Guest   
 
Username: 
Password:  




 




  






 
อ่านเรื่อง
ROMANCES SCENT ? EMBRACE SCENT ? Eps02 [100%] -Aug 05 UP!!-
mu_mu_jung
? EMBRACE SCENT ? EP02 [Lodding...50%]
69
01/01/2533 00:00:00
3889
เนื้อเรื่อง

EP02

Love You, Hate You

 

        “ฮึก อึก

            ฉันทั้งร้องไห้ทั้งสั่งน้ำมูกในคราวเดียว ตอนที่เดินโซซัดโซเซลุกขึ้นจากเตียง ผ้าปูที่นอนสีขาวที่ยับยุ่งนั่นไม่บอกคงรู้ว่าก่อนหน้านี้เกิดอะไรขึ้น รวมถึงผู้ชายตัวโตที่นอนเหยียดยาวบนเตียงนั่นด้วย มันทำให้เตียงนอนสามฟุตครึ่งของเขานั้นเล็กไปถนัดตา

            วิลส์ตื่นแล้ว และกำลังนอนตะแคงมองฉันเงียบๆ

            ส่วนฉันก็กำลังร้องไห้เป็นคนบ้าและเก็บเสื้อผ้าที่วางระเกะระกะบนพื้นขึ้นมาทีละตัวสองตัว ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวที่พันตัวเองอยู่ไม่ได้ช่วยอะไรเลย

            ฉันยังรู้สึกได้ว่าสายตาคมกริบเหมือนรังสีเอกซเรย์ของวิลส์ยังมองตามฉันทุกการเคลื่อนไหว เหมือนกับกำลังแผดเผาตัวฉันทีละนิดๆ

            บ้าที่สุดเขาจะไม่พูดอะไรบ้างเหรอ สักคำก็ยังดีน่ะ

            “เธอกำลังทำบ้าอะไรอยู่”

            วิลส์ถามแต่ไม่ได้ขยับตัวสักนิด ฉันเองก็ไม่รู้ว่าร้องไห้อะไรกันแน่ ทั้งที่ตัวเองเป็นคนเชิญชวนวิลส์ก่อนเองแท้ๆ และบอกตัวเองว่าจะไม่ร้องไห้ไม่เสียใจอย่างแน่นอน แต่ว่าตอนนี้ฉันกำลังสะอึกสะอื้นน้ำตาไหลพรากเลยล่ะ และตัวการที่ทำให้ฉันร้องไห้ก็มองฉันอย่างหงุดหงิด

            “ฉันถามว่าเธอกำลังทำอะไรอยู่ วันจันทร์!!

            “เก็บฮึก เก็บเสื้อผ้าอยู่” ฉันบอกเสียงขาดหายเป็นห้วงๆ เพราะว่าเสียงสะอื้น

            วิสล์ดีดตัวลุกขึ้นนั่งและวางศอกที่ต้นขาเท้าคางมองฉันโดยไม่พูดไม่จา แต่เชื่อไหมว่าฉันเองก็หลบสายตาของเขาไม่พ้น

            ดวงตาคมกริบที่เหมือนกับตาของเหยี่ยวบังคับให้ฉันต้องมองตอบเขาอยู่ตลอดเวลา คนคนนี้น่ากลัวเกินไป และฉันก็ไม่รู้จริงๆ ว่าทำไมฉันถึงเลือกเขาทั้งที่ผู้ชายแสนดีกว่าเขายังมีอีกตั้งเยอะ วิลส์นอกจากจะเอาแต่ใจอย่างร้ายกาจแล้ว ยังเจ้าอารมณ์และไม่มีเหตุผลด้วย

            “แล้วจะไปไหน ไปอยู่กับแฟนเธอน่ะเหรอ?

