Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  







 
อ่านเรื่อง
Creamy Cream's Promise สัญญาร้าย มัดใจ ยัยแว่นหน้าเด็ก
mypuppy_1209
:: Creamy Cream's Promise Intro :: บทนำ
1
23/11/2556 16:14:57
725
เนื้อเรื่อง

...เพราะสัญญานั้นแท้ๆเลย...
...ทำให้ฉันต้องเจอกับหมอนั่น...
...เป็นเพราะนิสัยของฉันที่ไม่ยอมแพ้ใคร...
...เพราะจะทำให้เสียฟอร์ม...
...ทำให้สัญญานั้นกับยัยเพื่อนตัวแสบทั้ง 2 เกิดขึ้น...

 
 

บทนำ

 
 
♪♫♪I feel connected (connected), protected (protected), it's like you're standing right with me all the time.~ ♪♫♪
 
เสียงโทรศัพท์ที่อยู่บนโต๊ะหนังสือดังขึ้น ทำให้หญิงสาวที่อยู่บนเตียงที่กำลังนอนอ่านหนังสือ(นิยาย)อย่างมีความสุข มีสีหน้ารำคาญมาก เนื่องจากหญิงสาวต้องการที่จะพักผ่อน เพราะเธอพึ่งจะสอบเสร็จวันนี้ นอกจากนี้เธอก็พึ่งจะเคลียร์รายงานในส่วนที่เธอรับผิดชอบเสร็จ เธอจึงปล่อยให้มันดังไปเรื่อยๆ เพราะคิดว่าเดี๋ยวมันก็คงจะหยุดเอง
แต่ทว่า....
 
♪♫♪You hear me (you hear me), you're near me (you're near me), and everything else gonna be alright[1]~ ♪♫♪
 
มันก็ยังคงดังต่อไป และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดด้วย! L
เธอจึงเดินไปตัดสายมันซะเลย! สิ้นเรื่อง เธอจึงกลับนอนอ่านหนังสือของเธอต่อ แต่ทว่า....
 
♪♫♪I feel connected (connected), protected (protected), it's like you're standing right with me all the time.~ ♪♫♪
 
