Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
คุณหนูสวยร้าย คุณชายเจ้าเสน่ห์
LadyZang
ตอนที่ 2
2
07/08/2554 14:36:38
537
เนื้อเรื่อง
คุณหนูสวยร้าย คุณชายเจ้าเสน่ห์
ตอนที่ 2
                แสงไฟสีส้มนวลอ่อนในห้องแกรนด์ บอลลูมของโรงแรมระดับห้าดาว เจ้าภาพของงานกำลังกับการยืนต้อนรับแขกที่มาในงาน แม้จะเป็นแค่งานวันเกิดของลูกสาวของนักธุรกิจชื่อดัง แต่แขกที่มาร่วมงานต่างก็ให้ความสนใจกันอย่างล้นหลาม แม้แต่ช่างภาพสื่อมวลชนทุกแขนงเบียดเสียดกันแย่งสัมภาษณ์และถ่ายรูปโสภิตากันเสียยกใหญ่ หล่อนโพสท่านู้น ท่านั้นอย่างมั่นอกมั่นใจเสียเหลือเกินว่าสวยงามเลิศเกินกว่าใครในงานนี้ แฟนหนุ่มลูกครึ่งเกาหลียืนอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ข้างๆ นานๆทีถึงจะคลี่ยิ้มออกมาได้บ้างแต่เป็นยิ้มที่เจื่อนสนิท
               
“น้องโสคะ ทำไมแฟนน้องโสไม่ค่อยยิ้มเลยล่ะค่ะ ไม่สบายหรือเปล่า” นักข่าวหญิงคนหนึ่งถามโพล่งออกไป ทุกคนพยักหน้ากันหงึกหงักเห็นด้วยกับคำถามนี้ โสภิตาที่กำลังยิ้มสวยอยู่ชักสีหน้าเล็กน้อย ก่อนจะปรับเปลี่ยนเป็นยิ้มหวานตามเดิม
                “พอดีโจเขาแพ้แสงแฟลชน่ะค่ะ เลยปวดตานิดหน่อย” โสภิตาหันไปมองหน้า โจ ยองหนุ่มเกาหลีที่ส่งยิ้มเจื่อนๆมาให้หล่อน

“เดี๋ยวโสขอตัวพาโจเข้าไปพักที่ห้องรับรองด้านในก่อนนะคะ ไม่เกินห้านาทีค่ะ โสจะออกมาให้สัมภาษณ์ทุกคนเลยค่ะ” หล่อนคว้าหมับเข้าที่แขนชายหนุ่มก่อนจะลากตัวออกไป ทุกคนต่างมองหน้ากันงงๆ

“ผมว่ามันแปลกๆอยู่นะคุณโจเนี่ย ไม่เห็นจะเหมือนคนรักของคุณโสภิตาเลยนะ” ช่างภาพหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“นั่นสิ..ปกติแฟนกันต้องรู้เรื่องอะไรบ้าง นี่ถามคำตอบคำอย่างกะท่องบทมางั้นล่ะ” และแล้วเสียงวิพาษณ์วิจารณ์เริ่มดังหนาหูขึ้น จนพูดกันไปปากต่อปากเลยกลายเป็นทอล์ค ออก เดอะ ทาวน์ในงานนี้เลยก็ว่าได้
               
ทางด้านโสภิตากับโจ ยองหนุ่มลูกครึ่งเกาหลี เดินเข้าไปยังห้องพักส่วนตัว โสภิตาเปิดฉากว่าชายหนุ่มเสียยกใหญ่ ว่าให้ทำหน้าตาให้มันดีๆหน่อย ให้สมกับหนี้ที่เขาติดหล่อนอยู่สองล้าน ออกงานกับหล่อนแค่วันเดียวกับปลดหนี้ทั้งหมด มันคุ้มเสียยิ่งกว่าคุ้มเป็นไหนๆ แล้วบทที่ซักซ้อมมา ตอนนี้เอาไปท่องใหม่ซะ แล้วเดี๋ยวตามฉันออกไป หล่อนหันมาพูดๆๆสั่งๆๆจน โจ ยองโต้กลับไม่ยอมให้สั่งฝ่ายเดียว
               
