Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
คุณหนูสวยร้าย คุณชายเจ้าเสน่ห์
LadyZang
ตอนที่ 5
5
08/08/2554 22:35:13
762
เนื้อเรื่อง
คุณหนูสวยร้าย คุณชายเจ้าเสน่ห์
ตอนที่ 5 
“วันนี้ฝึกงานวันแรกทำตัวดีๆนะฟ้า”มนัญญาเอ่ยกับลูกสาวที่กำลังแปรงผมอยู่หน้ากระจก ณิรัชญาตวัดสายตาขึ้นเล็กน้อยเป็นเชิงไม่พอใจ หล่อนถามแม่ของหล่อนว่าปกติหล่อนทำตัวได้แย่มากเลยหรือไง

“ไม่หรอกจ้ะลูก แม่พูดเพราะเป็นห่วงฟ้าก็เท่านั้นเอง” หล่อนเองไม่อยากจะทำให้ลูกสาวตัวแสบอารมณ์เสีย จึงกล้อมแกล้มเฉไปเรื่องอื่นเสียดีกว่า ณิรัชญาจึงยิ้มออกมาได้

“ก็เห็นคุณย่าชอบว่าฟ้าบ่อยๆว่าเป็นเด็กเกเร ฟ้านึกว่าคุณแม่จะเป็นเหมือนคุณย่าไปอีกคน” ณิรัชญาโผเข้ากอดเอวมารดาของหล่อนที่นั่งอยู่ที่ปลายเตียง มนัญญารู้สึกว่าเวลาลูกสาวของหล่อนอารมณ์ดี จะทำตัวน่ารักเป็นพิเศษ ดังนั้นหล่อนถึงไม่อยากให้ลูกอารมณ์เสีย ไม่งั้นจากนางฟ้าตัวน้อยๆจะกลายเป็นนางมารได้

“รีบไปกินข้าวเช้าเถอะลูก วันนี้แม่ทำข้าวต้มกุ้งของโปรดของเราด้วยนะ”

ณิรัชญาหอมแก้มแม่ของหล่อนทั้งแก้มซ้าย แก้มขวาจนชื่นใจแล้วหล่อนก็จูงมือมนัญญาลงไปข้างล่างพร้อมกันส่วนรุจิดาหล่อนมาหาณิรัชญาตั้งแต่เช้าตรู่ เพราะสองสาวต่างนัดกันว่าจะไปถึงที่ฝึกงานพร้อมกัน รุจิดาตักข้าวต้มกินอย่างเอร็ดอร่อย ปากก็ชมแม่ของณิรัชญาว่าเป็นข้าวต้มกุ้งที่อร่อยที่สุดในโลก ทำเอามนัญญายิ้มปลื้ม ณิรัชญาแซวรุจิดาว่าให้น้อยๆหน่อย แม่ของเธอลอยไปนอกอวกาศแล้ว

ณิรัชญากับรุจิดาหลังจากอิ่มกับข้าวต้มกุ้งชามโตแล้ว ก็พากันขึ้นรถที่รุจิดาขับมา จนคนขับรถประจำบ้านของตระกูลมหศวัสตติ์ต้องเกาหัวแกรกๆตามเคยที่คุณหนูประจำตระกูลตั้งแต่โตเป็นสาวไม่เคยคิดที่จะใช้บริการคนแก่ๆอย่างเขาอีกเลย อาจเป็นเพราะเขาขับช้าก็ได้มั้งที่อาจจะทำให้คุณหนูฟ้าต้องรำคาญ มนัญญาออกมาส่งสองสาวขึ้นรถเสร็จก็เดินกลับเข้าไปในบ้านเพื่อเตรียมที่จะแต่งตัวไปทำงานที่บริษัท
 
หลังจากรุจิดาขับออกมาจากบ้านของณิรัชญาได้สักพัก หล่อนก็พูดถึงโสภิตาว่าตั้งแต่วันงานวันนั้นพวกเราไม่เคยได้ข่าวยัยนั่นอีกเลย หรือว่าเจ้าหล่อนจะหลบลี้หนีหน้าไปต่างประเทศซะแล้ว ณิรัชญารีบแย้งว่าคนอย่างโสภิตาน่ะ มันไม่ปล่อยให้คนอื่นมาทำมันฝ่ายเดียวหรอก มันจะต้องหาทางเล่นงานเราคืนแน่