            เขาถามและลุกขึ้นยืน เผยให้เห็นร่างกายกำยำของเขาที่เซ็กซี่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ยังดีที่เขาใส่กางเกงไว้ข้างใน ไม่อย่างนั้นกำเดาของฉันคงได้ไหลลงมาแน่ๆ

            “เธอเลือดกำเดาจะไหลน่ะ ให้ตายเถอะ การเป็นผู้ชายคนแรกของเธอนี่น่ากลัวนะ เพราะเธอเหมือนอยากจะกลืนกินฉันเข้าไปทั้งตัวเลย”

            “บ้าน่ะ! ไม่ใช่นะ”

            ฉันเถียงหน้าร้อนผ่าวแล้วก็หลบสายตาของเขา แต่ก็ไม่รู้ว่าจะหันไปมองทางไหนก็ในเมื่อคนร่างสูงอยู่ในห้องตรงหน้าฉันอย่างนี้

            “ไม่ใช่แล้วทำไมมองฉันเหมือนจะกินเข้าไปอย่างนั้นล่ะ” เขาถามกลับมา

            ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าเขาแค่แกล้งพูดเล่นหรือความจริงแล้วเขาถามอย่างนั้นจริงๆ ก็ไม่รู้

            “ยัยลามกเอ๊ย เมื่อคืนก็ปล้ำฉันแล้ว ตอนเช้ายังมาทำท่าน้ำลายหกอย่างนี้ได้อีก ไม่ละอายใจตัวเองบ้างเลยรึไง”

            “วิลส์!!

            ผู้ชายคนนี้นี่ยังไงนะ ล้อเล่นกันอยู่ได้ เขาก็น่าจะรู้ไม่ใช่เหรอว่าตอนนี้ฉันเขินมากแค่ไหนน่ะ คนอย่างเขานี่มันฉันมองหน้าเขาด้วยความแค้นเคือง แต่วิลส์แค่ยักไหล่แล้วก็คว้าผ้าเช็ดตัวและเดินหายเข้าห้องน้ำไปเท่านั้น ทิ้งให้ฉันจมกับความรู้สึกผิดชอบชั่วดีอยู่คนเดียว

            “ฉันทำบ้าอะไรลงไปนะ

 

            อันที่จริงฉันอยากจะออกจากห้องขอวิลส์ไปเลยตอนที่เขาใช้ห้องน้ำอยู่ แต่บังเอิญว่าตัวเองไม่อยู่ในสถานการณ์ที่จะทำอย่างนั้นได้ เมื่อวานฉันไม่ได้อาบน้ำ แถมเมื่อคืนก็ยัง

        คิดถึงตรงนี้หัวของฉันก็แทบจะพ่นไอน้ำร้อนๆ ออกมาได้แล้ว ฉันจดจำรายละเอียดไม่ได้ชัดเจนนักแต่ก็พอจำได้แบบเลือนราง ยังรู้สึกถึงริมฝีร้อนๆ ของวิลส์ ยังรสจูบของเขาได้ และยังจำบริเวณที่เขาลากไล้ผ่านร่างกายของฉันได้เช่นกัน คนอย่างเขาน่ะเหรอ ที่กอดฉันไว้จนแน่นเมื่อคืนนี้

            เป็นวิลส์จริงๆ น่ะเหรอที่กอดฉันไว้

            แค่คิดร่างงฉันก็ร้อนผ่าวไปหมด ราวกับว่าถูกเขากอดไว้อีกครั้ง ทั้งที่เขาไม่ได้อยู่ข้างๆ เลย

            แล้ววิลส์ก็เดินออกมาจากห้องน้ำและมีเพียงแค่ผ้าขนหนูสีขาวตัวเดียวที่พันเอวเขาไว้ ให้ตาย ทำไมตัวเขาขาวอย่างนี้นะ ฉันต้องสะกดจิตตัวเองเป็นล้านๆ ครั้ง เพื่อบังคับให้ตัวเองไม่หันไปมองร่างกายของเขา ฮือเชื่อสิ ว่าอีกเดี๋ยวเขาต้องด่าฉันอีกแน่ๆ

            “ไปอาบน้ำไป

            แต่เขากลับพูดคำนี้ออกมา ทำให้ฉันขมวดคิ้วมองเขาอย่างไม่เข้าใจเท่าไหร่ เขาไม่ด่าฉันเหรอ นับเป็นเรื่องเหลือเชื่อมาก

            “อา เธอไม่ชอบอาบน้ำนี่เอง หรือว่าจะเก็บสัมผัสของฉันที่ยังหลงเหลือบนตัวเธอเอาไว้สินะ จะไม่อาบน้ำกี่วันกี่เดือนกันล่ะถ้าอย่างนั้น

            “อาบ! ฉันจะอาบเดี๋ยวนี้แหละ!!