“คุณโส คุณพูดแบบนี้ได้ไง น้องชายผมติดหนี้คุณแค่สามแสน และผมก็คืนให้คุณเกือบหมดแล้ว เหลืองวดสุดท้ายแค่ห้าหมื่น อีกสองวันผมก็จ่ายให้คุณแล้ว แต่ที่ผมมางานนี้ก็เพราะคุณขู่ผมว่าจะเอาภาพเขียนของน้องชายผมไปขาย ไม่งั้นผมไม่มีทางร่วมมือกับแผนบ้าๆของคุณแน่” ชายหนุ่มพรั่งพรูออกไปทุกสิ่งทุกอย่างเพราะเริ่มจะทนไม่ได้กับการเอารัดเอาเปรียบของหญิงสาว
               
โสภิตาจ้องหน้าโจ ยองด้วยแววตาที่วาววับราวกับสมิงสาวที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ “แกกล้าพูดอย่างนี้กับฉันเชียวเหรอ ภาพวาดสัปปะรังเคนั่นยังอยู่ในมือของฉัน ฉันจะฉีกให้มันเป็นชิ้นๆต่อหน้านาย ฉันก็ทำได้ หรือจะให้เอาไปเผาจนไม่เหลือแม้แต่เศษเสี้ยวฉันก็ยินดีทำ”

หล่อนเข้าไปหยิบภาพตัวประกันนั่นออกมาจากลิ้นชักในห้องรับรอง โจ ยอง อยากจะเข้าไปคว้ามันไว้ แต่ก็ไม่กล้า ภาพความหวังอันเป็นกำลังใจให้แก่น้องชายที่ป่วยเป็นมะเร็งระยะสุดท้ายของเขา มันมีค่าและความหมายมากกว่าสิ่งใดในโลก
               
โสภิตาจ้องหน้า โจ ยอง อย่างเป็นต่อ ก่อนจะบอกว่าถ้าทำใจที่จะเล่นเป็นแฟนกำมะลอของฉันต่อไปได้แล้ว ให้ตามฉันออกไปภายในสิบนาที ถ้าหล่อนยังไม่เห็นว่าเขาออกมา หล่อนจะสั่งให้บอดี้การ์ดเอาภาพนี้ไปเผาซะ โสภิตาเดินออกจากห้องไปด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมพร้อมกับภาพวาดที่ถืออยู่ในมือนั่น โจ ยองมองตามด้วยสีหน้าแค้นสุดๆ
               
เมื่อหล่อนกลับเข้ามาในงาน พวกช่างภาพและนักข่าวต่างห้อมล้อมอยู่ที่ด้านหน้างานเป็นวงใหญ่ แสงแฟลชวูบวาบจน   โสภิตาต้องหยีตาพร้อมกับรีบเดินไปดู ร่างของหญิงสาวผมลอนยาวสีดำในชุดราตรีสีชมพูเรียกความสนใจของสื่อทุกแขนงไม่แพ้เจ้าของงานเลยทีเดียว หล่อนโพสท่าสวยเริ่ดจนโสภิตาทนไม่ไหวที่ณิรัชญาช่างกล้ามาขโมยซีนเจ้าของงานอย่างหล่อนได้
               
“มาแล้วเหรอจ๊ะฟ้า กำลังคิดถึงอยู่เชียว” โสภิตารีบวิ่งเข้าไปคว้าแขนณิรัชญา พร้อมกับควงแขนถ่ายรูปคู่ ทั้งสองสาวต่างฉีกยิ้มให้กล้อง โสภิตาพูดรอดไรฟันว่ามาถึงก็ทำตัวเด่นกว่าเจ้าของงาน ถือว่าเธอช่างมารยาทต่ำเสียจริง ณิรัชญาฉีกยิ้มให้กล้องอย่างไม่สะทกสะท้านในคำด่าของหล่อน แต่ก็มิวายเหน็บโสภิตาให้เจ็บใจเล่น
               