“แต่พูดถึงก็น่าเบื่อนะ ต้องมาฝึกงาน ทั้งๆที่เป็นช่วงปิดเทอมแท้ๆ น่าจะนอนอยู่บ้านหรือไม่ก็ไปเที่ยวซะให้หายเบื่อ” ณิรัชญาพูดพลางมองวิวข้างหน้าต่าง ขนาดปิดเทอมรถรายังเยอะได้อีก หล่อนอยากไปเที่ยวต่างจังหวัด หลีกหนีความวุ่นวายในเมืองบ้างก็คงจะดี

“แต่ฉันกลับคิดตรงข้ามแกนะฟ้า ฉันว่าในบริษัทที่เราจะไปฝึกงาน จะต้องมีหนุ่มออฟฟิตหล่อๆเต็มไปหมดเลยล่ะ”รุจิดาทำท่าทางฝันหวาน แต่ฝันนั้นล่มสลายลงในพริบตาเมื่อณิรัชญาพูดขัดขึ้นมา

“แต่สาวๆในออฟฟิตก็เยอะเช่นกัน แล้วคนเราส่วนมากก็พบรักกันในที่ทำงาน เพราะฉะนั้นคนที่แกแอบชอบเขาอาจจะมีเจ้าของร้อยละเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าเปอร์เซนต์”

“...หูย...แกนี่พูดจาไม่น่าฟังเอาซะเลย เสียอารมณ์หมด”รุจิดาบ่นอุบ ส่วนณิรัชญาได้แต่ยิ้มขำในความบ๊องส์ของเพื่อนสาว

รถมินิสีขาวของรุจิดาเข้ามาจอดเทียบกับรถเบนซ์สปอร์ตสีดำ ณิรัชญาเหลือบมองรถสปอร์ตคันงาม มันทำให้หล่อนนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนที่หล่อนเกือบจะขับรถชนกับรถอีกคันภายในหมู่บ้าน สองสาวลงจากรถ รุจิดาหันไปกดปุ่มรีโมทล็อครถ ส่วนณิรัชญายังคงมองรถเบนซ์สปอร์ตอย่างไม่วางตา ก่อนจะสะดุดกับเลขทะเบียนรถที่เรียงกันเป็นเลขสวย รุจิดามองตามสายตาของเพื่อนสาว

“เออ สวยดีนะ ทั้งรถทั้งหมายเลขทะเบียน แกไม่ให้พ่อแกซื้อแบบนี้ให้สักคันวะฟ้า”

“ฉันว่าฉันเจอโจทก์เก่าเข้าให้แล้วว่ะด๋า...ถ้ายังไงแกเข้าไปข้างในก่อน ฉันอยากจะรู้ว่าเจ้าของรถคันนี้มันเป็นใคร” ณิรัชญาไม่พูดเปล่าหล่อนดันหลังรุจิดาให้เดินเข้าไปข้างในตึก ส่วนหล่อนแอบซุ่มดูอยู่แถวนั้น รุจิดายืนงงกับคำพูดของณิรัชญาที่บอกว่ารู้ว่าเป็นโจทก์เก่าแต่ไม่รู้ว่ามันเป็นใคร ฟังแล้วชักงง

ขณะนั้นฐิติกรที่เดินออกจากตึก กำลังมุ่งหน้าตรงไปที่รถของเขา ณิรัชญาที่แอบอยู่หลังพุ่มไม้ฝั่งตรงข้ามของรถเพ่งมองเจ้าของร่างที่กำลังเดินไปที่รถ ใบหน้าของชายหนุ่มด้านข้างณิรัชญารู้สึกคุ้นๆว่าเคยเจอที่ไหน แต่ตอนนี้หล่อนไม่สนแล้วว่าเขาจะเป็นใคร กะว่าจะเข้าไปต่อว่าที่วันนั้นขับรถหนีหล่อนไปเสียดื้อๆ แถมยังเร่งเครื่องใส่จนฝุ่นพัดกระจายใส่เต็มหน้าหล่อนอีกต่างหาก และที่โกรธที่สุด มาหาว่าหล่อนเป็นอีหนูเสี่ยท้ายซอย วันนี้แหละฉันจะประกาศให้คนคนนี้รู้ว่าฉันเป็นใคร

ณิรัชญาเดินฉับๆตรงเข้ามาหาฐิติกรที่กำลังเปิดประตูเข้าไปนั่งในรถ เสียงเรียกของหล่อนทำให้ชายหนุ่มต้องหันไปมอง

“นี่คุณ....เดี๋ยวก่อน...” หญิงสาวเท้าสะเอวจ้องหน้าเขาอย่างเอาเรื่องจนชายหนุ่มทำหน้างงว่าเขาไปทำอะไรให้หล่อนโกรธขึ้งเสียหนักหนาถึงได้ทำหน้าตาบูดบึ้งราวกับยักษ์ขมูขี