            ฉันเด้งตัวเข้าไปในห้องน้ำอย่างว่องไว ได้ยินเสียงหัวเราะของมัจจุราชที่ดังตามหลังมาไม่หยุดหย่อน มัยทำให้เส้นเลือดในสมองของฉันแทบจะแตกตายตรงนี้อยู่แล้ว

            ไม่เมื่อคืนฉันจำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น ไม่เลยสักนิดเดียว

            หลังจากแช่ตัวอยู่ใต้ฝักบัวอยู่นานจนคิดว่าสัมผัสบ้าๆ ที่เขาพูดมันหายไปหมดแล้วนั่นแหละ ฉันถึงได้ปิดฝักบัวอย่างอ้อยอิ่ง แล้วทีนี้ฉันจะหาขอแก้ตัวอะไรไปพูดกับเขาดีล่ะ

            “เธอขึ้นอืดตายในนั้นรึยังวันจันทร์!

            ฉันสะดุ้งเฮือกอีกหน เมื่อได้ยินเสียงของวิลส์ที่ยังตะโกนไม่เลิกรา ในคอของเขามีโทรโข่งอยู่เหรอ ทำไมพูดจาดีๆ นุ่มนวลไม่เป็นบ้างเลย

            “สงสัยฉันคงต้องเข้าไปเก็บศพแล้วสินะ รอแป๊บนะ”

            “ฉันจะออกไปแล้ว!

            ผู้ชายคนนี้บ้าไปแล้วแน่ๆ และฉันกำลังจะเป็นบ้าตายตามเขาไปนี่แหละ และฉันก็เจอปัญหาที่ใหญ่มหาศาลอีกครั้งเมื่อพบว่าตัวเองไม่ได้เอาผ้าขนหนูเข้ามาด้วย หรือจะพูดง่ายๆ ก็คือฉันมีมีผ้าขนหนูและไม่มีเสื้อผ้าอะไรจะเปลี่ยนเลย ส่วนเสื้อผ้าที่ใส่ก่อนหน้านี้ก็เป็นเสื้อผ้าบางๆ ที่เปียกน้ำซะชุ่มโชกไปแล้ว

            ตอนนี้เหงื่อกาฬฉันไหลพลักๆ ราวกับเป็นไข้ขึ้นสูงสี่สิบองศา แถมยังรู้สึกหน้ามือวิงเวียนอีกต่างหาก วันจันทร์ เธอทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย!

        “เฮ้! มันไม่ตลกเลยนะที่เธอจะมานอนตายในห้องน้ำของฉันน่ะ ฉันยังไม่อยากเจอผีลามกที่แอบสิงในห้องน้ำ แล้วแอบดูฉันเวลาที่ฉันเข้าห้องน้ำหรอกนะ

            เสียงของวิลส์ยังคงถากถางไม่หยุด ฉันเองก็เริ่มจะกังวลจนปวดท้องไปหมดแล้วตอนนี้

            “โอเค ฉันจะเข้าไปเดี๋ยวนี้แหละ”

            “อย่าเข้ามานะ ฉันไม่มีเสื้อผ้าใส่!

            “งั้นก็ดีเลยไม่ใช่เหรอ ไม่ต้องเสียเวลาถอดไง” วิลส์ตะโกนกลับมา ทำเอาฉันหน้าแดงก่ำด้วยความอายปนโกรธขึ้นมาตงิดๆ

            “ฉันลืมเอาผ้าเช็ดตัวเข้ามาด้วย!” ฉันบอกแล้วยึดลูกบิดประตูห้องน้ำไว้ เพื่อไม่ให้เขาเข้ามาได้

            “เธอเอาเสื้อผ้ามาด้วยงั้นเหรอ?