“งานนี้ฉันแต่งตัวได้ธรรมดาสุดๆแล้วนะขอบอก เพราะมันเป็นแค่งานเลี้ยงฉลองวันเกิด ไม่ใช่งานที่สลักสำคัญอะไร”        

ณิรัชญาคว้าคอของโสภิตาเข้ามากอดราวกับเพื่อนรัก ช่างภาพกดชัตเตอร์รัว ทุกคนต่างเข้าใจว่าสองคนนี้รักกันปานจะกลืน โสภิตาหันไปยิ้มสู้กล้อง แต่ในใจเดือดปุดๆ ณิรัชญาพูดข้างหูของโสภิตาพอให้ได้ยินกันสองคน

“แต่เธอก็ต้องเข้าใจล่ะนะ ว่าตระกูลผู้ดีเก่าอย่างฉันไม่ว่าจะย่างกรายไปที่ไหนคนก็มักจะให้ความสนใจ ไม่ต้องจัดงานใหญ่โตหรูๆระดับโรงแรมห้าดาว แค่งานเลี้ยงเล็กๆสังสรรค์ภายในบ้านก็เป็นข่าวในหน้าไฮโซแล้วล่ะ”
               
ณิรัชญาขอตัวกับบรรดาพี่ๆนักข่าว ก่อนจะเดินเข้าไปในงานพร้อมรุจิดาและเพื่อนๆอีกโขยง ปล่อยให้โสภิตามองตามด้วยสีหน้าเจ็บใจ จู่ๆก็มีเสียงชายหนุ่มร้องเรียกชื่อหล่อน โสภิตาหันไปมองตามก่อนจะฉีกยิ้มหวานให้ อารมณ์บูดๆเมื่อกี้หายเป็นปลิดทิ้ง
               
“พี่ทิว...พี่ทิวมาจริงๆด้วย...ชะอุ๊ย...มากับคุณพี่ดารัญสุดสวย” โสภิตาแกล้งยอหญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า แท้จริงแล้วหล่อนเกลียดผู้หญิงทุกคนที่เข้าใกล้ฐิติกร หล่อนชอบเขามากกว่าพี่ชาย แต่ฐิติกรคิดกับหล่อนเพียงแค่น้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น
               
“พี่จะไม่มาได้ยังไงละครับ วันเกิดน้องสาวคนสวยคนนี้” โสภิตายิ้มเขิน กับคำว่า ‘สวย’ที่ชายหนุ่มชม ฐิติกรยื่นกล่องของขวัญสีชมพูเล็กๆให้หล่อน โสภิตารับมาด้วยความดีใจ “สุขสันต์วันเกิดครับ”
               
“สุขสันต์วันเกิดจ๊ะ สาวน้อย” ดารัญมีของขวัญมาให้หล่อนเช่นกัน โสภิตาอดรับมาอย่างเสียมิได้ แต่ก็ต้องแสร้งยิ้มกล่าวขอบคุณ
               
ช่างภาพถ่ายรูปฐิติกรกับดารัญเสียยกใหญ่ นักธุรกิจไฮโซรุ่นใหม่ที่มาแรงแซงโค้งเบียดคนเก่าๆตกรุ่นไปหลายคนแล้ว ไม่ว่าจะขยับไปทางไหน ผู้คนต่างก็ให้ความสนใจเป็นพิเศษ
               
“คุณโจมาแล้ว..”เสียงช่างภาพนายหนึ่งพูดขึ้นมา ทุกคนหันมามองโจ ยองกันตาเดียว โสภิตาฮึดฮัดขัดใจที่เขาเดินทะเล่อทะล่ามาไม่ถูกจังหวะ ฐิติกรสีหน้าสงสัย เขาหันมามองหน้าหล่อนเป็นเชิงถามว่าคนๆนี้เป็นใครกัน
               
