ช่วยบอกให้ฉันเข้าใจหน่อยได้ไหม?”
“อ๋ออออ~เรื่องนั้นเองน่ะหรอ ^^” ยัยตี้พูดขึ้น ก่อนที่จะพูดต่อว่า “ว่าแต่..สัญญาที่เราทำกันได้ตอนม.ปลายยังจำได้หรือเปล่า”
“สัญญาตอนม.ปลาย??? สัญญาอะไร”ฉันพูดอย่างงงๆ สัญญาบ้าอะไรฟระเนี่ย
“ก็สัญญาหา boyfriend ไง”ยัยโตแมงตอบ
“อ๋อออ~ ที่แท้ก็หมายถึงสัญญาหา boyfriend นี่เอง...ว่าไงนะ!!! สัญญาหา boyfriend!!!”
ฉันไปทำสัญญาแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย? O[]O?
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 237 ท่าน