“มีอะไรหรือครับคุณ”

“คุณใช่มั้ย ที่เมื่อหลายวันก่อนขับรถคันนี้ไปที่หมู่บ้าน       ซิลเวอร์ แกรนด์ โฮมน่ะ” ฐิติกรกำลังนึกลำดับเหตุการณ์ภาพของหญิงสาวที่ใส่ชุดนักศึกษาที่ยืนเท้าสะเอวอยู่ตรงหน้ากับสาวแว่นดำที่เขาเกือบจะขับรถชนมันซ้อนกันสนิท ว่าผู้หญิงที่เขาเจอวันนั้นกับผู้หญิงที่ยืนต่อหน้าเขาวันนี้คือคนคนเดียวกัน

“อ๋อ..คุณนั่นเอง นี่วันนี้มาหากินถึงสำนักงานออฟฟิตเลยหรือเนี่ย..ร้ายไม่เบานะ...ใส่ชุดนักศึกษาเรียกเรตติ้งซะด้วย”

“.....กรี๊ด..ด.ด...” เสียงกรี๊ดปรี๊ดสนั่นโลกของณิรัชญาทำเอาคนแถวนั้นหันมามองกันเป็นจุดเดียว แต่ตอนที่หล่อนเลือดขึ้นหน้าแล้ว หล่อนก็ไม่สนทั้งหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนต่อให้ใครก็อย่ามาขวาง

รุจิดาที่อยู่ในตัวตึกขนาดมีประตูกระจกกั้นหล่อนยังได้ยินเสียงเพื่อนสาวกรี๊ดซะหูแทบแตก พนักงานในบริษัทต่างชะเง้อคอยืดคอยาวมองไปที่ลานจอดรถหน้าอาคารว่ามันเกิดอะไรขึ้น รุจิดารีบวิ่งไปที่ประตูเพื่อจะดูให้เห็นเต็มตาว่าเกิดอะไรกับเพื่อนของหล่อน

“นี่แก....ไอ้บ้า...ฉันไม่ใช่อีหนู โปรดเข้าใจใหม่ซะด้วย แต่แกนั่นแหละเป็นแค่คนขับรถ ถือดียังไงกล้ามาว่าฉัน” ณิรัชญาตะคอกใส่หน้าเขายังไม่พอ หล่อนคว้าคอเสื้อเขาขึ้นมาด้วยมือทั้งสองข้าง รปภ.หน้าบริษัทรีบตรงดิ่งมาที่ฐิติกรกับณิรัชญาทันที ฐิติกรเห็นจึงหันไปทำมือห้ามว่าตอนนี้เขาโอเค เขาสามารถจัดการกับผู้หญิงตัวเล็กๆที่กำลังกระชากคอเสื้อเขาได้อยู่

“ผมว่าคุณใจเย็นก่อนดีกว่า คุณผู้หญิง” ฐิติกรจับมือทั้งสองข้างของหญิงสาวที่กำลังกระชากคอเสื้อเขาอยู่ หล่อนสะบัดข้อมือทั้งสองข้างออกจากการเกาะกุมของเขา ณิรัชญาเอาแขนทั้งสองข้างกอดอก ก่อนจะยืนวางท่าอย่างเหนือกว่าชายที่นั่งอยู่ในรถ

“แหม..ทีอย่างงี้มาเรียกฉันว่าคุณผู้หญิง เชอะ...ไหน เอาเจ้านายแกมาคุยกับฉันซิ ฉันจะบอกให้เขาไล่นายออกโทษฐานปากหมา และฉันจะบอกเจ้านายแกด้วยว่าวันนั้นแกแอบเอารถเขาไปขับเล่น แล้วฉันจะบอกให้หมดว่าวันนั้นแกทำอะไรกับฉันบ้าง”

รปภ.ที่ยืนอยู่ในเหตุการณ์หน้าซีดตัวสั่น ไม่ใช่ว่าเขากลัวผู้หญิงที่ยืนด่าฐิติกรฉอดๆหรอกนะ แต่เขากลัวฐิติกรจะเอาผิดเขามากกว่าที่ปล่อยให้ผู้หญิงบ้าที่ไหนมายืนด่าเขาที่หน้าบริษัทท่ามกลางสายตาประชาชีนับร้อยคู่ ถ้างานนี้เขาไม่หัวขาดกระเด็นถือว่าเป็นเดชะบุญมากพอแล้ว