            “มันอยู่ข้างนอกน่ะ ช่วยหยิบให้ฉันหน่อยได้มั้ย?” ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ ที่โผล่มาเจอเขาที่นี่น่ะ

            “ค่าตอบแทนล่ะ” วิลส์ถามมาด้วยน้ำเสียงยียวน

            ฉันแทบจะเปิดประตูลงไปกราบแทบเท้าเขาแล้ว ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้กลายเป็นคนอย่างนี้ไปได้แล้วล่ะ

 

            “กระเป๋าเสื้อผ้าที่หน้าห้องมันหมายความว่าไง”

            หลังจากที่เราทานข้าวกันเรียบร้อยแล้ว ฉันก็คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าของวิลส์ ส่วนเขานั่งบนโซฟาเบด ยกขาขึ้นไขว่ห้าง และพาดแขนของเขาไปตามพนักโซฟาจนสุดความยาวแขนของเขา

            ฉันก้มหน้าก้มตาลงบอกไม่ถูกว่าจะอธิบายเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นยังไง ตอนนี้ฉันรู้ดีว่ามันถึงเวลาที่ฉันจะต้องพูดทุกอย่างที่เกิดขึ้นให้เขาฟังแล้ว แต่ว่าฉันจะเริ่มที่ตรงไหนดีล่ะ เรื่องราวมันมั่วซั่วไปหมดจนฉันจับต้นชนปลายไม่ได้ แถมเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนก็ทำให้ฉันมองหน้าเขาไม่ติด

            มันรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ หวิวๆ ยังไงชอบกลตอนที่เขาจ้องมองฉัน

            มันเหมือน เหมือนกับว่าเขากำลังเปลื้องเสื้อผ้าของฉันทางสายตาของเขา

            มันหนาวเยือกจนฉันต้องยกแขนขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเองเอาไว้

            “ยัยเบ๊อกนี่! ฉันถามเธอเรื่องกระเป๋าเสื้อผ้านะ ฉันไม่ได้จะปล้ำเธอซักหน่อย อย่ามาทำท่าทางอย่างนั้นกับฉันเชียวนะ!

            เขาแผดเสียงดังลั่นออกมา อันเป็นเรื่องถนัดของเขา

            แต่ทำไงได้ ตอนนี้สายตาของเขามันน่ากลัวนี่นา

            “ว่าไง หรือว่าอยากจะให้ฉันถอดเสื้อเธอออก ท่าทางแบบนี้อยากให้ฉันทำอย่างนั้นจริงๆ ใช่มั้ย?

            พรึบ

        พอเขาว่ามาอย่างนั้นฉันก็ลดแขนตัวเองลงมาโดยอัตโนมัติ แต่ดูเหมือนว่าเขายังไม่พอใจตะคอกออกมาติดๆ กันอีกหลายครั้ง

            “นี่! จะแอ่นหน้าอกให้ฉันจับรึไง นั่งดีๆ ไม่เป็นเหรอ หรือเธอต้องการอะไรของเธอกันแน่เนี่ย!!

“โฮ!!” ฉันร้องโฮลั่นก่อนจะฟุบตัวลงกับพื้น ในสถานการณ์นี้ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าควรจะทำอะไรหรือตอบเขาแบบไหน

            ไม่ว่าจะทำตัวยังไงเขาก็เอาแต่โมโหตลอด ฉันเองก็ยังไม่หายกลัวเรื่องที่ผ่านมาเมื่อคืน สมองก็สั่งการช้า ไข้ก็ยังไม่หาย เขาจะเอาอะไรกับฉันนักหนานะ ฮือ

        “ยัยบ้านี่! อยากให้ฉันเป็นบ้าตายเธอไปรึไงฮะ!!

            “ฉันเกลียดนาย ฉันเกลียดนาย!!