“แฟนน้องโส..หน้าตาน่ารักจังเลยนะจ๊ะ...หน้าคล้ายดาราเกาหลีมากเลย” ดารัญยิ้มกว้างมองหน้าเด็กสาวอย่างเป็นต่อ ไม่ใช่ว่าหล่อนจะไม่รู้ว่ายัยเด็กโสภิตาคนนี้คิดอะไรกับคนรักของหล่อน ถ้าหวังจะได้ฐิติกรไปคงจะต้องข้ามศพหล่อนไปเสียก่อนเถอะ
               
“งั้นเดี๋ยวพี่เข้าไปในงานก่อนนะ ถ้าเราว่างๆแล้วค่อยคุยกันนะ” ฐิติกรเดินควงดารัญเข้าไปในงาน ดารัญหันมายิ้มให้หล่อนทีหนึ่ง แต่หล่อนรู้สึกได้ว่ารอยยิ้มนั้นเหมือนจะเป็นยิ้มเยาะให้กับหล่อนเสียมากกว่า
               
หลังจากคล้อยร่างของฐิติกรและดารัญแล้ว โสภิตาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือของโจ ยอง หล่อนกำมันแน่นจนชายหนุ่มต้องสะบัดมือออก ดีว่าที่บรรดานักข่าวช่างภาพเริ่มทยอยไปตักอาหารทานกันบ้างแล้ว กิริยาของทั้งสองคนจึงไม่สะดุดสายตาใครเข้า โจ ยองนิ่วหน้าตะคอกถามเธอว่า เธอเป็นบ้าอะไรขึ้นมาอีก เขาออกมาให้สื่อเห็นแล้วยังไม่พอใจอีกเหรอไง และแล้วการสนทนาอันดุเดือดก็ถูกขัดด้วยเสียงของโสภาคย์ที่เดินเข้ามาหาโสภิตา
               
“ลูกโส...ไป เข้าไปในงานกัน แขกมากันหมดแล้ว” โสภาคย์ที่เดินเข้ามาโอบไหล่ลูกสาวเข้าไปในงาน แต่ไม่วายแอบชำเลืองมองหน้าโจ ยองอีกทีนึง แต่ก็ไม่พูดอะไร เขาแอบกระซิบถามโสภิตาอย่างสงสัย
               
“แล้วนี่ พ่อแฟนกำมะลอของลูก จะช่วยธุรกิจพ่อได้ยังไงกัน..พ่อไม่เข้าใจเลยนะลูก”
               
โสภิตายิ้มอย่างมีเลศนัย หล่อนบอกกับพ่อของเธอว่า เห็นไหมว่าการจัดงานวันเกิดของเธอครั้งนี้มันยิ่งใหญ่กว่าครั้งไหนๆเพราะหล่อนได้ปูพื้นเรื่องเอาไว้ว่าวันนี้หล่อนจะเปิดตัวแฟนนักเรียนนอกลูกครึ่งเกาหลี ซึ่งได้รับความสนอกสนใจจากสื่อทุกแขนงเป็นอย่างมาก  พวกนักข่าวอยากรู้เรื่องของเธอก็จะถามคุณพ่อ พอเขาทำข่าวเยอะๆ นักธุรกิจคนอื่นๆพอเห็นข่าวคุณพ่อบ่อยๆ ความน่าเชื่อถือ เป็นที่รู้จักไปทั่ว ใครๆก็อยากจะลงขันทำธุรกิจร่วมกับคุณพ่อทั้งนั้น แล้วจากนั้นก็จะตามมาด้วยกำไรมหาศาล
               