ณิรัชญาเหลือบมองรปภ.ก่อนจะตะคอกสั่งว่าไปตามเจ้าของรถคันนี้มาสิ เพราะหล่อนมีเรื่องจะคุยกับเขาสักสองสามนาที รปภ.ยังคงยืนนิ่งแต่ตาเลิ่กลั่กมองหน้าฐิติกรว่าจะเอายังไงดี ส่วนรุจิดาที่แม้แต่ตอนนี้จะออกไปห้ามเพื่อนสาวก็ยังไม่กล้าเพราะสายตานับร้อยคู่ต่างจดจ้องไปที่ร่างของสองคนนั้นเป็นจุดเดียว

“ไปสิ...บอกว่ารู้จักคุณหนูของตระกูลมหศวัสตติ์รึเปล่า...ฉันชื่อณิรัชญา มหศวัสตติ์ บอกเขาเลยว่าฉันมีเรื่องจะคุยด้วย”

รปภ.เหลือบมองหน้าฐิติกร เขาพยักหน้าเป็นเชิงว่าให้แกล้งเข้าไปตาม รปภ.รับคำแล้วรีบวิ่งหายเข้าไปในตึก ณิรัชญามองหน้าฐิติกรด้วยสีหน้าสะใจยิ่งนัก ว่างานนี้เขาไม่รอดแน่

ส่วนชายหนุ่มพอได้ยินชื่อนี้เขาถึงบางอ้อว่าผู้หญิงคนนี้ที่ไปร่วมงานวันเกิดของโสภิตา แล้วก็มีเรื่องวุ่นวายตามมาเสียยกใหญ่ เขานึกออกแล้วว่าที่ผ่านมาเขาเคยเจอหล่อนถึงสองครั้ง ที่แท้ก็ลูกหลานตระกูลผู้ดีเก่า มิน่าถึงได้วางท่าเย่อหยิ่งผยองราวกับนางพญาก็ไม่ปาน หน้าตาก็สะสวยดีหรอก แต่กิริยามารยาทไม่สมกับเป็นลูกผู้ดีตีนแดงเอาซะเลย

“เธอมาฝึกงานวันนี้วันแรกใช่ไหม” ฐิติกรพอจะทราบว่าวันนี้จะมีนักศึกษามาฝึกงานที่บริษัทสองสามคน ยิ่งเห็นเธอใส่ชุดนักศึกษาด้วยแล้ว เขายิ่งมั่นใจว่าต้องใช่แน่ แม้ตอนแรกเขาจะเข้าใจเธอผิดก็ตามที

“นี่แกรู้ได้ยังไง...ไหนตอนแรกยังบอกว่าฉันมาหาเหยื่อแถวนี้อยู่เลยไง...กลัวฉันล่ะสิ...แต่กลัวตอนนี้ก็สายไปแล้วล่ะ เจ้านายแกกำลังจะมา แล้วนายจะได้โดนเด้งออกจากตำแหน่งคนขับรถซะเดี๋ยวนี้” ณิรัชญาถือว่าตัวเองเป็นต่อกว่า หล่อนได้ทีจึงต่อว่าชายหนุ่มซะให้หายแค้น

“ไม่มีทางหรอก ที่เจ้านายผมจะไล่ผมออกด้วยเรื่องแค่นี้ ผมจะอธิบายว่ามันเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดกัน” ฐิติกรพยายามทำให้อารมณ์หญิงสาวเย็นลง แต่กลับตรงกันข้าม คำพูดของเขามันเหมือนเชื้อไฟที่เติมให้หล่อนโมโหกว่าเดิมมากกว่า

“ยังไงซะฉันจะให้เจ้านายแก ไล่แกออกให้ได้ ไม่อย่างนั้นอย่ามาเรียกฉันว่าคุณหนูของตระกูลมหศวัสตติ์”

รปภ.ที่วิ่งเข้าไปในตึกวิ่งกระหืดกระหอบออกมา ณิรัชญาชะเง้อมองไม่เห็นมีใครตามรปภ.ออกมาเลยหันไปตวาดว่าบอกให้ตามเจ้าของรถคันนี้มา พูดไม่รู้เรื่องหรือไง จู่ๆร่างของหนุ่มใหญ่ก็เดินก้าวออกมาจากอาคาร พวกบรรดาพนักงานทั้งหลายต่างแหวกทางให้เขาเดินออกมาอย่างสง่า รุจิดาบอกว่าซวยแล้วไง สงสัยนี่ต้องเป็นรถเจ้าของบริษัทแน่เลย แต่แปลกนะ แก่แล้วแต่ทำไมยังขับรถซิ่งแบบรถสปอร์ตได้อีก