            “บ้าอะไรของเธออีกล่ะ เมื่อคืนที่ทั้งกอดทั้งจูบฉันนั่นมันอะไรของเธอ”

            “ฉันเกลียดนาย ฮือ ฉันเกลียดนาย

            “ฉันอยากจะฟาดเธอสักเปรี้ยงหนึ่งแล้วนะวันจันทร์ บอกว่ามันเกิดบ้าอะไรขึ้นกันแน่ กระเป๋าเสื้อผ้า ข้าวของของเธอ แล้วไอ้เรื่องเมื่อคืนนั่นมันอะไรกัน”

            “ฮึกคุณแม่ ฮึก คุณพ่อ” ฉันร้องสะอึกสะอื้น รู้สึกเหมือนว่ากำลังวิ่งหนีความตาย แล้วดันไปโผเข้ากอดยมทูตเข้าให้

            ฉันมันทั้งโง่ทั้งบ้าอย่างที่วิลส์ด่าไว้ไม่มีผิดเลย

 

            แน่นอนว่าเราคุยกันไม่รู้เรื่องแต่ว่าก็ต้องออกมาจากห้องทั้งสองคนนั่นแหละ วิลส์เรียนอยู่ที่นาสยู ส่วนฉันเรียนอยู่ที่เอ็มยูซึ่งตั้งอยู่ใกล้ๆ ถึงแม้ว่ามหาวิทยาลัยของเขามักจะไม่ถูกกันก็ตามเถอะ แต่ถึงอย่างนั้นก็มีคู่รักจากสองมหาวิทยาลัยนี้หลายคู่เหมือนกัน

            วิลส์บันทึกเบอร์ของเขาลงในเครื่องของฉันเสร็จสรรพ และเขาเองก็มีเบอร์ของฉันแล้วเหมือนกัน แม้ว่าเรื่องเมื่อคืนจะผ่านไปแล้ว แต่ว่าท่าทางของเขายังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ไม่เหมือนกับฉันที่หัวใจเต้นแรงแล้วเต้นแรงอีก เวลาที่อยู่ใกล้ๆ เขา ขืนเป็นอย่างนี้ต่อไป หัวใจฉันคงสูบฉีดเลือดได้เป็นแกลลอนในเวลาแค่หนึ่งนาที

            ส่วนวิลส์ก็ไม่มีอะไรจะเปลี่ยนแปลงเขาได้จริงๆ

            เขาขับรถเข้ามาส่งฉันที่คณะอย่างอาจหาญก่อนจะขับหายออกไป ทิ้งให้ฉันถอนหายใจแล้วก็เดินเข้าคณะ พอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูอีกที ก็เห็นว่าวิลส์บันทึกเบอร์ของเขาไว้ว่า ‘WILLS’ แต่ฉันว่าเขาไม่สมควรจะใช้ชื่อแบบนี้ เพราะเวลาที่เขาโทรมามันยังขลังไม่พอหรอก

            มันต้องเปลี่ยนเป็น ‘The Grim Reaper’ ดีกว่า เพราะแค่เห็นชื่อมันก็ทำให้ฉันขวัญผวาได้แล้ว

** Grim Reaper ยมทูตในความเชื่อของยุโรปที่มีมานาน เมื่อมีร่างของใครตายกริมจะปรากฏตัวมารอรับดวงวิญญาณไปนรก โดยปรากฏเป็นร่างของโครงกระดูกที่คลุมตัวด้วยชุดคลุมกับหมวกคลุมหัวสีดำ ถือขอโค้งยาวรอเกี่ยวดวงวิญญาณ

        และเมื่อเดินเข้าคณะฉันก็ต้องถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยล้า เมื่อเจอใครบางคนยืนรออยู่แล้ว

            ดีแลน... ผู้ชายที่บอกกับฉันว่าเขาคือแฟนของฉัน เราอยู่ในสถานะกึ่งๆ กลางๆ แบบนี้มาปีกว่าแล้ว เกือบจะสองปีแล้วล่ะมั้ง

            เขารูปร่างหน้าตาดี ไม่ต้องตีความอะไรให้มากไป สั้นๆ เลยแล้วกัน เขาเป็นเดือนของมหาวิทยาลัยปีสี่ของเอ็มยูน่ะ

            มันน่าแปลกใจสุดๆ ที่เขามาขอคบกับผู้หญิงอย่างฉัน ซ้ำยังเป็นตัวน่ารำคาญสำหรับฉันมากทีเดียว แต่ไม่ว่ายังไงฉันก็ไม่อาจจะหลุดพ้นจากผู้ชายคนนี้ไปได้เลย