“หนูเอาเทคนิคที่พวกดาราเขาใช้กันทำมาหากินเอามาใช้บ้างค่ะพ่อ...เราต้องทำให้ตัวเราเองมีชื่อปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์บ่อยๆ หรือไม่ก็ออกโทรทัศน์ทุกวันๆ รับรองค่ะว่าเรตติ้งไม่มีทางตกชัวร์แน่นอนค่ะ”             
               
โสภิตายิ้มอย่างภูมิใจในความฉลาดของตนเอง โสภาคย์ลูบหัวลูกสาวด้วยความภูมิใจ ก่อนจะเดินยิ้มร่าพากันเข้าไปในงานโดยโจ ยอง เดินรั้งท้ายตามมาติดๆ
               
ทางด้านณิรัชญากับกลุ่มผองเพื่อน หันไปมองตามร่างของโสภิตาที่เดินคู่มากับพ่อของหล่อน แล้วก็หนุ่มหน้าใสที่เดินรั้งท้าย อ๋อ...พ่อคนนี้นี่เองที่ยัยโสภิตาตั้งใจเอามาโชว์ ณิรัชญากระหยิ่มยิ้ม รุจิดากับพวกสาวๆพากันแอบกรี๊ดแฟนของโสภิตากันเสียยกใหญ่ว่าหน้าใสมาก น่ารักอะไรเช่นนี้ บางคนถึงกับเพ้อว่าอยากแฟนหล่อน่ารักๆแบบนี้บ้าง รุจิดากระเซ้าณิรัชญาว่ากล้าเข้าไปหาชายหนุ่มหน้ามนคนนี้หรือเปล่า
               
“ไม่มีอะไรที่ฉันไม่กล้าทำนะด๋า” พอหล่อนพูดจบก็ลุกเดินตรงเข้าไปหาโจ ยองที่กำลังตักอาหารอยู่ ณิรัชญาแสร้งทำทีเข้าไปตักใกล้ๆ หล่อนแอบมองมือเขาอยู่ว่าจะตักอะไรต่อไป แล้วหล่อนจะแสร้งทำทีว่าตักพร้อมกัน ทีนี้แหละจะได้เริ่มมีเรื่องคุยกันล่ะ
               
เอาล่ะ...หล่อนเห็นมือเขาแวบๆ ณิรัชญาหยิบทัพพีด้ามใหญ่ตักพร้อมๆกันกับมือของใครคนหนึ่ง แต่พอหล่อนเงยหน้าว่าจะส่งยิ้มหวานให้กลับกลายเป็นชายหนุ่มสุดเท่ที่ยืนแทนที่แฟนของยัยโสภิตาซะได้
               
“ขอโทษค่ะ” ณิรัชญากล่าวขอโทษชายหนุ่มผู้นั้นเบาๆ หล่อนเองรู้สึกสะดุดตากับหน้าตาและก็ท่าทางของชายหนุ่มคนนี้มาก แต่หล่อนนึกไม่ออกว่าเคยเจอเขาที่ไหน ส่วนฐิติกรเองก็คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยเจอหล่อนที่ไหนเหมือนกัน ท่าทางลูกคุณหนูแบบนี้สงสัยจะเป็นเพื่อนของโสภิตา ต่างคนต่างก็มองหน้ากันกันแบบผ่านๆแล้วก็เดินไปตักอาหารของตัวเองต่อ
               
และแล้วณิรัชญาเห็นเป้าหมายของเธอกำลังตักอาหารอยู่ทางด้านโน้น หล่อนรีบเข้าไปยืนข้างๆเขาหวังว่าจะใช้มุขเดิม แต่คราวนี้มีมือขาวๆเข้ามาตักอาหารที่หล่อนกำลังเล็งเป้าอยู่ใส่จานให้กับหล่อนโดยที่ตัวหล่อนเองยังไม่ทันเอื้อมมือไปจับทัพพีเลยด้วยซ้ำ
               
