Guest   
 
Username:
Password:




 


  
 



 
อ่านเรื่อง
ดวงจันทร์ของใจ
ศศิรกานต์
บทนำ
1
07/08/2554 08:08:50
402
เนื้อเรื่อง

   บางครั้งความฝันกับความเป็นจริงก็ดูเหมือนจะเดินสวนทางกันอยู่เสมอแต่เมื่อวันหนึ่งเราได้พบกับใครบางคนที่เราเฝ้ารอเขามานานทั้งชีวิตแต่ก็ไม่มีเเม้เเต่สิทธิที่จะเฝ้ามองเขาอยู่ห่างๆเพราะเขานั้นอยู่สูงเกินไปหากแต่ใครจะรู้เล่าว่าอะไรจะเกิดขึ้นในอนาคตก็ในเมื่อความรักไม่เคยเลือกเวลาสถานที่โอกาสหรือแม้กระทั่งฐานะเมื่อมันเกิดขึ้นแล้วก็ยากนักจะหักใจ...... 
  พระจันทร์หญิงสาวที่ต้องทนกับความยากลำบากมาทั้งชีวิตเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขได้หายไปพร้อมกับการจากไปของมารดาหากแต่นั่นยังไม่ใช่ที่สุดของชีวิตเมื่อบิดาที่เป็นที่พึ่งหนึ่งเดียวของเธอพาผู้หญิงคนใหม่พร้อมลูกติดเข้ามาอยู่ในบ้านนับเเต่มานั้นความสุขของเธอก็ได้หายไปพร้อมเสียงหัวเราะและถูกแทนที่ด้วยคราบน้ำตา.....
 
   "พระจันทร์ๆๆ" นางเอมอรซึ่งเป็นแม่เลี้ยงของหญิงสาวร้องเรียกด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด"มีอะไรจ๊ะน้าเอม"หญิงสาวขานรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาปนอ่อนใจ"ฉันเรียกหาเเกตั้งนานมัวเเต่หายหัวไปไหนมาห๊ะ"นางถามด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวเมื่อไม่ได้ดั่งใจซึ่งหญิงสาวก็ชินกับน้ำเสียงเเบบนี้ของนางรวมทั้งอนงค์ลูกสาวของนางที่มักจะกราดเกรี้ยวใส่เธอเป็นประจำเมื่อทำอะไรให้ทั้งสองไม่พอใจบางทีถึงขั้นทำร้ายทุบตีให้ได้เจ็บตัวก็มี
 
   "ไปซื้อข้าวที่หน้าปากซอยมาให้ลูกฉันหน่อยเดี๋ยวตื่นมาเเล้วจะหิวไม่มีอะไรกินเเกนั่นเเหละที่จะซวย" นางเอ่ยขู่หญิงสาวไปในตัวเพราะอนงค์ลูกสาวของนางนั้นขี้โมโหอย่างร้ายกาจจนบางครั้งนางเองก็เอาไม่อยู่"ฮ้าวววเอะอะเสียงดังอะไรกันน่ะแม่ดังไปถึงข้างบนทำเอาฉันตื่นเลยเนี่ย"อนงค์เดินลงบันไดมาพลางเอ่ยถามมารดาด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดเพราะนอนไม่เต็มอิ่ม
 
 "ก็นังพระจันทร์นะสิแม่กำลังจะใช้ให้มันไปซื้ออะไรมาให้เเกกินมันก็มัวเเต่อืดอาดยืดยาดพิรี้พิไรอยู่ได้ทำเอาเเม่อารมณ์เสีย"นางเอ็ดหญิงสาวพร้อมเอ่ยบอกบุตรสาวสุดที่รักของตนซึ่งตื่นเอาซะตะวันสายโด่งเนื่องจากไปเที่ยวกับเพื่อนๆกลับมาบ้านก็ค่อนสว่างเข้าไปเเล้ว"นี่เเกอีกแล้วเหรอนังพระจันทร์มัวเเต่นั่งออยู่ได้ฉันหิวแล้วไม่เห็นหรือไง"หญิงสาวหันมาตวาดจนร่างบางสะดุ้ง"จะไปเดี๋ยวนี้ล่ะจ้ะ"หญิงสาวรีบละล่ำละลักบอกออกไปและกำลังจะก้าวออกจากบ้านหากก็ถูกเรียกไว้เสียก่อน
 
     "เดี๋ยว"อนงค์เรียกหญิงสาวเอาไว้"มีอะไรอีกจ๊ะพี่อนงค์" หญิงสาวถามออกมาอย่างสงสัย"รีบไปรีบมาล่ะถ้าฉันรู้ว่าเเกกลับมาช้าเพราะมัวเเต่ไปอ่อยผู้ชายหน้าปากซอยล่ะหน้าดู"อนงค์ไม่วายชี้หน้าคาดโทษหญิงสาวทั้งๆที่เธอไม่เคยมีพฤติกรรมเเบบนั้น"จ้ะ"หญิงสาวรับคำอย่างอ่อนใจไม่อยากต่อความยาวสาวความยืดกับคนพาลอีกเดี๋ยวจะเป็นเรื่องไปกันใหญ่
 
  หญิงสาวเดินออกมาจากบ้านอย่างเหนื่อยล้าทั้งกายและใจเธอเคยถามตัวเองอยู่หลายครั้งเหมือนกันว่าทนอยู่ไปเพื่ออะไรเเต่เธอก็ให้คำตอบกับตัวเองซ้ำๆว่าเธอจะไปไหนได้เล่าก็ในเมื่อเธอไม่เหลือใครบนโลกใบนี้อีกแล้ว เธออยากอยู่บ้านหลังนี้เพราะมันเป็นที่ๆมีความทรงจำดีๆระหว่างเธอกับเเม่อยู่มากมายนัก
    หากเธอก็ยังหวังว่าสักวันเธอจะได้พบกับความสุขที่เเท้จริงสักครั้งเพื่อที่เธอจะได้พบกับเเสงสว่างที่นำทางชีวิตสู่ความสดใสอบอุ่นเเละทำให้ใจดวงนี้ไม่หนาวเหน็บหนาวอีกต่อไป....เธอคงจะได้พบมันในสักวัน


 

 

ข้อความ :
จากคุณ * :
 

 
    มีปัญหาทางเว็บ ติดต่อ [email protected] จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 326 ท่าน

Line PM