            วันนี้ใบหน้าหล่อเหลาราวกับรูปแกะสลักของเขามีแผลที่มุมปากนิดหน่อย คงจะเป็นเพราะว่าวิลส์ซัดเขาเมื่อวานนั่นแหละ และวันนี้ฉันต้องแย่แน่ที่ต้องมาเผชิญหน้ากับเขา หลังจากที่ฉันทำความผิดใหญ่หลวงที่สุด เท่าที่ฉันเคยทำมาทั้งชีวิต

            “ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอวันจันทร์

            ดีแลนพูดแล้วก็ยื่นมือมาตรงหน้าฉัน

            ความจริงเราสองคนก็จับมือกันอย่างนี้เป็นประจำอยู่แล้ว แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะอะไร หลังจากเรื่องเมื่อคืนผ่านไปแล้ว ฉันรู้สึกหวงตัวเองขึ้นมาอย่างประหลาด

            ไม่อยากจะให้มาจับหรือแตะตัวทั้งนั้น ดีแลนเองก็คงจะมองเห็นว่าฉันแปลกไป เขาเลยฉวยข้อมือฉันไปบีบแรงๆ และจ้อองสบตากับฉันอย่างหมายมาด

            สายตาที่บอกว่าไม่เชื่อใจฉัน สายตาที่บอกว่าเขารู้ทันทุกอย่างทำให้ฉันอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เบื่อเหลือเกินที่ต้องถูกขาตามคุมเข้มอย่างนี้อยู่ทุกวัน

            “อย่าให้ฉันระแวงหรือว่าหงุดหงิดมากกว่านี้นะ เย็นนี้ฉันจะไปที่ห้องของหมอนั่นอีกทีแล้วก็เอาของของเธอออกมา เธอต้องไปอยู่กับฉัน” เขาบอกเสียงกร้าวและบีบแขนฉันแน่นขึ้น จนฉันต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

            “ฉันไม่อยากไปอยู่กับนาย” ฉันบอกแล้วก็ต้องอุทานออกมาอีกครั้ง เมื่อเขาแกล้งบีบแขนฉันแรงขึ้น

            “แต่เธอต้องอยู่กับฉัน พ่อกับแม่เธอไปอเมริกาแล้วไม่ใช่รึไง จะอยู่ได้ไงคนเดียว”

            ดีแลนพูดถูกทุกอย่าง เพราะเขารู้เรื่องของฉันยิ่งกว่าใคร และหมายความรวมตัวฉันเข้าไปด้วย

            “ฉันรอวันนี้มาปีกว่าแล้ว อย่าบ่ายเบี่ยงอีก เพราะคนที่จะต้องเจ็บเจียนตายคือเธอ จำไว้วันจันทร์”

            ดีแลนกระซิบเสียงแผ่วเบาพร้อมกับรอยยิ้ม เขาทำได้ยังไงนะ ยิ้มทั้งที่กำลังจะฆ่าฉันอย่างนี้น่ะ เขาไม่รอให้ฉันตอบหรือพูดอะไร นอกจากจูงมือฉันให้เดินเข้าคณะไปพร้อมกับเขาเท่านั้น มันก็เป็นอย่างนี้ทุกวัน แต่อย่านึกนะว่าผู้หญิงคนอื่นในมหาวิทยาลัยจะอิจฉาฉัน

            พวกแฟนคลับของดีแลนส่วนมากจะสมเพชฉัน และอีกส่วนหนึ่งจะสงสารฉัน

            เพราะอะไรน่ะเหรอ

        เพราะว่าดีแลนเลวเกินกว่าที่เขาจะเป็นที่รักของใครสักคนน่ะสิ

 

            เมื่อฉันมาถึงหน้าห้องของวิลส์ฉันก็แทบจะเป็นบ้าตายเมื่อวิลส์เอนตัวพิงประตูมองดูฉันที่ถูกดีแลนจูงมือขึ้นบันไดมาชั้นสอง ซึ่งเป็นชั้นที่ห้องของวิลส์ตั้งอยู่