โทรศัพท์มันก็ยังดังขึ้นอีก ทำให้เธอรำคาญเป็นอย่างมาก เธอจึงปิดมือถือมันซะเลย พลางคิดในใจว่า ปิดเครื่องตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง เธอเดินมาที่เตียงเพื่อที่จะอ่านหนังสือของเธอต่อ (ยังคงมุ่งมั่นในการอ่านหนังสือต่อไป ขยันสุดๆ =0=;)
“ค่อยยังชั่วหน่อย ที่นี้จะได้อ่านอย่างมีความสุขโดยไม่ต้องมีอะไรมาขัดจังหวะด้วย”หญิงสาวเจ้าของเสียงโทรศัพท์พูดขึ้น เธอมีผิวขาว แก้มดูอมชมพู ผมสีน้ำตาลไฮไลท์ด้วยสีทองทำให้หน้าดูสว่าง ดวงตาสีดำดูเป็นประกาย ถึงแม้ว่าจะใส่แว่นบังดวงตาสวยคู่นั้นก็เถอะ ริมฝีปากเล็กสีอมชมพูดูเป็นธรรมชาติ ทั้งๆที่เธอก็อยู่มหา’ลัยปี 1 กำลังจะขึ้นปี 2 แล้วแท้ๆ แต่เธอมีหน้าตาที่ดูเด็กกว่าความเป็นจริงมากไม่ได้ต่างจากเด็กม.ต้นเลยแม้แต่น้อย ตัวก็เล็ก สูงไม่เกิน 160 ทำให้เธอสามารถหลอกคนอื่นได้ว่าเธอเป็นเด็กม.ต้นไม่ใช่สาวมหา’ลัยอายุ 19 โดยการแต่งตัวและการทำตัวเป็นเด็กนิดหน่อย ถึงแม้จะใส่แว่นเพื่อทำให้ดูเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ตาม ทุกคนก็เชื่ออยู่ว่าเธออยู่แค่ม.ต้น แถมบางครั้งบอกความจริงไปว่าอยู่ปี 2 แล้ว ยังไม่ค่อยมีใครเชื่อถือเลย ไม่รู้ว่าเพราะหน้าเด็กจริงหรือหน้าตาไม่น่าเชื่อถือก็ไม่รู้ =0=;
“นี่ยัยครีม!!! บิวตี้โทรเข้าเครื่องฉัน บอกว่าขอสายแกหน่อย เพราะโทรเข้าเครื่องแกแล้วแกไม่ยอมรับ ก็เลยโทรเข้าเครื่องฉัน”
ในขณะที่เธอกำลังจะเริ่มอ่านหนังสืออยู่นั่นเอง ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น ขัดจังหวะการอ่านหนังสือของเธอเป็นอย่างมาก ทำเอาสาวน้อยถึงกับเซ็งเลยทีเดียว มันอะไรนักหนาวะเนี่ย? -*- (เธอนั่นแหละจะติดหนังสืออะไรนักหนา? = =)
เสียงที่ดังขึ้นนั้นเป็นเสียงของลูกพี่ลูกน้องของสาวน้อยหน้าเด็กนั่นเอง เธอเรียนอยู่ที่เดียวกันกับสาวน้อยหน้าเด็ก เพียงแต่คนละคณะก็เท่านั้นเอง ก็เลยมาอยู่ที่บ้านสาวหน้าเด็ก จะได้เดินทางไปเรียนได้สะดวก เพราะถ้าอยู่ที่บ้านของตัวเองเวลาไปมหา’ลัยจะลำบาก เพราะบ้านอยู่ไกลจากมหา’ลัยพอสมควร ลูกพี่ลูกน้องคนนี้ก็มีหน้าตาที่คล้ายเธออยู่ เนื่องจากทั้งสาวน้อยหน้าเด็กและลูกพี่ลูกน้องคนนี้ต่างก็มีหน้าตามาทางพ่อ และพ่อของ 2 คนนี้ก็เป็นพี่น้องกัน แต่ลูกพี่ลูกน้องจะมีหน้าตาและท่าทางรวมทั้งการแต่งกายที่ดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่า ทำตัวได้สมอายุของตัวเองสุดๆ เลยดูเป็นที่น่าเชื่อถือมากกว่า
