Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
วัน ใส ใส กับ ใจ รัก สอง เรา
qb+lucky
3---ถ้าหากไม่มีอะไร...ผมขอรักคุณได้ไหม...
3
11/08/2554 00:49:30
508
เนื้อเรื่อง







“โอ้ย!ถ้างั้นก็ให้พี่ทำให้เจี๊ยบอายุหนึ่งขวบเสียก่อนดีไหม แล้วก็ค่อยบอกรัก เชอะ...อีแบบนี้ชาติหน้ามั๊งพี่ถึงได้จูบ โกงซึ่งๆหน้า”


            ชายหนุ่มพูดไป กุมขมับไป ทำหน้าบึ้ง ส่วนสาวน้อยก็กุมท้องหัวเราะเห็นเขี้ยวน่ารักพลางกระทืบเท้าด้วยความสนุก


 “ไม่ได้โกง เล่นอย่างขาวสะอาด ก็พี่รัตน์แอบชอบเจี๊ยบไม่ใช่เหรอ เห็นแม่บอกบ่อยๆ ฮิๆ ถ้าชอบจริง ก็ทำตามสิ อยากรักเจี๊ยบไม่ใช่เหรอ มันไม่ยากหรอกน่า เล่นง้าย ง่าย แค่เนี๊ยยังบ่น จะทำอะไรที่มันยากๆได้เร้อ!”


         ว่าแล้วหญิงสาวก็เอามือมาแตะบ่าชายหนุ่มเบาๆ แล้วรีบหดปับกลับคืน เหมือนไก่หยอกหมา


“เออ ง่ายอยู่ร้อก!ถ้าหากไม่มีไอ้ก้างมันคอยมารับส่งประจำตอนไปเรียนน่ะ เห็นจิ๊จ๊ะ กอดหลังกอดเอวเวลาซ้อนมอไซค์จนแทบจะติดกันเป็นปาท่องโก๋แน่ะ”

         รัตน์พูดแล้วก็ขบฟันเพราะหมั่นไส้สาวน้อย ซึ่งยามนี้ลอยหน้าลอยตายั่วให้เขาคลั่งเล่นเสียอย่างนั้น

        เพราะ ‘ไอ้ก้าง’คนที่ว่านั้น คือเด็กหนุ่มซึ่ง อยู่หมู่บ้านถัดไป เป็นเด็กไม่เอาถ่าน เกเร วันๆเอาแต่เที่ยวตีสนุ้ก เล่นไพ่ หนีเรียน มั่วสุมยกพวกตีกันไม่ค่อยอยู่ติดบ้าน

  แล้วมันก็มาติดพันเจี๊ยบ ซึ่งทุกวันเธอต้องผ่านไปทางนั้น มันคอยตามจีบ จนหญิงสาวยอมคบได้สามเดือนแล้ว
         จนสุดท้ายแม่ของเธอรู้ จึงได้ตักเตือนให้เลิก แต่เจี๊ยบเป็นเด็กที่มั่นใจตัวเองสูง ไม่ค่อยสนใจใครว่ากล่าวเท่าไหร่ ดังนั้น คนที่มารับหน้าที่ ‘ดัดสันดาน’ ตามที่แม่ของเจี๊ยบตั้งให้ ก็คือ รัตน์ เด็กหนุ่มวัยยี่สิบห้า ลูกของลุงแม้น เพื่อนสนิทวัยสาวของแม่เจี๊ยบนั่นเอง


 
 “เอาน่าอยากรักเจี๊ยบ ก็ทำเพื่อเจี๊ยบนิดหน่อยไม่เห็นจะหนักหนาอะไรเล้ย อ้อ แล้วจะบอกอะไรให้นะว่า นี่เป็นโอกาสสุดท้ายเลย ที่พี่รัตน์จะมีหวังได้แอ้มเจี๊ยบ อยากได้คนน่ารักๆอย่างเนี๊ยเป็นเมีย ก็รีบทำๆเสีย ถ้าหมดเขตเส้นตาย สามเดือนแล้ว ต่อไป ไม่มีสิทธิ์อีกแล้วที่จะมาขัดขวางเจี๊ยบให้คบกับไอ้ป๊อด แล้วก็ห้ามมาตักเตือนเรื่องนี้เด็ดขาดเลยจำไว้!”
 


          เธอเอามือเท้าสะเอวข้าง แล้วชี้หน้าของรัตน์ด้วยนิ้วเรียว สายตาจริงจังนั้นบอกได้ว่าพูดจริง
รัตน์นั้น ก็นึกท้อเหมือนกัน เพราะว่า เขาเข้ามาอยู่บ้านนี้ได้ห้าเดือนแล้วในฐานะขออาศัยเพื่อมาเรียนต่อที่มหา’ลัยชื่อดังแห่งหนึ่ง และมีค่าอยู่กินให้กับเจ้าของบ้านทุกเดือนไม่ขาด

 และที่พ่วงมาอีกอย่างคือ ความหวังอยากเป็นทองแผ่นเดียวกันของผู้ใหญ่ทั้งสอง ซึ่งได้คุยกันไว้นานแล้วก่อนที่ทั้งสองจะโต ชายหนุ่มได้รับปาก‘ป้าเภา’ ว่า จะพยายามปกป้องเจี๊ยบให้ดีที่สุด