            “ทำไมเธอไม่รับสายฉัน” วิลส์ถามและดูเหมือนว่าดีแลนจะไม่ได้อยู่ในสายตาเขาเลย

            เช่นเดียวกัน ดีแลนก็ไม่เห็นวิลส์อยู่ในสายตาด้วย

            ฉันอยากจะเป็นบ้าตายให้รู้แล้วรู้รอดไปจริงๆ

            “ไปเก็บของเธอออกมาวันจันทร์ เธอต้องไปอยู่กับฉัน” และนี่คือเสียงของดีแลนที่ออกคำสั่งราวกับว่าตัวเขาเป็นพระเจ้า

            “เข้าห้องวันจันทร์ เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

            ส่วนนี่คือกริม ยมทูตที่กำลังจะใช้เคียวลากคอฉันลงนรก

            “เร็วสิ จะรอช้าอะไรอีก ฉันให้เวลาเธอแค่สิบนาที ไม่อย่างนั้นก็ไม่ต้องเอาหรอกของของเธอน่ะ ฉันจะหาให้เธอจนกว่าเธอจะตาย”

            “ฉันไม่ใช่ขอทานนะดีแลน” ฉันพูดอย่างเหลืออด เขามองฉันเป็นตัวอะไรกันแน่ ฉันอยากจะรู้จริงๆ

            “แน่นอนว่าไม่ เพราะเธอคือแฟนฉันไงล่ะ” ในโลกนี้จะมีใครที่อวดดีแล้วก็มั่นใจเต็มร้อยอย่างดีแลนอีกบ้างไหมนะ

            “เข้าห้องวันจันทร์ ท่าทางเธอกำลังไม่สบาย

            อ้อ นี่ไงล่ะ อีกคนหนึ่งที่ฉันมองข้ามไป

            “งั้นก็ไม่ต้องเอามันละ ไปห้องฉันเลยดีกว่า ฉันจะซื้อของพวกนั้นให้เธอเอง”

            ดีแลนพูดแล้วก็กระตุกมือให้ฉันเดินออกมา แต่ว่าวิลส์ก็ไวจริงๆ แค่พริบตาเดียวเขาก็ยื้อแขนอีกข้างของฉันที่เป็นอิสระไว้ได้

            “ที่รัก เมื่อคืนเธอข่วนหลังฉันจนเป็นรอยเล็บของเธอเต็มไปหมด เพราะงั้นช่วยอาบน้ำให้ฉันด้วย ไม่งั้นฉันไม่ยอมหรอกนะ

            วิลส์ เขาพูดอะไรของเขาน่ะ ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ และดีแลนเองก็คงจะตกใจเหมือนกัน เพราะว่าเขาเผลอปล่อยมือฉัน เป็นโอกาสของวิลส์ที่กระชากตัวฉันให้เซเข้าไปในอ้อมกอดของเขาเต็มแรง

            “ทำไงดี ตอนนี้ฉันอยากจูบเธอมากๆ เลยล่ะวันจันทร์”

            วิลส์ยังเล่นไม่เลิก ในขณะที่ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าเขาหมายความถึงอะไร

            “วิลส์ อย่าบอกนะว่า”

        เขาดันตัวของฉันไปติดกับประตูพร้อมกับก้มหน้าลงมาจูบฉันอย่างร้อนแรงดุเดือด ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของดีแลนที่ยืนนิ่งทำอะไรไม่อยู่ข้างๆ

            ฝ่ามือร้อนๆ ของวิลส์จับที่เอวของฉัน ก่อนที่จะสอดหายเข้าไปใต้ชายเสื้อของฉันอย่างรวดเร็ว ฉันลืมตาโพลงด้วยความตกใจ แต่ไม่นานวิลส์ก็ทำให้ฉันลืมไปซะหมดว่าฉันมาทำอะไรอยู่ตรงนี้ นานกว่าที่วิลส์จะถอนริมฝีปากออกและประคองร่างที่อ่อนปวกเปียกไว้ในอ้อมแขน

            “นายน่ะจะยืนมองคนอื่นเค้าพลอดรักกันถึงได้ ถ้าอย่างนั้นจะเข้ามาดูต่อในห้องเลยมั้ย?

 

 





Talk…

Song  2AM - Love U, Hate U (Feat. ?????)