“ก็ฉันกำลังจะพักผ่อนนี่ เหนี่อยแทบตายกว่าจะเคลียร์งานกับเรื่องสอบเสร็จ ฉันก็เลยไม่อยากรับโทรศัพท์ไง เพราะฉันต้องการอยู่เงียบๆ ไม่ติดต่อกลับใคร แล้วมันหนักส่วนไหนของเธอหล่ะ?”‘ครีมมี่’หรือเรียกย่อๆว่า ‘ครีม’เถียงลูกพี่ลูกน้องของเธอทันที แถมยังพูดด้วยน้ำเสียงกวนโมโหสุดๆ แน่นอนมันทำให้ลูกพี่ลูกน้องที่ได้ยินถึงกับปรี๊ดแตกเลยทีเดียว
“มันไม่หนักส่วนไหนของฉันเลยจริงๆ ถ้าบิวตี้ไม่โทรเข้ามาที่เครื่องฉัน แล้วให้ฉันเอาโทรศัพท์มาให้เนี่ย!เอาไป!คุยเสร็จแล้วเอามาคืนที่ห้องฉันด้วยหล่ะ”ทันทีที่พูดจบ ‘คาราเมล’ หรือเรียกย่อๆว่า ‘เมล’ก็ยื่นมือถือของตัวเองมาให้ครีมมี่ ก่อนที่ตัวเองจะเดินกลับไปที่ห้อง แต่ว่า....
หมับ!
“ไม่ต้องกลับไปที่ห้องหรอก ฉันขี้เกียจเดินเอามือถือไปคืนที่ห้องเมล รออยู่ที่นี้แหละ”ครีมมี่พูดพร้อมจับมือของคาราเมลเอาไว้ เธอเลยได้แต่ทำใจ และนั่งอยู่ในห้องของครีมมี่เพื่อที่จะรอเอาโทรศัพท์คืน เมื่อครีมมี่เห็นว่าคาราเมลนั่งรอมือถืออยู่ในห้องของตนแล้ว ครีมมี่จึงเริ่มพูดกับคนที่อยู่ในสายทันที
“ว่าไง”ครีมมี่ถามคนในสาย
(แหมมม~ ก็แค่เห็นว่าครีมปิดเทอมแล้วก็เลยโทรมาก็เท่านั้น ว่าแต่ทำไมไม่รับสายฉันย่ะ? แถมยังปิดเครื่องหนีอีกต่างหาก มันหมายความว่ายังไง!?!) เสียงในสายพูดขึ้นทันทีที่ครีมมี่พูดจบ
“ก็ฉันกำลังยุ่งอยู่นิ ก็เลยไม่ได้รับสาย (.  .   )”
(ยุ่ง??? ทำอะไรอยู่กันแน่เนี่ย?)
“อ่านหนังสือ (นิยาย) อยู่”
(มีวงเล็บได้ด้วยหรือเปล่าว่าเป็นหนังสือนิยายน่ะ -_-^) คนในสายพูดอย่างรู้ทัน
เกลียดจริง...พวกรู้ทันเนี่ย!!
“รู้ได้ไงเนี่ย!!!”
(ฉันเป็นเพื่อนเธอมาตั้งหลายปี ทำไมฉันจะไม่รู้ยะ?)
ก็จริงอย่างที่คนในสายพูด เพราะบิวตี้เนี่ยเป็นเพื่อนกับครีมมี่มาตั้งแต่สมัยม.ปลาย เธอเป็นคนที่รู้ทันครีมมี่มากที่สุดในกลุ่ม ซึ่งกลุ่มของเธอนั้น นอกจากบิวตี้แล้ว ก็ยังมีโตแมงอีกคนที่คบกันมาตั้งแต่ม.ปลาย
“แล้วว่าแต่...ตกลงเธอโทรมาหาฉัน มีอะไรกันแน่ มันรีบขนาดนั้นเลยหรือไง?”
(รีบมากกกก~ เพื่อนรัก สำหรับฉันกับยัยโตแมงเป็นอะไรที่รีบมาก และสำคัญมากด้วย ^^)
“สำคัญยังไง? และรีบยังไง?”ครีมมี่ยิ่งงงหนักกว่าเดิมอีก
(ฉันจะนัดเธอให้ไปหาพวกฉันที่ร้าน P’Ice วันพรุ่งนี้ เวลา 10 โมง)
“อะไรนะ!!! สรุปไอ้สิ่งที่บอกว่ารีบมากและสำคัญมากเนี่ยคือ จะนัดฉันไปหาที่ร้าน P’Ice วันพรุ่งนี้ 10 โมงเนี่ยนะ? มันรีบและสำคัญมากตรงไหนเนี่ยยยย~!!! L”ครีมมี่โวยวายทันที ทำเอาคาราเมลที่นั่งอยู่ใกล้ๆถึงกับสะดุ้ง
(มันสำคัญกับพวกฉันก็แล้วกันย่ะ แล้วอีกอย่างช่วงก่อนหน้านี้ครีมก็ยุ่งๆก็เลยไม่ได้เจอกันไม่ใช่หรอ มาเจอกันหน่อยไม่ได้หรือไง? ใช่สิ! ความเป็นเพื่อนของพวกเราคงไม่สำคัญสินะ!?) คนในสายพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กน้อยที่ครีมมี่เห็นว่าการนัดเจอกันในกลุ่มไม่ค่อยสำคัญ