      รวมถึงการทำความสนิทให้ดีที่สุดเช่นกัน  แต่ ทุกอย่างที่ว่านั่น มันไม่มีความคืบหน้าเลย
         ท่าทีเมินเฉยในสายตา และการกระทำทุกอย่าง ไม่มีอะไรให้เขาหวัง มีแต่ความเป็นญาติให้แก่เขาเท่านั้น


 
 “พี่ถามอะไรเจี๊ยบหน่อยได้ไหม  ถ้าหากพี่ ทำได้อย่างที่ว่าจริงๆ เมื่อเจี๊ยบบอกรักพี่แล้ว  พี่ขอแต่งงานกับน้องเลยตกลงไหม...”


 
เขาพูดจบก็มองหน้าสาวน้อยนิ่งเพื่อแสดงความจริงใจที่บอก  เจี๊ยบเมื่อได้ยิน ก็เบิกตานิดนึงคล้ายตกใจ แต่ก็ไม่นาน ก่อนที่จะหลบสายตาเขาแล้วหันหน้าไปถอนใจเบาๆ


 
         “พี่รัตน์คะ...ยังหวังอะไรที่มันลมๆแล้งๆอีกเหรอ พี่ก็เห็นแล้วว่าเจี๊ยบรักกับคนอื่นอยู่  แล้วเจี๊ยบก็นับถือพี่ในความเป็นญาติ นับเป็นพี่ที่ดีคนหนึ่ง เหมือนอะไรที่เฉยๆมากในสายตาของน้องคนนี้ อย่าพยายามเลยค่ะ...”



 
    เธอเดินไปนั่งที่บันไดขั้นที่สองแล้วเอามือเท้าคางเหม่อ สายตาเลื่อนลอยนั้นมองไปที่ปลายขอบฟ้า
ใบหน้ายามนี้ไม่เหลือคราบสาวที่ก๋ากั่นเมื่อกี้เหลืออยู่เลย

 
          “เจี๊ยบครับ คนเราน่ะ หากหมดหวัง หรือว่าไม่มีความหวังในชีวิตเสียบ้าง เราก็คงเหมือนคนที่ตายไปแล้ว...พี่นั้น เมื่อก่อนเคยคิดว่า
         ถ้าหากวันหนึ่งวันใด ได้เจอกับคนที่พี่รู้สึกดีๆ และเห็นแล้วว่าคนๆนั้น เป็นคนที่เหมาะสำหรับฝากหัวใจให้เขา    พี่จะรีบบอกเขาคนนั้นว่า ให้ฉันได้มีเธอในหัวใจสักคนได้ไหม
         เพราะฉันไม่เคยมั่นใจใครเท่านี้มาก่อน...เจี๊ยบครับ เราต้องมีหวังในทุกๆวินาที ถึงแม้มันจะเป็นหวังบนอากาศ หรือลมก็ตาม ย่อมจะมีความหวังได้ทั้งสิ้น
             ลมน่ะ มันจับต้องไม่ได้ก็จริง แต่ถ้าเราทำให้มันมีตัวตนได้ มันก็จะสวยสดงดงามยิ่งนัก เหมือนลูกโป่ง เหมือนความฝัน ที่ต้องสร้างมันบนอากาศก่อน แล้วจึงกลายมาเป็นความจริงในที่สุด..
        และตอนนี้เช่นกัน พี่กำลังสร้างฝันบนอากาศเพื่อให้ใครบางคน มาร่วมกันสร้างให้ฝันนี้มันเป็นรูปร่างให้จับต้องได้ พี่พูดจริงๆครับเจี๊ยบ...”
 


          สาวน้อยยังคงเหม่อ ก่อนที่จะลุกขึ้นเอามือปัดก้นเบาๆ แล้วหันหลังกลับเพื่อขึ้นบนบ้าน  แต่คล้ายเธอจะนึกอะไรสักอย่างได้จึงเอียงหน้ามาแล้วเอ่ยเบาๆ


 
“งั้นก็แล้วแต่พี่นะ จะทำอะไรก็ทำ ส่วนจะได้หรือไม่นั้นคงต้องบอกว่าอย่าหวังหรือคิดทุ่มมากเกินไป เดี๋ยวผิดหวังมามันจะเจ็บ”
 



“พี่ไม่เคยกลัวเจ็บครับ...แต่กลัวเกิดมาแล้วไม่มีความรักมากกว่า ขอให้ได้รักก็พอ ถึงมันจะอกหักก็ช่าง...”


 
“ทำพูดดีไป...แล้วตกลงจะรับคำท้าหรือปล่าวละ...”




 
“พี่รับตั้งแต่เจี๊ยบจะเอ่ยปากแล้วครับ...”










 
 
 
 

                        จบบทที่สาม

             ขอบคุณสำหรับการเข้ามาให้ึความสนใจนิยายเรื่องนี้มากๆ  โปรดกรุณาติดตามบทต่อไป 15สิงหาแน่นอน
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 393 ท่าน