“ไงจ๊ะ...ฟ้า อาหารที่นี่อร่อยมั้ย” โสภิตาเลิกคิ้วถาม โจ ยองทำท่าจะเดินไป โสภิตารีบคว้าแขนเขามาควงทันที ณิรัชญามองด้วยสีหน้าเรียบเฉย
               
“ฉันจะแนะนำให้เธอรู้จักโจ ยอง แฟนของฉันเป็นนักเรียนนอกเพิ่งจบมาไม่นาน ตอนนี้มาเที่ยวที่เมืองไทย อาทิตย์หน้าก็จะกลับไปแล้วเลยอยากแนะนำให้เธอได้รู้จักก่อนที่จะไม่มีโอกาส” รู้สึกว่าหล่อนจะเน้นเสียงประโยคสุดท้าย ณิรัชญาแค่นยิ้มให้โสภิตาหนึ่งที โสภิตาได้ทีพูดต่อ”ฉันรู้ว่าเธอเองก็อยากจะรู้จักแฟนของฉันใจแทบขาด”
               
“ฉัน..ณิรัชญา เรียกสั้นๆว่าฟ้า ก็ได้ค่ะ”หล่อนยื่นมือไปเพื่อหวังจะเชคแฮนด์ แต่โสภิตากลับปัดมัน โจ ยอง มองหน้าสองสาวด้วยสีหน้าที่อึดอัด อึดอัดที่จะต้องเล่นตามเกมของโสภิตา แล้วก็อึดอัดกับสถานการณ์ที่อยู่ตรงหน้านี้มาก
               
“ไม่ต้องหรอกจ้ะฟ้า...ทักทายอย่างเดียวคงพอ ไม่ต้องถึงเนื้อถึงตัวตามแบบฝรั่งเขาหรอก มันไม่งามนะจ๊ะ” คำแดกดันของโสภิตาไม่ได้ทำให้ณิรัชญาแสดงอาการโมโหออกมา หล่อนยังคงสงวนท่าทีอยู่ แต่ในใจอยากจะลากยัยโสโครกนี่มาตบซ้ายขวาซะให้หยุดพล่ามเสียที
               
“เหรอจ๊ะ...แล้วที่หล่อนเล่นควงแขนผู้ชายเดินร่อนไปทั่วงานแบบนี้ เป็นกิริยาที่สมควรมากเลยสินะ” ณิรัชญาถามยิ้มยั่วกวนประสาท โสภิตาถึงกับระงับอาการไว้ไม่อยู่จะเข้าไปทำร้าย โจ ยอง รีบเอาตัวเข้าไปขวาง โสภิตาชะงักก่อนจะจ้องมองหน้าชายหนุ่มอย่างเอาเรื่อง
               
“โจ ยอง...หลบไป” เสียงออกคำสั่งของหล่อนดังพอที่จะให้คนรอบข้างเริ่มหันมามองว่าเกิดอะไรขึ้น รวมทั้งฐิติกรที่ยืนอยู่แถวนั้นด้วย
               
“ผมไม่หลบ คุณเลิกบ้า แล้วก็กลับไปนั่งที่ซะที” โจ ยองเอาร่างยืนขวางณิรัชญาไว้ กันไม่ให้โสภิตาทำอะไรเธอได้ ฐิติกรเห็นท่าไม่ดีรีบเดินเข้ามาหาโสภิตา หล่อนเห็นชายหนุ่มเท่านั้นก็รีบโผเข้าซบกับอกกว้าง ก่อนจะแสร้งร้องไห้คร่ำครวญเสียยกใหญ่
               
“พี่ทิว...ฮือ..อึก..อึก..พี่ทิว...”ชายหนุ่มตระคองกอดร่างโสภิตาไว้แบบงงๆ โจ ยองยืนอึ้งว่านี่หล่อนกำลังจะทำอะไร ส่วน    ณิรัชญารู้ทันเกมหล่อนแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากยืนดูหล่อนเล่นละครต่อไป
               