เอาแล้วไง! เริ่มดราม่ากับเราแล้วววววววว งานจะงอกไหมเนี่ยยยยยยยย?? T^Tครีมมี่คิดในใจ
“ไอ้เจอน่ะมันก็ได้อยู่แล้ว แต่ฉันไม่เข้าใจว่ามันรีบตรงไหน? ถึงขนาดที่ว่าฉันปิดมือถือหนีแล้ว แกยังต้องโทรเข้าเครื่องเมลเนี่ย อีกอย่าง ถ้าฉันรู้ว่าเป็นแก ฉันก็รับสายแกอยู่แล้ว”ครีมมี่รีบแก้ตัว ก่อนที่บิวตี้จะเริ่มปรี๊ดแตก
(แล้วมันไม่ขึ้นเป็นชื่อฉันหรือไง ที่โทรเข้าไปหาแกเนี่ย!!)
เวรแล้วไง! แทนที่จะแก้ตัวให้บิวตี้หายโกรธ กับทำให้บิวตี้เริ่มโกรธหนักกว่าเดิมอีก ฮืออออ~!ทำไงดีๆ แก้ตัวยังไงดีอ่าาาาา เอาไงดีๆ ลองพูดแบบนี้ไปก่อนแล้วกัน
“เค้าไม่ทันได้ดูชื่ออ่ะ”
(.....) เงียบกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว!
“เค้าขอโทษ Y^Y”
(เฮ้อ! ช่างเฮอะ! คราวนี้จะยอมสักครั้งก็แล้วกัน) คนในสายพูดอย่างอ่อนใจ เฮ้อ! ก็พอจะรู้อยู่บ้างอ่ะนะ ว่าถ้าครีมมี่อ่านนิยายหรือการ์ตูนเมื่อไหร่ ครีมมี่จะอยู่ในโลกส่วนตัวทันที ชนิดที่ไม่สนใจสิ่งรอบข้างเลยล่ะ =0=
“thank you!!! ว่าแต่...ตกลงเรื่องไรหรอที่โทรมาอ่า? แล้วที่บอกว่ารีบอ่ะ หมายความว่าไงหรอ??”
(มันไม่ได้รีบสำหรับพวกฉันเท่าไหร่หรอก เพียงแต่ว่าเวลาของเธอมันจะเหลือน้อยลงก็เท่านั้นเอง J)
“เวลาของฉันเหลือน้อยลง??? หมายความว่าไง?”ครีมมี่ถึงกับงง เรื่องอะไรอีกอ่ะ =0=;
(ถ้าพรุ่งนี้มาตามนัดก็รู้เองแหละ จะมาไหมหล่ะ?)
“โอเคๆ ไปก็ได้ ถ้าไปแล้วจะรู้ใช่ไหมว่าทำไมเวลาของฉันถึงเหลือน้อยลง?”
(แน่นอน ^^)
“งั้นพรุ่งนี้ 10 โมงเจอกัน”
(อืม บาย พรุ่งนี้เจอกัน)
“อืม บาย”ครีมมี่พูดก่อนที่จะวางสายไป
“ตกลงว่าไง?”คาราเมลถามหลังจากที่ครีมมี่พูดกับบิวตี้จบ
“ก็ไม่มีอะไรหรอก แค่นัดไปเจอกันพรุ่งนี้ตอน 10 โมงก็เท่านั้น”ครีมมี่ตอบ ก่อนที่จะยื่นมือถือคืนคาราเมล
“แล้วอะไรคือ ‘เวลาของฉันเหลือน้อย?’อ่ะ”คาราเมลถามขึ้นทันที เพราะสงสัยตั้งแต่ครีมมี่คุยโทรศัพท์แล้ว แต่ยังถามไม่ได้เพราะว่าครีมมี่ยังคุยโทรศัพท์ไม่เสร็จ
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไมเวลาของฉันต้องเหลือน้อย แต่ยัยตี้บอกว่าถ้าพรุ่งนี้ไปตามนัดก็จะบอกว่าทำไมเวลาของฉันถึงหรือน้อย”
“งั้นก็นอนได้แล้ว ฝันดีจ้า ♥”
“อืม เช่นกัน”ครีมมี่รับคำ ก่อนที่จะได้แต่คิดในใจว่า ‘สุดท้ายฉันก็อ่านนิยายไม่จบหน้านี้สักที เซ็ง!!!”



[1]เพลง Connected จากเรื่อง Barbie and The Diamond Castle ลองฟังกันดูนะ แนะนำ เพราะอยู่ๆ ^^
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 260 ท่าน