ณิรัชญามองตามร่างของฐาปนิกที่เดินมา ท่าทางโมโหร้ายเมื่อครู่กลับเย็นลงจนน่าตกใจ ณิรัชญายกมือไหว้ผู้อาวุโส  ฐาปนิกมองหน้าหญิงสาวแล้วก็หันไปมองเจ้าลูกชายตัวดีที่ส่งยิ้มแหยๆให้เขา

“เกิดอะไรขึ้นหรือหนูฟ้า” ฐาปนิกถามหล่อนยิ้มๆ ณิรัชญารีบฟ้องทันทีว่าคนขับรถของคุณลุงมารยาทแย่เป็นที่สุด แล้วหล่อนก็เล่าเรื่องตั้งแต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่วันที่เขาเกือบขับรถชนเธอในหมู่บ้าน ปรักปรำหาว่าเธอเป็นอีหนูให้เสี่ยเลี้ยง จนกระทั่งวันนี้ยังมาหยามเธออีกว่ามาหาเหยื่อแถวนี้

“หนูว่าคุณลุงรีบไล่คนขับรถคนนี้ออกไปเถอะค่ะ ความสุภาพก็ไม่มี แถมไม่ให้เกียรติสุภาพสตรีอีกด้วย” หล่อนเชิดหน้าฟ้องฉอดๆๆ ฐาปนิกหันไปมองหน้าฐิติกรด้วยสายตาคมเฉียบ เขายักไหล่พร้อมกับทำท่าเบ้ปาก ณิรัชญาเห็นท่าทางนั้นก็ยิ่งอยากจะเต้นเร่าๆบีบคอหมอนี่ซะให้หักคามือ แต่ติดที่ว่าหล่อนยังคงเกรงใจผู้อาวุโสที่ยืนอยู่ด้วย

“เอาเป็นว่าหนูฟ้าสบายใจได้ เดี๋ยวลุงจัดการเอง หนูฟ้าวันนี้มาฝึกงานวันแรกก็ตั้งใจทำงานให้ดีๆล่ะ” มาถึงตอนนี้หล่อนไม่แปลกใจว่าทำไมฐาปนิกถึงรู้ว่าจะมีนักศึกษามาฝึกงาน ดูจากท่าทางเขาน่าจะเป็นเจ้าของของบริษัทนี้ ก็ย่อมต้องรู้เป็นธรรมดา ไอ้คนขับรถคนนี้ก็คงจะแอบฟังเจ้านายคุยกันถึงได้รู้เรื่องด้วย

“ค่ะ คุณลุง งั้นฟ้าขอตัวเข้าไปข้างในก่อนนะคะ” หญิงสาวไม่วายทิ้งท้ายยิ้มเชิดใส่ฐิติกร ก่อนจะเดินสะบัดก้นงามๆเข้าตึกไปท่ามกลางสายตาพนักงานนับร้อยที่มองตามร่างหล่อนด้วยเสียงอื้ออึง

ด้านฐาปนิกบอกกับรปภ.ว่าไม่มีอะไรแล้วไปทำงานต่อเถอะ รปภ.ถอนหายใจพรืดใหญ่ เขารู้สึกค่อยหายใจทั่วท้องหน่อย ก่อนจะรับคำเจ้านายเดินกลับไปยังจุดประจำตำแหน่ง ส่วนฐิติกรที่ทำท่าจะปิดประตูรถกลับเปลี่ยนใจออกมาจากรถแล้วโทรสั่งให้คนขับรถตัวจริงเอารถเขาขึ้นไปจอดบนอาคารให้หน่อย

“นี่มันเรื่องอะไรกันฮะ เจ้าทิว” คำถามประหลาดใจออกมาจากปากผู้เป็นพ่อของเขา

“ผมว่าผมกับคุณพ่อมีเรื่องต้องคุยกันยาวกันซะแล้วล่ะฮะ”
ฐาปนิกงงว่าคำพูดนี้เขาควรจะพูดมากกว่าฐิติกรเสียอีก

ชายหนุ่มจัดแต่งเสื้อให้เข้าที่เข้าทางโดยเฉพาะปกเชิ้ตที่มันยับยู่ยี่จากน้ำมือของณิรัชญา เขาพึมพำชื่อของหญิงสาวออกมาเบาๆเพื่อที่เขาจะได้จดจำชื่อนี้ไว้อย่างไม่มีวันลืม

 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 252 ท่าน