“เกิดอะไรขึ้นหรือโส...ใครทำอะไรเธอ...บอกพี่สิ” ฐิติกรพยายามดันร่างหญิงสาวออกแต่หล่อนกลับกอดเขาแน่นกว่าเดิม    ณิรัชญาเบ้ปากพลางพูดกับตัวเองเบาๆว่ามารยาชัดๆ
               
“คือโจ ยองเขา...เขา...ฮือ..” ทุกคนหันมามองโจ ยองเป็นตาเดียว ฐิติกรเค้นถามว่าเขาทำอะไรหล่อน ทำไมโสภิตาถึงได้ร้องไห้หนักขนาดนี้
               
“ผมปล่าวนะครับ ผมแค่จะเข้ามาห้ามไม่ให้คุณโสเขาทำร้ายคุณฟ้าก็เท่านั้นเอง” โจ ยอง กล่าวไปตามจริงทุกคนฮือฮาที่เจ้าของงานจะเข้าไปทำร้ายแขกที่มาร่วมงาน ช่างภาพต่างกดชัดเตอร์รัวเก็บภาพแทบจะทุกวินาทีเลยก็ว่าได้
               
“แต่โสมีเหตุผลนะคะ..ฮือ...คือ...ฟ้า...กับ..โจ ยอง...เขา...แอบคบกัน ที่ผ่านมา...โส...โสโดนสวมเขามาตลอด” เสียงฮือฮาคราวนี้หนักกว่าเดิม พวกรุจิดากับเพื่อนๆของณิรัชญามองหน้ากันเลิ่กลั่ก ไม่รู้จะเข้าไปช่วยเพื่อนยังไงดี โสภิตายังคงแสดงบทนางเอกเจ้าน้ำตาต่อไป

“คือ..โสทนไม่ได้ค่ะที่เพื่อนรักกับคนรักของโสจะแอบคบกัน ขอโสอยู่คนเดียวสักพักนะคะ” ว่าแล้วหล่อนก็ผละจากอกของฐิติกรไปอย่างเสียดาย แต่เพื่อแผนการที่จะฉีกหน้าณิรัชญามันจะล้มเหลวไม่ได้ หล่อนจำต้องผละไป ก่อนจะวิ่งหลบหายเข้าไปในห้องรับรองของตัวเอง

ตอนนี้ทุกคนไม่ได้สนใจโสภิตาเท่ากับบุคคลสองคนที่ตอนนี้โดนสังคมตราหน้าว่าชั่วช้า คนนึงก็แย่งคนรักของเพื่อน อีกคนก็ทรยศหักหลังแฟนตัวเอง แต่คนที่หนักที่สุดเห็นจะเป็นณิรัชญา เพราะหล่อนเป็นถึงลูกผู้ลากมากผู้ดี แต่กล้าทำกิริยาต่ำแบบนี้ มีหรือที่จะไม่โดนโจษจันไปทั้งตระกูล

“จริงหรือคะ น้องฟ้าที่ตอนนี้คบกันอยู่กับคุณโจ ยองซึ่งสถานะตอนนี้เป็นแฟนของน้องโสภิตา”

“แล้วรู้จักกันตั้งแต่ตอนไหนครับ”

“ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น จะทำยังไงต่อไปครับคุณฟ้า”

แล้วก็ตามมาด้วยคำถามสารพัดสารเพประดังถาโถมใส่ณิรัชญา ไม่ใช่ว่าหล่อนจะตั้งตัวไม่ได้ เพียงแค่ตอนนี้หล่อนขอเวลาสักสองสามนาทีเพื่อตั้งสติ ยัยโสภิตานังจิ้งจอกสารพัดพิษ เล่นแค่หล่อนยังพอว่า นี่เล่นเอาชื่อเสียงวงศ์ตระกูลของหล่อนต้องมามัวหมองเพียงเพราะคำสกปรกๆที่มันไม่จริงแม้แต่นิดเดียว แล้วนี่หล่อนจะทำยังไงดี
 
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 283 ท่าน