Down Load this song >>Click!!<<

 

ช่วงนี้เค้าใกล้จะตายแล้วอะ

เหนื่อยมาก ต้นฉบับสามเรื่องต้องส่ง ฆ่ากันเถอะ

อย่าเพิ่งใจร้อนนะคะ กำลังคุยกับ พี่ บก เรื่องซีฟล่ะ

คึคึ เดี๋ยวได้ข่าวว่าไงจะรีบส่งมาบอกเลยค่ะ

แล้วเจอกันนะคะ




สอบถามข่าวสารของนิยายหรือพูดคุยกันได้ค่ะ แล้วเจอกันนะคะ

FP สำนักพิมพ์แสนดี Click!!

ID สำนักพิมพ์แสนดี Click!!

FP mu_mu_jung Click!!

 

God blessed you

’m blessed you

 

I http://www.dek-d.com/06pic/dot/heart.gif Readers
ข้อความ :
จากคุณ * :
 

หน้าที่ 1 จาก 2 หน้า
แสดง เรื่อง
ความคิดเห็นที่ 1
ดีแลน ??? ใช้คนเดียวกับ แลนแฟนน้ำตาลหรือป่าวนิ ???
จากคุณ belljub111/(belljub111) อัพเดตเมื่อ 19/09/2555 19:24:54
ความคิดเห็นที่ 2
เชียดีแลนได้ไหมอะ แหะๆ^^
จากคุณ louis171241/(louis171241) อัพเดตเมื่อ 13/11/2554 01:14:31
ความคิดเห็นที่ 3
อร๊ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ร้ายมากวิลส์

ร้อนแรงเหลือเกิน

อยากได้แบบนี้สักคน

อิอิ
จากคุณ บลู/(Blueny110) อัพเดตเมื่อ 03/08/2554 00:45:00
ความคิดเห็นที่ 4
โอ้ววววววววววว แร๊งงงงงงงงงงส์
วันจันทร์ดูงงๆ ยังไงไม่รู้อ่ะ ฮ่าๆๆๆๆ
รู้สึกสงสารดีแลนจัง ทำไมเน้ออออ TT
ตาวิลส์ก็ฮอตได้อีก ฮ่าๆๆๆๆ

สู้ๆ ครับเจ้
ติดตามๆ
จากคุณ Arun /(khamphay0) อัพเดตเมื่อ 02/08/2554 22:33:51
ความคิดเห็นที่ 5
โอ้วววว
ชอบเรื่องนี้ม้ากกมากเลยพี่มู่
ว่าแต่ดีแลนนี่เลวขนาดไม่มีคนอิจฉาวันจันทร์ที่ได้เป็นแฟนกับเดือนมหาลัยเลยหรอ
ชอบๆๆๆๆๆๆๆๆ

พี่มู่สู้ๆนะ
^^
จากคุณ ภัค/(pakky11996) อัพเดตเมื่อ 02/08/2554 20:53:28
ความคิดเห็นที่ 6
วันจันทร์ดูงงๆ ^^
จากคุณ PiaNo ^^/(P_orNap_A) อัพเดตเมื่อ 02/08/2554 18:23:51
ความคิดเห็นที่ 7
ว๊ากกกกกกกก >//////<
จากคุณ GaiN.เกน/(gainzaa) อัพเดตเมื่อ 02/08/2554 18:07:23
ความคิดเห็นที่ 8
โอ้  อยากเป้นวันจันทร์คะ
จากคุณ nanii/(n_bikiniis) อัพเดตเมื่อ 02/08/2554 17:59:16
ความคิดเห็นที่ 9
ดีแลนเลวขนาดนั้นเลยหรอ
จากคุณ มะพร้าว/(mapaomapao8) อัพเดตเมื่อ 02/08/2554 17:19:28
ความคิดเห็นที่ 10
ชอบ สนุกมากๆ
จากคุณ Chanya/(kowwow_woo) อัพเดตเมื่อ 02/08/2554 17:17:56
หน้าที่ 1 จาก 2 หน้า
แสดง เรื่อง
 
จำนวนผู้ชมเว็บแจ่มใสขณะนี้: 301 ท่าน